Opinions

Een mooi in elkaar gestoken verhaal, waar een ervaren Hollywood regisseur meer m2 drama, suspense en een zo mogelijk nog langere holdout zou hebben uitgehaald. De film gaat jammer genoeg ook een beetje veel in tegen de wetten dat je je met enige persoon in het verhaal moet kunnen identificeren. Maar goed, change of scenery (Italië) doet daarentegen veel goed. Leuk om een vlot Italiaans babbelende Reno te zien. Zou me niks verbazen als er een Amerikaanse versie van komt. Trouw schreef over de film: "Het is jammer dat dit Italiaanse moordmysterie nogal onderkoeld aandoet. Alsof niemand zin had om de film te maken. De claustrofobische sfeer die de roman zoveel lof opleverde, komt in de film nauwelijks tot zijn recht. Vreemd als je bedenkt dat de regisseur ook de auteur van het boek is. Of zou filmmaken toch een vak apart zijn?"

Toen de film uitkwam... sloeg ie in als een BOM. Zoveel kijkplezier, puntje van je stoel avontuur en humor. 5* dus. Vervolgdelen konden alleen maar teleurstellen. Die met Sean Connery was nog wel behoorlijk te pruimen (4*), hoewel qua gevoel eenzelfde film als deel 1 maar dan zonder de verrassing omdat die er al was met Raiders. Die met Connery kwam er overigens omdat Spielberg zelf niet happy was met deel 2 die in India afspeelt. Deel 2 krijgt een 2,5* en deel 4 een 1,5*. Die laatste vond ik goed waardeloos. CGI moest het gebrek aan een spannend nieuw epos verhullen.

Kunnen we Duitse verhalen een keer in vertrouwen overlaten aan de vaak puike Duitse acteurs? Het wordt natuurlijk mallotig als Duitse acteurs met elkaar in het Engels converseren. Kate Winslet is een fantastische actrice, maarrrr.... miscast in deze film. Want 1. te Brits. 2. mist de uitstraling van een ongeletterde met slecht ontwikkeld geweten. Alleen al door die immer intelligente, observerende blik van haar. Het verhaal is een beetje een light version van Sophie's Choice, maar die film had onpeilbaar meer diepgang. Wel 'mooi' is de ironie van een jurist die de ware toedracht weet en (toch) niet naar voren treedt, zoals ook het recht verstek liet gaan in Nazi-Duitsland. Maar karakters kwamen in The Reader nauwelijks tot uitdrukking, bleven grotendeels 2D. En Ralph Fiennes als former lover met een wat Duitsig uitgesproken Engels? Please. Sommgen zullen het mooi vinden die op tapes ingesproken boeken, met die stemmige muziek op de achtergrond... Ik vind het kitsch en ongeloofwaardig. Meer iets van een dramaturgische vondst (ook in het boek) dan iets dat levensecht aanvoelt. Idem dito Hanna's eind. Moet per slot van rekening iets van een epiloog, een testament zijn. Daardoor voelt het hele relaas te geconstrueerd aan, teveel als een bedacht schema van een schrijver of scenarist.

Rare, onevenwichtige film waarbij je het gevoel hebt dat de regie de Chinezen zus en zo wilde naar gelang het beperkte beeld wat we in het Westen van Chinezen hebben. Fake aandoend drama, waarbij een relatie wordt gelegd met de Culturele Revolute, waarin de leugen regeerde for the greater good. Gere is dacht ik persona non grata in China omdat ie zich meerdermaal tegen China heeft gekant, met name vanwege Tibet. Gere is boeddhist. Dat de U.S. embassy zich niet zou bemoeien in geval van een capital crime van een Amerikaanse staatsburger, lijkt me heel onwaarschijnijk. Aan de kant lijkt het alsof Gere wel veel vrijheden krijgt tijdens zijn proces. Idem zijn advocaat. En WtF doet Heard it through the Grapevine van Marvin Gaye bij de romance aan het begin van de film?

Als je Manhunter niet kent, prima film denk ik. Had niet de spanning van de eerste, maar dat kan ook te maken hebben dat ik bij het zien van de remake het verhaal al kende. Deze heeft meer weg van nog een keer geld peuren uit het Hannibal fenomeen. Zijn we een keer uitgeseriemoordenaard?

Kromme tenen film vol met gezocht shockerende kromme tenen scenes die de Amerikaanse en Britse acteurs en actrices met hun malle Russische accenten menig kromme teen zullen hebben bezorgd. In het Kremlin zullen ze zich wel doodgelachen hebben. Maar ja, cliché's gaan er makkelijker in dan films die op de werkelijkheid zijn gebaseerd, zoals Snowden of Fair Game (die met Naomi Watts). De film deed het goed at the box office.

Ben geen fantasy luvver, maar vond dit toch een behoorlijk genietbare film, vooral omdat de acteurs speelden alsof hun leven er van af hing. Knap van de regisseur om dit zo klaar te spelen. Met name McConaughey was lekker op dreef. Mooie settings - grauw, postapocalyptisch. Een dik verdiende 3,5 *.

Hm, mixed feelings. Het beste was de film in de kleinere verhaallijnen. Met name de vriendin (gespeeld door Kate Hudson) die met haar bohemien-opvattingen over kunst en politiek onbedoeld door de porceleinkast heenwalst. Er zullen ongetwijfeld mensen op basis van hun Arabische uiterlijk omheus zijn bejegend na 9/11. Aan de andere kant is zoiets meer voor ergens in de MidWest, niet in NY. Want... na 9/11 zijn incidenten tegenover moslems en moskees grotendeels achterwege gebleven. Reken maar dat als er echt grote incidenten (zoals bijv. in Ferguson) waren geweest, dat door de media was opgepikt. M.a.w. dit verhaal lijkt sterk op een geconstrueerd narratief om de ironie en de bitterheid van "op je uiterlijk worden beoordeeld en bejegend" boven water te halen. Trots terugkomen van een bruiloft en je baard laten staan helpt natuurlijk ook niet. Amerikanen met hun uitstraling dat zij het beste volk zijn ter wereld, is irritant. Maar Amerika er op aankijken terwijl in Pakistan van alles verschrikkelijk mis is, zorgt ervoor dat ik weinig met de hoofdrolspeler kon meevoelen. Als we met het beschuldigende vingertje naar de VS willen wijzen, ligt het meer op het vlak van de Patriot Act en het Gung Ho gedrag van Bush-Cheney-Rumsfeld.

Beste film die ik tot nog heb gezien. Om verschillende redenen. En da's natuurlijk heel wat om dit zo te stellen, want films zijn moeilijk vergelijkbaar en er is veel moois gemaakt in diverse genres.

Maar goed, de film is alles wat een mooie cinematografische ervaring zou moeten of kunnen inhouden. En meer. 'Klein' en 'groot' menselijk drama tegen de achtergrond van grote thema's en dilemma's. Een overduidelijke 'Labor Of Love' met zeer goed uitgewerkte karakters, plaatjes van zorgvuldig gekozen enscenering... ontroering, contrasten, subtiliteit. ... Ach, er is zoveel.

Feitelijk... ondanks alle lof die de film kreeg, toch een door velen over het hoofd gezien juweel. Anthony Hopkins' beste rol. Idem van Emma Thompson. En Hugh Grant in een nu eens andere casting.

Goeie feel bad movie. Je wordt er zo treurig van. Maar ook een beetje alsof je naar een volk op een andere planeet zit te kijken.... De terreur, de zelfmoordaanslagen, het is sickening. Puike rol van Meryl Streep als iron lady die over 'terbeschikkingstelling' gaat.

Prima, invoelbaar verhaal met een beetje een onwaarschijnlijk en daarmee onbevredigende afloop omdat de vrouwelijke hoofdrolspeler zich een beetje een MacGyver betoont ondanks haar versufte staat. Daarmee krijg je een deus ex machina, en dat zou niet mogen of hoeven.

Moedige film. Meestal is American suburbia de backdrop voor menige uiteindelijke happy ending. In deze film is Revolutionary Rd een boulevard of broken dreams. Moet uitputtend geweest zijn voor Kate Winslet. Bijna ondraaglijk om haar Weltschmerz te zien. En net zoals bij Mendes' American Beauty vormt de score (mostly piano) een integraal deel van het gevoel dat wordt uigestraald. Je vraagt je af of deze Britse regisseur de Amerikanen nog een keer een laatste spiegel zal voorhouden, als in een drieluik...

Tsja, je houdt van dit soort films of niet. Ik wel dus. Slim Droste effect van een washed up scriptschrijver die les gaat geven en daar z'n nieuwe motivatie aan ontleent. Een script in een film. Op het lijf geschreven van Hugh Grant. Grappige dialogen, hoewel het verhaal wat voorspelbaar was, bijna ouderwets, en we helaas te weinig te weten komen over Tomei. Film deed het ondanks redelijke reviews slecht aan de box office.

Helemaal mee eens. Film doet recht aan het slome tempo, en de manier van praten en vertellen. Mensen hier denken dat ze anderhalve eeuw geleden ook zo ad rem en zo snel wisecracks produceerden als Eastwood lood schoot uit z'n six-shooter. Film doet ook recht aan het grijze gebied en de onduidelijkheid tussen de noordelijken en de zuidelijken, met zelfs tegenstellingen die dwars door familieverbanden liepen, en dat de oorlog werd gebruikt om eigen conflicten uit te vechten. Gaandeweg zie je dat de verbittering toeneemt, en de onbereidheid om de strijdbijl te begraven. Goeie rol van sloompie (die z'n ogen niet in z'n achterhoofd zitten) Tobey Maguire.

Een zalige film die de tijd neemt om veel te portretteren, en als zodanig nooit meer zo gemaakt zal kunnen worden, met de armzalige concentratiespanne die het huidige publiek heeft. Een ieder die van de Thunderbirds generatie is, zal moeiteloos de namen kunnen produceren van 5 van de 7 eerste astronauten. Superieure regie. Alleen awkward intermezzo als de astronauten elkaar veelbetekenend, bijna verliefd aankijken terwijl Debussy's Clair De Lune speelt. Ga dat maar eens zonder veel schatergelach in beeld brengen. Leuk de cameo van Chuck Yaeger zelf in de film, als bartender. Hij leeft nog steeds. Terwijl de acteur die 'm speelt, Sam Shepard, inmiddels overleden is. Idem Yaeger's sidekick gespeeld door The Band drummer Levon Helm. Veel acteurs zijn na deze inmiddels alweer 36 jaar oude film groot geworden. Sommigen die hier een potje wauwelen over Amerikaans patriottisme, hebben geen oog voor de schaduwkanten die aan de faam van een astronaut kleefden. VP Lyndon Johnson werd als een PR geile idioot neergezet. Alan Shepard zou inderdaad naar de maan gaan, de op de persconferentie voor de pers panklare quotejes producerende John Glenn zou later senator worden.

Best aardig verhaal, zeker als het echt is gebeurd. Stijve harken als acteurs, waardoor drama melodrama werd en je het soort filimische trucs gewaar werd, waar Seinfeld al eens heel erg de draak mee stak.

Doodeng vond ik 'm toen ik 'm voor het eerst zag. Naast horror zitten er bijna Jungiaanse archetypische angstbeelden in. Voor wie ze ziet en als zodanig ervaart. De sterkste vond ik nog het aangezicht van een hoge schuur, waarin dan een hoge plafondverdieping zit voor iets of iemand dat niet geacht werd/wordt om voet op aarde te zetten, geisoleerd moet worden. Van onderen af zie je niet wat er op die vliering zit, daarvoor moet je een ladder beklimmen. Beeld van een meid die uit de TV komt kruipen, doet denken aan Videodrome van Cronenberg: imaginair en realiteit lopen in elkaar over.

Klaarblijkelijk heeft NL niet heel veel meegemaakt, want als het op drama aankomt zijn series nog het meest te pruimen als ze over de 2de Wereldoorlog gaan. We hebben een paar weken terug natuurlijk de serie 'Menten' gehad. Maar denk ook aan Oorlogswinter en Soldaat van Oranje. Was gisteravond een bevredigende afsluiting van de serie die opmerkelijk genoeg door de oorlog heen racede (ik zag geen hongerwinter '44 bijv.) met zware accenten aan het begin van de oorlog... en natuurlijk aan het eind. Goed tot uiting kwam het dilemma verraad; probeer maar eens aan te tonen of iemand niet onderduikers hielp of dat ie ze verraden had... En zijn mensen die geholpen hebben wel betrouwbare getuigen? Hoeveel mensen zouden na WO2 de dans zijn ontsprongen. Paar maanden terug kwam bijv. vast te staan dat veel notarissen hebben meegeholpen om eigendommen van joden over te schrijven naar 'nieuwe eigenaren'. Ik vind Koningsbrugge een verademing. In zijn optreden zat duidelijk iets contemplatiefs. Kom daar maar eens om bij het rijtje bekende toneelacteurs in NL. Nu weet ik niet of dat komt omdat ie bezig was z'n teksten naar boven te halen of dat het naturel was... Dat 'contemplatieve acteren' is ook wel van Marlon Brando gezegd; bij hem bleek het eerste de reden te zijn... Best wel komisch eigenlijk.

Gruizig en grauw om maar een ellendig Middeleeuwen te kunnen suggereren. Kruisbogen die hun rentree maken (na ook al in Gladiator te zien te zijn geweest), wat een anachronisme van jewelste is. Geldt ook voor de landingsboten, die een beetje de indruk van een landing in Normandië à la D-Day 1944 moesten wekken... maar dan andersom. Geleuter over een metselwerker/filosoof die met een vroege variant kwam van een civil rights charter, een 'variant' op de (eigenlijk veel leukere) warrior/poet, en dan hebben we dit inspiratieloze, langdradige (wat best wel merkwaardig is voor Ridley Scott) met cliché's volgepropte epos wel gehad. Cate Blanchett was ouwerwets goed, Crowe hoefde alleen dezelfde (Gladiator) houding aan te nemen om geloofwaardig over te komen. 130 miljoen kostte de film volgens de VK.

Leuke, melige film met toch ook de nodige spanning. Rickman steelt natuurlijk de show als schmierende baddie. Volslagen anachronistisch maar best wel jolijt zoals Costner als Robin Hood gevat wil zijn. ik heb de film inderdaad in de VS gezien, en ons viel op hoe de toch stoere Mastrantonio (dit jaar mag ze 60 kaarsjes uitblazen) als Marian de godganse tijd bleef schreeuwen in de finale duel scene. "No blades, no bows" mooie oplossing hoe gehandhaafd werd, alsof mensen voor een voetbalmatch kwamen. Ergens tussen 3 en 3,5* in.

Satire, een moralistische vertelling en een (SF) kijkje in de toekomst hoe het geweldsmonopolie van de overheid in private handen kan belanden... Wat wil je nog meer? Misschien wel Verhoevens beste film. Vanwege de eenheid van verhaal en setting. Detroit is er alleen maar verder op achteruit gegaan sinds de film.

Mee eens met de superlatieven over deze film. Alles is goed aan de film. Vooral de tijd die is genomen voor het uitlichten van de karakters. Kan dat nog tegenwoordig? Meestal wordt door de ADHD generatie meteen geroepen dat een film langdradig is. Ook hier op moviemeter. Maar ook kan geconstateerd worden dat deze eerste film voor een groot deel van zijn hand... meteen ook Stallone's beste film is. Erna heeft ie best nog veel genietbaars gemaakt, maar deze blijft Numero Uno.

Aardige film die gevoelsmatig een beetje in de mist gaat bij het ontbreken van drama als Rommel aan het eind eraan mag geloven, alsof het verhaal na zo'n 2 uur wordt afgeraffeld. Rommel is een in Duitsland nog steeds gewaardeerde historische figuur, met name omdat hij vanwege zijn lot aan de goede kant van de geschiedenis eindigde. Maar hier speelt toch een beetje wat ook bij Hitlers architect Albert Speer gold: "wir haben es nicht gewusst". Van wat we nu weten (van tijd tot tijd doet NatGeo dit uit de doeken) van Speer, zou hij zeker opgehangen zijn geworden, en niet veroordeeld tot de 20 jaar detentie die hem was opgelegd. Met de massale progroms nog vóór WO2, is het natuurlijk naief om te denken dat er niets met de Joden zou zijn gebeurd. Je kunt ook door semi vragen te stellen ("wist jij ervan?") zgn. getuigenis afgeven dat JIJ er -dus- niks van wist. Rommel was een carrieregeneraal die bij zijn collega's niet geliefd was. Kwam goed tot uiting in de film. Als Desert Fox (Rommels bijnaam) leek hij meer een gelukkige hand te hebben in de strijd in N.Afrika (ook door een weifelede Montgomery als tegenstander), dan dat hij een meester strateeg was. Hij werd ook gehaat door zijn eigen kader in het Afrikakorps. De lezing in de film dat hij van de ophanden ....... (spoiler) tegen Hitler had kunnen weten / had geweten lijkt correct. Past in het beeld dat Rommel een opportunist was. M.a.w. in de film wordt ie wel wat al te positief geportretteerd. Verademing dat het een Duitse en Duits gesproken film was, en dat er geen Duitse acteurs waren die Engels spraken, zoals in die Tom Cruise film over Von Stauffenberg.

"Vakmanschap" is inderdaad het label dat je op deze film kunt plakken. Vaardige regie, editing, capriolen en stunts. Toch ook goeie karakterisering van de mannen wiens tweede natuur is om niet al teveel persoonlijks kwijt te willen. Zoals valt te verwachten zit het meest genietbare (alweer) in de rol van De Niro. Prettig afzeiken gaat 'm makkelijk af als ie merkt dat ie met een broekje te maken heeft. En welke kijker zit niet mede pijn te lijden als ie met z'n (vintage De Niro) vertrokken gelaat een kogel uit z'n lijf diept. Ook bijv. gemerkt dat ie zelfs in de kleinste (kortste) shots de nodige authenticiteit kan leggen. Roberto zit in afwachting van de bad guys in het hotel zowaar echt te genieten van z'n kopje espresso... Ik kreeg althans trek. Kijk, dan doet waar alles om draait (een koffertje zien te bemachtigen) er ook wat minder toe. Best spannend, maar het verhaal mist door het wat abstracte achter een koffertje aanjagen ook urgentie.

Redelijk genietbare film waar de tijd wordt genomen om misschien de wat 2D lijkende karakters hun ding te laten doen. Leighton Meester kan een behoorlijk obsessieve personality neerzetten. In Gossip Girl was het juist het arrogante who cares society tiep. Film biedt vooral eye candy, mooie meiden m.a.w. waar ook vrouwen van denk ik kunnen genieten. Thematiek was al eerder uitgediept met Single White Female natuurlijk, die wel wat beter was kan ik me herinneren. Zit meer in Meester.

De film die Roman Polanksi's talent misschien wel het best tot uitdrukking bracht. 'Mother of all horror movies'.... maar dan zonder de 'gore' die erna en zeker tegenwoordig de toeschouwer op het puntje van de stoel moet brengen. Goed verhaal. Verschrikkelijk goed geacteerd (kun je iemand anders dan Mia Farrow in de rol van Rosemary voorstellen?). Ruth Gordon, jaja.... de moeder van Clint Eastwood (als Philo Beddoe) in 'Every Which Way But Lose', kreeg een Oscar voor haar prestaties.

Merkwaardige mix van horror en toch ook humor.... En charmant door het tijdsbeeld. Tweede helft 60-er jaren. Mia Farrow was dacht ik net getrouwd met Frank Sinatra (of stond op het punt...). Appartement dat het jonge stel in de fim betrok is in het prachtige Dakota Building, waar o.a. John Lennon woonde. Nu volslagen onbetaalbaar. Let op het relatief kleine rolletje van Charles Grodin als dokter die Rosemary door verwees naar Ralph Bellamy, zeg maar de 'griezeldokter'. Dezelfde acteur die heerlijk sparde met De Niro in 'Midnight Run'.

Raar, onwaarschijnlijk (niet plausibel gemaakt) verhaal. Geen vriendinnetjes om mee te spelen, dochter pas laat wegwijs etc. Een soort Misery 2.0 maar dan miserabeler als film. Moeder door Paulson vaardig gespeeld, was wel erg 2D.

"Jongens... weten jullie nog de slotscène tussen Pacino en De Niro in Heat? Gaan we leuk overdoen, en mekaar niet kietelen." Neeson zit gebakken aan dit soort rollen van "wreker met droeve blik". Ruime 3* voor het vakmanschap. Wel erg veel Google Maps camerawerk. Waarvoor? De NY VVV?

Lkw vindt ze irritant en -dus- zijn het slechte acteurs. Van dat soort commentaar stikt het op deze site. Sneue lui. Het is een gewéldige film en Roberts speelt er juist de rol van zijn leven in. Mooi contrast met Jon Voight.

Camp, humor en spanning - wat wil je nog meer?

Aardig... hoewel je je afvraagt of er meer in had gezeten. Meer dan wat we al weten van deze racers. M.a.w. film bleef oppervlakkig. Jammer van Alexandra Maria Lara ook. Altijd een zwak gehad voor deze actrice. Speelt de vrouw van Niki Lauda. Irritant personage zoals Lauda werd geportretteerd. Iets teveel aangezet contrast met de flamboyante James Hunt? Je vraagt je af hoe Lauda zelf kijkt naar de film dan... Nee, dan die film met Anthony Hopkins. Meer tijd, meer gebaar, meer gedoe, meer diepgang in The World's Fastest Indian. Die op de Belg was te zien.