Opinions

Aardig, not great. Deschanel redt de film, is cool waar mannen geacht worden dat te zijn in een relatie. Levitt niet de beste keus, heeft al een wat zeurderig gezicht. Dan wordt dat (zelf)beklag nog eens extra benadrukt. Dat je van iemand houdt, betekent nog niet dat de ander dat met dezelfde intensiteit doet t.a.v. jou. Simpele boodschap. En dan die voice-over, en die verlossende kwinkslag aan het eind. Brrr... Sorry. Hoewel je dat ook kunt opvatten als een wenskaart die uit gaat komen.

Doet denken aan films als Lone Survivor en Black Hawk Down waar we Amerikanen terecht zien komen in heilloze situaties en er een klassieke Hollywood draai wordt gegeven aan het heroisme waarmee ze zich eruit redden en vaak ook niet. Spanning is voelbaar, en hoewel we vaak dicht op de personages zitten, weten we tezelfdertijd te weinig van ze om ons ermee te kunnen identificeren. Misschien maar goed ook, want sentimentaliteit ligt op de loer. M.a.w. de focus is op de chaotische gevechtssituaties. De CIA compound deed denken aan een Fort Apache waar Libiërs als een meute Indianen omheen cirkelden om er in binnen te dringen. What's new? Gadaffi laten zitten had ons een hoop problemen gescheeld. Het hele incident, waarbij de jonge ambassadeur Stevens het leven liet, is de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton zwaar aangerekend. Het heeft er zeker toe bijgedragen dat ze de verkiezingen verloor.

Tweede keer gezien. Beter dan de eerste keer. Overweldigend, cinematografisch een tour de force.

Aan deze film kun je zien hoe groot de invloed van Tarantino is op gebied van dialogen. Lang niet zo snappy alleen, en soms gezocht leuk en als casual bedoeld, de gesprekken en kwinkslagen tussen de twee hoofdrolspelers. Wahlberg en Washington passen wel leuk bij elkaar. De premisse van de film is aardig gevonden. De te vroeg gestorven Bill Paxton kan lekker overweg met z'n rol van heel foute CIA-er.

2001 is een film better enjoyed all alone. Hasjpijpje erbij, whiskietje. Liefst op groot scherm. Teveel zien en de film loopt gevaar als triviaal te worden ervaren. "Het zal wel". Wie googlet, ziet dat er geen enkele film is waar zoveel over is geschreven en gefilosofeerd als over 2001. Alleen al wikipedia. De reacties bij de premiere in 1969 waren erg verdeeld. Velen waren verveeld. Wat Kubrick als eerste deed, is maling hebben aan de regels waaraan films moesten voldoen, nl. een kop en een liefst wat boodschapperige staart met identifiable characters. Out the door ermee. 2001 begint met een bijna David Attenborough-achtige docu over een stel aapachtigen. Erna meteen de sprong in het diepe en in de (toen) toekomst, met als enige schakel de monoliet die een zender blijkt te zijn. Ontwikkelingen erna zijn ook van een erg abstracte, bijna documentaire aard. Hoe dan ook... de film mondt uit in wat mij betreft de scene of all scenes uit ruim 100 jaar cinema (en daar bedoel ik niet de zwevende foetus mee). Voor wie de schoen aanpast. Uhh, laat ik zo zeggen: meestal moet ik janken. Kubrick is tot vervelens toe gevraagd wat ie nou met de film voorhad, wat ie bedoelde. Heeft hij altijd mistig over gedaan. Dat mag iedereen voor zichzelf uitmaken. Wat mij betreft rekende/rekent 2001 af met alle films die een werkelijkheid pretenderen te brengen waarbij regisseur en scenarioschrijver alle denken en wat u moet vinden voor u heeft gedaan. Getuige ook de vele commentaren hierboven. "Langdradig... Begrijp er niks van... Waar gaat het over?" Alsof jouw leven ergens over gaat of moet gaan. Enfin, mijn avatar moet genoeg zeggen. Kun je nagaan: ik houd niet eens van SF. Voor mij is 2001 dan ook geen SF film... maar een reis, een "Child is Father to the Man" odyssee.

"Het leven dat er bijna niet geweest is".... Go figure aan het eind. Prachtige film. Met ongemakkelijke dialogen over elkaar de waarheid zeggen. Over wat gebeurd is, spijt, aangeslagen zijn, een dramatische verandering moeten accepteren, afscheid nemen van het leven zoals het tot voor kort ging, speculeren als niet was voorgevallen wat gebeurd is. Alles een metafoor voor The Big Apple na 9/11. Omvallen en weer opstaan. Moeilijk troost kunnen vinden. De acteurs maken de film. Norton, Hoffman en Pepper.

Quirky movie, niet persé slecht... maar ook niet denderend. Costner lijkt altijd out of time, out of place in films die zich in de tegenwoordige tijd afspelen. Dat bedachtzame van hem leent zich bij uitstek voor Westerns. Sinds vandaag weet ik dat Amber Heard de vrouw (of ex) is van Johnnie Depp. Jeesz Louise, wat een stuk! Eye candy van jewelste, waar ik wel meer van wil zien in komende films. Ook niet eens slecht in de acting dept. Toekomstige Bondgirl of zo?

"They paid me $198 and 36 cents not to get rid of me, but so that they could walk away." Ouwerwetse Western zoals die gemaakt werden voordat de Spaghetti Western en al z'n blurred distinctions tussen goed en kwaad z'n intrede deed. Het gaat om moed, doorzettingsvermogen als alles tegen zit, respect, lijfsbehoud, erkenning. Nodige te doen dat Dan Evans (gespeeld door Bale) een manke poot heeft, een oorlogsinvalide is. Maar hij rent als een dolle en loopt met een aangeschoten Pinkerton op een houten plank door de woestijn. Foutje. Da's al niet te doen als je twee gezonde benen hebt. Niet erg logisch ook aan het eind als schurk Ben Wade (gespeeld door Crowe) praktisch meewerkt aan het op de trein zetten van.... (spoiler) en een soort inkeer meemaakt. Beetje sentimentele onzin. Wel ambachtelijk gemaakt. Opvallend charismatische rol van Ben Foster als psychopatische rechterhand van Wade.

Natuurlijk sterk stripverhaal achtig neergezet, en hoe. Mooie plaatjes. Wat de scheve, bijna racistische portrettering betreft, 300 past in een lange rij films van scheef neerzetten van indianen, de Vietcong (Rambo films) etc. Ik ben alleen allergisch voor Butler met zijn spraakgebrek.

Wordt wel gezien als de prototype verfilming van een man op de vlucht die poogt z'n onschuld te bewijzen, en dat het beste kan doen door zelf achter de schuldigen aan te gaan. Oftewel in deze specifieke film, hoe een man met een knappe snoet weg kan komen met heeel veel suspension of disbelief. Vrouwen worden, zoals wel vaker bij Hitchcock als een relatieve bron van irritatie gezien om over te gaan in een mogelijke love interest. Als je ziet dat bij Fawlty Towers, hoteleigenaar Basil nog altijd moeillijk doet over overnachten van ongetrouwde stelletjes, is de suggestie in deze 40 jaar oudere film van een ongetrouwd koppel die de nacht doorbrengt in een hotel best wel spicy te noemen.

Sommige dramatische acteurs is het gegeven ook komische karakters te kunnen spelen. De Niro comes to mind. Ooit generatiegenoot Al Pacino op een grappige rol kunnen betrappen? Dat maakt komische karakters neerzetten ook zo moeilijk. Alleen maar blerren en grollen bakken verveelt snel. Er moet een laag extra zijn (minimaal). Reden waarom Steve Carell in dramatische en komische rollen geloofwaardig is. Ik denk bijv. dat als ie zich een keer aan het typecasten kan onttrekken, Jim Carrey nog eens tot grote hoogten zou kunnen stijgen. Eén van de beste scenes in deze film is waarin de mannen onder het kaarten zitten te snoeven over hun sexleven en Carell 'overbiedt' met borsten als "a sack of sand".

Spannend. Dat is de kracht van film... reclame ertussen, plas doen, tussentijds ff overschakelen naar Tony Montana... en toch in het verhaal zitten benieuwd naar hoe het de dames vergaat. Mooie beelden, profi cameravoering, opvallend adequate kadrering, mager verhaal. Wel opvallend dat de dames opmerkelijk veel vindingrijkheid aan de dag leggen terwijl ze toch onervaren zijn, en... dat ze wel heel lang met de zuurstof toekunnen. Afijn, moraal: vertrouw geen duikkooi aan roestige kettingen die geen extra borgkabel heeft.