Opinions

Weer een goeie film van ex-Rolling Stone journalist Crowe, die bekend staat om de juiste liedjes als 'sfeersteentjes' op de goeie plek te zetten. Cruise draagt de film, inderdaad. Dat mensen zich aan hem ergeren, geeft aan dat ze in wezen niks van acteren begrijpen. Hij is erg goed in het inderdaad op het irritante af (aanvankelijk) een zelfingenomen persoon neer te zetten. Bijv. ook in A Few Good Men. De man had zich natuurlijk al lang bewezen in Born On The 4th Of July. Jammer dat hij zijn talent inzet voor teveel films in het actiegenre. Mooi verhaal dit, waar aan het eind iets te nadrukkelijk (wat mij betreft) uitleg aan wordt gegeven. Maar goed, daar houden Amerikanen van. Film is er niet minder om. Camerom Diaz had ook al aangetoond goed met dramatische rollen om te kunnen gaan. Ze is bijv. fantastisch in The Box.

Wat mij opvalt aan Hitchcock is dat het een regisseur is die in full control is. Helemaal het beeld en daarmee het verhaal naar je hand kunnen zetten, zal veel regisseurs aanspreken, denk ik. Hitchcock vond method acting ook grote onzin. Je draaft op, zegt je lines et voila. Mij stoort dan ook de erg globale karakter ontwikkeling van zijn meeste films. Wordt er iets van psychologie gesuggereerd, dan is het vaak zo ver gezocht of aanstellerig, dat ik elk geval nooit in het verhaal kan zitten. Rear Window is een vaak aangehaald meesterwerk, maar zou een type Grace Kelly nou echt met zo'n mopperkont als James Stewart een relatie hebben? Zou een huidige regisseur niet mee weg kunnen komen. Overigens, had ik al gezegd, vond ik Dial M (Ray Milland vooral) en Frenzy wel behoorlijk goed.

Wat een verademing. Film over echte mensen, real life characters. Ongeacteerd. Unscripted. Zo komt het over. Het neemt de tijd voor wat zich tussen Adele en anderen voordoet. Daardoor veel ruimte voor de blikken, de terloopsheid en de lichaamstaal. Vond het niet zozeer exploitatief de sex scenes (die veeleisend waren als je de verhalen mag geloven), maar ik voelde me een voyeur, zeker als man. Film lijkt bijna te zeggen dat de lichamelijkheid die tussen vrouwen is, de natuurlijke staat is, en die tussen man en vrouw enkel draaiend om de sex. Film gaat natuurlijk over ontdekken, opgroeien, liefde, jeugd, vriendschappen en de loss of innocence. Voor het meisje met het blauwe haar leek Adele vooral een episode in te houden, een tijdelijke muze, om vast te leggen teneinde verder te komen als kunstenaar. De mannen in de film waren teruggebracht tot bijfiguren... die alleen maar kunnen toezien, aanhoren en her en der wat commentaar mogen geven. Niet teveel. Kan me niet voorstellen hoe een regisseur meer uit hoofdrolspeler Adele kan halen in toekomstige films.

"My name is Jenny Flex". Bond: "But of course you are" Hoe vaak hebben we die line niet gehoord, en het blijft leuk. Tanya Roberts een echte Bond babe. My favorite na Miryam d'Abo. Verhaal is een soort remake van Goldfinger.* In die film moest de Knox goudvoorraad radio-actief worden, waardoor Goldfingers voorraad op slag veel meer waard moest worden. In deze film zorgt Zorin op zijn manier ervoor om als monopolist te eindigen. VtaK is meer een Bond pastiche... maar wel minder dan de praktisch gelijkertijd uitgekomen Never Say Never Again. In het weekend een leuk interview gezien met Roger Moore, afgenomen door Piers Morgan. Hij vindt het jammer dat ie nadien nooit meer serieuze rollen aangeboden heeft gekregen, zoals z'n makker Michael Caine dat wel kreeg en nog steeds krijgt.

* Oeps, ook al opgemerkt door John Barry hierboven.

Aaaah... het mysterie vrouw, en in dit geval het dubbele mysterie jonge vrouwen omdat ze zelf nog niet goed weten wat te verwachten van hun sociale omgeving, en dan ook nog verfilmd door een vrouwelijke regisseur. Een eenzaam juweel, en vooral een proeve wat voor fantastische actrice Kirsten Dunst is. James Woods, die meestal uitgesproken sterke karakters neerzet, speelt hier prima een watje van een vader. Bruut einde. De verklaring? Wie zal het zeggen? Isolement? Melancholy genetically ingrained? Stil verzet? Films hoeven/moeten niet altijd een antwoord willen geven... net zoals in het echte leven. Vooral de bijna dromerige Seventies setting vormt een mooi canvas voor het verhaal.