Opinions

Style-over-substance cartooneske verfilming die voor een groot deel de verhaallijn volgt van The Untouchables, die zowel stijl als inhoud te zien gaf. Nl. grote boef waartegen een speciaal team wordt samengesteld. Had meer in kunnen zitten, zeg een beetje meer richting LA Confidential. Nu blijft het bij 2D popcorn vermaak, waarin alleen Sean Penn lekker uit de verf kwam.

Spannende whodunnit op basis van een onaangenaam thema. Travolta is gedreven zoals we hem zelden er na hebben kunnen zien acteren. Film die je niet bepaald een tweede keer wil zien, omdat het zo tragisch is.

Vermakelijke opzet van het verhaal. Alleen Ritchie's benadering van rollen en karakters is vooral meer van hetzelfde: iedereen is goedgebekt, heeft gevatte opmerkingen. Toch genoeg twists & turns om de aandacht erbij te houden. Ik was benieuwd waar dit verhaal in een verhaal naar zou leiden...

Curieuze docu, die een dubbele intro heeft, en ook wat ambivalents in zich heeft. Heb je als meer aan de hand van persoonlijke commentaren van George Michael het belang van zijn muziek wordt aangegeven. Andere musici als Liam Gallagher lijken er meer met de haren bij gesleept om iets te zeggen. Mary J. Blige en Elton John waren nog het meest persoonlijk. Curieus ook omdat de docu vrij abrupt eindigt met een gat richting zijn overlijden. Michael was naar verluidt erg onhappy de laatste jaren, groeide dicht, was verslaafd aan heroine en pijnstillers. Dat laatste tijdvak wordt dus niet belicht. Begrijpelijk wel.

Knappe film omdat ie een erg ongemakkelijk thema koppelt aan horror. Een metafoor voor de rassenrelatie? En niet alleen in de VS... Wie zal het zeggen. Kromme tenen vanwege het vele bevoogdende commentaar, met name van de vriendin. Mooie meid, maar irritant mens, ook al zo'n ongewone combi.

Hm, opvalend hoge waardering voor de film die in de VS neergesabeld is, met name het spel van Val Kilmer die dacht ik ook een razzie ervoor in ontvangst mocht nemen. Ik vind 'm ook niet zo slecht, en zoals altijd maakt Michael Douglas' spel veel goed. Wat een acteur.

Sublieme film, om zoveel redenen. Verfrissend om eens de wereld vanuit the girl perspective te zien. In dit geval twee puber meisjes met hun particular hangups en vooral heel veel dingen die ze tegenstaan. Thora Birch (yep, dat schattige dochtertje van Ryan in Patriot Games en natuurlijk American Beauty) en Scarlett Johansson zijn perfect als verveelde tieners met vage ideeën om het anders te doen. Let op de af en toe opmerkelijke camera angles en het feit dat personen heel vaak full body in beeld zijn, om het ongemak met zichzelf nog wat meer kracht bij te zetten. Vondst ook Buscemi als nerd en Douglas als de art teacher.

Heb 'm nou voor de tweede keer gezien. Wat mij frappeerde zijn de setting op het eiland en het huis... die daarmee in wezen een soort hoofdrol voor zich 'opeisten'. Veel desolaatheid. Tweede dat m.i. opviel, was de sneer naar Polanski's vroegere Heimat, de VS (hij is in Polen geboren). Alsof ie wilde zeggen: ik ben nog steeds niet welkom in de VS (sterker, de Justice Dept. wil 'm nog altijd vervolgen), maar een former British prime minister die zich aan oorlogsmisdaden schuldig heeft gemaakt, mag er blijven. En daar gaat het verhaal de mist in. Niet alleen het publiek zal het in de War On Terror aan de reet roesten dat vijanden (incl. Britse onderdanen) zijn uitgeleverd aan de CIA, maar veel landen hebben medewerking geleverd hieraan, en waarschijnlijk ook NL. Ondenkbaar ook dat een opvolger actief medewerking verleent aan het kunnen vervolgen van een former PM, en dat het Internationaal Gerechtshof in Den Haag de casus ontvankelijk zou verklaren. Adam Lang staat natuurlijk min of meer voor Tony Blair die maar al te graag de Amerikanen meehielp bij het binnenvallen van Irak. Voor samenzweringsfetisjisten erg lekker natuurlijk de relatie die de CIA al vroeg met toekomstige politici onderhield, maar hier wordt opgeklopt wat in hogere kringen doodnormaal is. Waarom denk je dat je de vroegere PvdA leider Wouter Bos nooit iets onvertogens over z'n vroegere werkgever Shell hoort zeggen? Het in de film genoemde bedrijf Hatherton staat natuurlijk voor een mix van Halliburton en de Carlyle groep. Zoek maar op welke politici daarbij zijn betrokken... Al met al een opgeklopt verhaal dus. Sfeer in de film is prima.

Yep, tis een beetje een langzame film voor een verhaal dat op een bierviltje kan. Goed is dat er geen echte hero en villain is, en dat de boodschap is over hoeveel schade bullying aan kan richten. Maar goed, in werkelijkheid is er helaas geen moralistisch balans opmaken. Sterker, één van de grootste bullies aller tijden zit in het Witte Huis. Bateman en Hall kunnen goed overweg met hun rollen. Vooral Hall vind ik altijd interessant om te kijken (mimiek als ze haar man aanstaart terwijl die z'n baas op bezoek heeft e.d.).

Leuk om 'm weer eens te zien. Feitelijk een flut verhaal en vooral drama, maar overduidelijk geheel geschreven en gemotiveerd rondom de broeierige verschijning van RiTa Hayworth. Dialogen zijn vaak lachwekkend, en mannen zullen ook in die tijd niet hebben begrepen what the fuss is all about. Maar wat geeft het? De flirterige aanblik van Hayworth vergoedt veel, zo niet alles. Zo konden mannen in de bios zich ook aangesproken voelen... tot ergernis van de dates die ze toen meenamen? Glenn Ford heeft teveel de uitstraling van een goeie lobbes om als getormenteerde ziel door te gaan. Met Hayworth is het niet goed gegaan. Ze is vijf keer getrouwd, w.o. met Orson Welles, en ze had een drankprobleem. Ze leed jaren aan Alzheimer als gevolg van het laatste, alvorens in 1987 het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen.

Prachtige setting en belichting krijg je als je een verhaal eens niet in het zonovergoten Californië schiet. Acteurs moeten wel afzien, zoals met een dun leren jekkie op een motor in de vrieskou. Weg is de mysterie van de eerste film met Rooney Mara. Nu een doorsnee spythriller. Yeah right, atoomrakketen zijn makkelijk te lanceren. Niet dus. Hoeks is goed, maar moet uitkijken dat ze niet getypecast wordt; dit leek wel een kopie van de rol die ze in Blade Runner 2049 moest spelen. Magere 2,5*.

Niet onaardige opzet (veel flashbacks), zeker omdat de ontknoping zich langzaam laat uhh... ontknopen. Als je je realiseert dat het in de dop om 6 personen gaat, kun je overigens ongeveer halverwege de film raden whodunnit. Emily Blunt is gewéldig. Meer eye candy in deze film: Rebecca Ferguson (Zweeds van oorsprong, o.a. bekend van Mission Impossible) en Haley Bennett (Music & Lyrics met Hugh Grant). Wikipedia schrijft over waar het bij veel kijkers en de critici is gaan wringen. Mee eens. Veel blijft op de vlakte. In wezen waren alle ingrediënten voorhanden voor een ware psychologische thriller.

Aardig weetje misschien. Toen ze begonnen met filmen, had Scott slechts de beschikking over 25 velletjes scenario. Een volslagen no-no in zo'n big-budget productie. So it seems. Dat vertelde Russell Crowe een keer op de Graham Norton show. De slogan "honor and strength" was van hem, omdat het de slogan was van zijn school. Ik denk dat de film er -juist- zijn sterkte aan ontleend. Veel films voelen aan alsof ze helemaal dichtgeschreven zijn op gebied van dialoog. Bij Gladiator is er voelbaar meer ruimte voor wat mensen normaal zouden zeggen. Zo vraagt keizer Marcus Aurelius aan Maximus aan het begin van de film: "vertel nog eens even, waarom we dit allemaal doen"... (refererend aan de veldslagen). Leuk ook, één van de weinige films waarin een hoofdrolspeler de impliciete pitch geeft van het hele verhaal. Commodus: "A general who became a slave. A slave who became a gladiator. A gladiator who defied an emperor".

Mixed emotions bij het zien. Raar dat mensen als The Edge van U2 en de drummer van Ted Hot Chii Peppers aan het woord kwamen. Maar bijv. niemand praktisch uit z'n tijd als sessiemuzikant, w.o. The Beach Boys. Was soms genant om te zien hoe Campbell performde on stage en z'n tekst vergat... Weg ook die prachtige stem van 'm. Maar dat is tevens het sterke aan de film: omgaan met het feit dat Alzheimer nu eenmaal gebeurt. Overigens wordt de Alzheimer voor een groot deel toegeschreven aan het excessieve alcohol gebruik van Campbell over een periode van decennia. Rust vond ie pas met z'n laatste vrouw begin jaren '90... Zag je Paul McCartney Campbell feliciteren... zag je Campbell denken: "leuk, maar wie is u?"

Waar deel 1 vanwege de eenheid van verhaal en de impact wellicht de betere film is, is met deel 2 gekozen om de vertelambitie een tandje hoger te zetten. We zien zowel een terugblik op Michael's vader (gespeeld door een graatmagere De Niro) als de voortzetting van deel 1 waarin Michael het voor het zeggen heeft in de Corleone familie. We kunnen met z'n allen eindeloos blijven delibereren over de kracht van de Godfather trilogie (o.a. dat dit in deel 2, eigenlijk zo vroeg al in zijn carriere, Al Pacino's beste rol is)... Een bijzondere vermelding voor de Jiddische mob baas Hyman Roth. Die taartscene... geweldig. Welke regisseur zou nog die aandacht eraan besteden, zeker als er zoveel in het verhaal nog afgewerkt moet worden? In wezen een erg deprimerende film over zelfdestructie op familieschaal.

Beter dan verwacht mocht worden na twee magistrale delen. Coppola scheen er jaren over aan zijn kop te zijn gezeurd een 3de deel te maken. Mooie is, net als bij deel 2, dat Coppola koos voor een flinke slice reality. Deze keer geen nadruk op vendetta e.d., maar daar waar het gevaar echt schuilt: crimineel geld dat geinvesteerd wordt in 'ligit companies' t/m het Vaticaan. Herinner je je de Bankier van God (van de Banco Ambrosiano) die ergens opgehangen onder aan een brug werd getroffen? Opera within an opera, wat een stijlfiguur: de sterf- en smarteschreeuw scene op de trappen van het operahuis.

Je vraagt je af of de hele litanie tegen de Scientology Kerk speelfilmduur rechtvaardigt. Het zit vol met herhalingen, en is in wezen een bevestiging van de regel dat alle religie met machtsspelletjes gepaard gaat. "If you believe, you don't have to think." Daar hoef je zelfs geen religie voor aan te hangen. Dat zie je bijv. aan al die kritiekloze Erdogan aanhangers. Dat zelfs kritische denkers als scenarist/regisseur Paul Haggis in Scientology trappen, verbaast. Dan valt Scientology nog wel mee in vergelijking met religies die nog steeds verkondigen dat ongeloverigen en andersdenkenden dood gemaakt moeten worden. L.Ron Hubbard was wel een opmerkelijk intuitief denker. Veel van wat hij dacht (en opschreef) is nu gemeengoed geworden. Zoals de theorie over dat nare herinneringen (engram) je voor de rest van je leven beinvloeden... tenzij je je daarvan kan losmaken. Je vraagt je af of Tom Cruise eenzelfde carriere had doorgemaakt zonder de kerk... Het schijnt / blijkt hem een enorm zelfvertrouwen te geven, en dat heeft 'm geen windeieren opgeleverd.

De betere Bond. Famke Janssen fantastisch. "Georgian accent?" Welnee, en niet eens noticeable Dutch. Opvallend is dat het jonkie karakter van Brosnan er snel af was in erop volgende Bonds. In m'n cd speler wordt de titel track van Golden Eye wel altijd overgeslagen. Wat een k.t song. Sorry Bono.

Volgens Arnon Grunberg is de film beter dan het boek. Hoe dan ook, goed geacteerd (met name door Harris) met veel aandacht voor coleur locale. Einde hoe dan ook voelde geforceerd aan, bijna als een anticlimax. kZal niks verklappen. Al met al meer een gedegen product dan een opzienbarende film.

Wat een idioot hoge appreciering voor wat misschien aardig is als TV film drama. Dit is ver-ver-ver beneden Finchers waardigheid. Affleck blijft een houten klaas bij wie je nooit het gevoel krijgt dat ie voor z'n leven vecht. En zijn vrouw Amy, gespeeld door Rosamund Pike, krijg je geen hoogte van om je eigenlijk om het hele verhaal te willen bekommeren. Erg gezocht plot. Als het bedoeld is als metafoor hoe mensen in hun huwelijk toch verstrengeld en daarmee onafscheidelijk te worden, is ie ook slecht gevonden.

Eerste soap in biosformaat in wezen... Om vier uur film afgesloten te zien worden met een 15 min. betoog over wat in wezen jarenlange miscommunicatie van stubborn souls is (hoe likely is dat?) en "tomorrow is another day" is natuurlijk een beetje een mallepietje verhaal, niettemin very scandalous voor die tijd (gebaseerd op de gelijknamige roman van Margaret Mitchell die een paar jaar ervoor uitkwam). Moet een vermoeiende rol geweest zijn voor Vivien Leigh om de wispelturige Scarlett te spelen. Opvallend donkere scenes, dat vooral te maken zal hebben gehad met de toenmalige belichtingstechniek. Wel fraai, want zo kreeg de film een beetje een Gothic karakter.

Mee eens dat Matt Damon, met zijn al melkmuiltje, wel wat extra grimage had gehoeven om 'm wat ouder te doen lijken als we in de beginjaren '60 zijn beland. Voor de mensen die op de hoogte zijn van de verwikkelingen in en rondom Cuba een heerlijke versie van wat is misgegaan met de invasie. Er was door de scenarist nog een geval in geweven waarbij een Rus onder invloed van LSD tijdens een verhoor uit het raam sprong. Is echt gebeurd, maar dan met een CIA-er. En er zat nog een stukje "The Cambridge Three" in waarbij een Britse agent met wie Damon in de oorlog samenwerkte voor het Russische kamp koos. Verdichtsel met een slice reality.... of andersom. De moeite waard. Het heen en weer springen tussen diverse periodes vermoeide geenszins. Voor wie minder onderlegd is in geschiedenis, kan het een lange zit zijn. Fraai eind waarbij de moraal zich ontvouwt, dat je een hoge prijs betaalt voor hoeder denken te kunnen spelen van een hele natie.

Leuk voor Damon en Affleck, maar een behoorlijk overrate film. Tis zo'n onderwerp (buitenbeentjes, denk aan Rainman, Awakenings, Beautful Mind) dat het altijd goed doet als de Oscars moeten worden uigereikt.

Foutje. Shot van vliegveld Idlewild anno 1963, en je ziet een Boeing 747 overvliegen. Die werd pas in 1969/1970 operationeel. Goeie film, misschien wel Scorsese's beste. Alleen irriteert de wiseguyerige voice-over af en toe. En ik ben allergisch voor Joe Pesci. En er zit altijd een sfeer van verheerlijking van geweld bij Scorsese's films. Reden dat ie zo laat z'n eerste Oscar kreeg? Ray Liotta is vintage goed. Maar De Niro en Liotta kunnen niet door voor twintigers aan het begin van de film.

Gut, wat was dit een zalig melige film, waar vooral de scriptschrijver zich denk ik over heeft mogen verkneukelen. Een auto verkopen door eerst te wijzen op een zogenaamd beter aanbod in een kranten-advertentie, waarbij vervolgens gesuggereerd wordt dat als je daar naar toe gaat je het niet na kan vertellen - briljant! "Put the lotion in the basket" - kHeb erg moeten lachen. Je moet wel je filmquotes kennen. Zoek maar op waar genoemde vandaan komt. 3,5 ster voor zoveel spitsvondige meligheid.

Een social study verpakt in een whodunnit, waarbij het laatste van minder belang is dan de premisse en de aanloop ernaar, en de verklaring achteraf. Justice served. Prachtige sfeertekening, die inderdaad een beetje doet denken aan The Remains Of The Day. Hoewel ik die laatste superieur vind in het genre. Heb denk ik nog nooit zoveel mensen via conversatietjes in het eerste halfuur geintroduceerd zien worden als in GP. Je zou bijna de weg kwijtraken... Maar aan het eind all makes perfectly sense.

Eindelijk gezien deze klassieker. Ik kan wel begrijpen waarom dit zo'n klassieker is geworden. Gedurfde thematiek om je eigen identiteit zoeken en herhaalde slippertjes met de goede vriendin van je ouders te vermengen. Seksuele revolutie is één ding, maar om dan meteen een generatieverschil in de mix te gooien moet een eye opener zijn geweest. Daarbij de zovele hits van Simon & Garfunkel die als muzikale achtergrond fungeren. Dat Katharine Ross die de mooie Elaine speelt toch overstag gaat (vraag het je vriendinnen eens hoe ze erover denken als hun vriendje het gedaan zou hebben met hun ma) voor de beetje een sul spelende Dustin Hoffman die als een randdebiel op een kerkraam staat te bonzen, lijkt me toen helemaal niet waarschijnlijk. Maar ja, voor de biosgaande jeugd moest er een middelvinger richting de ouwe generatie en een eind goed al goed inzitten. Dat is uiteindelijk wel wat zuur voor Mrs. Robinson (gespeeld door Anne Bancroft) die zich dan wel bitchy opstelt, maar wilde compenseren voor een veel te vroeg verloren jeugd. Overigens, toen de film uitkwam was Hoffman al 30 (in de film moest ie voor 20 doorgaan). Anne Bancroft was slechts... 6 jaar ouder.

De knul die zich probeert te redden, terwijl die in gezelschap is van Kowalski's buurmeisje, door de blacks die 'm bedreigen "bro" te noemen en die Eastwood (Kowalski) een sukkel noemt... is Eastwoods eigen zoon. Aardige film, vooral vanwege de setting en de 'ontknoping' die het verhaal biedt. Niet de klassieker waar film critici 'm bijna voor houden. Clint's mimiek en acteren blijven 2D. Zoveelste film over het oud worden an sich van Eastwood. Tis wat om de revolverheld uit Sergio Leone films foldertjes van retirement parks aangeboden zien worden en een telefoon met overmaatse toetsen (wel humor).

Een film die het moet hebben van de visuele beleving. Blijft minder van over bij kassie kijken thuis. Wel weer erg Amerikaans. Jezelf wegcijferen (Clooney), aan boord klauteren e.d. dat op het laatste momentje gebeurt. Tuurlijk om de spanning erin te houden. Mooie vondst Clooney die nog "ff aanklopte". Edoch, bleven toch cardboard characters; de hele setting is natuurlijk de ware ster.

Er is tijdloos drama, dat zich leent voor verfilming van tijd tot tijd. Op deze manier werkte The Great Gatsby elk geval niet. Erg 2D allemaal, bijna stripverhaal achtig. Overigens zou Gatsby nou gediagnosticeerd worden als lichtelijk Asperger. Aandoenlijk dat helemaal in zijn hoofd hebben van hoe zaken moeten lopen. Tevens hoe broos leven is "in afwachting van"... Carey Mulligan was weer eens top. Maguire gaat irriteren na verloop van tijd. Hij schijnt tegenwoordig als box office poison te worden beschouwd. is al een tijdje niet meer te zien geweest in een fatsoenlijke rol.