Opinions

Wel knap dat Maas met zulke zeer beperkte budgetten toch behoorlijk professioneel uitziende films kan maken. Jammer dat het volgens hem betekent dat het qua verhaal en plot ook maar meteen wegwerp pulp moet zijn. Zet je verstand op zero, en je hoeft niet teleurgesteld te zijn. Wat wel zo is, is dat de geluidseffecten vaak ook door Maas op z'n huis synthesizer zijn gemaakt... en die kunnen echt niet.

"Tarantino meets Rambo meets Nazis in Lapland" - beter dan sommige Tarantino films, een dikke 4 ster.

Geen film voor mensen met hoogtevrees... zoals ik. Dwayne immer sympathiek.

Te afstandelijk om mee te voelen met de karakters in de film die erg 2D overkwamen. Daarmee lijken de gebeurtenissen te terloops. Alsof ze een soort lijm waren in de aanloop naar de gevechtsscenes. Nauwelijks opbouw van spanning. 'We' zijn daar toch niet zo goed in. Onze oosterburen (ja, de moffen) hebben met de TV series Das Boot en Unsere Mütter, unsere Väter laten zien dat beter te kunnen.

Betere film dan o.h.a. gerecenseerd wordt. Kun je nagaan, alweer een kwart eeuw oud. Roberts is nog dat jonge ding met een bos vol krullen. Bergin speelt zeer overtuigend een control freak in het kwadraat. Mooie enscenering. Prachtig huis. Let ook op de prima score van Rubinstein.

Oeff, wat zijn dronken en verslaafde mensen toch vervelend. Het alleen maar op je eigen persoon geconcentreerd zijn, het niet leuk kunnen hebben zonder in een roes te verkeren... vreselijk. Maar het pleit voor de hoofdrolspeelster dat ik haar super irritant vond. Naast intens kunnen kijken, is Aaron Paul niet de goeie acteur waar sommigen hem voor houden.

The Rock is geen onverdienstelijke acteur. Niet slechter dan zeg een Bruce Willis. Best een spannende film deze, die slim credit krijgt door Sarandon er in mee te laten spelen.

Niet onaardig, zeker omdat het lekker medieval aanvoelt met veel mist, regen, kilte en blauwigheid. Dit, ff in contrast met Erroll Flynn die we als Robin Hood 's-zomers door de Hollywood Hills zagen zwieren. Goed ook omdat Theron lekker overweg kon met valse heks spelen. Met alle technische mogelijkheden zou je bijna verlangen dat Boorman's Excalibur opnieuw verfilmd zou worden. Deed deze me een beetje aan denken. Zwak is het hele middenstuk en het gevoel dat je krijgt dat meerdere schrijvers aan segmenten hebben geschreven waarbij de gedachte was: ach, waarom niet een sprookjesbos à la Pan's Labyrinth, beetje socializen met de outcasts à la Robin Hood (de Costner versie) e.d. M.a.w. had wat clichématigs. Leuk was wel de star cast van al die midgets. Herkende je ze? Bij Kristin Stewart vraag je je af of ze er nu echt veel zin in had. Haar performance had iets afstandelijks en verplichts - regisseur: nu moet je zo kijken in de camera... that sort of thing.

Goeie, solide film die (zelfs) wat atypisch onsensationeel voor Stone's doen was neergezet. Eén pleidooi om Snowden weer thuis te laten komen, hem te zien als een klokkenluider en niet te vervolgen, vinnik. Goeie vertolkingen overall van alle acteurs. Grappig dat zoonlief Scott Eastwood een iets prominentere bijrol kreeg dan in de meeste A-films. Dikke 3,5*. Is in de VS maar lauwtjes ontvangen evenwel. Waar Snowden al op hintte: zijn case dreigt te verdrinken in onverschilligheid, waar toekomstige leiders nog wel eens veel meer misbruik van zouden kunnen maken.

Oeff, deze film is een prima bewijs van dat regiseren een kunst is. Ondanks de sterrencast, een fantastische setting, somtijds sfeervolle beelden en mooie angle shots, was het dramaturgisch en opbouwtechnisch gezien een rommeltje. Geen echte spanningsboog, 2D karakters. Dader kwam voorbij alsof het bijna een afterthought was. Een zeer magere 2,5 ster. Ik lees net dat de film volslagen is neergesabeld door de critici en in commentaren van kijkers. Oh, en een memgelmoesje van Britse en Amerikaanse acteurs en een verdwaalde Franse (Gainsbourg die een minirok draagt terwijl het buiten vriest?) in een Noorse thriller kan écht niet meer. En qua filmopbouw: gewoon bijv. het regie- en screenwriter team van CSI Las Vegas (de beste van alle CSI's) inhuren had een hoop problemen kunnen voorkomen.

Au Au Auww, wat een gemankeerd script! Een hoop hoepla (onzin). Zondigt tegen het elementaire beginsel dat de hoofdrolspelers niet het verhaal voortstuwen, maar het vooropgezette scriptschema, met een vleugje Seven. Hopkins redt het nog enigszins, maar zijn mede acteurs zijn teveel bezig met acteren, iets te willen projectereen, en onder de indruk zijn van Hopkins. Een zeeeeeer matige FBI agente die vlak voor haar promotie aan Stanford zou zijn weggekaapt door de FBI, maar een bijna seksistisch simplistisch iemand neerzet. Ik heb het niet zo op Farrell; hij verkloot meer films met Farrell te spelen dan dat ie ze draagt. De film Bruges is de utizondering. Magere 2,5*

Helemaal geen zwakke film van Ridley! Dit is nu zo'n film die eenheid van vorm, sfeer, enscenering en muziek uitstraalt. Kon vannacht niet slapen omdat ik teveel koffie had gedronken, en kon op de BBC deze klassieker herzien. Het is ook een aantrekkelijk verhaal met aantrekkelijke hoofdrolspelers: Mimi "ex-Tom Cruise" Rogers als New Yorkse socialite annex rijke erfgename die getuige is van een moord, en dus beschermd moet worden door hunk Tom Berenger, die vanaf zijn front-porch in Queens uitzicht heeft op Manhattan waar Rogers woont. Er onstaat een relatie gebaseerd op die oer-emotie en -functie dat de één waakt over de ander: "someone to watch over me" - m.a.w. een mooi verhaal rondom deze Gershwin evergreen. Prachtige rol van Lorraine Bracco als Berenger's vrouw die lijdt onder diens relatie. Alleen het eind is wat zwak en voorspelbaar.

Oeff, relentless. Als je dacht dat het niet slechter kon, kwam er weer een tegenslag. Pakketbezorging is meer het symptoom van een tijd waarin mensenlevens ondergeschikt zijn gemaakt aan een door ons zelf opgelegd systeem. Want als ZZPers gaan mensen zelf de ellende aan van steeds maar meer moeten leveren. Goeie film. Nog meer reden om een hekel te hebben aan die werkelijk stompzinnige TV reclame "Hier is prinses papa".

Ligt een beetje in het verlengde van de overigens betere docu The Wrecking Crew over sessiemuzikanten in de 60-er jaren. Omdat na het gebruik van sessiemuzikanten de ambachtelijke opnamestudio de volgende was om geslachtofferd te worden in pop music. Tegenwoordig haal je alles uit de computer, van samples tot pro-tools om muziek te splicen en editten. Deze docu was vooral een ego document van Foo Fighters Dave Grohl. Met op zich rake, maar zich niet voor eindeloos herhalen lenende typeringen over de good ol' days van analogue recording. Het is een beetje eenzelfde verhaal als dat met internet en social media printed media onder druk zijn komen te staan... Leuk de verschijningen van Tom Petty, Stevie Nicks en McCartney, maar echt heel veel (zoals The Wrecking Crew wel deed) heeft de docu niet te vertellen.

Ik kijk er nu naar... voor de allereerste keer. Altijd leuk om gelijkertijd te googlen. Zoals dat dochter Liesl, gespeeld door Charmian Carr, een enorme crush had op Christopher Plummer (in de film haar pa natuurlijk). Ze overleed al op 73 jarige leeftijd als gevolg van dementie. Lyricist Oscar Hammerstein overleed voor het uitkomen van de film. Zijn laatste bijdrage was Edelweiss, wat weer de favoriete song is van Julie Andrews. Plummer kon niet zingen, dus je hoort bij zijn zingen, de stem van Bill Lee, een bekende zang stand in. In de tijd was de cast bezorgd dat de film wel eens als te zoet kon worden ervaren. Laten we wel wezen, de Swinging Sixties waren al een tijdje onderweg. Shittes... de film is maar liefst bijna 3 uur lang.

.

Leuk thema met onvermoed potentieel, waar niet alles uit gehaald is wat een andere regisseur er misschien wel uit gepeurd had. Maar ik erken dat alles een keuze is, waarbij in dit geval geopteerd is voor een enigszins plausibel narratief dat ook spannend moest blijven. Kaik, waar heb ik het nou over? In wezen doet deze film vooruitblikken waar bij wijze van spreken iedere historicus bezig is om via terugblikken een reconstructie van de feiten te geven. 'Clue' is dat Sean Fentress, de alter ego zeg maar van Colter Stevens, een... historicus is. Deze film speelt bovendien met het 'vermoeden' (waar o.a. bij het MIT onderzoek naar wordt gedaan) dat alle uitkomsten van gebeurtenissen en keuzes die we maken... al vastliggen. Opvallend goed gevoel van de Brit Duncan Jones voor wat de Amerikaanse kijker aanspreekt. Eind is mooi, voor wie 'm doorhad, een nieuwe realiteit is gecreëerd met een voortlevende Colter/Sean, waarbij de Source Code afdeling via het nieuws te horen kreeg dat een aanslag is verijdeld zonder dat ze zelf bewust waren dat zij achter de verijdeling zaten ... Maar dat hadden we natuurlijk al eens meegemaakt in... Time Cop.

Gisteravond weer eens gezien. Memorabel omdat het de laatste rol van Edward G. Robinson was en de 'anti-casting' van Mr. Mozes himself, Charlton Heston, als cynische politie inspecteur. Zou regisseur Fleischer naar een vergelijkbaar effect hebben gezocht als met Henry Fonda in Once Upon a Time in the West? Hoe dan ook, mijns inziens Heston's beste rol. Merkwaardig genoeg voelde de film zelfs voor z'n jaar van uitbrengen (1973) als een 60-er jaren film aan. Ouderwetse settings. Leent zich voor een remake.

Eindelijk gezien. Moeilijk thema, maak daar maar eens een onderhoudende film van. Dat is prima gelukt, mede door het erg goeie acteerwerk waarbij de rolsplers elkaar duidelijk hebben opgestuwd. Deed soms denken aan All The President's Men. Ode aan de onderzoeksjournalistiek waar steeds meer media steeds minder geld voor overhebben als gevolg van verdwijnende reclameinkomsten.

Jammer dat ik gefragmenteerd naar de film heb gekeken... Zoals hierboven al gesuggereerd is het een soortement metafoor voor leven in L.A. Op het lijf geschreven van Kutcher, die niet helemaal een nul is in the acting department (zoals Keanu Reeves dat wel is), getuige ook zijn rol als Steve Jobs.

Niks zwak plot. Goeie film, goeie enscenering, gewéldig verhaal. Best zeldzaam ook in de zin dat het (gelezen het commentaar direct hierboven) best wel wat van de kijker vereist. In de dop natuurlijk (op z'n simpelst gezegd) een film over loyaliteit, waar je die in het werk waarin de heren zich begeven (ook het commentaar horende van Nathan Muir gespeeld door Redford) niet kan of mag verwachten. Hoe meer je de film ziet (ook terloops zoals ik gisteren deed), des te meer vallen je ook kleinere zaken op, zoals dat Redford van de realistische, bijna cynische intelligence expert in de 70-er en 80-er jaren (richting de tegenwoordige tijd) klaarblijkelijk is veranderd in een desk officer bij CIA HQ in Langley met z'n eigen streken en wetten die indruisen tegen het protocol. Deze film laat ook (weer eens) zien wat voor geweldige acteur Redford is, dat je zou kunnen zeggen dat die Brad Pitt overstijgt. Maar dat heeft meer met importantie van de rol en de minuten in beeld te maken. Team CIA collega's aan tafel waren ook lekker op dreef. Een echte acteursfilm. Geen fluff in de dialogen, of interessantdoenerij dat je denkt da's leuk als gesproken tekst maar is in wezen totale bullshit.

Spionagefilm, zoals je 'm wel vaker gemaakt had willen zien worden. Nota bene van een Amerikaanse regisseur die vooral bekendheid genoot vanwege zijn films met Paul Newman. Grimmig, naakt, gevoelens van overgeleverd zijn, speelbal zijn. Beter dan Tinker Tailor Soldier Spy die ik wat lorrig vond. Het bijtende cynisme van Burton doet het 'm hier. Om een dranklustige te spelen, hoefde hij niet veel moeite te doen. Het zwart-wit van de film weerspiegelt het grauw-grijze Engeland dat nog de bevrijding door de Beatles en Stones moest meemaken. Vaak in dit soort films zit het kijkersgenot 'm in de presentatie van het tijdsbeeld; de scene in de kruidenierszaak waar Leamas (Burton) op de pof pleeg te kopen is priceless. Paar scenes zijn ook in NL geschoten. De onsterfelijkste scene zit aan het eind; de film lijkt in wezen één lange aanloop naar dat moment. Weg alle illusie. Overigens zou de dubbele bodem in het onschadelijk maken van een tegenstander ook in een andere film terugkomen met Burton, nl. Where Eagles Dare, dat drie jaar na deze zou uitkomen.

Was 'Moonraker' een soort 'Spy Who Loved Me' in space (immers iedereen van de aardbodem wegvagen), zo was deze Bond (over het Pacmannen van onderzeeërs) een remake van 'You Only Live Twice' (Pacmannen in space). Hoeveel smaken zijn er nog? Superschurken, het zou wat. Er is een groter, veel realistischer kwaad met Isis bijv. Maar ja, dat was er toen nog niet. Bach geen geweldige Bond girl. Mediocre aflevering in het genre. Jürgens mist het guitige van Goldfinger. Bond scenarist Christopher Wood (die voor genoemde films met Moore in de rol van 007 verantwoordelijk was) zei over het geheim van een goede 007-film: "Alles hetzelfde doen als de vorige keer, maar dan anders."

Leuke film. Aangezet drama her en der, en goed beschouwd flinterdunne vriendschappen die van z'n leven nooit beklijven. En irritante fraternity gebaartjes. Maar aanstekelijk spel vergoedt veel. Beetje voorloper van de TV serie Friends, die alleen een stuk zoetsappiger is dat m'n tandglazuur ervan kapot springt. Emilio Estevez heeft nooit het initiële grote succes van z'n broer Charlie Sheen (die per slot van rekening in Platoon en Wall Street kon schitteren) mogen smaken, terwijl het wel een acteur is met een zekere reach. Denk aan Stakeout en The Breakfast Club bijv. Leuk die 'jeugdige' koppies van met name Andie MacDowell (toen 27 jaar) en Demi Moore (toen 23 jaar) die naar verluidt tijdens de opnamen regelmatig high on cocaine was. Gekke misschien is dat de 'relatie' tussen braaf meisje Wendy en popie Billy (Rob Lowe) nog het meest authentiek overkomt.

Kan me voorstellen dat dit insloeg 3 jaar geleden. Goed verfilmd. Was er enige gelijkenis met de gelijknamige film met Streisand en Kristofferson, vooral naar het eind toe? Cooper laat zien hoe veelzijdig hij kan acteren. Daarbij dus ook nog kan regisseren en scenario schrijven. De ware revelatie was Gaga, die heel naturel overkomt. Dat belooft wat als ze nog een keer een carriere switch gaat maken. A la Cher.

Overrated. Nihilisme in de ruimte. Dus dat zijn al verdomde weinig moleculen. De persiflage gedachte zou 'm verteerbaar maken voor recensisten. Het zou wat. Wel kundig gemaakt, maar in wezen Verhoeven onwaardig.

Goed spannend verhaal waar zoveel ingrediënten in zaten waarbij je als regisseur, acteurs etc. je verlekkerd bij kan aflikken. Ga maar na: whodunnit, investigative journalism, bad guys geënt op dat paramilitaire zooitje Blackwater, betrokkenheid van Congresleden, persoonlijk drama, rol van de media. Russell Crowe paste goed als morsige, wat vadsige elder journalist. Verhaal meandert aan het eind wat erg ver door, maar niettemin ruime 4 *. Ben Affleck wel als houten klaas aan de kant gespeeld. Daar had een andere acteur beter gepast.

Moore dreigt een beetje getypecast te worden... overigens net zoals gebeurde met die 'andere Moore'. Is het omdat ze zo harverscheurend kan huilen? Enfin... ik vond het een goeie film. Over een moeilijk onderwerp - "John Black, 42 Washington street, Hoboken". Miste alleen het eind... FF plassen... en afgelopen was de film.

Wow! Deze film stood the test of time. Heb hem net uninterrupted door reclame op PBS kunnen zien, de slaap toch niet kunnen vattend vanwege de jet lag (ik zit in San Jose, Ca). "Norma, you're 50!" zegt William Holden tegen de Yesteryear actress voor wie hij gezelschapsheer speelt. Oud dus. Gelukkig is er nu veel veranderd, en kun je een Michelle Pfeifer regelmatig in films zien opduiken. Maar toen... Norma dateert uit de tijd van de stomme film, zoals degeen die haar vertolkt ook is (Swanson). Intelligent script, waarbij je je afvraagt of de voiceover door Holden nodig was, totdat je beseft dat er toegevoegde waarde is vanwege de script binnen het script opzet. Ik miste de naam van Buster Keaton in de aftiteling. Toch herkende ik hem als één van de kaartspelers in het huis van Swanson. Sunset Blvd. tuurlijk ook een prachtige naam voor de film.

Nog ff geduld hebben... en je zit eersterangs om de zon upclose te kunnen zien. Over een paar miljard jaar zal de aangegroeide zon een derde van de zichtbare hemel in beslag nemen. Tegen die tijd zijn Mercurius en Venus opgeslokt en is alle water en leven verdampt van de aarde. Hopelijk is de mensheid tegen die tijd verkast, en has started somewhere else in the universe all over again. Premisse voor Sunshine is absurd, zullen veel astrofysici je kunnen zeggen. Maar doet daarom minder ter zake. Het gaat hier om mensen die de mensheid willen redden en likely hun leven erbij zullen verliezen. Geen moeilijke existentialistische dilemma's (wat je zou mogen verwachten op basis van dit gegeven), maar meer toestanden zoals "oops, there goes the oxygen". Kuifje's "Mannen op de Maan" biedt wat dat betreft meer. Veel testosteron gezien de fysieke confrontaties voor dergelijke gestudeerde, knappe koppen. Met zo'n missie is ander gedrag waarschijnlijker, maar minder interessant voor de ADHD filmgeneratie. Pinbacker deed meer denken aan Pinhead uit Hellraiser (maar dan zonder de pinnetjes) dan aan een getormenteerde gezagvoerder. Een nogal vaag figuur, zullen we maar zeggen. Ook in de film zo. Typisch zo'n scenaristische insert ("we need something more") na rijp beraad tussen producer, regisseur en dramaturg. Plus voor de mooie beelden, een min voor het niet echt boeiende verhaal.

Gebaseerd op het boek See No Evil Hear No Evil van veiligheidsexpert en ex-CIA Bob Baer, die je af en toe kunt zien bij CNN als weer eens een discussie is over security matters. Clooney heeft ervoor gekozen om zo dicht mogelijk tegen de realiteit aan te zitten, qua verwikkelingen en jagon in de olie- en gas business. Dat kun je negeren zolang je de rode draad niet uit het oog verliest. Samenvattend zou je kunnen zeggen: geld stinkt, oliegeld corrumpeert daarbij ook nog eens flink. Westerse belangen zijn zo breed dat ze zelfs aan tegenovergestelde einden verkeren. Matt Damon (expert in oliederivaten) adviseert een troonopvolger die het oliegeld voor zijn land wil inzetten (met inbegrip van een pijpleiding naar en door Iran), in plaats van dat het verbeuzeld wordt aan Amerikaanse oliebedrijven die de hele handel onder controle willen hebben (van oppompen tot aan raffinage). Alleen zijn broertje wordt de volgende sheik. De CIA (zullen ze niet blij mee zijn deze film) schroomt niet om de idealistische zoon vanwege z'n connecties met Chinezen die meer bieden dan de Amerikanen en (vermeende) connecties met Hezbollah (waar Iran achter zit) te vermoorden met een drone aanval. Los draadje is een stel werkloos geworden Pakistani die als gastarbeider werken en die geindoctrineerd worden om een aanslag te plegen met een raket op een LNG tanker... overigens ook de nachtmerrie van alle tanker en terminal operators. Ontploft zoiets binnen 5 km van Rotterdam, dan wordt de helft van de stad weggevaagd. De tweede broer die wél opvolger is geworden, doet zaken met Connex-Killen, het net gefuseerde oliebedrijf dat een justitieel onderzoek heeft kunnen afwenden naar corruptie van Killen in Kazachstan. Een vreselijk moedige film waar Clooney zich niet populair mee zal hebben gemaakt bij veel Amerikanen. Aardige is dat de Bob Barnes die door Clooney zelf wordt gespeeld natuurlijk een speelbal is geworden. Poogt nog het vege lijf te redden (hij wordt door zijn eigen dienst opgeofferd) door Christopher Plummer te confronteren (de echte kwade genius aangezien hij zowel de consultant firm leidt die Connex-Killen adviseert als de voorzitter is van The Committee For the Liberation of Iran is). Barnes poogt het goeie te doen, terugvinden van de ene raket die klaarblijkelijk naar een andere partij ging (aan het begin van de film) dan waarmee hij rekening hield... en die we zien opduiken aan het eind van de film. En zoals we al uit de film The Peacemaker weten waarin hij ook speelde, het gaat niet om de hoeveelheid raketten die van handen wisselen, maar om die ene raket unaccounted for die echt zal worden ingezet.