Opinions

Loflied op 'The Talented Mr. Ripley'. Zo groots kan een film zijn, als alles klopt. Van verhaal tot en met de rolbezetting, van setting/enscenering tot en met de psychologie van de karakters. Om te beginnen: ziet Italië, en met name Rome, er niet uit als in de beste Italiaanse films? Matt Damon in de rol van Tom Ripley is niet alleen dader, maar ook slachtoffer van wat hij ziet als zijn eigen humble existence... en alwetende puppetmaster. Hij weet bijv. van Dickie's (Jude Law) relatie met de Italiaanse. Kan Dickie's verloofde, vader, politie etc. manipuleren. Damon met zijn minimalistische gezichtsuitdrukkingen leent zich in die zin perfect als het bijna neutrale canvas waarmee de regisseur het verhaal inkleuring geeft. Paltrow is al geweldig, maar in de vrouwenrollen bezetting steekt Cate Blanchet haar naar de kroon als de dweperige rijkeluisdochter op zoek naar passie in haar verder lege bestaan dat draait om familie en shopping. Jude Law, met nog een mooie kop met haar, is immens. Misschien wel zijn beste rol. Wat gaat hem de rol van populaire, well-travelled rijkeluiszoon met panache makkelijk af. Eén van mijn favoriete acteurs (ook bijv. opgemerkt hoe Law uitstijgt boven Robert Downey in de Sherlock films?). Beste rol misschien ook in deze film voor Philip Seymour Hoffman als Dickie's vriend Freddie Miles. Kostelijk hoe Freddie en Tom strijden om de aandacht van Dickie in Rome, en hoe neerbuigend Miles is richting Tom in de bootscene - "How's it peeping, Tom? Tommie-Tommie-Tommie". Wordt uiteraard nog getopt door de scene in Tom's suite. Die mimiek, die kleine gebaartjes, dat getreiter op Tom's nieuwe piano. Psychologie in overmaat, en nog thriller bovendien deze film. Hoe redt Ripley zich uit steeds neteliger situaties? Raakt hij verstrikt in zijn eigen web? Interessant, The English Patient van deze te vroeg overleden regisseur vond ik een absolute draak. Terecht lolletje om gemaakt een keer in Seinfeld, temeer omdat iedereen geacht werd die meervoudige Oscar winnaar een goeie film te vinden.

Zoveelste blijk van Nolan dat ie zichzelf vooral erg slim vindt. Zielloze interessantdoenerij. Inverted (omdraaien van causaliteit) kan zoveel écht interessante dingen mee gedaan worden. Nolan verkiest de term entropie, maakt het voor kijkers nog ingewikkelder en voor Nolan adepten culty. Nu kiest ie weer voor spektakel (na Inception) boven inhoud en luldialogen zoals die tussen de clichématige Russische tycoon en z'n trophy vrouw... 2* voor de cinematografie.

Uhh... Uhhh... Nou nee. Want je weet he'll be back... En tot verdeeld genoegen. Hoe dan ook, dit Deel 2 "Fate is what we make for ourselves" is één van de weinige voorbeelden van een opvolger die beter is dan deel 1 die ook al niet slecht is.

Niet zo goed als deel 1 en met name deel 2, maar toch niet onaardig. Het onevenwichtige zit 'm in de niet echt enge terminator en de kwinkslagen die er Schwarzenegger-eigen toch in moesten zitten. Het verhaal blijft samen met deel 2 toch van een ernstig voorspellende waarde: technologie die ons regelmatig boven het hoofd groeit is niet alleen een feit, maar in programma's als van de VPRO ("de volmaakte mens") wordt ook gewaarschuwd dat kunstmatige intelligentie een regelrecht gevaar voor het voortbestaan van de mensheid inhoudt. Pa van Claire Danes "Skynet took care of the virus"... John Connor: "Skynet IS the virus!" Triest einde, ongebruikelijk voor een Amerikaanse mean stream film.

Beter dan deel 3, maar zeker aan het eind te pathetisch om droog apocalyptisch te zijn. Wanneer leren Amerikanen eens af om altijd richting een enorme "kaBOEOEM!" te willen opbouwen? Surprise ending die aan de verbeelding overlaat werkt veel beter. Laat de mensen maar met peinzende koppies de zaal verlaten. Maar neuhh, alles mot weer ingevuld worden, dichtgeplempt worden. Voorbeelden van goeie SF endings: Verhoeven's Total Recall en Kubrick's 2001.

Gewéldig! Klassieker. De relentless pursuit in de film, angstaanjagend... Maar ongetwijfeld ook geënt op de robot gespeeld door Yul Brynner in Westworld. Die bleef maar gaan. Zoutzuur gooien... in brand steken.... Nix hielp. Eén van de weinige films waarbij de sequel nog beter is. Deze 4*, Terminator II 5*.

Cameron zou dan bij Dark Fate zijn betrokken, eigenlijk wilde hij na T1 al niet doorgaan met het verhaal omdat alles wel verteld zou zijn. Op aandrang van Arnold is er een T2 gekomen. Wat mij betreft was alles echt verteld ermee. Maar nee hoor. Jammer. Ook dit derde deel is een hele flauwe schaduw van Deel 1 en 2. Veeeeelste veel CGI om het magere en onzinnige verhaal te ondervangen. Arnie was wel aardig met z'n melige grappen over dat ie efficiënt luiers verschoont en in gordijnen adviseert. Ach ja, waarom niet? Een met pensioen gegane terminator die zowaar humor heeft ontwikkeld.

Een film waar (heel) veel meer in had gezeten, zeker met deze cast en de sfeer en achtergrond van een samenleving waar de 'social and moral fabric' zoek is. Er wordt goed geacteerd, maar dat kan niet verbloemen dat het scenario niet doortimmerd qua opbouw en spanning in elkaar zat. Het voelde gefragmenteerd aan. Aan het eind was er zo waar een los eindje. Er lijkt ook in geknipt te zijn. Er waren scenes bij die de verwachting kweekten dat de suspense nu eens écht dicht op de huid van de toeschouwer zou gaan zitten... Helaas. Rating? Ergens tussen de 3 en 3,5 ster in. De regisseur is trouwens de dochter van Michael Mann. De film bomde giga in de bios. Film deed een beetje denken aan het in dit genre betere 'Cold in July'. Waarom die nog niet vertoond is op een NL zender, is me een raadsel.

kHeb genoten, ondanks het wat brave passeren van wat er voorviel in het relatief korte artiestenbestaan van The Beatles als groep. Inderdaad een 'time travel' zoals hierboven is gesuggereerd, waarin dingen in een stroomversnelling plaatsvonden. Ga eens van het poppy Love Me Do uit '62 naar Get Back acht jaar later, en je hebt een artistieke ontwikkeling zonder weerga. Van menig artiest kun je hun eerste wapenfeit en die van recent, 20 of 30 jaar later, gewoon uitwisselen. Hebben misschien van producent gewisseld, that's it. Er zal nooit meer een fenomeen zijn als de Beatles, zoals er nooit een tweede Kuifje of tweede Seinfeld zal komen.

Goeie film met een - wat een verademing - niet op snelle en goedkoop effectbejag gerichte vertelstijl. Maar goed, dat kun je aan de Scandinaviërs wel overlaten. Veel symboliek ook, die tot nadenken stemmen: christelijke moraliteit, vrije keuze en lotsbestemming. Een dikke 3,5 ster.

Draait om de Oscar winning performance van Redmayne. Voor fysici en kosmologen evenwel minder interessante kost. Want het moest natuurlijk wel mainstream begrijpelijk blijven. Daardoor nooit goed uit de doeken welk wonder ons bestaan en de kosmos eigenlijk zijn. Gelukkig was er gisteravond ook een docu over de kosmologische constante. Prachtige titel natuurlijk Hawking's boek "A brief history of time"... Opmerkelijk is dat periodisering als een houvast voor de kijker in de film ontbrak. FF een jaartal droppen, had geholpen.

Die Paul Thomas Anderson toch... Wat een uiteenlopende films maakt ie toch, met als overeenkomst dat die zoveel uit z'n acteurs weet te peuren. Vooral omdat ie ze veel 3D en gewicht mee geeft, zodat er ook vleeschg aan de botten zit. 'Mooie' allegorie voor de twee zuilen waarop Amerika gestoeld is: snoeihard kapitalisme en het evangelie. Beurtelings staan de twee op gespannen voet of worden compromissen gesloten. De zucht naar olie corrumpeert en vernietigt 'naasten'. DDL speelt Plainview die onverwerkt leed uit z'n jeugd afreageert tot op het punt van zelfdestructie. Je ziet kleine 'literatuur momentjes' (d.w.z. in een boek zou de gezichtsuitdrukking uitgebreid beschreven staan). Bijv. als ie Henry gadeslaat op het strand. Abrupt einde alleen op een manier dat je denkt, hier hebben scenaristen en regisseur geworsteld om een eind te breien aan dit epische drama, zeg maar een Citizen Kane zonder 'rosebud'.

Overrated. Prachtig vanwege het licht en donker schouwspel... Maar een erg mager verhaaltje waarbij karakters 2D blijven. Irritante vriendin van Harry. Cotten kijkt er bij alsof ie zegt "give me something to chew on... the story makes me look and act like a dufus". Orson Welles geeft het wel de onverschilligheid van het kwaad mee. Als je weet dat Welles in de film meespeelt, dan weet je dus ook al vanaf het begin dat ie leeft. Weg mysterie. Wel leuk dat je de jonge versies ziet van twee van James Bond's bazen.

Met dat prachtige, glooiende Britse landschap en die Georgean landhuizen wordt de backdrop geleverd voor een verhaal vol mysterie. Mooie premissie ook: terugblikken als rode draad in de film en als voer voor de te schrijven biografie, waarbij gaandweg meer bekend wordt. Alleen bekruipt je het gevoel dat er meer in had kunnen zitten. Hoeft niet op schrikeffecten neer te komen, maar dichter op de hoofdpersonen zitten had goed gekund. Einde is een beetje een nachtkaars. Nog mysterieuzer was geweest als zou blijken dat de verkeerde zus de ..... had overleefd. En mysterieuzer in het kwadraat: als de schrijfster (Redgrave) de verkeerde zus zou blijken na haar overlijden... Nou?... Toch een dikke 3*.

Heerrrrlijke 60's film. Leuk om de 37 jarige, coole McQueen te zien, die dit jaar 80 zou zijn geworden als ie niet aan asbestlongen zou zijn gestorven. Duidelijk dat McQueen en Dunaway iets moeten hebben gehad tijdens de film shoot. Vooral tijdens het partijtje schaak. Wat een chemie. Qua verhaal is de 1999 versie met Brosnan beter. De Ferrari die Dunaway had in de film, is nu 1 van de kostbaarste op auctions. De Manx dune buggy had een Chevy motor in plaats van de gebruikelijke VW Kevermotor.

Best wel een seksistische film. Russo die doorgaat voor een independent tough cookie of a woman... wordt aan het eind toch een dame die toch heel graag verder wil met Brosnan. Heb altijd wat moeite met Russo. Goeie actrice, dat wel. Maar je hebt het gevoel naar een 'man in drag' te kijken. Ze heeft best veel mannelijke features in haar gezicht. Aardige fillm, vooral eerste helft. Geen topper.

Een film die nu eens niet voorspelbaar eindigt, hoewel het kruisen van paden wel eens kunstmatig overkwam. Waar niks kunstmatigs aan was, was het puike acteerwerk. Overigens een film die pre-Trump ademt. Missouri is één van de zuidelijke staten waar veel onverdraagzaamheid heerst.

Eén van de quintessentiële paranoia thrillers waar de 70-er jaren patent op leken te hebben, samen met The Conversation, The Parallax View, All The President's Men en Marathon Man. Niet te missen. Hoewel de premisse van boekenwurmen die alles wat geschreven is aftasten op verborgen boodschappen, is de waarschuwing van CIA directeur Cliff Robertson right on the mark gebleken: als puntje bij paaltje komt en de nood hoog is, hebben mensen het er gewoon voor over om de democratie en de pers aan de kant te zetten en de handen vuil te maken.

Aardige film, waar verhaaltechnisch geen zak mis mee is (in tegenstelling tot wat de VK schrijft) en die zelfs de flair van een Philip K. Dick verfilming had kunnen hebben, ware het niet dat de film wat gehandicapped is door het houterige spel van Van Damme (die ook de humor van een Schwarzenegger bijv. ontbeert) en de nadruk op de martial arts. Dat neemt m.i. altijd juist spanning weg in plaats van dat het dat toevoegt. Simpelweg omdat Van Damme altijd wint.

Zo... toch nog maar een keer gekeken. Eerste keer kon ik er mijn aandacht niet bijhouden. Daarom een film voor het grote doek in wezen, zonder afleiding. Moet m'n mening herzien. Prachtige sfeertekening van het Engeland ten tijde van een 'slice' Koude Oorlog, zeg maar gerust een exercitie in Britishness deze film, met slim camerawerk van de Nederlander Hoyte van Hoytema. Veel onderbelichting, spiegelende brilleglazen, met af en toe een toets Magritte en zowaar Hergé. Ruim aandacht voor de banaliteit en de ambtelijkheid van het spionage- en contraspionagewerk, de bijbehorende achterdocht en backstabbing. Het Kerst personeelfeest met de aanhef van het Russische volkslied leek uit het leven gegrepen. Kom daar eens aan in Amerikaanse spionagefilms. Banaal ook natuurlijk in "What did Karla want you to do?"... "I'm not his bloody office dog!"... M.a.w. verraad uit een vaag moreel besef, niet totale toewijding. Zou een weggever zijn dat de mol degeen is die van alle medewerkers in The Circus het meest wegheeft van Kim Philby? Leuke aan spionagefilms als deze is dat je bijna schematisch varianten op dit thema kan maken: wie houdt wie voor de gek, en waarom? Geen gemakkelijke film omdat het verhaal 'rond' komt door af en toe terug te grijpen naar wat eerder is gebeurd, compleet met subplotjes en het nodige aantal personages. Ga 3 min. naar het toilet, en je vraagt je bij terugkomst af wat die nou weer daar doet?

Als je inderdaad in een malle pietje bui bent, gaat deze film richting je vermaken om mannen met plaksnorren. Opmerkelijk dat deze nog altijd legendarische shootout die 3-4 doden opleverde nog steeds de basis vormt voor films - er kwam er zelfs eentje bijna gelijkertijd uit (ongelukkige timing) en wel met Costner - terwijl nu een beetje treffen tussen gangs een veelvoud aan slachtoffers oplevert. Laatstelijk nog in Waco, Texas. Toch is dit een prima film, met gedegen acteurs. Kurt Russell stijgt boven zichzelf uit en geeft het karakter van Wyatt Earp iets bovenmenselijks mee. Opvallend veel chemistry tussen hem en de vrouwelijke karakter gespeeld door Dana Delany. Naar het einde toe wint de film zelfs aan magie, met een verstild afscheid van Doc Holliday (goeie rol van Kilmer) en een bijna prentbriefkaart einde, die de basis lijkt te willen vormen van de nog immer voortlevende Wyatt Earp legende.

Schiavelli als Dr. Kaufman, de torture specialist, en Elliot Carver die de kungfu van Yeoh belachelijk maakt, zijn leuk. Goeie song, vertolkt door Sheryl Crow. En daar houdt het voor mij meteen mee op. Een vermoeiende, niet spannende, om stunts draaiende film. GoldenEye is Brosnans enige goeie Bond film.

Wel wat veel cliché's en "talk to me Goose" en een bijna formule achtige benadering. Zelfs Cruise's Kawa GPZ900 was weer even te zien. Idem exact dezelfde muzikale intro van Faltermeyer als in de eerste film, die ik overigens als de beste aller tijden beschouw. Maar goed, why change a winning formula? Tis bijna meer een eerbetoon aan Cruise zelf wiens carrière we hebben kunnen volgen over de laatste meer dan 40 jaar. Hij is een 'larger than life' instituut geworden. Cruise hield aan de film ruim 100 miljoen over. Overigens bestaan 5th Generation fighter jets nog niet echt (de F22 komt er nog het dichtstbij), laat staan dat enig andere natie dan de VS er over zou beschikken. Luchtgevechten waren spectaculair.

Was vannacht op TV. Erg laat dus. En niet eens te vinden in de lijst van vrijdag 24 april. Erg mooi. Kreeg er tranen van.

Overbodig. Mist het spitse en humoristische van Paul Verhoevens origineel. Alleen al de overgang van de droommachine "into reality". Mafkees dat mooifilmer Len Wiseman dat ("because I haven't inplanted yet") niet heeft ingezet voor een nog intelligentere uitwerking. Wanneer leren regisseurs nou eens dat je een film niet noodzakelijk spannend maakt met de zoveelste achtervolgingen, en niet hoeft te laten uitmonden in een Big Bang Explosive finale? Zooo cliché. Special effects wel mooi. Dat was in de Total Recall van 1990 wel erg scharrig - reclamebord Fuji Film wat dat betreft illustratief.

Heeft het tempo van een 70-er jaren film. Hoeft niet slecht te zijn, maar de hoofdrolspelers draaiden voelbaar op routine. Anderen hebben Depp hier bekritiseerd over z'n rol... maar ik heb die man nooit een interessant personage (wel tiepetje) zien neerzetten. Jolie oogt als een opblaaspop. Als je niet wist dat die lippen Jon Voight DNA waren, zou je denken dat de botox spuit eraan te pas was gekomen. Erg oninteressant verhaal... Heb na de boot scenes overgeschakeld.

Zo... dat was me toch een aangename meevaller. Zoals hier al gezegd, geen bijzonder verhaal, maar daarom draait het des te meer om de uitvoering. Inderdaad overeenkomst met Heat (die ik toch beter vind). Rebecca Hall ijzersterke actrice. Had haar al gezien in de Woody Allen film Vicki Cristina Barcelona waar ze wat mij betreft de rol van Scarlett Johansson overstraalde. Zelfs Ben Affleck verrastte in deze film, m.n. de korte scene in de wassalon. Toch heeft hij teveel de fysiek van een Hollywood superheld dan een Irish punk die de verkeerde keuzes in het leven had gemaakt. Renner prima als opdondertje met een serious attitude problem. Wie het misdaadverleden van Whitey Bulger kent, weet hoe de Ierse maffia Boston in zijn greep hield. Compleet met afrekeningen e.d.

Te veel een tiepetjes film. Gedegen, maar wat bloedeloos.

Leukige film. Alleen, alleen.... meer mensen (mannen) die Jamie Lee Curtis een onaantrekkelijke meid in deze film vinden? Ze heeft een beetje een jongen gezicht. Samen met die strakke dress waarin haar boobs goed naar voren komen en die zgn. erotische dans die ze doet voor manlief, maakt dat ik het gevoel had dat ik naar een transgender zat te kijken. Niks mis mee, maar het had niet de huisvrouwen erotiek met knipoog die Cameron voor ogen had.

Film dateert van 1998. Zou het toeval zijn dat Big Brother in 1999 van start ging? Heb nog nooit de relatie ergens gelegd zien worden. Ed Harris als God hier; zo moet je ook John de Mol zien... Potje braken? But of course. Het is een milestone film. Alles draait om kijkcijfers en het manipuleren van wat kijkers zouden moeten voelen, eigenlijk zoals in elke TV of Hollywood productie. Het virtuele dat het echte leven overstijgt. Harris: "We accept the world as it is presented".... "Seahaven is the world as it should have been". Dat Carrey ook tragischer rollen kan spelen met dat lolbroekenuiterlijk van hem, had ie bijv. al bewezen met The Cable Guy. Laura Linney is ook geweldig (als vanouds).

Geen slechte film van Schwimmer. Sickening om de scenes te zien met de man die Annie groomt in het hebben van intiem contact. Zeker omdat je ook snel scheef kan gaan met zo'n precair onderwerp. Doet me beseffen wat voor rampspoed social media kan brengen, en wat bijv. de Canadese Amanda Todd is overkomen. Doet je afvragen of met meer persoonlijke aandacht (did you hug your kid today?) van de ouders zoiets voorkomen kan worden. Heb het niet uitgekeken omdat ik naar NOS journaal overschakelde... Hebben ze die Charlie nog kunnen traceren en vangen?

Plaatje van een film over een vervelend onderwerp. Letterlijk. Opgemerkt hoe veel scenes als foto stills overkwamen? Veel distantie daardoor, nergens closeups. Wat in eerste instantie aanvoelde als een metafoor over nooit uitgeprate issues ("ik ervoer het als zo, jij ervoer het anders") in een relatie, kreeg gaandeweg iets existentiëlers. Ik geloof overigens dat iemand die echt om vrouw en kiddos geeft, als eerste instinct heeft om die te willen beschermen. Tomas en zijn vrouw kwamen er dus achter dat Tomas vooral erg veel om zichzelf geeft (nam wel de iPhone mee).