Opinions

Toch nog maar even een klein commentaar aan wijden... Oliver Stone's beste film. Heel veel redenen hiervoor, niet in het laatst vanwege Michael Douglas' rol. Maar vooral natuurlijk ook vanwege de voorspellende waarde, dat honger naar meer geld leidt tot zelfdestructie. Sterker, en hier is de werkelijkheid naargeestiger dan de verbeelding, kan leiden tot de destructie van het hele financiële stelsel. Maar dat werd weer niet goed genoeg gecovered in Stone's followup Money Never Sleeps uit 2010. Terugblikkend op Wall Street, is Gekko's opbreken van bedrijven en plunderen van de pensioenkas bijna van een kwajongensachtige natuur. En dan hoeven we niet alleen naar een Madoff te kijken... Kijk eens naar wat een enorme boef bijv. Dirk Scheringa is met het mensen via hun hypothecaire leningen allerlei financiële producten aan te smeren die waardeloos waren. Maar ook de woekerpolissen zou je eigenlijk onder grootschalige oplichting kunnen scharen. De Gordon Gekko's zijn onder ons. Overigens was dit ook meteen Charlie Sheen's beste rol, als gretige jongehond.

Best aardig vanwege de combinatie van moraliserend en ontknoping. Wat met Wall Street (1987) nog als boevengedrag werd gezien (strippen van bedrijven) is peanuts met wat écht gebeurt: speculeren met andermans geld. Douglas is zoals vanouds indrukwekkend. Idem Carey Mulligan. Van LeBeouf krijg ik de creeps. Ik heb hem nu in meerdere films gezien, en het kan me eigenlijk nooit ene reet schelen hoe het hem vergaat in een verhaal. Wordt gezien als een goeie method actor, maar met die Bambi ogen straalt deze hyperactieverd toch vaak de verkeerde persoon uit in een verhaal, elk geval in deze film. Laat het me zo zeggen, een beetje understated en contempletatief acteren is hem helemaal vreemd. Charlie Sheen was als Bud Fox zooooveel beter.

Fraaie opbouw, erg ambachtelijk in beeld gebracht. Cruise deed het goed zonder te overacten. Leuk dat dit een soort kleine reunie was vanwege de aanwezigheid van Tim Robbins. Eind deed me erg denken aan de finale die gebreid werd aan Independence Day, met een afdronk in de vorm van een voice-over door eminence grise Morgan Freeman alsof Deep Impact ook nog eens overgedaan moest worden.

Mee eens. Niet alleen een klassieker, maar ook een belangrijke in de traditie van films (w.o. Terminator 2 bijv.) die gaan over dat machinerie de mens gaat overheersen, en tot vernietiging kan leiden. Vorige maand is de docu te zien geweest waar kond werd gedaan dat het in 1983 bijna mis was gegaan bij de Russen die dachten aangevallen te worden en hun raketten wilden lanceren. Aanstekelijk spel van Matthew Broderick ("Protovision, I have you now") voor wie ik altijd een soft spot heb gehouden. Gaan zien mensen, nota bene op Canvas, dus zonder reclame ertussen. Ook een dikke duim voor één van de mooiste film themes die ik ken, slechts in z'n geheel te horen helemaal aan het eind tijdens de aftiteling.

Aardig film. Maar helemaal niet de revelatie die je op basis van de commentaren hier verwacht. Toch teveel cliché's om als apart te worden gezien. Pff, in de jeugd van de boys afwezige vader (prima Nolte trouwens) en een vrouw die haar man niet tot pulp wil zien worden geslagen omdat ze in geldnood zitten. Raar ook om een boksfilm met Rocky te vergelijken. Alsof je alle politiefilms met elkaar kunt vergelijken. Dikke 3*.

Wat een larmoyant gemijmer. Een uur lang dacht ik dat het de opmaat zou zijn voor een origineel, sinister narratief waarbij het geen kwaad kon als een voormalig superheld eens de grijze in plaats van de spier massa zou aanwenden... Ik ben afgehaakt. Vroegah was ik fan van superhelden (als kind), de filmindustrie heeft er evenwel een farce van gemaakt, waardoor pubers nooit het genoegen zullen smaken van een verhaal zelf tussen de tekeningen te fantaseren.

Leuke film. Goeie combi, dat lijzige van Owen Wilson en goofy Vince Vaugn. Clevere uitwerking en grappige dialogen van wat toch een mager uitgangspunt is. Geeft de kundigheid aan van wie heeft geschreven aan het script. Leuke guest appearance van Will Ferrell als de guru die de mannen de kunst van het wedding crashen heeft bijgebracht. Christopher Walken speelt weer een zoveelste versie van zichzelf. Wat erg voorspelbaar eind.

Roerend portret. Invoelbaar. Had alleen graag wat leeftijden en jaartallen gezien, bijv. bij het huwelijk. Vader qua uiterlijk weinig veranderd. Mooi slank, mooie kop met haar die deed denken aan Van Warmerdam. Oud worden en aftakelen, het is en blijft moeilijk om mee om te gaan, zeker als het een lieve vader was. Ik had die helaas niet... Ik lees net dat vader Jaq 77 is geworden. Dat is niet echt oud. Paul McCartney staat zonder onderbreking 3 uur op het podium, en is juni 78 geworden. Maar daar gaat het niet om. Het leed is er niet minder om. Wel ben ik buitengewoon geinteresseerd waarom sommige mensen tot op hoge leeftijd zo ad rem kunnen zijn (ik noem een Jan Terlouw), waar anderen aan het aftakelen zijn.

Je moet de regisseur nageven dat ie er in geslaagd is z'n acteurs veel te laten geven in een onnozel gegeven. Narratief is erg nadrukkelijk zo ingericht dat her en der weer eens een fijne shootout kon plaatvinden, met een onvermijdelijk, zoooo clichématig eindtreffen. Fake drama. Als je kop en staart verbindt, kun je concluderen dat de confrontaties tussen de rollen wel erg gezocht zijn. Net geen 2,5 ster.

Beetje een clichéverhaal natuurlijk. Boef blijven is makkelijker dan een baan zoeken... totdat ook andere belangen gaan meewegen, zoals het hebben van een gezin. Ruffalo is een acteur die goed overweg kan met de ups en downs van keuzes maken. Nergens zitten script en regie dicht op de karakters. Betrokken blijft daardoor beperkt.

Ik betrap me er op dat ik 'm vaak toch weer (grotendeels) zie als ie op TV langskomt. Zelfs ander moois ervoor laat schieten. Geweldige dialogen, geweldige acteurs, geweldig verhaal. Een mijlpaal. Veel waars natuurlijk dat mannen en vrouwen nauwelijks échte vrienden kunnen zijn terwijl ze mekaar zeker niet onaantrekkelijk vinden. Bitterzoete afdronk vermomd als 'toch een eind goed al goed' m.i. Wat nog leuk is op zekere afstand, leidt onvermijdelijk tot irritatie later. Een "When Harry Shed Sally"?

Een helicopter, compleet met plexiglas koepel, zoals de Amerikanen 'm pas in de 50-er jaren zouden gebruiken - het is één van de anachronismen (kapsel van Mary Ure, de bakkebaarden en Elvis coupe van Eastwood zijn andere) in deze overigens razendspannende film. Hierin speelt Burton de brains van een operatie (het ontmaskeren van een dubbelspion plus het Duitse high command op het verkeerde been zetten omtrent een aantal spionnen in eigen gelederen) en Eastwood de ietwat naieve luitenant die erg goed overweg weet met vuurwapens. Dat dit alles zich afspeelt hoog in de bergen in een alpenkasteel, geeft een extra dimensie aan het verhaal. Je mot maar zien binnen te komen, en... na gedane zaken weer weg te komen. Als thrillseeker in wezen beter dan de evergreen The Guns Of Navarone. Speciale vermelding verdient de Duitser (die met de lipjes) die een SS officier speelt. Zelden zo sterk de aandrang gevoeld in een film om iemand op z'n bek te slaan.

De film is een metafoor voor wat de moeite waard is.... is waard om de moeite voor te nemen. Nog afgezien van de twijfelachtigheid van de pedagogische methoden (baart veel oefening ook kunst als je geen natuurtalent bent?), kun je ook zien dat het nodige scherp is aangezet vanwege de dramaturgische effecten. Wat de muziek vetreft... het was voornl. ol' school big hand jazz. Goed acteerwerk. Niet bijster sympatieke karakters natuurlijk. Moraal? Om het te maken moet je jezelf en anderen niet ontzien?

Scacchi op haar mooist. Een ongenaakbare goddess. Joss Ackland, vaak getypecast als een foute vent (bijv. als Zuid-Afrikaanse ambassadeur in de eerste Lethal Weapon), is hier een kwetsbare ouwe snoeperd die denkt Scacchi aan zich te kunnen binden. Charles Dance doet het allemaal voorkomen alsof het de normaalste zaak is dat hij als the only game in town voor verveelde echtgenotes en weduwen recht heeft op Scacchi. En dat is het 'mooie' (fatalistische) aan het verhaal en de film. Dit moet wel fout gaan. En hoe. Mooie sfeertekening. Geen crowd pleaser evenwel, gezien ook de matige rating hier. Voor niemand kun je echt sympathie opbrengen. Hoeft ook niet wat mij betreft. Scacchi hoort van een afstand bewonderd te worden, als een mooi marmeren beeldje.

Stond niet eens op de TV lijst van gisteren, maar was ook pas laat op NPO TV. Onterecht. Briljant script. Goeie cast. Pryce natuurlijk perfect geschikt as pompous arse en Slater als slimmige goal getter. Close heeft alweer niet een Oscar kunnen cashen ondanks haar op haar lijf geschreven performance als zichzelf altijd wegschrijvende ega. Maar ja, Colman was ook wel erg goed in The Favourite.

"Alles wat het leven hem te bieden heeft, wijst ie af... maar dood wil hij niet. Dat is toch raar?"... Robert over zijn vader Max. Tekent hem. In tegenstelling tot 'knows-it-all' jongere broer Max, kijkt Robert alsof hij dingen nog altijd niet verwerkt heeft, niet kan bevatten, of dingen hem overkomen, zijn overkomen. Meer speelbal, dan deelgenoot. Fraaie Child is Father to the Man docu.

Ook weer niet zó slecht... behalve dan dat een ijzervreter die zichzelf in shape houdt haaks staat op het gegeven van een gokverslaafde die dubbele wodka's tot zich neemt. Mannetjesputter vs zielepoot - daar zou geen enkele acteur mee goed uit de verf komen. Statham krijgt nu eens de tijd en ruimte om wat meer van zichzelf te laten zien. Hij had al eerder bewezen moeiteloos overeind te blijven tussen acteurs van reputatie. Belooft wat voor de toekomst. Magere 3*.

Ze zullen gedacht hebben: wat als we Western, futurisme en slapsticky humor bij elkaar gooien? Zoals ook bij Cowboys and Aliens (fractioneel beter) is gedacht. Deze is het resultaat van teveel bedacht bezig willen zijn en veel teveel budget. Een draak van een film.

Typische Scorsese film, waarbij altijd verbazing (voiceover) over andermans (scandaleuze of existentieel-criminele) bestaan centraal staat. Ambachtelijk en met veel vaart gemaakt, maar de man vind ik na Goodfellas al bergafwaarts gaan. Zegt toch veel dat iedereen zo lyrisch is en zo hard moet lachen om zoveel walgelijks.

Hè ja... waarom niet avant la lettre airbnb-en in een vervallen huis dat alleen te bereiken is als het eb is? Arthur maalt er niet om, temeer omdat ie ook werk te verrichten heeft. 99,99% van de mensheid zou er lekkah voor bedanken. Alle ingrediënten voor een potje gothic horror waren aanwezig en werden getrouw afgewerkt. Potje tragiek die deed denken aan die andere genre klassieker The Others. Niet onaardig. Vooral de sfeer en setting. Dikke 3*

WOW! Big no-no dat je beelden laat zien en een voice-over gebruikt die in wezen doubleert ("they went on a honeymoon in Paris" - achtergrond Eijffeltoren) door die beelden te beschrijven. Het wordt als knullig gezien.... Maar oh-oh, wat wordt het dan een interessant verhaal. Mooie, slepende story over gedane zaken nemen geen keer en dat je bij je keuzes moet staan. Een kleine schat, letterlijk, die alleen aan de kijker is gegund, en wat zowel de old man als Rory niet weten is... dat Celia het manuscript met opzet achterliet in de trein. Maakt het verhaal nog mooier, en... in wezen scharniert het verhaal om dat ene punt. Open eind. Een andere Hollywood scenarist had nog toegevoegd, dat Dennis Quaid als verteller op het eind z'n bureaula had opengeschoven, waarin dan een oud manuscript ligt. Droste effect, zeg maar.

Wat een hodgepodge aan elementen. De vele 'uitwijkingen' w.o. die naar Israel doen in wezen afbreuk aan het verhaal. Van een spanningsopbouw is dan nauwelijks sprake. Moest van "met muren bouwen rondom Israel houd je uiteindelijk niets tegen" een boodschap uitgaan? Het lijkt wel alsof ze scenario-technisch vooral visuele elementen een plaatsje voor in wilden ruimen, w.o. die zombie klauterpartij tegen de muur. Is na seriemoordenaars het zombie genre nog niet genoeg uitgemolken? Uiteindelijk een soort variant van vele zombiefilms ervoor, w.o. I am Legend, en rampenfilms als Cloverfield.

Heb genoten. Mooi overzicht, namen die we allemaal wel een keer (konden) zijn tegengekomen op een platenhoes. Aan het eind een overzicht met sessiemuzikanten die in de docu voorkomen, maar bij het uitkomen niet meer leefden. Een Hal Blaine is nu al tegen de 90. Leuk om te weten dat het basloopje aan het begin van Wichita Lineman (Glen Campbell, net 80 geworden) van Carol Kaye kwam. Tijd van de sessiemuzikanten is nagenoeg voorbij, die van de grote opnamestudio's idem dito. Alles kan op een computer in elkaar geknutseld worden, en met streaming who gives a fuck about geluidskwaliteit?