Opinions

Charlie Chaplin of Buster Keaton het is de eeuwige discussie tussen filmfans. Wat mij betreft is er echter geen enkele twijfel mogelijk. Buster Keaton is de enige echte koning van de slapstick en Sherlock Jr. bewijst dat maar weer. Het blijft namelijk verbazingwekkend hoe ver deze komiek zijn tijd vooruit was en dan vooral op het gebied van stunts. Het niveau van The General haalt Sherlock Jr. mede door de korte speelduur jammer genoeg niet maar de 44 minuten vliegen in sneltreinvaart om en de lach is gedurende die periode nauwelijks van je gezicht te krijgen.

4 sterren

Eindelijk dan mijn eerste Kurosawa gezien. Hij viel me erg mee want ik had gedacht dat een japanse film mij niet zo zou liggen. Toch heeft de film mij geen moment verveeld en dat is opzich al een prestatie voor een film van bijna 3,5 uur. Toch waren er ook enige minpuntenjes wat mij betreft. zo kon ik maar moeilijk wennen aan de hysterie die de japanners (niet de samurai) en dan voornamelelijk Kikuchiyo uitstraalden. toch een zeer goede film die van mij **** krijgt in plaats van 3,5 vanwege een paar onvergetelijke scenes richting het einde van de film.

Ben net aan het kijken welke Meville's ik gezien heb en zie dat ik hier nog niet gestemd had. Vond dit toch verreweg de minst Melville die ik zag. Het drama komt er wat mij betreft nauwelijks uit. Ik voelde me door de gebrekkige verhoudingen tussen het nichtje de oom en de officier zelf ook maar weinig betrokken bij de film. Wat mij betreft heeft Melville een voortreffelijke keuze gemaakt door de misdaad kant op te gaan in zijn latere films.

Wat een vreemde reacties. Bijzonder mooi verhaal over twee broers die beide op hun manier in de knoop zitten met het verleden. Beide broers leveren uitstekende acteerprestaties. Deze acteerprestaties komen voor een groot gedeelte echter wel ook op conto van de heerlijke dialogen. Zeker de monoloog van de politieman ergens in het midden van de film was geweldig. Ook de soms absurdistische scenes die de film bevatte deden mij regelmatig doen glimlachen. Zeker de gitaarscene en de dansscene waren grandioos en deden me af en toe even denken aan een soortgelijke scene in Calvaire. Al met al gewoon een ontroerend en prachtig verhaal dat mij wel degelijk kon bekoren en mij erg benieuwd maakt naar de volgende Hartley.

4*

Wat een megacoole film. Vond het eerste gedeelte echt helemaal geweldig met een fenomenale Mickey Rourke. Het tweede deel vond ik wel wat minder maar nog steeds erg sterk. Het laatste deel is weer erg stoer met een Bruce willis in topvorm. Film waar ik me veel van had voorgesteld en gelukkig worden de verwachtingen ene keer waargemaakt.

5 sterren

Fikse tegenvaller. Het begin is erg leuk en het bevechten tussen Reynolds en Kelly is bijzonder amusant. De afkeer slaat echter al veel te snel om en daarna valt er eigenlijk niets leuks meer te beleven. De liedjes zijn op een enkele uitzondering na saai en worden bovendien ook nog eens veel te lang doorgevoerd. Richting einde wordt het dan wel weer wat interessanter en de ontknoping is dan ook weer wel mooi gedaan. Het eerste kwartier en de laatste vijf minuten leveren de film echter geen voldoende op. Daarvoor is het middenstuk niet sterk genoeg.

2*

Het is lang geleden dat ik me zo verveeld heb tijdens een film. En dat nog wel bij een film waarover zo veel goeds te zeggen valt. De hoofdrol van Colin Firth bijvoorbeeld is indrukwekkend. Ook het prachtige spel met kleuren, het camerawerk en de naadloze overgang van flashbacks naar het heden zijn meer dan prima. Dat A Single Man toch zo'n saaie ervaring is geworden, komt vooral door het trage tempo van de film en het feit dat er nauwelijks iets gebeurt. Het zorgt er voor dat de pluspunten al snel naar de achtergond verdwijnen en dat A Single Man ondanks zijn speelduur van net anderhalf uur toch een hele lange zit blijkt.

Pff wat een tegenvaller. Het ligt er allemaal veels te dik bovenop de soundtrack is tenenkrommend. De film probeert ook wel op een schandalig overdreven wijze op je gevoel te spelen. Dat mislukt dan ook jammerlijk. Toch een paar mooie shots en scenes die de film het aanzien nog wel waard maken.

2 sterren

Vanaf de allereerste scene weet jij eigenlijk al dat het goed zit. De sensationele openingsscene behoort zonder twijfel tot de beste Bond-openingen aller tijden. Ook daarna valt er maar weinig op Skyfall aan te merken. Daniel Craig is weer helemaal op zijn plaats en dat James Bond sinds Casino Royale flink vermenselijkt is, blijkt wederom een gouden zet.

Ook qua bad guy is Skyfall top. Javier Bardem laat net als in No Country for Old Men zien dat hij maar weinig nodig heeft om mensen de stuipen op het lijf te jagen. Zijn onderonsjes met Bond en M waren wat mij betreft ook het sterkste punt van de film.

Enige punt van kritiek is wat mij betreft het slot. De grande finale die een soort kruising van Home Alone en MacGyver wordt opgezet doet afbraak aan de twee uur er voor. Dat neemt echter niet weg dat Daniel Craig voor mij nog enkele films de rol van James Bond mag blijven vertolken. En als Sam Mendes belooft dat hij er weer zo'n prachtige spiegelscene instopt mag hij hem -ondanks het foutje aan het einde- wederom regisseren.

Voor een uitgebreide recensie zie: Recensie: Skyfall (31 oktober) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Het uitstekende eerste half uur deed het beste vermoeden voor deze moderne en donkere bewerking van het aloude sprookje. Het sfeervolle begin krijgt echter geen gevolg. Snow White and the Huntsman verzandt al snel in een standaard filmpje dat zich bij vlagen verliest in de fantasy elementen en waarin de beperkingen van actrice Kristen Stewart (sowieso onbegrijpelijk dat de de spiegel haar verkiest boven de veel mooiere boze heks Charlize Theron) in het tweede deel pijnlijk zichtbaar worden.

De ultieme treinfilm. Dat is een titel die Snowpiercer alvast mag claimen. Ben dan ook blij verrast door deze dit spektakel. Daar waar de trailer toch vooral een recht-toe-recht-aan actiefilmpje beloofde, blijkt Snowpiercer meer dan dat. Zonder die actie overigens te vergeten. Die is uitstekend en en zorgt voor een paar heerlijke momenten.

Daar tussendoor is de film maatschappijkritisch, grimmig en absurdistisch. De combinatie van geweld en een strijd op leven en dood aan de ene kant en de excentrieke personages en de vanzelfsprekendheid waarmee diezelfde personages het gepeupel onderdrukken aan de andere, maken van Snowpiercer bovendien een film boordevol zwarte humor.

Het werkt wonderwel al is de film zeker niet perfect. De opstand waarbij er steeds een nieuwe wagon moet worden ingenomen wordt naarmate de film vordert enigszins voorspelbaar en de boodschap ligt er ook wel erg dik bovenop. Het neemt niet weg dat Snowpiercer absoluut de moeite waard is en een fijne Amerikaanse kennismaking met Joon-ho Bong.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Snowpiercer (3 april)

De film van dit najaar waar ik het meest naar uitkeek was zonder twijfel The Social Network. En wat is het toch heerlijk als zo'n film dan ook alle verwachtingen en nog meer inlost. The Social Network is namelijk niets minder dan een modern meesterwerk. Het is wonderbaarlijk hoe regisseur David Fincher met een verhaal dat qua plot zo voorspelbaar is toch zo weet te overdonderen. Dat komt allereerst door de cast. Jesse Eisenberg is niets minder dan briljant als Facebook oprichter Mark Zuckerberg. Maar ook zijn tegenspelers zijn zonder uitzondering (Ja zelfs Justin Timberlake is fantastisch) indrukwekkend.

Daarnaast is de film ook audiovisueel een genot. De steeds aanwezige maar nooit storende achtergrondmuziek drijft de spanning tijdens de verbale confrontaties steeds weer op en ook de beeldenpracht, met als hoogtepunt het meesterlijke uitstapje naar de roeiwedstrijd in Groot Brittanië, is indrukwekkend. Het moge wat mij betreft duidelijk zijn: The Social Network mag samen met Toy Story 3 en Kick-Ass gaan uitmaken wie gaat lopen met de titel beste film van 2010.

Veel van verwacht weinig gekregen. Film had eigenlijk werkelijk niets wat me ook maar enigzins raakte op boeide. Het is ook zo karikaturaal weergegeven dat ik er al vrij snel totaal niet meer in mee kon gaan. Het hier zo geroemde eigenizinnige gedrag, de zenuwtrekjes en het klungelige gedrag riepen bij mij na een half uur dan in plaats van bewondering enkel nog irritatie op. Enkel de scene waarin hij geen idee heeft hoe hij een deur opent vond ik op dit vlak nog wel sterk

Visueel is het allemaal nog best wel te doen maar ook op dat vlak vond ik het niets bijzonders. Uiteindelijk een bijzonder trage film over een bijzonder saaie man in een bijzonder saaie omgeving. Geen wonder dat dit dus ook een bijzonder saaie film opleverde.

1*

Na het fenomenale stalker en het beduidend mindere Zerkalo vandaag Solyaris gezien. En ik ben erg onder de indruk. De film ziet er er weer mooi uit al was dat het enige punt waarop Zerkalo hoger scoorde bij mij. Solyaris greep me vanaf het begin en neemt rustig de tijd om het verhaal te vertellen. Vanaf dat Chris de ruimte ingaat had ik even een omschakel moment en zeker het begin daar vond ik minder. Na een tijdje zat ik er echter ook hier weer helemaal in en heb ik vaak ademloos genoten. De scene in de bibliotheek vind ik persoonlijk een van de mooiste die ik heb gezien en bezorgde me echt kippenvel. Ook de andere scenes met die prachtige muziek wisten me stuk voor stuk enorm te raken. Toch had ik hierna weer een periode dat ik het iets minder vond maar het prachtige einde maakte weer veel goed. Wat de beoordeling betreft. Ik begin maar eens met een dikke 4 maar aangezien de saaie stukken in de film nu in mijn hoofd al worden verdrongen door de prachtige scenes zie ik dit binnenkort nog wel hoger worden.

Weer zo'n typische top 250 film uit de laatste drie jaar. Veel bijzonders is het echt niet maar het is zo zielig dus we geven maar weer 5 sterren. Begrijp me niet verkeerd ik heb er niets op tegen dat er dergelijke films gemaakt worden en dat vergeten misstanden op deze manier onder de aandacht gebracht worden maar niet iedere film over dergelijke misstanden is een goede film. Dat lijkt hier tegenwoordig wel zo. Maar zoals al gezegd. Weinig bijzondere film. De massale slachtingen zijn verschrikkelijk maar tegelijkertijd missen ze hun doel want ze doen je als kijker vaak weinig. Juist omdat het er zoveel zijn en je met veel van de personages nauwelijks een band hebt. Het acteerwerk is wel heel aardig. De film ziet er ook degelijk uit maar niet meer dan dat. Uiteindelijk blijft Sometimes in April een film die drijft op medelijden alleen weet hij dat enkel door massale slachtingen op te roepen. Al met al is de film het aanzien best waard en voor mensen die Shooting Dogs of Hotel Rwanda nog niet hebben gezien de moeite best waard maar eigenlijk zijn alledrie de films voor elkaar inwisselbaar.

Donnie Darko is voor mij het tot op heden meest duizelingwekkende debuut van deze eeuw. Het was vervolgens negen jaar lang vol verwachting uitkijken voordat ik eindelijk zijn tweede film kon aanschouwen.

Dat de film nu pas op dvd uitkwam zegt natuurlijk wel het een en ander over Southland Tales en er valt dan ook meer dan genoeg op en aan te merken. Zo is er het plot dat regelmatig volstrekt belachelijk is, het absurde apocalyptische verhaal dat niet helemaal uit de verf komt en tot slot een aantal personages dat flink over the top gaat.

Maar of het nu komt door het inkorten van de film of door de critici die schromelijk hebben overdreven, toch is Southland Tales allesbehalve een slechte film. Richard Kelly heeft namelijk de gave net als onder meer David Lynch om van een onbegrijpelijk plot toch een fascinerende film te maken. Want ook in Southland Tales worden de prachtige en intrigerende scènes weer aaneen geregen. Vooral de prachtige slow motion shots die ondersteunt worden door een uitstekende soundtrack zorgen voor talrijke indrukwekkende momenten. Daarnaast is ook het acteerwerk van de hoofdrolspelers heel behoorlijk. Vooral Dwayne ‘The Rock’ Johnson verrast vriend en vijand met zijn hoofdrol.

Het moge duidelijk zijn dat Southland Tales niet van het niveau van zijn voorganger Donnie Darko is, maar ook zeker niet de flop die velen er in zien. Dit gewaagde en geslaagde project van Richard Kelly heeft als geheel zeker zijn problemen maar als je kijkt naar de afzonderlijke scènes is de hand van deze talentvolle regisseur toch wel overduidelijk zichtbaar. Richard Kelly blijft dan ook een man om zeer nauwlettend in de gaten te houden.

3,5*

Als de regisseurs van de Matrix trilogie met hun eerste film komen sinds de belevenissen van Neo, Trinity en Morpheus, dan zijn de verwachtingen hoog. Het mag dan ook bijna een wonder heten dat de makers van Speed Racer dezelfde zijn, want eerlijk gezegd valt er bijzonder weinig positiefs te melden over deze film. Allereerst valt vooral de ongelofelijk lelijke cinematografie op. De felle kleuren doen werkelijk pijn aan de ogen. Bovendien komt praktisch de hele film uit de computer wat zorgt voor een enorme portie spuuglelijke kitsch. Als dan ook het vertelde verhaal niet meer is dan schakelen van de ene naar de andere autorace blijf er erg weinig meer over.

1,5 *

Van de magie van Reconstruction is bij Christoffer Boe niets meer over. Uitbundig en extravagant, maar toch vooral saai en zonder de audiovisuele flair die Boe in zijn vorige films liet zien. Wat overblijft is eigenlijk een simpele biopic. Een film over twee excentrieke figuren die tijdens de rise nog wel weten te boeien, maar richting fall eigenlijk al lang niet meer interessant zijn.

De conclusie is dan dat Spies & Glistrup zich het best laat vangen in woorden als degelijk en gewoontjes. Een pijnlijkere conclusie is wat mij betreft niet denkbaar voor de nieuwe film van Boe.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Spies & Glistrup (27 maart)

Het uitgangspunt is ijzersterk en de acteurs erbij lijken ook enorm veelbelovend maar viel toch tegen. Het grootste probleem is dat het voornamelijk allemaal wat minder grappig dan gedacht is. Eigenlijk wordt het pas echt leuk als Tonny een script gaat schrijven en de discussies die daar uit voortvloeien. De scenes op de set zelf zijn dan weer juist erg flauw. Clash of the Egos is dan ook een film die constant tussen flauw en leuk in blijft hangen en daarom ook geen voldoende verdient.

2,5*

Maar Naomi heeft wonder boven wonder wel gelijk. Want Spring Breakers is echt een audiovisueel kunststukje. Het platte uitgangspunt wordt zo ontzettend stijlvol gebracht dat al het andere overbodig wordt. Vooral in de nachten is Korine op dreef. Simpele dingen als een autorit over een verlaten weg. Het wordt werkelijk wonderschoon getoond.

Ook met geluid blijkt Korine een meester. Hij laat teksten regelmatig terugkomen en schroomt niet om dit tot in het extreme door te voeren. Ook qua muziekkeuze maakt Korine indruk het moment waarop drie dames zich rondom een piano nestelen (het klinkt normaler dan het is) en Britney Spears om de hoek komt kijken, zorgt voor kippenvel.

Daar komt nog eens bij dat de film in het tweede deel zowaar enige inhoud krijgt en naast een heerlijk gestoorde James Franco nog twee acteerprestaties van formaat oplevert. Vanessa Hudgens en Ashley Benson zijn werkelijk fenomenaal in Spring Breakers als de twee meest gestoorde dames van het feestende viertal.

Dat Spring Breakers uiteindelijk toch niet op een 4,5 of hoger uitkomt, zit hem in de eerste drie kwartier. Allereerst omdat de feestende, zuipende, drugsgebruikende en naar seks verlangende tieners net iets te vaak terugkomen. Maar ook omdat Korine zich in die fase focust op Selena Gomez en laat dat nu net het minst interessante personage zijn. Tel daarbij op de wel erg lange telefoongesprekken naar huis en de zwakte van Spring Breakers zit hem met name in het begin.

Het houdt de film van een echte topscore af maar voor al die visuele pracht en praal en die heerlijke Britney Spears kan ik echt niet lager dan een vier gaan zitten.

Hier een uitgebreide recensie: Filmmad.nl | Recensie: Spring Breakers (25 april)

Samen met Red River en El Dorade de drie klassieke westerns die ik nog graag wilde zien. Jammer genoeg viel het bitter tegen. De personages zijn niet leuk of boeiend genoeg om het eerste uur te redden en ook de tocht in de koets kon mij niet de gehele speelduur boeien. Nee, helaas lijkt Stagecoach toch echt meer op het ook al overgewaardeerde The Searchers dan op Fords beste film wat mij betreft het meesterwerk My Darling Clementine.

2 sterren

Heb helemaal niets met Star Trek maar dit beviel toch wel heel erg goed. Een makkelijk zonder voorkennis te volgen verhaal. Visueel prachtige shots en een bijzonder vermakelijk verhaal. Nee de eerste missies van Spock en Kirk bevielen bijzonder goed. Een enkele scene die er uit had gemogen. beesten in sneeuw scene maar dat mag de pret niet drukken. Ben nu al benieuwd naar het vervolg.

4*

De politieke thriller leek toch een beetje dood de laatste jaren. Gelukkig brengt State of Play daar verandering in. Een uiterst spannende en vermakelijke film die eigenlijk maar erg weinig minpunten kent.

Helaas, helaas gaat het in het laatste kwartier toch mis. Een wel erg ongeloofwaardige plotwending zorgt voor een enorme anticlimax. Dat neemt niet weg dat State of Play gewoon een uitstekende film is in een genre dat op sterven na dood leek. Jammer genoeg duurt hij dus een plotwending te lang om een echt hoog cijfer te krijgen.

4*

Was erg geinterresseerd geraakt in deze serie vanwege het hoge gemiddelde. Ik moet zeggen het is een bijzonder leuk, spannend en intrigerend kijkje in de wereld van machtspolitiek is geworden.

Deze serie onderscrhijft ook maar weer eens de voordelen die series nu eenmaal ten opzichte van films hebben. Namelijk meer tijd. Het zorgt ervoor dat subplotten de ruimte krijgen en dat er ook tijd is om ze op een goede manier uit te werken. Hier gebeurt dat perfect en het maakt de film voortdurend interessant.

Een andere groot pluspunt aan deze film is dat ze zich veel minder dan andere series schuldig maakt aan de standaard valkuil. Het grote nadeel dat series hebben is dat ze denken iedere aflevering met een clifhanger te moeten afsluiten. Het gebeurt hier ook wel weer en het is wat overbodig maar het oogt toch beduidend minder gekunsteld dan in praktisch iedere andere serie.

Het ijzersterke verhaal, de goede acteerprestaties en de grote spanning die de serie lange tijd heeft maakt dat The State Within absoluut topvermaak is. Dat de film visueel echt als een tv-serie oogt en dat de weg naar het einde toe beduidend interessanter is dan de wat ongeloofwaardige ontknoping zelf is The State Within dan ook vergeven.

4*

De enige Keaton die ik nog per se wilde zien en eerlijk gezegd viel Steamboat Bill Jr. een beetje tegen. De film komt zowel qua humor als wat meesterlijke slapstick betreft nooit in de buurt van Sherlock Jr. en The General. Vooral het eerste half uur wordt er wel erg uitgebreid de tijd genomen om de personages te introduceren. Naarmate de film vordert wordt het aantal inventieve en spectaculaire stunts wel enigzins opgevoerd, maar nooit krijg je het gevoel van bewondering en ontzag voor Keatons capriolen dat bij eerdergenoemde films wel overheerste.

3*

Wat een prachtige film. Zelden een film gezien die het niet met en het niet zonder elkaar kunnen zo mooi laat zien. Een film die niet de gangbare (hollywood) paden bewandeld maar de liefde veel oprechter en complexer laat zien dan ik gewend ben. De innerlijke strijd van Steve en de afhankelijkheid van Sky spatten van het scherm en laten je de wanhoop die zij voelen regelmatig zelf ervaren. Daar komt nog eens de geweldige rol van Jean Claude bij en niet te vergeten de fantastische soundtrack. Wat mij betreft had het einde iets anders mogen zijn dat had de film nog intenser gemaakt maar vooruit dat vergeef ik hem.

4,5*

Sympathiek en intiem filmpje over ouder worden in een veranderde wereld. Vooral de moeite waard dankzij James Cromwell. Lang geleden dat ik hem weer eens in een echte hoofdrol zag, maar moet zeggen was meteen weer overtuigd door die karakterkop. Toch is Still Mine geen film die lang zal bijblijven. Daarvoor blijft de film teveel aan oppervlakte.

Daar waar een film als Amour echt de diepte inging, houdt regisseur McGowan Still Mine vooral luchtig en leuk. Dat is gedurende die anderhalf uur best lekker, maar het zorgt er ook voor dat de film niet bijblijft en al snel weer vergeten dreigt te worden. Jammer, want James Cromwell verdient dat niet.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Still Mine (26 september)

Prachtdocu waarin Sarah Polley op zoek gaat naar het levensverhaal van haar moeder. Een vrouw die stierf aan kanker toen zij elf jaar was. Het is fascinerende zoektocht, want was het een zorgzame moeder die zielsveel van haar kinderen hield of een flamboyante vrouw met geheimen en stiekeme verlangens?

Polley verzamelt voor de documentaire haar vader, broers en zussen en andere betrokkenen om zich heen om het levensverhaal van haar moeder op te tekenen. En dat levert een fascinerende documentaire op en een film die maar weer eens laat zien dat de waarheid voor iedereen anders is. Dat achtergrond, loyaliteit, vriendschap en familiebanden onze herinneringen inkleuren en vervormen. En dat dé waarheid misschien wel helemaal niet bestaat.

Een aanrader. Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Stories We Tell (5 september)

Bijzonder sterke horror film. Normaal gesproken een genre dat me niet zo ligt, enkel The Thing, A'La Interieur, Nightwatch (Orgineel) en Haute Tension konden me tot nocht toe echt bekoren maar vanavond is er daar één bijgekomen. Vooral de eerste drie kwartier van de film zijn briljant. Ik heb nooit eerder zo'n spanning gevoeld bij een film. Vooral de manier waarop de belagers regelmatig gewoon te zien zijn. Zonder dat er op dat moment dreiging vanuit gaat zorgt voor een enorm creepy sfeertje. Het tweede deel van de film is dan wel iets minder. De echte spanning verdwijnt langzamerhand als het kat en muis spel wordt gespeeld dat eigenlijk allang geen spel meer is. De dood van de twee hoofdrolspelers staat dan al lang en breed vast en het is eigenlijk alleen nog wachten op het hoe. Ook dit wordt bijzonder goed gedaan. Gewoon klinisch zonder naar motieven te zoeken. Al met al een van de beste horrorfilms die ik heb gezien. Zeker wat spanning betreft. De echte liefhebbers van gore zullen misschien iets minder aan hun trekken komen maar ik was er niet rouwig om.

Dikke 4 sterren.

Teleurstellend meer kan ik er niet van maken. En waarom? Er is eigenlijk maar een belangrijke reden en dat is Vivien Leigh. Wat acteert zij ongelofelijk theatraal en daarmee ook meteen enorm ongeloofwaardig. Het verhaal is nog best aardig maar iedere scene met Leigh is een opgave. Het eerste uur kon ik me hier nog meestal wel overheen zetten maar het werd steeds moeilijker naarmate de film vorderde. Als ik de film op het laatste half uur zou beoordelen zou er dan ook niets van over blijven maar dat zou toch iets te makkelijk zijn. Daarom toch nog 2 sterren.