Opinions

Na The Good etc. Leone's beste western. Heeft in wezen meer weg van film op muziek gezet, zo dominant is de score van Ennio Morricone . Blue-eyed Henry Fonda kon vóór deze rol alleen maar good guys spelen. In deze film laat ie goed zien dat ie een klassieke schoft kan neerzetten, compleet met pruimtabak en een Colt Navy (?). Overigens lieten latere documentaires (o.a. over John Wesley Hardin) ook zien dat Amerika inderdaad aan het veranderen was, waardoor geen plaats was voor mensen als die Fonda in de film speelt. Erg genietbare rol van Jason Robards ook. Voor de opmerkzamen, Leone wist duidelijk niet hoe hij dit krachtige karakter een mooi plekje in de finale moest geven. Gaat ie eerst een bakkie doen bij Claudia Cardinale, om vervolgens alsnog... (laat ik dat maar weglaten vóór het als spoiler wordt aangemerkt). Enige minpuntje.

Eigenlijk mijn favoriete Jim Carrey film, omdat achter de grollen en capriolen veel tristesse verborgen gaat. Je kunt geen komiek zijn (humor staat niet op zich) zonder dat er ook iets van leed doorheen klinkt. Onderschatte film. Regisseur Ben Stiller heeft er meteen gebruik van gemaakt om impliciet commentaar te geven op de ontworteling van de samenleving door de media, met name de TV. Wat dat betreft zou Stiller nog een mooie 'opvolger' kunnen maken n.a.v. de social media die eigenlijk voor een veel grotere virtualisering, abstrahering zo u wilt (en dus kapotmaken van natuurlijke sociale verbanden) zorgen. Matthew Broderick mooie vondst als man waarmee Carrey graag maatjes wil worden.

Hmm... je kunt wel zien waar de schrijvers van A Few Good Men hun inspiratie vandaan haalden. Voor die tijd (paar jaar na de oorlog) moet het best een redelijk opzienbarend drama zijn geweest. Als het ging over oorlogssituaties, zag men toch liever dito gevechstsscenes. Maar het drama is wat gekunsteld, met name juist in de rechtbank. Heeft zeker niet de gelaagdheid van A Few Good Men. Bogart kan met dat hoof' van 'm moeiteloos een mentaal gehavende commandant neerzetten. Net zoals bij AFGM valt de commandant in de rechtbankconfrontatie door de mand. Leuk om zoveel bekende acteurs te zien in hun jonge jaren. W.o. Lee Marvin. Soapy relatieperikelen van een jonge luitenant met een zangeres had wel weggekund.

Aardige film. Spannend ook... De piraten leken levensecht, en eng. Was natuurlijk een mooi moment toen mariniers in een rubberboot pal achter de lifeboat voeren. Philips had overboord kunnen springen en de gijzelnemers hadden uitgeschakeld kunnen worden. Toch knap hoe die piraten aan boord kunnen klauteren van zo'n enorm schip. Kunnen er nu eindelijk eens gewapende bewakers aan boord mee? Voorkomt een hoop ellende. Zit Netelenbos al jaren om te zeuren. Tom Hanks was weer eens op dreef.

Leuke film. Onderhand is een aardig assortiment opgebouwd aan films met ettertjes van kinderen. Vorige week nog The Omen. Zellweger doet het goed (nog een bolle toet over van de laatste Bridget film?). Kleine ettertje (meisje) doet denken aan de tweeling uit The Shining. De film is een very light versie van The Exorcist zonder the gore. Blijft spannend genoeg. Met onbedoeld lachmomenten als Zellweger haar eigen huis....... waarna...... ("foutje, bedankt").

In tegenstelling tot wat velen hier vinden, is wat mij betreft met Craig het verval ingetreden van 007. Grimmiger, wat door moet gaan voor realistisch... (wat onzin is omdat het verhaal bepaalt of dat zo is). En vooral volslagen humorloos. Craig is al geen looker, maar wat mij betreft ook geen interessante acteur, dramatisch gezien. Heeft grosso modo één gezichtsuitdrukking. Was Moore ook niet, maar die had weer de kwinkslag mee. Anders Bond vertolkers hebben wel degelijk een proven actors track record, incl. Brosnan (o.a. Seraphim Falls). Connery staat helemaal op zich, met zijn o.a. Oscar voor The Untouchables. Na deze eerste 2.5* zou het m.i. alleen maar nog slechter worden.

Gisteren voor 90% herzien. Gek genoeg misschien... één van Spielbergs speelsere, wat onnadrukkelijker werkjes waarbij veel pracht en impact van het verhaal 'm zit in het acteerwerk, de aandacht voor het tijdsbeeld en de kleinere gebaren en voorvalletjes. Half sterretje erbij zou zomaar kunnen. Mooie score ook. Veel klarinetwerk, wat zorgt voor de wat nostalgische ondertoon van dit verhaal from a bygone era. Zoveel acteerkanonnen verleenden hun medewerking, w.o. Christopher Walken die altijd iets quirky meegeeft aan rollen. Merk vooral de briljante rol op van (latere ster) Amy Adams.

Gelukkig dat dit soort films nog wordt uitgezonden, wel op de Belg. Maar dat betekent ook lekker zonder reclame onderbreking. Een film en verhaal waarbij het vooral draait om sfeer met verhoudingsgewijs een pijlsnelle afwikkeling. Geen film onder een vrolijk Frans zonnetje, maar met veel grijstinten, modder, regen, schaduw. Dat straatbeeld van 95% Franse auto's is pure nostalgie. De fascinatie voor Amerikaanse sleeën was wel ruimte voor. Acteur Volonté kennen we uiteraard van de twee eerste Sergio Leone spaghetti westerns. Geen acteur met zoveel presence zonder veel gezichtstrekken te hoeven doen als Delon. Bourvil die de commissaris speelt, overlijdt in hetzelfde jaar als de film uitkomt.

Prima film die op een licht satirische manier de onzinnigheid van Amerika's wapenleverantie bemoeienis met Afghaanse rebellen ten tijde van de Russische bezetting behandelt. Uit de gesteunde Muhadien kwam de Taliban voort, die de huidige aartsvijand is van alles wat maar met Amerika te maken heeft. Goeie rollen van Tom Hanks en Philip Seymour Hoffman (kijk Corbijn, dit is wat je krijgt als je een acteur ook echt wat te doen geeft plus een 3D karakter meegeeft, in plaats van alleen maar te letten op enscenering en situering). Ook Julia Roberts was adequaat en offbeat als aartsconservatieve lobbyiste.

Rosebud is de naam van het kindersleetje dat in het vuur wordt gegooid door de werklui die het huis komen opruimen, en staat -dus- voor het verliezen van de kinderlijke onschuld. Ik was vergeten dat de BBC altijd een biografische terugblik doet voorafgaand aan de film, dus ik zit ff te kijken naar een Orson Welles die zich erover beklaagt dat ie nooit echt grote rollen kreeg aangeboden - "I would have sold my soul to the Devil to play the Godfather". Kane kan je ook interpreteren als de overgebleven broer uit het Bijbelse tweetal Cain & Abel. Waar er een door God afgewezen Cain is, is er een door God verkozen, maar vermoorde Abel. Het verhaal mag dan geënt zijn op mediatycoon Randolph Hearst, m.i. staat het voor Amerika zelf. Maar ja, Hearst staat natuurlijk voor Amerika. Nog steeds. Onvoorstelbaar dat de toen 24/25-jarige Orson Welles de durf en ambitie had om zo'n groots project op stapel te zetten. Geniaal? Ja. Opmerkelijk aan de film heb ik altijd gevonden dat hoe jong Welles ook was als acteur die Kane speelt, hij had de bijbehorende motoriek van een middelbare tot oudere man. Dat is waar alle acteurs, hoe bedreven ook altijd in de mist gaan als ze een oudere man moeten spelen (behalve De Niro misschien). Joseph Cotten slaagt er bijv. totaal niet in. Film zit stikvol metaforen. Mogen kijkers zelf uitvinden. Charles Foster Kane, de middle name zegt al veel.

Zo... Daar zullen ze bij MI5 (of MI6) niet blij mee geweest zijn. In de VS is het publiek gewend om af en toe de CIA als bad guys gepresenteerd te krijgen. Deze film leek me daar behoorlijk nieuw in. Niet onredelijke film. Met name Rebecca Hall deed het erg goed. Bana leek meer bezig te zijn om toch een fatsoenlijk Brits accent neer te kunnen zetten (de beste man is een Aussie). Terug naar de film. Premisse niet ondenkbaar ('a major fuckup' van British intelligence), maar was meer aangegrepen om er een spannend complot-achtig verhaal mee te kunnen vertellen. M.a.w. niet erg realistisch. Ik heb toch zoveel vertrouwen in Westerse overheden dat een dergelijke fout eerder intern aangerekend zal worden, in plaats van dat getuigen uit de weg worden geruimd. Hoewel ik er (aan de andere kan) van overtuigd ben dat met MH17 Nederlandse diensten hebben liggen slapen.

Hm... gisteren gezien, zonder enige verwachting te hebben. Dan vallen me een aantal dingen op. Curieuze combi van film noir achtige moodyness met rudimentair, bij wijlen opgewekt soort rechtschapenheid, raar, beetje gezocht verhaal. De drie mannen hebben wel een zekere chemistry. Don Johnson had al eerder bewezen overeind te blijven naast 'acteerkanonnen'. Shepard kan als geen ander een chagrijn neerzetten. Hall was naast deze twee een beetje kleurloos. Hoofdrollen voor al het 70- er jaren Detroit iron dat gezellig scene in en uit deint. Eigenlijk net geen 3,5*, maar vooruit.

Nou, voor vanavond kon je kiezen tussen The English Patient en deze film. Beide Minghella films, geloof ik. Kijkers hebben dan elk geval onderscheidingsvermogen klaarblijkelijk. De eerste is een draak van een film met misschien wel de meest onterecht toegekende Oscar status uit de geschiedenis van Hollywood (nee, niet Titanic)... Cold Moutain is dan vele malen beter. Ook hier weer dankzij het spel van Jude Law. Wat een acteur! Ook Seymour Hoffmann speelt een rol in dit epische drama.

Remake van een Noorse film door dezelfde regisseur, zoiets als dat George Sluizer en Dick Maas ook hun hit films nog eens in Hollywood konden gaan maken. Maar ik kan halverwege het kijken van deze film al zeggen dat deze met Neeson een stuk geslaagder is. Erg Guy Ritchie achtig, en een flinke vleug Alexander Payne, wat me doet denken dat Jason Statham de betere keus was geweest in plaats van Neeson.

Hoop cliché's, hoop uitgekauwde thema's. Duidelijk bedoeld voor de in Amerika steeds groter wordende groep van NRA survivalists die niet kunnen wachten op de apocalypse om de ingeslagen blikjes voeding eindelijk aan te kunnen spreken en om naar hartelust op indringers te kunnen schieten... Wie weet erupteert de caldera onder Yellowstone eens... Krijgen ze hun zin.

Helemaal niks mis mee. Een heerlijke no-brainer, vette actie met nog humor ook. Vooral in het spel tussen Arnold en de stewardess. Blooper: de Porsche targa van onderkruiper Scully wordt praktisch aan gort gereden. Nadat Arnold 'm weer op z'n vier wielen krijgt, ziet ie er spic & span uit. Mooie rol van Aussie Bennett als ultra-bad guy. "You're getting old, John" zeggen tegen de afgetrainde Arnold. Terwijl Bennett van vetrolletjes en gaaswerk aan mekaar hangt. Logisch dat onze Arnold 'm met één arm aankan... "Blow off some steam, Bennett"

LOL, de commuter. What's next? The man who takes out the garbage?...

Net gezien, leuke en spannende "who's the target?" Eén van de betere paranoia films met Neeson in de hoofdrol. Hij doet meer van dit soort. Dikke 3,5 ster.

Goeie film. Moedig ook om te willen maken, want wie er nou naar de bios gaan om een potje ellende te zien van ontslagen higher echelon werknemers? M.n. in de VS. Hoe hoger de klim, des te groter de val. Een werkloze metaalarbeider zorgt nu eenmaal niet voor het type gearticuleerd drama als dit stel. Goed gedaan. Je kunt ook niet allerlei spectaculairs erbij bedenken om het thema kick ass te geven. Understated. Goed om Affleck eens in een andere rol te zien. Tommy Lee Jones en Chris Cooper geweldig. Kregen ook duidelijk ruimte van de regisseur om eigen invulling te geven.

Meer een moralistische 'vertellinghe' dan een thriller. Opmerkelijke keur aan bekende acteurs en actrices passeerde de revue. Geeft aan hoeveel credit Redford heeft in de filmwereld. Eind zag je van ver aankomen, ondanks dat het verhaal wel erg veel ruimte nam voor suspension of disbelief. Journalist ging opmerkelijk snel en accurraat op z'n doel af bijv. Tweestrijd moest geacteerd worden, werd niet voelbaar gemaakt in de vorm van voor de kijker aanneemlijke inner struggles. Raar is dat werd gerefereerd aan een activistisch verleden van 30 jaar terug. Willen we ergens rond 1970 uitkomen (o.a. Kent State incident) dan praten we over het jaar 2000 waarin dit verhaal zou spelen. Maar de getoonde technologie (smartphones o.a.) en de Mini waar dochterlief in reed, doen meer denken aan het jaar waarin de fim is geschoten.

Clooney toont zich hier een vaardig regisseur met gevoel voor enscenering en editing. Gebaseerd op het gelijknamige boek van spelshow host Chuck Barris die ook Palisades Park schreef, waarmee Freddie Cannon een hit scoorde. Had Barris een dikke duim of is alles echt gebeurd? Hoe dan ook, de CIA vond het relaas belachelijk. Indien het laatste, is het een mooi ego document van een man die naast dat die veel TV spelshows bedacht, ook een leven verzon als hitman voor de CIA. Best geniaal eigenlijk. Sam Rockwell doet het geweldig. Dreigt wel een typetje te worden zo, met altijd van die getikte karakters spelen.

Gisteravond bekeken, mede n.a.v. Arnon Grunbergs opmerking dat het wat hem betreft tot de tien beste films ever hoort. Ik ga niet zover, maar er is wel heel veel genietbaars. Opmerkelijk achteraf gezien dat het Watergate tijdperk een aantal ijzersterke paranoia films opleverde. Denk ook aan Three Days Of The Condor (1975) en The Parallax View (1974). Nu kijken we misschien terug op de Watergate inbraak als een relatief kleine faux pas. Wat onder Bush begon, en onder Obama is voortgezet: de massale afluistering door de NSA, zou een nieuwe generatie van dit soort films kunnen opleveren, maar dat doet het niet. Misschien denken ze in Hollywood dat zoiets te moeilijk is en dat het beter is de meute te vermaken met de zoveelste terroristenfilm. Wordt best een appel gedaan op de ADHD kijker van tegenwoordig. In het begin ruim een half uur aan het volgen van een tweetal in een poging op band vast te leggen van wat ze zeggen... met alle onhoorbare passages van dien. Geen echt gewelddadige confrontatie of iets dergelijks. Veel wordt gesuggereerd, incl. Caul's state of mind (goeie rol Hackman). Film mist een briljante afdronk zonder aan de introvertie van de film afbreuk te hoeven doen. Opmerkelijk is dat Robert Duvall niet genoemd is in de list of characters in de aftiteling. Leuk: een jonge Harrison Ford die best sinister kan overkomen. Overigens is de film een must voor mensen met een geluidsapparatuur fetish. We zien Uher spoelenrecorders met klik-klak schakelaars, richtmicrofoons e.d.

Wat is het toch dat als vocal harmonies effekens later in een song worden vergezeld van een pedal steel guitar er een mooi fuzzy feeling ontstaat? Goeie film met een wat voortkabbelend verhaal, dat eerder recht doet aan het landschappelijke van country muziek dan aan de relatieverwikkelingen in de film. Gwyneth Paltrow kan mooi grienen en heeft de verschijning van een moderne Loretta Lynn om de film te kunnen dragen. Paradoxaal genoeg misschien is het echte talent Leighton Meester (die we kennen uit de TV serie Gossip Girl). Ze speelt een ex Miss Dallas die het poogt te maken als nieuwe country ster. In het echt heeft ze een zangcarriere (naast haar filmcarriere) en is het beste nummer uit de film "Words I couldn't say" ook echt door haar geschreven (en gezongen). Als je niet van country houdt, waar de Dixie Chicks overigens goddank het = gelijkteken met Bush / red neck country tussenuit gehaald hebben, kun je beter deze film overslaan. Inderdaad een atypisch eind aan de film, maar tevens een onderschrijving van de moraal van de film dat liefde (doen wat je hart je ingeeft) en een carriere niet samengaan.

Goed om te realiseren dat Afghanen hun leven riskeerden voor Westerse (ook Nederlandse) troepen. Die zouden een visum moeten krijgen. Spannend, maar wel weer dat eeuwige cliché dat enkelen in staat zijn tientallen Taliban krijgers af te schieten. Altijd raak.. Geef mij maar Ritchie's trademark gestileerde films over bad guys en misdaad.

Heeft die Colin Farrell een dunne stem. Tis niet bepaald een Glenn Frey. Die zat er dus om mensen naar de bios te trekken. Maakt voor een bijna dubbele bodem in de film, gezien de onderlinge verhouding, dat Farrell in de film de grote ster is... Inderdaad zit het hele vehikel voor de film in Jeff Bridges' spel. Op het lijf geschreven zoals ik een rol zelden zag. Maar maakt deze film in feite alleen genietbaar op het grote scherm. Zit iets banaals in de film, ook in de rol van de overigens uitstekende Gyllenhaal... Als je geen bezwaar hebt tegen countrymuziek en je wilt een interessanter verhaal, kan ik de een jaar later uitgekomen Country Strong aanraden.

Denzel Washington's reactie op Gene Hackman's vraag over oorlog doet een beetje denken aan Roosevelt's "the only thing we have to fear is fear itself". Washington, atoomonderzeeër kapitein, zegt nl. dat de grootste vijand van de mensheid "war itself" is. Zoveel abstractie en modern denken valt overduidelijk slecht bij ijzervreter, admiraal Hackman. Het dedain van de laatste als hij Washington aankijkt is priceless en erg Hackman-iaans. Een fractie meer, en je denkt met een regelrechte racist te maken te hebben. Hoe onwaarschijnlijk the sequence of events ook is (met name protocolair), de gebeurtenissen zetten je toch ook aan het denken. Kunnen gebeurtenissen en de manier waarop we (volgens protocol) op een crisis plegen te reageren een ramp veroorzaken? Als zodanig vergelijkbaar met War Games (1984).

Thomas Jane is een acteur die je vaker zou willen zien. Maar hij schijnt erg particular te zijn omtrent de rollen die hij aanneemt. Maar de eerste paar minuten in de auto, zijn Crown Vic, zoals hij zich prepareert, om zich heen kijkt, wat routine babbel uitwisselt etc. weet je dat je hier met een puike acteur te maken hebt. Jane draagt de film.

Een film die beter wordt als je 'm na in de bios... gewoon thuis gaat bekijken m.i. Dan krijgen nuances meer ruimte en kun je de irritante passages met Cate Blanchett als opoe in het ziekenhuisbed overslaan tijdens plas doen of chips halen. Bravo voor de hele sfeer en de bijbehorende belichting. Krijgt zelfs een zekere magie in de hotel scenes. Wat maar weer aangeeft hoe een film en verhaal kan ademen door wat verstilde interplay tussen twee mensen echt ruimte te geven. Hele verhaal doet je beseffen dat oud worden een raar fenomeen is. Zou je niet als piepkuiken moeten eindigen als de tijd van oud naar nieuw loopt? Goeie rollen van beide hoofdrolspelers. Maar in de ziektebed scenes, die werken als een soort 2de voiceover, kan m.i. behoorlijk gesneden worden. Misschien zelfs helemaal of grotendeels weglaten.

Een Western (voor zover je er van kan spreken) largely made old school. Matig tot slecht ontvangen indertijd vanwege de ambivalentie in de film van recht doen aan de historische figuur van Custer en de modernere lezing dat de Indianen in hun recht stonden. Leuk is dat Custer aandringt op geheelonthouding, terwijl acteur Robert Shaw (speelt Custer) een notoire dronkaard was. Hij ging er aan dood op 51-jarige leeftijd (in 1978). Zijn vrouw, de actrice Mary Ure (o.m. Where Eagles Dare) die een klein rolletje in deze film heeft, zou zich 3 jaar eerder dood drinken op 42-jarige leeftijd. Generaal Sheridan wordt gespeeld door Lawrence Tierney, die we kennen van Reservoir Dogs en als vader van Elaine Benes uit Seinfeld. Doet me trouwens denken aan dat Marlon Brando indertijd de Oscar voor zijn rol van de Godfather weigerde omdat hij vond dat Indianen verkeerd geportretteerd werden in Amerikaanse films. Valt op (m.i.) dat in de cel scene Robert Ryan de betere filmacteur is... terwijl Shaw vooral een toneelpersona blijft neerzetten. Custer's vrouw Elisabeth zou haar man nog decennia overleven. Zij stierf pas in 1933, maakte dus WO1 en de Grote Depressie mee, en Clint Eastwood (geb. 1930) zou bij wijze van spreken haar buurjongetje hebben kunnen zijn. Waar generaties in elkaar grijpen zeg maar. Dankzij haar heeft Custer's reputatie kunnen uitgroeien; zonder haar zou de slag bij Little Big Horn Custer zijn verweten. President Grant wilde Custer scapegoat maken van het debacle. Na haar dood, is het beeld over Custer aanzienlijk bijgesteld.