Opinions

Een must vanwege de Rodgers & Hart composities, w.o. The Lady Is a Tramp en My Funny Valentine, en de arrangementen van Nelson Riddle die zijn bekende gouden gloed over het geluid drapeert. Altijd grappig hoe acteurs en actrices in die tijd ouder lijken dan ze zijn. Rita Hayworth komt als een oude weduwe over, maar was ten tijde van het uitkomen van de film nog geen 40. Kim Novak net 24 jaar. Die laatste kan meer dan ze in de Hitchcock film Vertigo mocht etaleren. Flinterdun verhaal over een menneke dat goed bij de vrouwtjes ligt, vertolkt door de graatmagere, kleine Sinatra. Zijn stem betovert.

De film die bewees wat voor een fantastische acteur McQueen eigenlijk was, die veelste vaak allerlei cool dudes speelde. Opmerkelijke film in die tijd ook, vanwege zijn harde realisme. Later bleek dat de auteur toch wel een erg dikke duim heeft gehad in het aandikken van zijn relaas, waarop de film is gebaseerd. En toch, al is een kwart ervan waar, is het de moeite waard om de film te gaan zien.

Ruime 3* richting 3,5*. Opvallend hoe Statham altijd in films terecht komt met de betere verhalen... en de vergelijkbaar "kale kop, stoicijnse blik" opererende Bruce Willis in zulke absolute k.tfilms komt te acteren. Ambachtelijk werkje deze film, met uitstekende vechtscenes. Je vraagt je alleen af wanneer hij nou wel de mindere is als het op knokken aankomt. Messteken, gebroken ribben... het deert hem niet. Wordt een beetje een cliché alleen: je trekt wat draden los onder het stuur, verbindt ze en rijdt binnen 5 sec. weg. Ben zelf een beetje allergisch voor Lopez, maar gisteren deed ze het prima.

Kon niet slapen, dus gezien. Hield me wakker omdat ik benieuwd was hoe het zou aflopen. Eind lag niet voor de hand. Goed verhaal (meer vleeschg aan dan in de film Elle), maar een vaardiger regisseur had er meer uit kunnen peuren. Dikke 3*.

Met een ruimteschip zo groot als een stad 120 jaar onderweg zijn op halve lichtsnelheid, en dan niet verwachten dat je wat ruimtestof en puin tegenkomt... yeah, right. Dat maakt ook het fysiek interstellair onderweg zijn zo'n hachelijke zaak. Beetje een draak deze film. Vooruit magere 2,5 ster.

Oefff... wat een uitglijder. De Palma lijkt z'n zegereeks maar niet bij benadering te evenaren. Al een tijdje zo... Of kan het zijn dat zijn manier van filmen en een verhaal vertellen niet meer van deze tijd is? Ik neig naar het eerste. Aan de basis moet toch een gedegen verhaal zitten waarmee de kijker liefst (De Palma's specialiteit) op het verkeerde been wordt gezet. Hoogtepunt daarin: Body Double. Raar genoeg nooit op TV. Tegen het eind toe voelde het verhaal in deze film Passion helemaal kunstmatig spannend aan. Rare wisseling van mensen die Engels en Duits spraken. Was het goedkoper om in Europa te filmen?

The Patriot was aan het eind toch een redelijke draak aan het worden met vooral dat cliché shot van Amerikaanse vrijheidsstrijders die met vaandels en al weer terugsloegen. Huuu. En hoe vaak hebben we al niet gehoord "proud to have served with you"? De eerste die dat in de film nog zegt, mag gelijk naar Syrië. Leuk was dat akkefietje met die honden.

Was gisteravond op TV. kHeb genoten. Ben geen operaliefhebber, maar hier werd toch een mooi doorvoeld portret neergezet van een ware levensgenieter en kunstenaar. Aanrader als ie weer voorbijkomt. Ook living testimony wat een liefdevolle omgeving en familie kan betekenen voor je ontwikkeling. Had zo zijn affaires met genoeg vrouwen, maar toch waren allen vol lof over hem. Wat een uitstraling had Pavarotti.

Mensen de kleine dingen opgevallen, de knipogen e.d. zoals de SM prostituee. Stegman: "This one is on me"... Val Resnick: "Do you see me reaching for my fucking wallet?" De laatste was met name erg goed op dreef als humoristische edoch sociopathische bad guy.

Goeie film, met een verhaal waarvan je zou hopen dat die bedoeld is om James Bond op een missie te sturen. Want wat moet 007 onnozele verhaallijnen trotseren om overeind te blijven? Premisse van The Peacemaker is eigenlijk heel realistisch (En is dat niet het beste ingrediënt voor een spannende film? Iets dat écht kan gebeuren). Er liggen veel nukes verspreid over de voormalige Soviet-Unie. En landen maken zich zorgen over dat nucleair materieel en wapens in de verkeerde handen (bij de highest bidder) terecht komen. Hadden we voor mogelijk gehouden dat een "larger than life" aanval op de TwinTowers zou plaatsvinden en dat er een échte Evil Empire zou ontstaan als IS dat die van Darth Vader en Ernesto Blofeld zou doen verbleken tot een kinderdagverblijf? Doet ook nadenken wat het Westen eigenlijk in godsnaam doet in landen en regio's waar mensen en bevolkingsgroepen er hun levenstaak van maken zoveel mogelijk "anderen" naar de andere wereld te helpen. Zoals Clooney opmerkt "Sir, it's not our war". Zouden meer politici zich moeten aantrekken. Clooney vindt het evenwel niet bepaald z'n beste film. Is dat vanwege dat wiebelige hoofd van hem dat hij in latere films meer onder controle kon houden? Of de boodschap? Mooie rol van Nicole Kidman als intelligent poppetje tevens bijtertje.

Beetje wat erg The Bold & The Beautiful vanwege perikelen rondom a love triangle, wat denk ik leuk is voor de vrouwelijke kijkers van de film. De kerels hebben "duizend bommen en granaten" en natuurlijk... Kate Beckinsale. Britse actrices zijn sexy op een manier die Amerikaanse actrices nooit zouden kunnen.

Persoonlijk vind ik deze beter, want 'echter', dan die andere befaamde Grisham verfilming The Firm. Een groot advocatenkantoor waar lange tijd het samenspannen met de onderwereld onder de pet wordt gehouden... Yeah, right. Hoewel wat theoretisch kunnen je je in het verhaal van The Pelican Brief goed voorstellen dat een casus op den duur bij het Hooggerechtshof belandt. Goedgunstige opperrechters is dan mooi meegenomen. Grisham heeft als oud-jurist geen hoge pet op van advocatenkantoren die hij meer beschouwt als de spreekwoordelijke advocaten van duivelse praktijken. Mooie spanningsopbouw omdat meerdermaal de bad guys dicht op de hielen zitten van Julia Roberts en Denzel. Mooie rollen ook van andere spelers, die ook echt wat te doen krijgen, w.o. Robert Culp als een Reagan-achtige POTUS. Anthony Heald als sr. partner Velmano is een heerrrrlijke schoft.

Tot in de kleine uurtjes met steeds kleiner wordende ogen afgekeken. Ouwerwets sentimenteel aanvoelende film, maar met positivo Travolta (Scientology) werkt het. Ik vond Kyra Sedgwick gewéldig. Ditto Robert Duvall. Ik zie Travolta liever in dit soort rollen dan als ie een schoft moet spelen. Maar ja, de eerste soort rollen zijn schaars natuurlijk.

Zo onnozel ik Forrest Gump vond (niets ten nadele van Tom Hanks), zo aangrijpend vond/vind ik deze film. Delicate materie, toen meer dan nu, zeker nu mensen niet meer dood hoeven te gaan aan aids. Maar ook omdat het verbonden was aan de positie van homo's. Veel veranderd natuurlijk, met name onder Obama, w.o. afschaffen van het "don't tell" principe in de Amerikaanse krijgsmacht en het homo-huwelijk. Ook aangrijpend omdat een op zich mooie relatie tussen senior partner Wheeler (gespeeld door Jason Robards) en Andy (Hanks als nieuwe associate in de law firm) grondig bedorven wordt. Een principiële strijd ("fired because of incompetence" vs "fired for having aids") eindigt als courtroom drama, waarbij Denzel Washington als iemand die ook eerst over z'n eigen bedenkingen jegens homo's moet heen stappen, zijn beste beentje voorzet. Fantastisch geacteerd tot op de kleinste rollen (w.o. de moeder), met een vanzelfsprekendheid die je alleen bij de best gescripte films ziet. Vals of overdreven sentiment ligt bij dit soort films nl. al snel op de loer. Bibliotheek scene alleen al een juweeltje. Ook de moeilijke momenten, zoals het gepeur in Andy's persoonlijke leven w.o. zijn escapades als "active homosexual who contracted the disease", worden niet gespaard. Er is zowaar door regisseur Jonathan Demme een authentiek 'toneelmoment' ingelast, met bijpassende veranderde belichting, en dat is als Hanks 'La mamma morta' uit Umberto Giordano’s opera Andrea Chénier toelicht. Oscar voor Hanks.

Het was het wachten waard. Goeie film. Zeg maar een zoveelste voorbeeld van het spreekwoordelijke "Gods wegen zijn ondoorgrondelijk"... zeker als door mensenhanden dit nog een handje wordt geholpen. Subtiel drama met in wezen grote thema's. Kijk, Verhoeven zou bij een scene als het binnendringen door een journalist in de persoonlijke kwartieren in het klooster denken twee sexende nonnen te moeten laten zien om maar weer eens zijn 'gewelddadig universum' en hypocrisie te kunnen illustreren. Niks van dit alles. Sterk spel. Mooie dialogen (screenplay is trouwens van Coogan zelf, die er een Bafta voor ontving). Philomena: "I didn't know I had a clitoris". Martin (Coogan): "Riiiight". En: "Martin, do you believe in God?" Martin: "I always thought that this is a complicated question to a simple answer". Mooie interactie tussen de schijnbaar simpele, goedgelovende ziel Philomena en de cynische, journalistieke speurneus Martin.

En toch een 3,0 rating?...

Heb met een half oog gekeken. Leuk, de korte appearance van Richard "Jaws" Dreyfuss aan het begin van de film. Opvallend veel bekende acteurs van een tijdje terug ook. Jammer dat Elisabeth Shue (Cocktail, Leaving Las Vegas) geen behoorlijk project meer krijgt aangeboden. Overigens is Shue afgestudeerd aan Harvard. Veel over the top gore. Niet veel slechter dan Anaconda in dit genre.

Premisse van het verhaal is op een bierviltje te schrijven. Draait daarom des te meer om uitwerking en sfeer. En eye candy, en dat was er volop met Schneider, Birkin en Delon. Bij de laatste zie je vooral een less is more approach. Een verademing. Alhoewel je in één scene denkt te kunnen bemerken dat Delon zich verbaast over het wat amateurtoneel-achtige van novice Birkin, toendertijd overigens getrouwd met filmmuziek componist John Barry (lucky bastard). Waarom een bepaald persoon nou persé kopje onder moest, kun je uit de verhoudingen en het verhaal niet echt halen. Open einde t.a.v. wat de betekenis is van wat is voorgevallen.

Een beetje geforceerd twee-en-een-half luik. Deel 1 met Gosling als motorcyclist/bankrover en deel 2,5 Cooper als carriere makende ex-cop, waarnaast kroost nog tot een morele afsluiting moet leiden. Goed is het acteerwerk, met name van Cooper die bewijst dat ie ook klein kan spelen. Eva Mendes is gewéldig. Sterrol evenwel, zij het een kleine voor Cooper's zoon die zo'n zeldzame klootzak speelt, dat je 'm meteen in een tehuis zou willen stoppen. Cliché wordt onderhand het een plaatsje geven van corruptie binnen de politie in het verhaal. Laat het me zo zeggen: zie je de kop van Ray Liotta (fantastische acteur overigens), dan weet je al dat je met een crook van het zuiverste water te doen gaat krijgen. Moet Liotta onderhand ook gaan vervelen deze typecasting... Goed dat de moraliteit er ook weer niet duimendik bovenop ligt richting het eind, behalve dan dat het verleden can catch up with you in unexpected ways.

Klassieker. Een film vol met humor, ergernis en ongemak, maar die ook een beetje pijn doet... en met een lekker sentimentele afdronk. Zien!

Hier hebben ze in menig opzicht heel hard hun best gedaan, door regisseur en acteurs. Geen echt goeie Americana, als niet de existentiële eenzaamheid van Amerikanen een plekje heeft. Op youtube vernam ik dat de op zich elkaar respecterende Nicholson en Penn door deze film uit elkaar gedreven zijn. Ik vond het een topfilm, behalve het eind.

Kan me voorstellen dat dit verhaal jonge mensen weinig zegt. Voor Spielbergs generatie des te meer. Hoewel het hier draaide om de moed om overheidshandelen aan de kaak te stellen door classified documents te publiceren door the WaPo, was indertijd vooral het verschijnen van het boek The Pentagon Papers door Daniel Ellsberg HET nieuws. Als insider ermee naar buiten komen, vereiste pas échte moed. l'Histoire repète? Mutatis mutandis geldt hetzelfde voor The War on Terror... zal over een aantal jaar wel blijken. Alleen deze keer stonden de media er wél bij en keken alleen maar. Voor de ambachtelijkheid en ingetogenheid, krijgt de film 3,5* wat mij betreft. 'Leuk' dat Spielberg nog ff een staartje naar de aanloop naar The Watergate Affaire liet zien aan het eind. Hanks is routineus goed, maar wie kan de Ben Bradlee rol niet voor de geest halen van Jason Robards (in All The President's Men)?

Niet onaardig, maar gaf wel tijdens de zit (rit) een gevoel van: hoe knopen we de eindjes nu weer aan elkaar dat het nog enerverend overkomt. Als een scenarioschrijver mag spelen met tijd als een gegeven, dan kan er natuurlijk veel. Mooie observaties als: "It's never too late to be who you might have been" en "no ties to the future". Hier had Nolan zich beter op kunnen concentreren dan dat misbaksel Tenet. Aan het eind werd toch teveel gekozen voor gekunstel dan voor een bevredigende afdronk.

Belachelijke commentaren hier. Achter dat zogenaamde oppervlakkige verhaal gaat meer om dan ik noem maar Borgman van Warmerdam... Anyway, lange tijd erover gedaan om Jason Alexander niet als de hele vervelende advocaat van Gere te zien... maar als George Costanza, de vriend van Jerry Seinfeld. Gewéldige film die voor een groot deel gedragen wordt door de jonge, erg spontaan acterende Julia Roberts.

Beetje clichéverhaal met goeie rolbezetting, dat met een andere regisseur tot een impactvoller drama had kunnen leiden. Vooral het begin was een staaltje overacting. Waarom regisseurs vaak met Ier Colin Farrell komen opdraven is mij een raadsel... Ietwat onverwacht eind vergoedt een boel. Voight en Norton prima.

Leuk hè, de log line van de film t.a.v. het two faces hebben... Geldt in meer of mindere mate voor drie personen in de film: de bisschop, de advocaat... en de man die terecht staat. Norton speelt zo sterk, dat bijna over het hoofd kan worden gezien dat dit één van de betere rollen van Gere is. Linney en hij vormen een leuk stel ook.

Goeie film die zich maar bleef uitspinnen richting het einde. Vooral goed vanwege de ruimte die de acteurs kregen, alsof ze het verhaal zelf voortstuwden in plaats van dat je de hand van een regisseur of screenwriter voelde. Gyllenhaal prima als goalgetter speurneus met nervous tic. Jackman kon lekkker voort met z'n macho physique. De 'suspects' waren alleen van een clichématige kwaliteit. Raar uit de ogen kijkende snuiters. Ja, zo zou iedereen wel z'n kinderlokkers wensen; op een mijl afstand te spotten. De ervaring leert dat het juist de doorsnee huisvaders zijn met banen, hobbies, kennissenkring. Ik vond overigens de deprimerende rainy setting van het verhaal de echte glansrol hebben.

Zo goed en oorspronkelijk de scifi horror Alien uit 1979, zo illustratief is de bloedarmoe in Hollywood dat gekozen is voor een soortement remake/voortbouwen van/op Ridley Scott's klassieker. Scott had er goed aan gedaan om een screenwriter met verse nieuwe ideeën in te huren. Nu moet de techniek er aan te pas komen om het matte verhaal te kunnen compenseren.

Sympathieke film die in eigen land niet erg gewaardeerd werd. Damon en Krasinki schreven het script, gebaseerd op een verhaal van Dave Eggers (bekend van The Circle) , wat critici niet echt kon bekoren. Damon zou de regie doen, werd Gus Van Sant. De slow pace, de prietpraat en het niet zwart/wit neerzetten van voors en tegens van fracking vond ik een verademing. De twist aan het eind vonden de meeste kijkers unlikely. Ik ook. Kon niks afdoen aan het goeie acteerspel. Fracking wordt in de VS nog altijd door milieuactivisten bekritiseerd (ook door de methaan uitstoot), maar o.h.a. kunnen Amerikanen nog minder begrip opbrengen dat energieprijzen zijn gestegen terwijl de VS zo rijk is aan fossiele energie in de bodem.

Gisteren gezegd dat we maar eens een Hitchcock klassieker moesten opzetten... en dan valt op dat deze film die voor de nodige shock zorgde toen die uitkwam, zooo tergend langzaam verloopt. En dan dat uitleggerige aan het eind van de film alsof je met een stel kleuters te maken hebt die kijken. Dialogen doen geforceerd aan, en de regie aanwijzingen liggen er vaak te dik op, bijv. het "wiggle your head so the wig falls off". Ik behoor niet tot degenen die The Master Of Suspense tot misschien wel de beste 1-5 regisseurs vind horen. Daarvoor zijn z'n films te sleets geworden. 2,5* voor de mooie tijdportrettering, met een vrijere moraal op gebied van relaties. Was al voelbaar in North By Northwest.

Tsjee, zo heerlijk 3D qua Erlebnis Michael Mann's Heat was... zo bloedeloos en 2D is Public Enemies. Riekt sterk naar "verplicht nummer" voor deze op zich erg goeie regisseur. Want zo gaat het in Hollywood: "Michael, jij bent goed in misdaad stories waarbij right and wrong een beetje blurred zijn... Beetje karakterstudies van de bad guy en van de cop die 'm probeert te vangen. Om één of andere manier moest ik bij veel scenes denken: waar heb ik dit beter gezien, spannender, indringender? Right, Boardwalk Empire. Marion Cotillard wel enorm lichtpuntje in deze film. Wat een fantastische actrice is dat toch. Public Enemies is temeer overbodig omdat bijna een halve eeuw geleden het verhaal van gangster - gangsterliefje - overvallen - shootouts zoveel beter is gedaan in Bonny & Clyde. Ik denk dat Mann zich ook wel een beetje schaamt. Zou de VPRO ook moeten doen. Wat een stel inbecielen daar bij de VPRO gids om deze film vier sterren te geven.