Opinions

Zo... in één moeite door na "As Good As It Gets" naar deze film. Dit is misschien wel Nicholson's beste rol. Zo laat in diens carriere. Tragikomisch, maar dan wel in de verdeling 80% tragisch en 20% de lach van een boer met kiespijn. Weg alle illusies van een mooie tijd na een saaimans werkbestaan als verzekeringsman. Een tijd waarin je dingen kunt doen die je graag wilt, zoals reizen. Zeker als de vrouw komt te overlijden. De eenzaamheid wordt nog eens benadrukt door te veel te grote camper waarmee Schmidt zijn trip onderneemt in een grotendeels desolaat landschap. Wie Amerika kent (ik heb er drie jaar gewoond), weet dat Amerikanen de neiging hebben de nodige historie bij elkaar te schrapen om in een wat kitscherige setting ten toon te stellen aan het publiek. Priceless dat museum over de migratie westwaarts. Ook dat Schmidt's geboortehuis er niet meer staat omdat het plaats heeft moeten maken voor een slechtlopende bandenhandel. Ben zelf nl. wel eens gaan kijken of ik Brian Wilson's ouderlijk huis in Hawthorne kon vinden... Hoppeta: weggevaagd voor een freeway. Afijn, dit terzijde. Tragisch is ook Schmidt's misplaatstheid op zijn dochters bruiloft. Opvallend goeie rollen ook van Kathy Bates als tante en Mulroney als bruidegom watje met matje. Veel ongemakkelijks wordt niet geschuwd. Zou een leeftijdsgrens wellicht moeten zijn: boven 65 jr. alleen geschikt onder begeleiding. Senioren kunnen er suicidaal van worden. De film heeft ook iets existentialistisch, op een manier die ik vaker heb gezien in Amerika, en die wij met onze rijtjeshuizen, flats en "hé dag, buurman" nooit zullen kunnen bevatten.

Goeie film die imponeerde indertijd... totdat je op het drakerige, kitschy einde stuitte. Van de 4,5* gaat er dan een ruime * van af. Biehn speelt goed als een doorgedraaide marinier. Ed Harris stelt nooit teleur.

What's next? The Bookkeeper? Dom commentaar van degenen die dit een goeie film vinden. Wat een achterlijkheid. Wat een interessantdoenerij en semi mystiek. Huuu. Op zich goeie actrice Kendrick kon duidelijk ook niet overweg met hier nog enige substance aan te geven, Misschien hebben zij en Affleck wel vaak in een deuk gelegen bij de opnamen.

NASA mensen zullen zich geërgerd hebben. Wat moet nabij Neptunus afgezocht worden (aan buitenaards leven), dat niet vanaf de Maan kan. 30 jaar in afzondering gravitatieloos doorbrengen, kan het menselijk lichaam niet aan. Zei Roy over zichzelf al na tientallen dagen. Pa dan naar de Aarde brengen, had ie zeker niet overleefd. Overduidelijk ook een graatmager scenario, met niet al te beste dialogen, waar de makers zelf tot de conclusie kwamen dat de film niet zonder iets evenementieels kon. Dus was er een losse flodder van een confrontatie met wat piraten op de Maan (voor de trailers) en het research schip op weg naar Mars. Er had veel meer ingezeten. Op z'n 'filosofiëst' zou je kunnen zeggen dat Roy staat voor de existentieel eenzame mens die op zoek is naar een afwezige God die hem (haar) al veel eerder heeft verlaten. Deze SF film geeft weer eens aan dat Kubrick's 2001 op eenzame hoogte staat. Veel kul ook. Stroomstoot? Leg uit. Hoe Roy weer terugkomt bij z'n eigen schip, dat moet een lucky shot van 1 op een miljoen zijn of zo. Met de aanwezigheid van grumpy old men Tommy Lee Jones en Donald Sutherland deed deze film meer denken aan een tribute aan Space Cowboys. En ach, doe Liv Tyler uit Armageddon dan ook maar in een niemendal rolletje.

Wat een heerrrrrlijke film! Ten eerste: wat lenen de short stories van Philip K. Dick zich uitstekend voor verfilming (ook Total Recall, Minority Report, Bladerunner). Ik krijg ook steeds meer waardering voor het bijna uitdrukkingsloze spel van Matt Damon, wat zich (klaarblijkelijk) goed leent om verhalen geprojecteerd te krijgen. De voelbare chemie tussen hem en Emily Blunt behoort wat mij betreft tot het allerbeste in cinema. Leuke aan de film is dat het gaandeweg allerlei filosofische bespiegelingen opwerpt (voor wie de schoen past) zonder daar in extenso mee bezig te zijn, waar de meeste regisseurs zich aan zouden bezondigen. Dick is in 1982 al overleden, maar wat hij aanstipt brengt naar voren de laatste inzichten (van bijv. het MIT) over "turn a different corner" en je leven kan een heel andere loop krijgen... Zijn we wel voorbestemd om te doen en te worden wat uitgestippeld lijkt? Schikken we ons? Of is er ook zoiets als zelfbeschikking? Heeft toeval een hogere betekenis?

Er zullen Kuifje fans zijn die ernaar uit hebben gekeken en 'm prachtig vonden... Ik hoor daar dus niet bij. Spielberg zal gedacht hebben dat eindelijk het soort stunts en acrobatiek dat Hergé had bedacht mogelijk is om naar het 3D scherm te brengen. En meer. Overdaad schaadt, en gaat ten koste van de spanning. Van karakters als Haddock worden karikaturen gemaakt, lees: wordt invulling gegeven waar die bij het lezen van de strips aan de fantasie van de lezer werd/wordt overgelaten. Over all, vind ik dat er nauwelijks een redeeming quality is te vinden voor Spielbergs interpretatie van Hergé's werk.

Gisteravond laat op TV. Arnold toont zich een niet onvaardige acteur in een meer dramatische rol. Het blijft een acteur die wat mij betreft van alle action heroes de meeste sympathie en empathie opwekt. Dat Oostenrijkse accent blijft 'm apart zetten. Goed ook want hij moest de film praktisch in z'n eentje dragen. 3,5*

Leve wikipedia waar je gewoon een lijst kunt vinden van alle commando acties, met plaats, datum en doelwit. Ik kon deze niet vinden. Dat er een commando actie plaatsvond in Noorwegen waarbij een paar naar Zweden konden ontsnappen, is echt gebeurd. Alleen niet met een radarpost als doelwit. Wat wel opvalt is hoeveel doden er vielen bij commando acties. Een speciale slag mensen moeten deze commando's zijn geweest. Ware doodsverachting. Duitsers waren in deze film als real bad dudes geportretteerd. Voer voor Brexiteers. Ik vond 'm best wel spannend.

Goeie god, wat een k.tzooi is deze film van de regisseur van nota bene hele grote films, w.o. Alien. Had ie niks beters te doen? Wat een ongeinspireerde dribble.

Minder slecht dan je op grond van de prima eerste twee delen mocht verwachten. Ergens tussen 3 en 3,5 *. Ongewoon gloomy finale, zelfs binnen dit genre. Maar dit is dan ook een Fincher film. Jammer dat te zien was dat in sommige scenes de Alien overduidelijk een vent in een slimy suit is. Ongelooflijk dat deze film alweer ruim een kwart eeuw oud is.

Smaakvol bruggetje van deze film... naar de openingsklanken van Jaws. kHeb geboeid gekeken. Dit jaar wordt the Sundance Kid 80 jaar. Holy Moses. Time sure flies. Eerder bruggetje deze avond was het bericht dat senioren steeds banger zijn zich te bewegen omdat ze vrezen om te vallen. Is een therapie voor. Tsss. Get off your couch, couch potato!... Any way, terug naar de film. Weinig acteurs kunnen een film zo woordeloos dragen. Leek bijna een maritiem stlleven.

Aaaah, de Seventies! Met in de kielzog het genre dat nooit meer echt zou worden geëvenaard in latere jaren: de paranoia thriller. Denk aan The Conversation, The Parallax View, Three Days Of The Condor. Inderdaad knap scenario (Goldman) hoe je uit voor velen misschien niet bijster interessant journalistiek speurwerk de narratieve krenten haalt. Tuurlijk sprake van knap acteerwerk. Iedereen had er zichtbaar zin an. Naar het eind toe, werd het via de telex een soort versnelde trein. Let op het camerawerk (en vooral de belichting) van Master Of Darkness, Gordon Willis. Die ook voor The Godfather en andere thrillers voor veel schaduwspel en onderbelichting zorgde, dat het zijn trademark werd. Veelzeggend dat toen zoveel verontwaardiging kon ontstaan over inbraak bij de politieke tegenstander.... terwijl nu natuurlijk veel kwalijker zaken gebeuren. Maar wat beter verborgen kan worden, omdat de overheid veel meer grip heeft op afluisteren, dat niet meer fysiek hoeft te gebeuren (lees: plaatsen van microfoons e.d.). Plus dat nu de media niet meer die macht hebben die ze hadden in de 70's.

Mooie... uh, docu? Van alles komt naar boven. Ten eerste dat je behoorlijk stevig in je schoenen moet staan voor een leven als kunstenaar, en zeker in Amerika. Het kunstenaarsbestaan heeft al die rare mengeling van zelfzuchtig en zoekende. En zeker bij Aad, vandaar al die zelfportretten. Met Aad Donker had ik het gevoel met een knul te maken hebben, gevangen in een volwassen lichaam, getuige ook de puberliefde voor Amy Stone, die gezien haar drugsgebruik ook al niet stevig in het leven moet hebben gestaan. De interviewmomenten met haar, duidelijk ouder ogend, spijtbewust terugblikkend, waren de kers in de docu. Met elkaar hadden ze waarschijnlijk een nog destructiever leven gehad. Werd aangestipt dat Amy's familie Aad als een soort klaploper zag waarschijnlijk. Opmerkelijk des te meer aangezien Amy's vader, Norman Stone, de rijke SF socialite en kunstverzamelaar (o.a. Koons) kan uithangen vanwege een enorm geërfd vermogen. Norman heeft nooit hoeven werken in zijn leven. Wrang zou je zeggen. Nog wranger om te beseffen dat Norman als kunstverzamelaar niets in de schilderijen van Aad zag... Als je kans ziet, ga naar Uitzending Gemist om de docu (relaas in bewegend beeld is een betere benaming) te zien. Aanrader. Want... het gaat ook over de banaliteit van het leven zelf, afgewezen worden, klasseverschil, burgerlijkheid bijna, naieviteit, kunstenaars zonder Sturm Und Drang, Leyenaars in A'dam en erna naar The Big Apple.

"So Russell, what do you love about music?".... Russell: "To begin with... everything". Gisteren weer één van mijn lievelingsfilms op TV. Gebeurt met regelmaat deze, dus Almost Famous kopen als dvd hoeft niet. Je kunt zien dat dit een 'labor of love' is van Cameron Crowe, want uit eigen ervaring geput. Deze regisseur staat niet alleen bekend dat ie er altijd in slaagt het juiste muziekje bij een bepaalde scene te zetten (o.a. Vanilla Sky en deze dus), maar ook het beste uit acteurs te halen. Kate Hudson is cool en kwetsbaar tegelijkertijd als über groupie. Patrick Fugit als de jonge Crowe is zeg maar de Kuifje van het verhaal, door wiens ogen we alles zien gebeuren. Billy Crudup (herken je 'm? o.a. ook J. Edgar Hoover in Public Enemies) draagt voor een groot deel de film als 'guitarist with mystique' . Jason Lee als 'frontman' van de band Stillwater is charismatisch. Moeder Frances McDormand is ronduit zalig en overtuigend. En Philip Seymour Hoffman kan er o.a. z'n rokerige filosofietjes in kwijt. "Good-looking people are spineless" want kennen niet de 'hardache' die nodig is voor goeie muziek. Beetje een cliché, maar dat laat de film ook goed zien: de naieviteit van de popmuziek die zich op een 'crossroads' bevond tussen de omwenteling van de Sixties en natuurlijk het MTV tijdperk (dat in 1982 begon). Waarom zo'n goeie, bijna briljante film? Nou, ga er maar aan staan: maak een film waarin een jonge journalist een band on the road volgt. Alles draait om de interactie en wat de mensen voelen en ervaren. Observaties, humor, belevenissen, dromen, mallotigheid, 'coming of age'... het is er allemaal in overvloed, zonder 'in your face' te zijn. Vroeg me alleen af of de humoristische scene in het vliegtuig dat naar het zich laat aanzien gaat neerstorten en waarin de bandleden allerlei bekentenissen doen (w.o. "I'm gay!") was gejat van Seinfeld (die de aflevering met een soortgelijke scene 'airde' in 1998)...

PS: Talkshow host Jimmy Fallon komt ff voor als een road manager. Bijna niet te herkennen: met baard en bril. Ben overigens geen fan van 'm.

Niet onaardig. Wat afstandelijk gefilmd allemaal, wel met prachtige cinematografie (Hergé achtig soms) en kleurgebruik. Thompson kreeg niet erg veel te doen. Britten die zich een Duits accent aanmeten om in een Duits verhaal te spelen, zou eigenlijk niet meer mogen. Teveel puike Duitse acteurs daarvoor.

Stiller kan als geen ander een wat klunzig tiep neerzetten die met de nodige ongemakken en neuroses te maken heeft. Denk ook aan The Heartbreak Kid en Meet The Parents. Leuke komedie die eens te meer bewijst dat Aniston moeiteloos past in komedies. Denk ook aan Bruce Almighty waar ze tegenover Jim Carrey acteert. Maar ook in serieuzere rollen. Leuk verhaal deze film die af en toe tenenkrommende momenten te zien gaf... op een offbeat manier. Hoffman had er ook zin an als sidekick van Stiller.

Houdt de gemoederen in Engeland en de VS nog steeds bezig. Inmiddels zit ze weer in de VS en studeert ze. In de VS zou Amanda op grond van de feitelijke bewijslast nooit zijn veroordeeld. Haar ongevoeiigheid en rare manier van reageren wordt geweten aan een vorm van Asperger. Iemand die daar mee bekend is (w.o. ondergetekende), weet dat zulke mensen vooral met zichzelf bezig zijn en een pijnlijk gebrek aan empatie aan de dag leggen. Zegt meer over de maatschappij (en de media) dat we bijna voorshands zijn gaan denken in termen van sex orgies e.d. Onsympatiek hoofd heeft de echte Amanda Knox, maar schuldig?... Nee. De film is niet slecht.

Grappig, google voor foto's van Lindbergh (de eerste die de Atlantic overstak in een vliegtuig) en Earhart, en het lijken wel broer en zus. Van Earhart werd ook wel gezegd dat ze lesbisch was en een verhouding had met Eleanor Roosevelt, de vrouw van de toenmalige Amerikaanse president. Er wordt ook gespeculeerd (gefantaseerd) dat ze op een eiland landde in haar poging rond de wereld te vliegen, en dat ze in handen van Japanners is gevallen die haar als spion zouden hebben geëxecuteerd... Swank doet het goed, maar de film gaat nergens dieper dan scratch the surface.

American Beauty... kan me herinneren dat ik er heen ging, samen met een Amerikaan die 'm persé wilde zien. We waren beiden in awe. Niet alleen het verhaal, met de door Mendes slim gevisualiseerde dagdromen, maar ook het bijna vanzelfsprekend aanvoelende acteurs'geweld' van allen die in deze film speelden. Spacey geweldig (afgezien van een halve sec. overacting als de vriendin van z'n dochter vertelt dat het best wel goed komt met haar). Annette Bening had evengoed een Oscar verdiend.

Schelmenroman verfilmd, zoals sinds 15 jaar een beetje trend is geworden, waarbij goed en slecht blurred zijn. Goed om Cruise niet weer eens in een good guy rol te zien. Dat was ook het meest verrassende, hoewel hij met Collateral dit al een keer gedaan had. Verder geen hoogvlieger deze film. Daarvoor te cartoonesk. Refereert wel aan de krankzinnige tijd dat de CIA meedeed aan drugs- en wapensmokkel, totdat een andere wind ging waaien en ze bijv. Noriega oppakten en veel later ook meededen aan het opsporen van Escobar.

Herkende haar eerst niet, maar ik vond vooral Sienna Miller (Britse after all) erg goed. Rol van Kyle leek op het lijf geschreven van Cooper. Was een beetje een herhaling van The Hurtlocker. Niet beter, niet slechter. Maar qua intensiteit en de boodschap WtF Amerikanen eigenlijk in dit soort oorden doen, is Black Hawk Down (veel) beter.

Draak van een film! En dat van de regisseur van Control. Dat fake dreigsfeer sausje - oi-oi-oi-oi. Grootste cliché vond ik nog: komt Clooney in z'n Fiat Tempra aanrijden in een dorp, stapt uit... man verderop kijkt op van whatever he's doing, vrouw stopt met vegen.... Hahaha, alsof je naar een moderne pastiche kijkt van een Clint Eastwood western. Kijk, Tarantino komt met zoiets weg omdat het functioneel is op een offbeat manier, maar hier getuigt het van armzaligheid. Film zit er vol mee. Begin al van de film, WtF. Maar goed, de DWDD-fähige Corbijn kan geen kwaad doen bij intellectuelen en filmredacties.

Deprimerende film over wat eigenlijk in onze Westerse samenleving, met onze nadruk op jeugd, snel, dynamisch etc., wordt weggedrukt. Kijk bijv. maar eens naar het uitgaansleven: "no old people allowed". Dus moedig en goed dat de film is gemaakt. Met respect. Let op dat gekozen is voor niet closeups, met veel nadruk op het appartement waarin de twee als aankomend stervenden hebben teruggetrokken, hebben moeten terugtrekken. Nog nadrukkelijk in het leven staande wezens incl. familie en duif worden liefst buitengehouden. Beide hoofdrolspelers goed, hoewel als je goed kijkt je ziet dat Trintignant (ijdel?) voor een 80-jarige iets te kwiek overkomt. Geen voortschrijden maar een behoorlijk kwieke stap, vlot optillen van z'n zieke vrouw. Eind is een 'mooi slot': samen de deur (pijp) uit, even beschouwingen over euthanasie daargelaten. Door zo de nadruk op de ruimte te leggen (en geen closeups te plegen) waarin de twee leefden, is de leegte des te voelbaarder als dochter (Huppert) het appt. bezoekt. Je zou het ook als plaats maken kunnen zien.

Dit is een typische film waarbij je ondanks het gecompliceerd cq mysterieus lijkende verloop kan raden wie er achter zit. Als je een beetje verstand hebt van scenario's schrijven en je kunt gezond deduceren. "Wedden dat" zei ik tijdens de film tegen degeen met wie ik de film ging zien, verknalde het een beetje... erg.

Wat een leuke film. Kreeg gewoon trek. Gelukkig had ik nog wat Balvenie Doublewood 12 years old staan. Was zowaar spannend in de scenes waar de Malt Mill werd gehouden. Lekkre 'Schotse afdronk' (staaltje oenigheid) à la Trainspotting tegen het einde van de film. Enige is dat er wel een snelle overgang was van rotzooitrappertje Robbie naar Robbie de Whisky kenner.

Inderdaad nu al (we schrijven 22:00 uur) veel leuker dan al de andere superhelden onzin t/m Nolans Batman trilogie. Heeft het sfeertje van de oude Spiderman stripverhalen... Humor en spanning, zij het voorspelbaar. Leuk ook ff de cameo van Stan Lee.

Gisteren gezien. Spannend op een niet-aangezette Hollywood manier. Film loopt niet over van chemie tussen de hoofdrolspelers. Op wikipedia las ik dat ie gemaakt is voor 9 miljoen, en 5,3 miljoen verdiende in de bios. Da's triest. Videoverkopen kunnen dat nog optrekken, maar ik denk dat maar weinig mensen geinteresseerd zijn in de moordaanslag op Heydrich.

De biosversie indertijd was zonder het Franse intermezzo. Vond het ook niet strikt noodzakelijk in de film, maar kan begrijpen dat Coppola iets meer achtergrond wilde voor de Amerikaanse bemoeienis met Vietnam. Huiveringwekkend omdat het gevoel van een rivier landinwaarts opvaren en daarmee steeds verder in een nachtmerrie terecht te komen, goed overkwam. Als ik Brando zie als Col. Kurtz, moet ik altijd denken aan Elaine die haar baas Peterman in Birma opzoekt. Seinfeld Peterman Burma - YouTube

Uhh... Er zal iets van een moraal / rode draad in het verhaal zijn, van familieman annex niets ontziende hedgefund investeerder houdt iedereen voor de gek en daarmee ook zichzelf. Maarrrr... (en dat is een hele grote maar), hedgefunds zijn in het echt veel grotere boeven die een bedrijf strippen waarna vaak het personeel het nakijken heeft dan wel ontslagen wordt. Hier is de basis van het verhaal, iets wat ook banken en pensioenfondsen kan overkomen: investeren in wat lijkt redelijk easy money (een kopermijn in Rusland in dit geval), maar waar de Russische regering een stokje voor steekt. Daarmee ontvalt de moraliteitsbasis van de film. Gere heeft gewoon pech. Dat dochter Brooke (die controller en mede-fimant is) en erna de moeder daar moeite mee hebben, lijkt heel onwaarschijnlijk. Het gaat per slot van rekening om lijfsbehoud en om de familie. Bedenk ook ff dat accountants vaak veel meer boter op hun hoofd hebben. Niet goed uit de verf gekomen moraliteit dus, afgezien van de dooie mistress. Kan liggen aan slechte research van de scriptschrijvers. Goeie rol van Gere. Idem Susan Sarandon.

Goeie film. Een soort ijskoude All Is Lost met Robert Redford, die ook de film in z'n eentje moest dragen, maar dan in een zinkend zeilschip op de oceaan. Tot op het laatst. Mikkelsens co-star kon volstaan met écht minimal acting. Overigens hoef je niet het hele gewicht in één keer te trekken als je een helling op moet. Dat kun je halveren door één eind van het touw vast te maken nabij het trekpunt en het touw te lussen aan de draagbaar.