Opinions

Vandaag ook even gaan bekijken en ben zeer aangenaam verrast. Oliver Stone heeft zich overduidelijk ingehouden maar deelt toch nog wel wat aardige sneren uit. Hij heeft daar het grote voordeel bij dat feit en fictie door elkaar heen gaan lopen. Ik vond het namelijk bijzonder moeilijk om de discussies tussen Bush, Cheney, Powell en Rize over de inval op Irak niet te gaan koppelen aan de werkelijkheid. Uiteindelijk is W. echter helemaal niet echt een film geworden over de president Bush maar meer over de persoon Bush. Van zijn jonge jaren als onverantwoordelijke en zichzelf klemzuipende student (Wist dit helemaal niet maar bleek na wat zoekwerk algemeen bekend) tot aan het presidentschap dat is wat we te zien krijgen. Sterk uitgangspunt hierbij is dat Stone alles herleidt naar de stroeve relatie tussen vader en zoon Bush. Bush junior gaat gebukt onder de glorie en roem van zijn vader en bokst daar constant tegen op. Dat deze combinatie zo goed werkt komt voornamelijk door het ijzersterke acteerwerk van Cromwell en Brolin. Beiden trappen gelukkig niet in de valkuil van karikarutaal acteren. Ook de andere rollen zijn met uitzondering van Thandie Newton als Rize bijzonder sterk ingevuld. Opvallend daarbij vond ik de rol van Colin Powell. Hij leek wel bijna het geweten van de film. Uiteindelijk heeft Stone er zeker niet voor gekozen om Bush helemaal af te maken. Oke hij komt niet als de allerslimste over en laat zich wat teveel leiden door zijn advisseurs maar uiteindelijk is hij ook een goede kerel die oprecht goed wil doen en wel degelijk een grote dosis charisme bezit. Ik heb me in ieder geval bijzonder goed vermaakt met dit verhaal over de familie Bush. Ben eigenlijk bijzonder benieuwd of zo'n film als deze nu enige invloed heeft op de verkiezingen.

kleine 4,5

Werkelijk op alle fronten veel, maar dan ook veel, minder dan het eerste deel. Het begint al met de dramatische casting. Shia LaBeouf maar ook Carey Mulligan zijn totaal niet op hun plek. Verder is ook het script ontzettend slecht. De monologen van Gordon Gekko (Michael Douglas) missen iedere vorm van impact en de film heeft heeft een totaal gebrek aan spanning. Wall Street: Money Never Sleeps is simpelweg een hele matige film geworden die eigenlijk geen moment ook maar een beetje opleeft. Mooi op de plank laten liggen in de videotheek, en het orgigineel nog maar een keer kijken lijkt me het beste advies.

Weer een enorm leuke pixar. Ook deze keer weer een enorm sterk hoofdpersonage. Wall E weet je binnen no time in te palmen. Vooral in het aardse deel is hij extreem cool. Ook de animatie is weer prachtig en het verhaal met een boodschap wordt weer op een speelse en leuke manier gebracht. Ik heb me dan ook uitermate goed vermaakt al vond ik de 2001 verwijzing op het einde wel een beetje gezocht. Dat mag de pret echter niet drukken want Wall E is al de zoveelste pixar succestory.

4*

Erg sterke actiefilm. Het verhaal is slechts een kapstok om van de ene naar de andere actiescene te gaan en aangezien die de moeite meer dan waard zijn stoort dat eigenlijk zelden. Vooral de slow motions worden vakkundig gebruikt in deze film en vooral in de finale van de film levert dit enkele prachtige scenes op. Wanted is kortom erg goed vermaak dat de actieliefhebber meer dan zal bevallen.

dikke 3,5*

Wat een bittere, bittere teleurstelling. De jeugdroman Oorlogspaard behoorde als kind tot mijn favoriete boeken en War Horse beloofde met Spielberg aan het roer dan ook op zijn minst een goede film te worden. Helaas slaat Spielberg met War Horse de plank op vele fronten mis. Het begint al met de erbarmelijke cast. Ik kan me maar weinig grote films heugen waarbij een zo weinig charismatische en matige acteur de hoofdrol speelt. Als dan ook nog menig bijrol matig is ingevuld, blijft er op acteergebied maar weinig meer over.

Toch stopt de kritiek daar niet. Het gegoochel met talen is een verschrikking. Spielberg krijgt het voor elkaar om zijn Duitse of Franse personages oorlogscommando's in hun moedertaal te laten roepen, waarna ze zich omdraaien en verder praten in het Engels. Ook is het pijnlijk om te zien dat de man die een nieuwe standaard zette als het ging om het filmen van oorlogsscenes, de oorlog dit keer zo plichtmatig toont.

Maar het allerergste is nog wel het gebrek aan gevoel. Het paard uit de titel weet nog wel medeleven op te roepen de mensen waarmee hij in contact komt doen dat nooit en zijn volkomen inwisselbaar. Daardoor slaagt Spielberg erin dit op papier zo meeslepende verhaal over een paard in de Eerste Wereldoorlog om te toveren tot een vlakke familiefilm. Een familiefilm die weliswaar makkelijk wegkijkt, er prachtig uitziet en nooit verveelt maar die de kijker niet weet te raken en waarbij de minpunten zo zwaar wegen, dat er niet meer dan een hele nipte voldoende inzit.

Het enige wat het filmjaar 2011 nog miste was een echt goede mainsteamfilm. Blijkbaar was die er wel maar had ik hem alleen even gemist. Warrior is namelijk imponerend. De plot, over twee broers die tegenover elkaar belanden in een martial arts toernooi, is weinig vernieuwend, maar de uitwerking feilloos. Regisseur Gavin O'Connor weet er voor te zorgen dat cliché's niet storen en haalt het beste uit zijn cast. Joel Edgerton en vooral de meesterlijke Tom Hardy zijn grandioos als de twee broers. De verbale confrontatie tussen het duo op het strand is zelfs een ware cursus hogeschoolacteren.

Ook de bijrollen zijn uitstekend. Nick Nolte laat als de vader van de broers nog maar eens zien het acteren nog lang niet verleerd te zijn en zelfs House hulpje Jennifer Morrison is prima op haar plaats. Daarnaast zijn ook de lekker rauwe vechtscénes een lust voor het oog. O'Conner weet met Warrior een standaard verhaal om te turnen tot een meeslepend drama boordevol goed geregisseerde actie. Het maakt van Warrior met afstand de beste mainstreamfilm van 2011.

Geloof niet dat dit gemiddelde stand gaat houden daarvoor is de film denk ik teveel als de comic. Wat mij betreft is dat echter een groot compliment. Snyder heeft eigenlijk geen concessies gedaan ten opzichte van het originele verhaal en dat was iets waarvoor ik van tevoren wel erg bang was.

Een ander groot pluspunt is dat Snyder er visueel een echt pareltje van heeft weten te maken. Enkele sublieme scenes en de actie is ook prachtige gefilmd. Wel moet ik zeggen dat op dit punt wat mij betreft de grootste switch ten opzichte van de comic is gemaakt. De personages vooral Nite Owl en Miss Jupiter hebben aan coolness gewonnen en zijn ook zeker in de actie scenes wat meer echte striphelden geworden wat mij betreft. Toch heb ik maar weinig moeite met die verandering en denk ik dat het voor de film zelfs beter werkt.

Geen minpunten dan? Jawel toch wel een paar. Vooral aan Dr Manhattan moest ik enigzins wennen. Had ik in de comic ook al en het komt waarschijnlijk doordat hij de enige wel superheld is. In de film oogt hij echter gewoon minder mooi. Dat komt natuurlijk door het gebruik van CGI. Zijn psychologische gepraat werkt in de comic ook vele malen beter dan op het witte doek. Ook de scenes op Mars doen wat overgestileerd aan Het zijn vooraf verwachte minpunten en ik zou ook echt niet weten hoe ze op te lossen waren geweest maar het haalde mij een aantal keren enigzins uit de film. Rorschach zorgde er met zijn journal's echter telkens weer voor dat ik zo weer terug was. "Big Figure Small World"

Het verhaal blijft ook op film ijzersterk overeind en de flashbacks zijn uitstekend. Bovendien zijn simpelweg noodzakelijk om het verhaal te begrijpen. Ze hebben ook niet het effect waar ik enigzins bang voor was dat het allemaal op zichzelf staande verhalen werden. Rorschach's zoektocht blijft de rode draad en de flashbacks dienen vooral ter ondersteuning en uitdieping van de personages. Wat betreft de soundtrack daar kan ik ook kort over zijn. Die is ijzersterk. Enkel de Apocalypse Now verwijzing inclusief muziek vond ik zwak.

Watchmen heeft kortom alle verwachtingen die ik had waargemaakt. Alleen de scenes met een groot CGI gehalte vielen wat tegen en ook het niet helemaal uit de verf komen van Dr. Manhatten en tot slot het ietwat gedramatiseerde einde waren in meer en mindere mate storende elementen. Daarom uiteindelijk toch geen absoluut meesterwerk.

Een dikke vier sterren zitten er echter wel in.

Het uitgangspunt van The Way Back is met afstand het sterkste punt van de film. Het waargebeurde verhaal over een groepje gevangenen dat tijdens de Tweede Wereldoorlog ontsnapt uit een kamp in Siberië en vervolgens te voet vlucht naar India, dik 6000 kilometer verderop, klinkt indrukwekkend en is dat ook. De uitwerking is helaas minder.

Het grootste probleem is de speelduur van de film. De helletocht is zo lang dat een speelduur van iets meer dan twee uur niet voldoende is om dit epische verhaal te vertellen. Daardoor is The Way Back een fragmentarische film geworden die nooit echt beklijft of je raakt. Dat ligt niet aan de acteurs die hun werk prima doen, maar enkel aan het feit dat The Way Back nu eenmaal beter had gewerkt als mini-serie.

Mierzoet en waargebeurd komisch drama over een man (Matt Damon) die met zijn twee kinderen het leven probeert op te pakken na de dood van zijn vrouw. Het levert een film op die bol staat van de clichés en nooit verrast. We Bought a Zoo komt daar net mee weg omdat de film ook niet meer pretendeert te zijn. De film wordt daarbij ook geholpen door een uitstekende soundtrack vol Sigur Rós nummers en een aardige cast waarbij vooral de namen van Scarlett Johansson en Colin Ford opvalt.

Vijf sterren omdat het met afstand de beste documentaire is die ik vorig jaar gezien heb. Op dramatisch vlak groots, op emotioneel vlak raak, filmisch ook nog eens interessant en bij momenten zelfs enorm grappig.

Best aardig filmpje maar ook niet veel meer dan dat. Die Welle moet het vooral hebben van zijn enorm interessante uitgangspunt dat zo sterk is dat je al weinig meer fout kan doen. Toch is het niet helemaal bevredigend uitgewerkt. Belangrijkste reden is het bij vlagen ongeloofwaardige scenario. Vooral het personage Tim is te ongeloofwaardig in zijn radicale ommezwaai.

Verder kijkt de film eenvoudig weg blijft de film redelijk braaf waardoor de film eigenlijk zelden een echt naargeestig gevoel weet op te roepen. Er had kortom meer ingezeten maar slecht is het in ieder geval allerminst.

3,5

Uitstekend echtscheidingsdrama. Vooral door het goede uitgangspunt. Alles wordt bekeken en beleefd door de ogen van de zevenjarige Maisie. Het maakt van What Maisie Knew een film met het hart op de goede plek en een film met de levenslust. De levenslust van een klein meisje dat ongewild inzet wordt van een strijd tussen vader en moeder.

Onata Aprile zet dat meisje om indrukwekkende wijze neer. Moeiteloos laveert ze tussen hoop en vrees en toont ze de enorme liefde voor haar ouders en de nieuwe mensen in haar leven. Het maakt van What Maisie Knew een niet al te zware maar daardoor niet minder mooie film. Kramer. vs. Kramer heeft eindelijk een opvolger.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: What Maisie Knew (24 oktober)

Geweldige nieuwe Woody Allen zolang hoofdrolspeler Larry David de vrije rol krijgt. Hij is namelijk werkelijk meesterlijk als de geniale maar extreem sarcastische en pessimistische man op leeftijd, Boris Yelnikoff, die het te stellen krijgt met de zeer enthousiaste en spontane maar ook nogal domme tiener Melodie (Evan Rachel Wood). Vanaf het moment dat de moeder van Melodie, Patricia Clarkson echter ten tonele verschijnt wordt Whatever Works met de minuut minder. De bijtende satire verliest haar scherpe kantjes en Larry David krijgt steeds minder ruimte om zijn gevatte en niemand sparende monologen ten gehore te brengen. Het zorgt ervoor dat de ontknoping de bijzonder onbevredigende climax vormt van een bij vlagen hilarisch eerste deel.

Dikke 3,5 *

Wederom een hele aardige docu maar wel een pak minder dan Ali: Through the Eyes of the World. Deze focust zich volledig op het gevecht met Foreman en doet dat vakkkundig en goed maar vooral de muzikale intermezzo's doen de film weinig goed. Ook krijg je de indruk dat de betrokkenen het allemaal nog wat grootser maken dan het al was. Bovendien komt Foreman er redelijk bekaaid af en wordt er toch wel erg gefocust op Ali om het een echt evenwichtige docu over dit gevecht te laten worden.

Kortom vermakelijk maar voor mensen die echt geinteresseerd in Ali zijn is Through the Eyes of the World toch een stuk interessanter.

3,5

Na Rabat met hele hoge verwachtingen de bioscoop binnengelopen en gelukkig zijn die helemaal waargemaakt. Je ziet duidelijk dat Taihuttu met bewondering naar het werk van Jacques Audiard kijkt. Het meedogenloze van Un Prophete en het zwartwit van La Haine komen hier prachtig samen.

Vooral ook dankzij Marwan Kenzari. Een van de meest indrukwekkende Nederlandse rollen die ik de laatste jaren gezien heb. Majid wordt met zoveel overgave en natuurlijke charme vertolkt dat een gouden kalf op zijn plaats zou zijn. Tel daar het prachtige zwartwit bij op en je hebt een dijk van een film. Een absolute aanrader.

Voor een uitgebreide recensie zie Filmmad.nl | Recensie: Wolf (19 september)

Al meteen een serieuze kanshebber voor een hoge notering op het eindejaarslijstje van 2014. Wat een energie heeft deze film namelijk. Het blijft maar doorgaan. Vrouwen, seks en drugs in grote hoeveelheden. Geen moment om op adem te komen. Toch zijn die scenes wat mij betreft niet meer dan een manier om een beeld te schetsen. Het echte genieten zitten hem in het acteerwerk. Die scenes die ook over tien maanden nog bijblijven.

Het moment waarop DiCaprio een lesje Wall Street krijgt van een meesterlijke Matthew McConaughy, dat magische moment waarop onze hoofdrolspeler binnenloopt bij een schimmige investeringsmaatschappij of het heerlijke gesprek op de jacht tussen Dicaprio en een FBI-agent. Het zijn die momenten die The Wolf of Wall Street zo goed maken. Want goed is de film. Scorsese slaat weliswaar een klein beetje door in zijn feestjesdrang, want bij het achtste zuipfestijn is wel duidelijk wat er nu bedoeld wordt, maar het acteerwerk van de complete cast en de onuitputtelijke energie maken van The Wolf of Wall Street een van Scorsese's beste films. Gordon Gekko kan definitief afscheid nemen. Jordan Belfort is er.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Wolf of Wall Street (9 januari)

Fascinerend inkijkje in het leven van de filmmaker, en in mindere mate acteur, Woody Allen. Het zijn vooral de details die dit filmoverzicht de moeite waard maken. De typemachine die Allen al zijn hele leven gebruikt, zijn talloze papiertjes met mogelijke filmideeën en vooral de persoonlijke opmerkingen die hij zijn acteurs en actrices toestuurt bij overhandiging van het script. Het zijn momenten waarop de filmliefde van Woody Allen tot vol wasdom komt.

Toch is Woody Allen: A Documentary zeker geen topdocumentaire. Daarvoor is de film te onevenwichtig. Bijvoorbeeld op de momenten dat het over Woody Allens controversiële relatie gaat, maar zeker ook doordat de documentaire de laatste dertig jaar afraffelt vergeleken bij Allens beginperiode. Woody Allen: A Documentary is een lange zit die bij vlagen fascineert maar toch net niet het gehoopte brengt.

Oke visueel is het niet zo overdonderend als zijn vorige films, het verhaal is minder ingenieus en ook qua soundtrack is het minder overdonderd als Aranofsky's vorige werk. De vraag is echter is dit erg?

Mijn overduidelijke antwoord kan alleen maar nee zijn. Mickey Rourke is geniaal als de uitgebluste Randy ' the ram' Robinson en ook Marisa Tomei is geweldig en toont bovendien lef door in deze film mee te spelen.. Het verhaal is ijzersterk en de uitwerking is prachtig, indrukwekkend, overdonderend en vooral ontroerend.

Het subplot met zijn dochter is bovendien even simpel als doeltreffend en levert enkele prachtige scene's op. Het onvermijdelijke einde dan ten slotte geeft je de laatste mokerslag en is het enige juiste einde voor dit prachtige en ontroerende drama en Aranofsky laat zien van wereldklasse te zijn en in alle genres en stijlen te kunnen excelleren.

4,5*