Opinions

Zo... eindelijk Pan’s Labyrinth bekeken zaterdag. Was na wat ik erover gehoord heb en zeker na de Oscars wel benieuwd. Leuk om te lezen dat de meeste mensen hier positief zijn, maar mij viel de film ernstig tegen. De vele CGI moet je eigenlijk wegdenken om te beoordelen of het verhaal wel sterk genoeg is. Ik lees dat er velen zijn die het knap vinden hoe de twee ‘werelden’ (verhalen) zijn verweven. Maar schrijvers weten dat daar niet het kunstje inzit. Je kan alles wel aan elkaar knopen. Grappige is dat hoe fantasierijker, des te knapper mensen dit vinden. Neuh mensen, een echte ‘brainer’ is om maar eens wat te noemen hoe Tarantino in Jackie Brown de verhaallijnen en invalshoeken ‘airtight’ aan elkaar last.

Ik dacht even dat de film was gebaseerd op een boek, maar toen ik las dat de regisseur het script had geschreven, was mij veel duidelijk. Wat is er clichematiger dan iemand die wegdroomt in zijn/haar eigen fantasiewereld om de werkelijkheid te ontsnappen? Als dat het basisgegeven is, waarom krijg ik dan slechts een zeer abstract gevoel over dat de hoofdpersoon een getormenteerde dromer is. Ze werd nauwelijks geconfronteerd met de ellende waar de kijker wel deelgenoot van werd gemaakt. Wat te denken van de bijna oppervlakkige opdrachtjes die het meisje meekreeg? En “oeps”... toch van de druiven gegeten...

En hoe zit het dan met ma? Hoe kan zij serieus menen met die schurk van een kapitein samen te willen zijn. De reden die ze ervoor geeft, was bijna terloops. Wat zegt dit over haar karakter? En wat als zij die overmaatse wortel niet in het vuur had gegooid?... Was ze dan blijven leven en was dan een hereniging na de dood niet mogelijk geweest? Met andere woorden weg sprookje? Er is wel een ‘verklaring’ voor de film te geven (die geef ik hier niet), maar dat is te graatmager om echt meeslepend te zijn. Overigens vond ik El Capitano meesterlijk. Zelden zo’n goed gespeelde schurk gezien. Overige acteurs/actrices vond ik vrij expressieloos acteren... Iemand hier die bijzondere warmte koesterde voor Mercedes bijvoorbeeld?...

Waar is de moraliteit van het verhaal? Behalve dan dat de schurk aan zijn einde komt en de mensen uit het bos (de partizanen) zegevierden... Ik heb nog vergeefs gezocht naar echte symboliek. Het oude Spanje versus het nieuwe, waarvoor offers moeten worden gebracht, of zo. Pfff.... Mijns inziens typisch een geval van exotisch (voor Hollywood is alles dat niet Engelstalig is exotisch) en daarom in de prijzen vallend. Ik vond Zwartboek geen geweldige film, maar wel veel beter dan deze.

Overigens, een opmerking van verhaaltechnische aard, haar sprookjeswereld zat vol met behoorlijke engerds. Raar dat het meisje ofwel niet bang is (alleen al die tocht door die enorme boomstronk, huuu) ofwel capabel genoeg is om met de ‘harsh reality’ wel degelijk om te gaan. De regisseur had na zijn orginele inval om twee werelden aan elkaar te knopen waarschijnlijk na een tijdje door dat je Disney om maar wat te noemen niet parallel aan de verschrikkingen van een burgeroorlog kunt leggen.

Als je zo vaak een voiceover nodig hebt, en zo clichématig met achtergrondmuziek omgaat (brommende synthesizers bij drama, akoestisch gitaar bij samen een taart bakken)... dan ben je matig bezig als regisseur. Wat raar is voor de man die Up In The Air en Juno op z'n naam heeft staan. Winslet moet uitkijken dat ze niet getypecast wordt als getroubleerde dame. Het zal voor het opbouwen van de spanning zijn, maar ik kan me zo voorstellen dat Winslet tegen Reitman heeft gezegd: wel heel erg onwaarschijnlijk om zo de nerveuze Truus uit te hangen... Zoee, Tobey Maguire mag het tegenwoordig met leftovers doen. Erg melodramatisch allemaal.

Inderdaad een soort Into The Wild die werd geregiseerd door Wright's former hubby Sean Penn. Hoewel minder hard-edged en fataal. Haar bleef erg fris gewassen uitzien. Niet de ongeneerbaarheid van Nomadland. Je vraagt je af hoe dat nou moet zonder WC papier en een outhouse. Mooie beelden. Goed regiedebuut.

Ik moet iets bekennen... en het zal voor velen zijn alsof een heilig huis geslecht wordt... Ik ben allergisch voor Huub Stapel. Ik weet dat het nou niet meteen de bedoeling is om Lubbers te gaan imiteren... maar hier had je dan een Lubbers in z'n latere jaren die Stapel nadeed. Hoe Stapel zich als een instituut zowel in de film als op toneel opgewerkt heeft, is me een raadsel. Zelfde geldt in wat mindere mate voor Pierre Bokma. Dat bekakte stemmetje van Stapel alleen al. Hoe regisseur Maas die man als geloofwaardige liftmonteur dacht te moeten strikken in zijn film De Lift, is me een tweede raadsel. Weer terugkomend bij LvL, daarbij zijn de terugblikken via dat interview voor studenten onnodig en een onderbreking als we de jonge Lubbers (veel beter, idem Den Uyl) te zien krijgen. Ik blijf een ongemakkelijk gevoel houden als ik Nederlandse producties zie. Je zit er nooit in. Documentaire was beter geweest.

Curieuze film die helemaal draait (alsof de gevangeniswerkelijkheid erop aangepast is) om het charisma van Redford als geinterneerde generaal en de geforceerde antagonisten rol van Gandolfini als bureaucraat gevangenis directeur. Erg ongeloofwaardig. Beneden de waardigheid van Redford en Gandolfini.

Drie keer hetzelfde verhaal maar dan vanuit het perspectief van de betrokkenen, had misschien ook echt een ander camerastandpunt moeten opleveren, zoals Tarantino deed bij Jackie Brown. Dan verveelt het ook niet, want op zich gaat het om een simpel verhaal. Lijkt een anachronistisch drama, maar is het klaarblijkelijk niet. Affleck had het een keer over Jean de Carrouges (gespeeld door Matt Damon) als "boring fuck". Hij lijkt ondanks z'n opmaak toch erg veel op een Amerikaan verdwaald in een middeleeuws drama. Maar deze review heeft het juist over een glansrol van Affleck. Last Duel Review: Ridley Scott Delivers One of His Best Movies - collider.com Ridley Scott is teleurgesteld over hoe weinig zijn film heeft gedaan at the boxoffice. Daar zullen publieksreacties een rol bij hebben gespeeld. Ik las over diens film Gladiator dat die het juist veel beter deed dan aanvankelijk was gedacht, en dat dit veel te maken had met word of mouth - als een lopend vuurtje ging het dat de film met Russell Crowe een buitenbeentje was.

Wat wel modern (relevantie voor deze tijd) was vond ik Les Gris' (ik denk niet gespeelde) overtuiging dat ie de vrouw niet had verkracht, 'want' het was toch uit verliefdheid en in de overtuiging dat het wederzijds was. Dat is een oud thema bij mannen: veronderstelde reciprociteit.

Sommige films zie je een paar keer per jaar op TV voorbijkomen. Om 1 of andere reden The Last of bijna nooit. Gisteren herbezien. Vooral de scenery imponeert. Daarnaast het verhaal en de muziek (niet van Hans Zimmer zoals hierboven wordt gesuggereerd). In de aanwezige kritiek op Engeland die dacht vrijelijk over de kolonisten te kunnen beschikken voor haar imperiale ambities, zie je al de opmaat naar de Vrijheidsoorlog die binnen 10 jaar na dato van het verhaal (1757) zou losbarsten.

En wie herkennen we als mooie jongen in het verhaal (niet genoemd hierboven) voordat ie jaren later in meer macabere producties z'n echte draai zou vinden? Vincent Price. Leuk, in z'n eerste scene heeft ie ondanks z'n indrukwekkende meer dan 1 meter 90 (?) een twee maten te grote double-breasted aan. De film is een beetje een Agatha Christie whodunnit, maar dan niet zo gelaagd dat uiteindelijk toch de l.llo in het verhaal de echte dader bleek. De inspecteur was een regelrechte miscast met Dana Andrews. Geen spatje emotie, en daardoor was de draai in het verhaal ook volstrekt ongeloofwaardig. De film is aardig voor het tijdsbeeld, waar mannen (in films) dachten altijd macho ('hard-boiled') te moeten zijn met vrouwen die ze typeren als 'dames', en waar een columnist van overduidelijk middelbare leeftijd een 17-jarige medewerkster van een reclameburo dacht in te kunnen palmen.

Mooie beelden, die somtijds deden denken aan Edward Hopper stills. De film had voor mijn gevoel iets oppervlakkigs. Alsof de beelden en "Okee, nu gaan we de volgende scene doen" de zeggingskracht van het verhaal voor hun rekening moesten nemen. Echt drama ontbrak. Aan het eind bekruipt je het gevoel dat er meer in had gezeten. In deze soort (broers die kampen met mensen die hen naar het leven staan) was een fiilm als Tombstone veel beter. Wel erg leuk was de offbeat rol van Guy Pearce.

Er zijn van die films die op zich 'prachtig' zijn, maar waar je in je leven eigenlijk maar één keer naar kunt kijken. Hier gaat het om zelfdestructief gedrag, iemand die zich dood drinkt. Vind ik persoonlijk erg moeilijk om naar te (willen) kijken. Indertijd in de bios was al erg genoeg. Je zou zeggen dat Shue op basis hiervan in betere films zou gaan spelen... Laatste keer dat ik er zag was in een film over killer piranha's.

Geef toe... dat het z'n charme heeft, lege straten met her en der een Wardburg of Trabant, ongezellige café's waardoor je meer op jezelf bent aangewezen. Alles krijgt iets gestileerds, iets naakts, elementairs. Opmerkelijk in wezen dat er zo weinig films zijn gemaakt over dat gedeelte van ons buurland dat na WO2 van Nazi-Duitsland zo gleed in een even repressief (voor burgerlijke vrijheden) Commie-Duitsland. Ik vond het een mooie film. Niet in your face als veel filmmakers tegenwoordig denken te moeten maken. Fraaie, uitgesponnen epiloog aan de film met een blik die ons vergund wordt na de Val van de Muur. Van Stasi afluisteraar, observator van andermans leven... naar brieven opener (censuur) en dan bezorger. Een boek dat uitkomt en ongetwijfeld zal hebben gediend als basis voor de film. Kan er nog meer 'Droste effect' in een film?

De tijd genomen om verhaallijnen en kareakters uit te werken. Maakt het boeiend. Costner uiteraard geschikt als stille wateren diepe gronden karakter. Lane excelleert. Het op zich simpele verhaal kan gezien worden als hoe een groep rouwdouwers, familie dit geval, de locale samenleving incl. sheriff naar de hand zet en opvattingen wat juist is en niet bij de vullis zet. Net zoals Trumpers dit plegen te doen.

Ben een fan van Ang Lee die zulke uiteenlopende verhalen en onderwerpen fantastisch in beeld bracht: Sense & Sensibility, The Ice Storm, Ride With The Devil, Brokeback Mountain. Deze doet me weinig. Zodra CGI in beeld is, verlies ik interesse. Hoe goed ook. Ondanks het aantrekkelijke, sprookjesachtige verhaal.

Een film over de onder Amerikaanse historici populairste president (onder de gewone Amerikanen zijn dat Washington en Ronald Reagan), en dat van de regisseur die ons zoveel blockbusters bracht. Moet inderdaad een zit zijn voor de niet-ingevoerden. Zeker omdat het thema niet meteen voor de hand ligt: de wel of niet aanname van het 13de amendement op de grondwet, die slavernij (na de proclamatie 2 jaar ervoor) wettelijk moest afschaffen. Een enorme uitdaging omdat er zoveel tegengestelde belangen lagen. Om te beginnen het beëindigen van de burgeroorlog (die aan honderdduizenden Amerikanen het leven had gekost) na de afscheiding van de zuidelijke staten in 1861. De meesten wilden mogelijke vrede niet in gevaar laten lopen door de verhoudingen 'nodeloos' scherp te stellen met de afschaffing van de slavernij. Lincoln zag haarscherp in dat het juist vóór enige vredesonderhandeling moest gebeuren, aangezien de zuidelijke staten het als conditio sine qua non zouden kunnen hanteren. Nu werden deze met een voldongen feit geconfronteerd. Voor wie het nog niet duidelijk was: in de loop der Amerikaanse geschiedenis hebben Democraten en Republikeinen van stuivertje gewisseld. De Republikeinen waren o.h.a. vóór afschaffing, de meeste Democraten tegen. De betekenis van Lincoln kan niet onderschat worden. Was hij er niet geweest, dan had de VS niet bestaan zoals het na 1865 zich heeft ontwikkeld. De geschiedenis is vergeven van staten die na ruzies en gewelddadige conflicten uit elkaar vielen (denk alleen al aan de Oekraïne). Hier is een staatsman die exact het tegenover bewerkstelligde... Goed dat de film begon met de soldaten die Lincoln's Gettysburg Address al uit hun hoofd hadden geleerd en die voordroegen. Misschien wel de belangrijkste en mooiste rede ooit. Daniel Day Lewis is gedenkwaardig als Lincoln. Sally Field als Ms. Lincoln idem. Ze zou na de dood van haar man inderdaad alsnog worden opgenomen. Triest.

Opnieuw gezien. Blijft een fantastische film waarin acteurs en actrices helemaal tot hun recht komen, echte karakters neerzetten. McConoughey excelleert, Marisa Tomei en Ryan Phillippe komen prima aan bod. Tomei zou ik wel vaker willen zien acteren. Goed verhaal, waar ook de auteur van de bestseller waar de film op is gebaseerd erg tevreden mee was. Zou 'm willen opwaarderen met een kwart sterretje. Leent zich misschien wel voor een The Lincoln Lawyer 2.

Wat een fraai gemaakte (ge-edite), vreemd ontroerende (want ook afstandelijke) documentaire, waarin bewust gekozen is voor een collage-achtige aanpak, waarbij niet alles in één keer, chronologisch wordt prijsgegeven. Goed dat ik 'm zag.

Leukste Bond girl eigenlijk uit de hele reeks. Zoiets als dat je cutie buurmeisje op het conservatorium studeert. Dalton wel erg serieus met een bijna Shakespearean voordracht, en ach... zag ik 'm nou echt hand-in-hand lopen met d'Abo? Maar leuk verhaal. Krabbé geeft met z'n maniertjes en dictie ("Bwaah") een wel erg Hollandse, oubollige interpretatie van wat een doortrapte Russische officier met een eigen agenda moet voorstellen. Afknapper van hier tot aan Lutjebroek. Sterke filmscore mede door A-Ha.

Had iets van een B-film, maar dan met A-acteurs en ambachtelijk gemaakt. Aan de ene kant een zwart-wit portrettering van bekende Amnerikaanse heroiek, aan de andere kant het knagende gevoel WtF Amerika (en het Westen w.o. NL) daar in godesnaam te zoeken hebben... Zet dit nou af tegenover hoe de Mujahideen (nu Taliban) afgebeeld werden in First Blood 2, waar Stallone als John Rambo samen op trekt met die luitjes om tegen de wrede Russische vijand te vechten, en je begrijpt dat sympatieën over en weer erg heen en weer kunnen schommelen.

Rare commentaren hierboven, alsof ze in die tijd even snel leefden als we nu doen met onze ADHD levensstijl en smartphone verslaving. Geeft aan dat de concentratie voor film vaak ver te zoeken is. Prima Walter Hill film, met genoeg sfeer en spanning. Relatie met de vrouwen vond ik zelfs één van de sterkste kanten. David Carradine zat lekker in z'n rol.

Indonesië blijft een land waar men, en zeker Nederland, een hoop gemengde gevoelens over kan hebben. Ook een land, waar in tegenstelling tot China en India, geen vooruitgang lijkt te worden geboekt. Enerzijds is NL nooit in het reine gekomen met haar eigen, vaak gewelddadige koloniale verleden. Denk ook even aan hoe laat er genoegdoening kwam voor de overlevenden van Rawagede. Anderzijds hield de bersiap tijd (vlak na de oorlog) voor de Nederlanders een ongekend bloedige periode in, met veel sadistische afrekeningen, voornl. door de pemuda's (opgehitste jonge revolutionairen). Heb het altijd opmerkelijk gevonden hoe hard het land van de Pantasjila (de 5 peilers w.o. die van sociale rechtvaardigheid) inhakte op communisten en mensen die ervan verdacht werden. In een paar maanden tijd in de medio 60-er jaren werden zo'n 1 miljoen mensen vermoord, één van de grootste massamoorden van de laatste eeuw. Bedenk eens even, terwijl we ons hier laafden aan de muziek van de Beatles en de Stones met de geur van individuele vrijheid en sociale verandering, werden mensen aan de andere kant van de wereld afgeslacht. Dezelfde afrekencultuur zoals die van de pemuda's. Indonesië is ook het grootste islamitische land ter wereld waar een harde kern van fanatici pleit voor de invoering van sharia wetgeving (al gebeurd in Atjeh) , en één van de meest corrupte landen op deze planeet, wat ook mag blijken uit het platbranden van bossen t.b.v. onder meer de palmteelt (voor de olie). De films van Oppenheimer stemmen niet gunstig.... We kunnen ook na jaren tot de 'gruwelijke ontdekking' komen dat het hebben van een geweten iets is van een Westerse, christelijke cultuur... ook hier overigens na eeuwen van vallen, slachtpartijen en opstaan.

Een moordzaak die in Engeland veel aandacht trok... en zo'n opvallende afloop kende. Briljante film die de tijd neemt om omstandigheden en de hoofdpersoon uit de doeken te doen. Tevens aanklacht jegens het hijgerige van de Britse tabloids. Je gaat je ergeren aan de peculiarities van de hoofdpersoon (briljante rol van Watkins), die hem in problemen brengt. Zoals wel vaker geconstateerd (in forensic psychiatry) is niet de excentriekeling the usual suspect waar politie en media zich op storten, maar degeen die zo normaal en vriendelijk overkomt. "He was a very nice and considerate young man. We were sad when he left. He was very personable and polite." Ruime 4* tegen 4,5* aan. Mede vanwege de boodschap.

Hm, ik zag deze docu zondagavond. Jammer dat ik niet sneller was om deze nog aan te prijzen. Anders ff naar Uitzending Gemist gaan. Tis namelijk een aanrader. Niet alleen krijgen je grijze cellen nog eens ff een memory update hoe het zat met wereldoorlogen en kunststromingen, maar 'fietst' deze zeer getalenteerde schilderes en moderne feministe avant la lettre, al reizend en dolend van Engeland naar Frankrijk, Spanje en Mexico, door de turbulente 20ste eeuw heen. Nog onbekend bij het grote publiek, is de verwachting dat haar ster scherp reizende is... En terecht. Mensen die een dromeriger, kwetsbaarder, mythischer en allicht vrouwelijker versie van Dali kunnen appreciëren, zullen verrast zijn door haar surrealistisch werk. Ik weet op slag waar de Mexicaanse regisseur Del Toro zijn inspiratie vandaan haalde voor Pan's Labyrinth...

Op zich best leuk om het King Kong scenario (beest meenemen naar de bewoonde wereld) er op los te laten, maar de uitwerking was a bit of a bummer. Gek genoeg slechter dan deel III, vinnik persoonlijk. Goldblum lijkt altijd een beetje out of place, alsof ie er zelf niet in gelooft. De toon wordt wat dat betreft al gezet aan het begin van de film met de leuk gevonden overgang van eilandje, waar net een stel toeristen besluit te picknicken, naar Goldblum die op de metro zit te wachten, met op de achtergrond een vakantie poster met blauwe lucht. Goldblum slaagt er maar niet in zoiets geloofwaardig over te laten komen. Let op zijn ogen. Viel me ook al op in deel 1. Wat zal Spielberg die beginscene vaak over hebben moeten doen. Voor de rest is de film vooral meer van wat al in deel 1 was te zien.

Curieus dingetje, van filmmuziek voorzien en geproduceerd door een arthouse rockband. Moest op een tight budget (een half miljoen, daar komt Verhoeven zelfs z'n bed niet voor uit), vandaar dat de decors in de achtertuin werden gesitueerd. Ambitieus qua thematiek, waarbij op z'n Kubrickiaans gespeeld wordt met tijd (2001), en levens 'over de tijd heen' in elkaar grijpen. Ben beurtelings in slaap gevallen (was vannacht op de BBC)... en werd wakker in wat wel een erg nadrukkelijke tribute aan 2001 is qua eind scene... Meer hippie achtig ook in z'n willen expliciteren, waar Kubrick daar knap van is weggebleven.

Eindelijk gezien... Wat een draak! Veel geforceerd aandoende toestanden. Gemaakt komisch (is er iets ergers?). 2* is al veel. Bill Nighy heb ik altijd een superirritante acteur gevonden.

Saoirse Ronan is formidabel als Susie. Goed dat perspectief vanuit een jonge meid die zo vroeg het tijdige moest wisselen voor... wat erna komt. De dader was wel erg een prototype creep - man met lichte ogen en spiegelende bril (à la Laurence Olivier als de Weisse Engel in Marathon Man). Zoals we inmiddels weten, blijken juist de types waarvan niemand vermoedt dat ze een duistere kant hebben vaak de uiteindelijke daders. Vaders met gezinnetjes, of de populaire jeugdtrainer, etc. Het moment dat de val dichtklapt voor Susie, is heel onverdraaglijk. Tucci, in 2009 vader van een 3-jarige, had veel moeite met zijn rol. Ronan zou 'm erdoorheen hebben geholpen. Lees: Peter Jackson on 'The Lovely Bones' and Saorise Ronan - ABC News - abcnews.go.com