Opinions

Heerrrrlijke film. Wat opvalt is dat Gere er erg veel zin in had om deze film te doen met deze hond. Voelbaar plezier. Daarom des te verdrietiger dat de liefde kon voortduren. Overigens beweren dierenpsychologen dat dieren een zeer korte termijngeheugen hebben, en dat incl. affectie. Angst, de reflectie om iets te vermijden na een eerdere bad encounter is wat anders. En dan zou dit dus niet echt hebben gekund. Hm, kan me weinig bommen. De waterige oogjes waren er niet minder om. Klein rolletje voor Jason Alexander (George Costanza uit Seinfeld.

Niet onspannende thriller, met wat Hitchcock elementen, en natuurlijk veel "Don't Look Now" citaten. Een andere actrice had er meer van gemaakt dan Demi Moore, die vrij expressieloos door de film rolt. Teveel botox? De muziek had een betere film verdiend.

Gedegen Western, maar in wezen zwaar retro (passé zo u wilt) nadat Eastwood natuurlijk met Sergio Leone westerns van een tot nog toe onovertroffen soort en kwaliteit had gemaakt. Hang 'm High heeft tegen het eind een bijna thriller achtige sfeer. Eén van de eerste wat grotere rollen van Bruce Dern.

Mee eens dat het een beter vervolg is dan verwacht kon worden. Zeker omdat Silence indertijd als een bom insloeg. Ridley Scott rolt een aardig verhaal uit, met prachtige sfeerbeelden die daardoor ook iets onbestemds dreigends krijgen. Zwak punt vond ik het veel te dik bovenop gelegde dedain van Hannibal als een "knows-it-all tegenover Clarice, met name in zijn brief (gaat ie weer over haar jeugd en relatie met pa). Een dermate getalenteerde en briljante figuur heeft dat -juist- niet nodig. Julianne Moore is een fantastische actrice, maar speelt hier teveel de rol van een tragische figuur. Daardoor mist er tegenspel, en daarmee ook balans in het verhaal. Deze Clarice ondergaat alles veel meer. Ik vond Liotta weer eens vintage Liotta. De figuur van Mason Verger was een vondst. "Is that a Mustang? 5 Litres?... They're fast".

Een genietbare film, geen hoogvlieger, en in feite dichtbij een verfilming van wat evengoed een toneelstuk had kunnen zijn. Buitenscenes zijn bijna van geen betekenis. Verhaal gaf het gevoel dat Tarantino zelf nog niet goed wist tijdens het schrijven hoe die er een eind aan zou gaan breien. Op zich maakt dat het geheel spontaner. Wel veel anachronismen, zoals de discussie over wat een negroman allemaal moet ondergaan. Maar dat doet Tarantino vaker, zoals we hebben kunnen zien bij Django Unchained. Een zogeheten commissioned officer (dus hoger dan sergeant) was overigens een rariteit voor een African American ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Krappe 3,5*.

Wat kun je nog meer zeggen? Alle afleveringen achter elkaar op TV - geen moment verveeld. Onvoorstelbaar hoe koppigheid hele families decimeert. Zal nog steeds voorkomen in andere delen van de wereld.

Grotendeels naar waarheid, dit verhaal van schoorsteenveger tot Hauptmann. Willi Herold | De beul van het Emsland – Holland Magazine - holland-magazine.nl De suggestie in de film werd gewekt dat de gevangenen merendeels Duitse deserteurs waren. Dat is niet zo, Herold liet gevangengenomen geallieerde soldaten vermoorden. Reden waarom hij ook door de Britten is berecht en opgehangen. Knappe verfilming van dit nare verhaal.

Geweldige film. Kan niet anders zeggen. Humor niet zonder leed, een lach niet zonder last. Stiller vintage goed in dit soort films. Leuk dat pa ook een rol heeft, die kennen we nog als vader van George Costanza uit Seinfeld.

Heat zette, zelfs nu cinema al zo ver gevorderd is, in feite nieuwe standaards in het genre gangster / heist / caper movie. IJzersterke opbouw, ijzersterke dialogen en dito uitwerking van karakters. Wat veel mensen niet weten, is dat het verhaal al eens eerder door Michael Mann was verfilmd met 'mindere goden'. Hij kon dus heel goed bepalen wat werkt en wat niet wat, en waar versterking nodig was. Pacino sterk als onrustige, schmierende goal getter cop, De Niro wellicht nog net iets beter als de wat introverte brood bankrover. Leuk deze krachtmeting: Pacino is bezig met projecteren, als een toneelacteur (alleen al die ogen van hem) en De Niro neemt als altijd de tijd voor zijn rol, is veel implicieter bezig, meer als een filmacteur. Je zou alleen bijna een ander eind willen...

Blijft een eigenaardigheid dat Cimino met The Deerhunter zo rechtstreeks z'n publiek kon raken en met Heaven's Gate totaal niet. Alsof ie tegen zichzelf zei: ik laat me niet meer haasten, ik ga er eens goed voor zitten, waardoor hij (te) veel dingen (beelden) die hij in z'n hoofd had zitten begon uit te werken voor het bioscoopdoek. Ik vond het allemaal zo afstandelijk, alsof je naar figuranten in een groots bedoeld epos zat te kijken. Het kon me allemaal aan m'n reet roesten wat de uitkomst was, zo matig vond ik de film. 2* voor de moeite en de setting. Vraag me af of de nieuwe Director's Cut nou zoveel verschil gaat uitmaken. Hij heeft er elk geval wat credit mee teruggewonnen.

Goeie film met de nodige wendingen en onvoorspelbare uitkomst. Verdient bijv. een betere rating dan de vandaag ook te ziene Blood Diamond. Maar goed, Hackman is geen Dicaprio.

Prima film, entertaining, geloofwaardige karakters, hoewel Bridges moet uitkijken dat ie niet getypecast wordt in de rol van kleurrijke Marshall. Vooral sterk omdat ie voor een op zich niet bijzonder verhaal de tijd nam en omdat de desolaatheid van West-Texas als een soort extra karakter mooi tot uiting kwam.

Weer eens een film waarover je eindeloos kunt bomen na afloop. Natuurlijk één van de intrigerendste topics: interactie mens en AI, en in hoeverre de laatste in de plaats kan komen. In deze film ver. Troost je: het type zelfbewustzijn en genoeg hebben aan een half woord in een gesprek (nog geen 10% van onze communicatie is woordelijke informatie) om mee te kunnen babbelen, zal een operating system voor de komende 100 jaar niet kunnen. En waarschijnlijk nooit. Tijdsbeeld met de getoonde mode en interieurs vond ik wel leuk gevonden: een soort retro 50-er/60-er jaren. Jammer dat de taxi waarin de date na een misluke threesome instapte, startte met een hoorbare brom. Geen EV dus. Foutje. Want tegen die tijd is de conventionele auto helemaal weggefaseerd. Phoenix is een geweldige acteur, maar inderdaad een te getormenteerde indruk makend om door te kunnen gaan voor iemand die nog een keuze heeft in life. Er zaten dus wat conflicterende elementen in zijn persoonlijkheid. Mooi gevonden is dat mensen zo kunnen ruzieën over zoiets triviaals als schoenen wel of niet bij de deur laten, en dat Samantha en Theodore elkaar zooo 'begrepen'. Eind was wat artificeel... Niet? Dat voelde aan als: alrightie.... hoe gaan we een eind breien aan dit verhaal? Buurvrouw doen? Die door Amy Adams werd gespeeld. Kleiner rolletje, maar ontzagwekkend! Om niet te zeggen briljant. Grappig... ik zit net te bedenken dat de film ook een metafoor kan zijn... voor onze inner voice... die over keuzes maken gaat, onze twijfels, eenzaamheid, wat een ideale relatie zou zijn, tot inzicht komen o.a. over voorgaande relaties. En daar hebben we geen outer voice als Samantha voor nodig. Reden dat ze ook weer vertrok?

Curieuze Western, bijna een persiflage van het genre. De spreekwoordelijke lonesome stranger rijdt een dorpie aan een groot meer binnen, dat lijkt bijna opgetrokken speciaal voor de film (zodat cast en crew zich tussen het filmen door konden vermaken?). Het water is nooit in beeld, de gortdroge desert des te meer, de huizen die er staan lijken decor stukken. Bij z'n entree valt op dat niemand geen ene zak te doen heeft, behalve dan anderen zitten vervelen. Zo zie je maar: ledigheid is des duivels oor kussen, lijkt onze Clint bijna te willen zeggen. Maar het verhaal ligt gelukkig op een minder existentieel niveau. Zoals in veel Clint Eastwood films komt onze favoriete gun slinger verhaal halen. Een dun verhaal. Toch valt het nodige te genieten omdat alles zo vet wordt neergezet in soms ridicule scenes en dialogen, de laffe dorpelingen, de in en in baddie bad guys. Twaalf jaar later zou Eastwood het verhaal van een eenzame wreker die na gedane zaken met stille trom vertrekt nog eens dunnetjes, beter en sfeervoller overdoen in Pale Rider. In veel van zijn films in de 70-er jaren zit eigenlijk een campy karakter. Dat is wat films als The Eiger Sanction en Every Which Way But Loose op hun bijna onnavolgbare manier zo genietbaar maakt. Latere Clint films vertonen veel meer ernst. Een veelzijdige cineast, voorwaar.

Vannacht was ie weer op NPO, ruim 3 uur lang. Had 'm al eerder gezien. Leuke inkijk in de So. California music scene van die tijd, en hoe een band van veelbelovend naar de grootste money maker kon groeien. Beetje bevooroordeeld natuurlijk omdat het vooral het verhaal is aan de hand van de twee oprichters Don Henley en Glenn Frey, hoewel platenbaas David Geffen nog ff gezegd mocht hebben dat Henley een eeuwige malcontent is. Kan me indertijd herinneren dat veel mensen ervan baalden dat Don Felder (nog de gitaarleraar van Tom Petty geweest) uit de band was gezet. Maar The Eagles draaiden toch echt om het schrijverstalent en de stemmen van Henley en Frey. Overigens vind ik ze zonder elkaar ook minder tot hun recht komen. Jammer dat hun toernees een soort Greatest Hits nostalgia trip zijn geworden. Ze zouden evergreens als Hotel California en Desperado een keer moeten durven skippen ten faveure van minder bekende nummers en ook wat oude Tim Schmit songs (uit diens Poco tijd). Neil Young trekt zich geen zak van z'n publiek aan en speelt waar ie zin in heeft. Als je nummers van Harvest verwacht, zet je maar lekker thuis een plaat of cd op. Droevig te zien en de laatste tijd te lezen dat het met eerste bassist Randy Meisner zo slecht is gegaan en vooral nu gaat. De hereniging in 1994 (alweer) bleek voor Joe Walsh elk geval een life saver. Ik zag de dag ervoor de Johnny Cash docu (overleden op z'n 71ste). Jemig wat zag die er tegen zijn levenseinde echt oud uit. Henley (nu 68) ziet er nog steeds uit als iemand in z'n fifties. It pays to stay healthy. Overigens was de band ook in Ahoy te zien in de docu. Ik zag een ANWB reclamebord hangen... Ook waren fragmenten van het concert in de Vliegermolen te zien (1973?). NL zong z'n deuntje mee m.a.w. Zo, weer met de voetjes op de grond beland.

Ik weet dat Cronenburg verkiest om met Mortensen te werken, maar ik heb het altijd een acteur gevonden die acteert en niet kijkers meeneemt in wat ie denkt en doet. Je blijft een toeschouwer met hem. Geen geweldige, natuurlijk overkomende dialogen in deze film, geforceerd vooral tussen pa en zoon. En dan die rare vrijscene op de trap en een poes die er met de haren is bijgesleept. Rare encounter met de broer, een William Hurt die zijn rol vet neerzet. Niet bepaald een hoogvlieger kortom. Meer smoes om een doorsnee geweldadige film te maken.

Aanrader. De film was een keer op de BBC. Lekker rauw op je dak op de late zondagavond. Goed verhaal. Eén scene is wat mij betreft onsterfelijk... en doet je alsnog, hoe laat ook, een douche nemen. Rarara, welke? Gaat 'm zien, you won't be disappointed.

Hartverwarmend?... Hardly. Goeie acteurs, en Jude Law never disappoints. Maar een geforceerde verhaallijn. Leuk hoor, onverwacht zoenen (want da's een spontane vakantie) na een paar minuten beppen met de broer van Iris. Maar zo plat als een dubbeltje allemaal. Dat aanstellerige, geforceerde luchtgitaar spelen van Iris (Kate Winslet) in Amanda's bed. Typisch een regie aanwijzing of ingeving. Ook niet echt romantisch, niet echt feel good. En zeker niet in de orde van bijv. een Four Weddings, of zelfs de eerste Bridget Jones. Waar je ook de minder mooie dingen ziet. Hier rijdt book editor Jude Law, ook in Engeland een niet bijster goed betaalde baan, in een late model Range Rover V8. Yeah, right. Cameron Diaz is een fantastische actrice, maar lijkt out of place in deze film. Kleine kut achtergrond verhaaltjes die de acteurs elkaar vertellen, zoals "nooit meer gehuild sinds m'n 15de"... bla-bla-bla. Oninteressante personen. Maar vooral dus een slecht script, opgeleukt door geplengel op een piano op de juiste momenten. Niet bepaald een Nora Ephron. En ach wat empatisch, de insert van het geriatrische element. En ach, Law heeft schattige dochtertjes en is weduwnaar. How sentimentally convenient. "Eli Wallach in een glansrol" (commentaar hierboven)... Pff, dan heb je 'm nog niet gezien in the G the B & the U. Jack Black is een leuke acteur die tot zijn recht komt in films als School Of Rock en The Cable Guy. Maar niet als romantische tegenhanger van een Kate Winslet, die op zich te interessant en te mooi is om als desperate single door te kunnen gaan... Waste of talent deze film. Amerika kent prima vrouwelijke regisseurs, zoals Mimi Leder en Kathryn Bigelow. Nancy Meyers is er niet eentje van. Kortom, terecht indertijd matige kritieken.

Mooi. Ik hoop op scabreus vertier gelardeerd met macro-economische bespiegelingen, zoals "your place or mine?"

Zo... da's voor een NL productie waarachtig redelijk te pruimen. Een verhaal dat wat interessanter is dan wat we tot nog toe weten van Heleen Mees' affaire met Willem Buiter. De werkelijkheid zit wat banaler in elkaar. Bravo voor de Nederlandse acteurs, met Hendrickx als Hannah Hope (Mees) voorop. Ondanks de grote poel aan Amerikaanse acteurs waaruit men zeker in NY kon putten, armetierige rollen van de advocaat van Ben Elzen en de kioskverkoper... Er zitten natuurlijk wel wat kanten aan Heleen Mees. Haar rebelse attitude t.o.v. de bankenwereld, in deze TV film als een dramaturgisch gegeven gebracht, is in het eggie nooit zo geweest. In haar artikelen (voordat de affaire bekend werd) moet het mensen al zijn opgevallen dat ze vaak Willem Buiter aanhaalde, niet alleen bankbestuurder maar ook verbonden aan de prestigieuze London School of Economics. Goed aan de film waren de paradoxen in haar karakter, die voelbaar naar voren kwamen: carrièrevrouw, maar zich ook afhankelijk opstellend t.o.v. een man die naar believen kan beschikken, provinciaaltje dat naar bevestiging streeft, maar ook onafhankelijk denker. Er zaten mooie vondsten in, w.o. die weliswaar wat cliché matige sessie op het dak (als scene mooi) en de inzet van Jeroen Pauw en Mouthaan (als RTL correspondent) en de communicatiestoornis tussen Hannah en Ben (zij wil niet terug naar NL en hij was juist bereid om in NL met haar door te gaan). Waar de film zich niet goed uit redt, is (niet de paradox maar) de regelerechte tegenstelling dat iemand die er graag bij wil horen, zich zo tegen het bankenestablishment keert. Tenzij je (investigative) journalist bent of je bent er uit gekieperd, doe je dat niet. Da's dus onzin. Daar wilden regisseur en scenarist iets teveel, vast en zeker om het ook wat Joris Luyendijk achtige relevantie mee te geven. Alle waar naar zijn geld. 3,25 ster, afgerond naar boven. Voor een NL productie met alle inherente beperkingen niet slecht. Leuke is dat er een Amerkaanse productie inzit, maar dan met meer spice en psychologie, minder fluff.

Kaik... Ik vind dat bejaardensex verboden moet worden... Alle gekheid op een stokje: wat een leuke maar ook moedige film. Voor de oude generatie is praten over intimiteit en sex een probleem, laat staan dat je dat voor legt aan een counselor (fantastische rol van Steve Carell!). Is natuurlijk nauwelijks een komedie te noemen, meer een regelrecht drama met luchtige en soms pijnlijke momenten die op de lachspieren (van een boer die kiespijn lijdt?) zal hebben gewerkt. Je kan bijna niet geloven dat de mooie cassiere uit The Deerhunter, de Karen Blixen uit Out Of Africa, de harde senator uit Rendition en de onzekere dame in deze film door één en dezelfde actice wordt gespeeld. Tommy Lee Jones hoefde alleen z'n grumpy zelf te spelen, niettemin vanwege de vaak ongemakkelijke setting deed ie dat met verve. Iets te happy end, met toch een humoristische soort epiloog tijdens de aftiteling.

Curieuze film die vooral boven het gemiddelde uitgetild wordt door de landschapsfotografie en het spel van Bale en Pike. De totinkeerkoming van Bale ging wel erg snel, maar goed, dat was de inzet van het hele verhaal, een universeel verhaal over de waanzin en de viscious circle van geweld en oorlog. Gevolg was wel dat je als kijker het gevoel kreeg dat de scenarioschrijver de dienst uitmaakte in het verloop, en dat het niet van binnenuit kwam, van de acteurs zelf. Maar ja, tis een beetje een dilemma, omdat je ook niet in extenso mensen verhalen kunt laten vertellen, aangezien ze in die tijd nog niet gek geluld werden door sociale media. Raar eind, hoewel niet onbevredigend. Een andere regisseur was beter in de opzet geslaagd.

Opmerkelijke verhaalstructuur inderdaad. Mooie vervlechting, en goed om de twee topactrices Julianne Moore en Meryl Streep samen te zien. Een film van vrouwen, voor vrouwen evenwel. Maar geregisseerd door een man. Zwaarmoedig allemaal. Moore wordt vooral door getypecast. Zou ze dat niet een beetje zat zijn? Je wordt ermee geconfronteerd. Nauwelijks wordt uitwijding, motivatie verschaft. Zodanig dat het op een gegeven moment afstandelijk werd. Kidman speelt misschien wel de rol uit haar leven. Zou helpen dat het toen nog niet zo lang uit was met hubbie Tom Cruise?

Mein Himmel, wat een performances door Lady Gaga, Al Pacino en Jared Leto, maar in wezen van alle acteurs. Van Pacino en Leto wordt wel gezegd dat het acteren over the top was (in die parkeergarage, kostelijk), maar dat vind ik niet. Scott heeft z'n keus gemaakt om dit Italiaanse drama vet aan te zetten. Het was ook tragisch wat is gebeurd.

Vond 'm niet slecht. Tis ff wennen - Statham in een dramatischer rol. Hij kon zowaar een potje grienen. Vast en zeker geinspireerd door de gedachte dat ie binnenkort Expendables gaat maken met het acteerkanon Dolph Lundgren. Waar ik mezelf op betrap: ik verveel me niet met Statham's minimal acting. Wat ik bijv. wel doe, met die andere kale acteur, Bruce Willis. Verhaal was ook niet slecht, maar ook niet echt bijzonder, en soms ook wel melodramatisch. Daar had meer in gezeten dan een beetje voeselen met een brave non. Rating tussen 3 en 3,5* in.

De beste Tom Clancy verfilming. Spannend, geloofwaardig en bij wijlen amusant. Vooral de onderonsjes tussen de Russische ambassadeur en de undersecretary of defense (?) staan me bij. Je vraagt je af hoe Harrison Ford het in deze film had gedaan. Heb nooit begrepen waarom Alec Baldwin niet in de andere Clancy verfilmingen kon / mocht / wilde optreden. Rol van Connery is 'm op het lijf geschreven.

En dan wordt je laat op de BBC nog getrakteerd op een film dat zo waar eens vleeschg op de botten heeft zonder alles in extenso te willen uitleggen hoe motieven liggen e.d. Dafoe gedijt goed in de rol. Je mot de man wat te doen geven ("hè Anton Corbijn?"), en dan krijg je ook wat. Veel ruimte voor de verhoudingen tussen de personen, vooral de kiddos (een verademing!), en natuurlijk voor de natuur van Tasmanië. Ruime 3,5* tegen de 4* aan.