Opinions

Er zit een meid in m'n fitness klasje die Mandy heet. Ik refereerde een keer aan 10CC's I'm Mandy Fly Me. Je zag haar denken: hee ouwe lul, die groep ken ik niet. Vast van ver voor mijn tijd.... Oh well, voor liefhebbers, zien deze docu. Wel wat braafjes, maar dat was die groep überhaupt. Allemaal leuke weetjes over die tijd, met name Graham Gouldman die in 2014 nog individueel is inducted in de Hall Of Fame voor songwriters. Ik miste wat fijnproevers info, zoals waarom Gouldman op zijn basgitaar voornl. hoge noten speelde. Fraai vind ik dat... maar wel uniek.

Wederom gezien gisteravond. Als je niet weet hoe de Primaries werken in de VS, en dat in sommige staten de tegenpartij (in dit geval Republikeinen) op een concurrent van je voornaamste opponent (Mike Morris gespeeld door George Clooney) bij de Democraten kunt stemmen, begrijp je geen hout van de spelletjes, verkrijgen van endorsement om delegates binnen te halen, etc. Knap om zoveel smaken aan loyalty in een pakkende film te stoppen. Maar ik kan begrijpen dat anderen er niet door geboeid zijn. Iedereen speelde fantastisch, m.n. Hoffman en Giamatti. Er is momenteel een miniserie van drie afleveringen op Disco Ch. over aanlopen naar de presidentsverkiezingen (Kennedy vs Nixon, Dukakis vs Bush Sr. en Clinton vs Bush Sr.). Wie een sappige docu wil zien over het Amerikaanse 'mannetjesmaken', moet die over Lee Atwater gaan bekijken. Over de titel 'The Ides of March' - die verwijst naar de politiek gedenkwaardige datum (de 15de maart) dat Julius Caesar werd vermoord en Rome van een Republiek in een Keizerrijk veranderde. Een mooie titel dus voor een aanstaande machtswisseling waarvoor iets of iemand dood gaat.

Kan korter de omschrijving: man moet kiezen tussen maitresse, van wie de zoon een overval pleegt, en zijn vader op wie de overval is gepleegd. De vrouw met wie hij nog getrouwd is, verdedigt zijn vader die de zoon overhoop had geschoten. Typisch Franse multiculturele omstandigheid, die mutatis mutandis zich toch ook wel leent voor herverfilming in bijv. Amerika. Goeie acteerprestaties. Beetje iffy einde.

Prima te pruimen film die niet larmoyant wil overkomen. Heeft zelfs iets afstandelijks. Doet natuurlijk enigszins recht aan de betekenis van Alan Turing, ook wel de vader van de moderne computer en artificiele intelligentie genoemd. In de film heeft Turing (prima rol van Cumberbatch) het over dat 'Christopher' de eerste 'digital computer' is. De Ned. vertaling nam dat letterlijk: de eerste digitale computer. Maar dat is een anachronisme. Beter zou zijn: (programmeerbare) rekenmachine, of zo. Overigens heeft de vrij plotselinge afname van de effectiviteit van U boten ook te maken met dat de Amerikanen en Britten veel beter het varen in konvooien (begl. door torpedobootjagers met Asdic) voor elkaar hadden. National Geographic heeft daar vorig jaar een uitstekende serie aan gewijd.

Prachtige beelden. Wel veel hoepla dat de verteller (Gleeson) zo lang deed / doet over wat nou zo aan 'm knaagt al die jaren. Vrouwlief zie je het ook overdreven vinden. Twee roeislagen, en we zijn klaar met dat gegeven. Graatmager dus dit dramatische aspect, ondanks Gleeson's goeie spel. Rare ambivalentie ook van stuurman Chase die nauwelijks moeite heeft met het..... van z'n medeopvarenden, maar wel erg moeilijk doet over waardoor de Essex gezonken is. "Verzekeringskwestie? Doen we dat toch." En na afloop kan hij als gebroken man, gespeeld door de op zich charismatisch acterende Hemsworth, toch een flinke toothpaste smile in de beste Hollywood traditie laten zien. Raar, toch? De vertelstructuur moest natuurlijk dienen om de Amerikaanse klassieker Moby Dick van Melville in het zonnetje te kunnen zetten.

Zie geen log line op de filmposter, maar "There's always a price to pay" zou passend zijn. Georkestreerd geweld als militairen ten strijde trekken.... ricocheert in de vorm van de willekeur, de 'ramdomness' van geweld op het thuisfront. Zegt meer over oorlog dan veel oorlogsvechtfilms. Wat veel mensen niet weten, is dat na de oorlogen in Afghanistan en Irak iedere dag in de VS ruim 20 veteranen zelfmoord plegen. Onderhand een veelvoud van het aantal Amerikaanse GI's dat is gesneuveld in Afghanistan en Irak. Tegen de 28.000 als ik mag geloven.

Veterans Day: Suicide has caused more American casualties than wars in Iraq and Afghanistan - San Jose Mercury News - mercurynews.com

Het kon een Philip K. Dick (Totall Recall, Minority Report o.a.) verhaal zijn. Eigenlijk een aardige metafoor voor de huidige tijd: dat de rijken een betere kwaliteit bestaan hebben, met alles erop en eraan, dus incl. een gezonder leven. Wat in tijd gemeten kan worden. Toch kan je je niet aan de indruk onttrekken dat een andere regisseur en screenwriter er een intrigerender/existentiëler geheel van had kunnen maken. Timberlake geen onaardige acteur (The Social Network), maar hij mist gewoon expressie in zijn gezicht. Daardoor wordt zijn aanwezigheid een soort onderschrijving van het wat matte verhaal, waarbij vooral veel mouwen worden opgestroopt om po(o)lshoogte te kunnen nemen.

BBC heeft een abonnement om deze zo'n 3x per jaar uit te zenden, lijkt het. Opmerkelijke productie omdat ie van multi-talent Noel Coward kwam - script, (co)regie, hoofdrol en filmmuziek tekent ie voor. Ook omdat ie een voor die tijd moderne cutup opbouw heeft, waarbij steeds heen en weer gesprongen wordt. En omdat we een heel erg starende ("val ik op?") jonge Richard Attenborough aan het werk zien in een van z'n eerste rolletjes. Echte war time footage (Duitse Dorniers zien we over scheren) wordt in de film verwerkt. Behoort tot de Top 100 films van het British Film Institute. Tand des tijds doorstaan? Niet echt, en Coward mag dan van alles kunnen, een goeie filmacteur is ie niet met z'n ergerlijke staccato dictie.

Wat een vreselijk verhaal om in een film te willen vertellen. Kon het af en toe niet verdragen en zapte dan weg. Vond het toch makkelijk te volgen omdat je voelt aankomen waar het naar toe gaat. Heeft het tragische van een oude Griekse mythe. Vraag is of een moeder echt zou willen dat haar kinderen de waarheid (en dan wel op zo'n manier) te weten komen. Ook al gaat het om vergeving, coming full circle en begrip voor de moeder creëren... Wie familietragieken kent, weet in 99,99% van de gevallen, hoe erg ook, niet. Vandaar de uitdrukking: nam zijn/haar geheim mee het graf in. Maar ja, dan was deze film ook niet mogelijk geweest. Resteert dus dat het een geconstrueerd iets is. Ook te bemerken in: "laten we christelijke milities nemen die zich schuldig maken aan de (...) beschieting". Ook al speelt het zich in Libanon af. In 99% van de gevallen zijn dat niet-christenen. De regisseur wil voor scheidsrechter spelen, voor God. Dat heeft wat mij betreft iets bedenkelijks. Net zoiets als zeggen dat de kruistochten vreselijk zijn geweest; krijgen we ook zo geleerd. Maarrr ze waren wel een antwoord op het feit dat wat we nu jihadisten noemen opgerukt waren tot in Zuid-Frankrijk... We zullen ook nooit weten hoe de 'brieven ontvanger' het heeft verwerkt... Hoe zou jij als kijker dat willen?... Je kunt Westerse kijkers wel willen shockeren (is deze film überhaupt in het Midden Oosten te zien geweest?... Denk het niet), maar als je er van een afstandje naar kijkt, gaat het over een 'achtergrond' van mensen die zich misdragen in de naam van religie - oorlog, moordpartijen, wraaknemingen, verkrachtingen. Is het verhaal een metafoor voor de vicieuze cirkel van geweld? Een pleidooi voor het doorbreken ervan? Kan. Maar zoals een paar al eerder hebben opgemerkt hier, ik ben daar wel een beetje klaar mee.

Nou voor een tweede keer gezien. Interessant doenerij versie zoveel van Nolan (zoals ook zijn Batman films) om maar mooie, spanning suggererende plaatjes te laten zien, voor luitjes wier hersenen niet meer te doen krijgen dan in een gemiddeld computerspelletje? Of is meer (mogelijk) aan interpretatie? Kijk, als er één ding is aan dromen, dan is het dat ze volstrekt persoonsgebonden zijn, en niks met rationaliteit van doen hebben, laat staan de talloze uitlegjes die steeds gegeven worden en die we maar moeten slikken als zoete koek. Het gaat niet zozeer om de onwaarschijnlijkheid van het verhaal (Nolan is erg verzot op zijn dikke duim), maar om de quasi-filosofietjes waarmee van alles gesuggereerd wordt. Overigens kun je wel degelijk een idee laten postvatten bij iemand, zonder dat deze de herkomst kan traceren (inceptie), zonder dat geneuzel over de noodzaak van allerlei mazes bouwen. Hoe vaak denken mensen niet op een origineel idee te zijn gekomen terwijl ze het toch echt van elders hebben? Enige redeeming quality van de film (uitweg?) is dat we natuurlijk als kijker collectief hebben deelgenomen in Nolans eigen maze geprojecteerd als één grote guilt trip van Cobb? Non, je ne regrette rien. Waarom voelt dat aan als een cheap cop out? Well... because it is. 2,5 * voor de moeite, maar persoonlijk heb ik een hekel aan Chris Nolan films - entertainment voor een onnadenkende generatie, en manipulatief tot op het bot, fake drama, fake emoties incl. de suggestie dat kijkers iets speciaals gezien hebben. Beste is wellicht het tolletje aan het eind... dat we in de film wéĺ een paar keer hebben zien omvallen. Go figure.

Er zijn meer manieren om naar deze film te kijken. Het verhaal en de moraliteit. En de manier waarop het verhaal gebracht wordt en hoe er geacteerd wordt. Wat je ook mag zeggen van Adrian Lyne's verhaalkeuze, die man is een zeer begaafd regisseur als je je bewust bent van hoe er over iedere scene is nagedacht en er uitvoering aan gegeven is. Ik ga geen voorbeelden noemen, aangezien het naar mijn smaak één onophoudelijke stroom van op elkaar voortbouwende scenes zijn die het verhaal verder brengen. Opmerkelijk is ook hoe hij het beste uit zijn cast weet te halen. Ooit Demi Moore beter zien acteren? Ik vond vooral Oliver Platt als slimme, babbelgrage advocaat priceless. En ik geef het je maar te doen: ja, jij moet de rol spelen van een charismatische, gladde (maar niet te glad) tycoon die denkt liefde te kunnen kopen. Dat kan natuurlijk heel snel fout lopen. Redford krijgt eigenlijk nooit echt credit voor de vanzelfsprekendheid waarmee hij mensen portretteert. Muziek van John Barry vond ik out of tune. Ik heb door de 'gelijkklinkendheid' teveel associaties met weidse open vlakten (als in Out Of Africa en Dancing With The Wolves).

Indiana Jones 1: bij wijze van spreken een 5,5 ster

Nr. 2: 2,5 ster

Nr. 3: 4 ster

Nr. 4: 1,5 ster

Goed geschreven verhaal waarbij de hoofdrolspeler zoveel voor de kiezen krijgt, dat je het gewoon benauwd krijgt. Onverwacht juweeltje op de maandagavond. Goeie rollen. Dikke 3,5 ster neigend naar 4.

Gewéldige film. Heb genoten. Maar je moet ervan houden. Ik heb zelf niet zoveel met TBL, die voor fans klaarblijkelijk een houding van hoe je cool en laidback door het leven gaat moet inhouden, waar ze dan op 'The Dude' verkleedpartijtjes aan toegeven. Hoe burgerlijk. Deze film benadrukt niks, gaat over de terloopsheid bijna in een artist's struggle for survival. Nog het beste 'verwoord' in de tocht naar Chicago en... terug naar NY onverrichterzake. Geen moraal. Geen narratief bijna. De lulligheid van het artiesten-bestaan dat zich afspeelt in een overigens buitengewoon interessante periode, de vroege 60-er jaren met name in The Village. We zien als laatste het silhouette van Dylan op het podium. Horen hem. Weet Llewyn veel dat daar de belofte van een generatie speelt. Heeft de loomheid (als het niet zo koud was) van een Alexander Payne film als Nebraska. Die wil nog wel wat met het verhaal daarin. Inside Llewyn Davis niet. Dat maakt het een razendknappe film.

De Niro... de grootste acteur ever. Ik noem een aantal films, en je zou zweren met verschillende acteurs te maken hebben. Raging Bull - The Deerhunter - Meet the Parents - Heat - Cape Fear - Taxi Driver - Midnight Run - Awakenings - The Mission - The Untouchables

Overigens foute casting: Ben's logé lijkt teveel op de man van Jules. Matige reviews op Rotten Tomatoes. Maar Quentin Tarantino vond de film zelfs Oscar waardig. Leuke touch: Hathaway was de assistent van mode autoriteit Meryl Streep in The Devil Wears Prada. Streep speelde in een paar films met De Niro. Ouderwets en daardoor bijna gedurfd braaf deze film.

Misschien wel Richard Gere's beste rol. Het lijkt hem makkelijker af te gaan om kwestieuze karakters te spelen dan braverikken (wat ie m.i. ook teveel doet). Denk daarbij ook aan American Gigolo; ook een prachtrol van hem. Deze film is één van de meest duistere politiefilms voordat Training Day ten tonele kwam. Andy Garcia is prima als heethoofd Internal Affairs inspecteur die kortemetten wil maken met praktijken bij de LAPD die het daglicht niet kunnen verdragen. Ook een verhaal eigenlijk over zelfdestructieve karakters, of dat nu door het snuiven van cocaine komt of omdat je dat pad opgaat dat in wezen een glijdende schaal is: van corruptie t/m moord op bestelling. Voor Hollywood ongewoon duister einde.

Film was natuurlijk zelf een rare tijdreis: te lang en te mager, en dat terwijl veel dingen er ff terloops doorheen gejast werden. Filosofietjes over survival instinct en liefde. Worm hole? Hoppa, "daddy's going away for awhile". Collega 24 jaar blijven wachten in een space ship? "Hee, had je niet ff een nappie kunnen doen?" Dr. Mann (Matt Damon leek z'n verblijf als Martian in de film van Ridley Scott ff te hebben onderbroken voor deze paid gig) maakte nauwelijks een verloren indruk. FF uithuilen, zat ie al na 2 min. op z'n bekende manier te grimassen. En ach, het was toch allemaal één grote scam van Dr. Brand. Nolan grossiert in fake drama voor de smartphone en Avicii generatie. Een 2001 Space Odyssey 2.0? In your dreams, Nolan! Een magere 3*, en wel voor de technische uitvoering, de boekenkast scene (origineel vanwege de zo mogelijk gemaakte time loop) en Murph als jonge dochter.

Wow, top 10 notering hier. In tegenstelling tot wat velen (de meesten) vinden, vond ik het een film van niks. Heb me geërgerd aan de geënsceneerde lachmomenten, die het empatische (welwillende) publiek dan ook ruimhartig wilde invullen. Man-man, wat een k.tverhaal: de immer goedlachse zwarte uit de banlieu (ooit bedacht dat dat een cliché is dat in de VS ernstig heeft afgedaan?... om niet te zeggen impliciet racistisch is) die een ernstig gehandicapte rijkaard moet assisteren. De lachjes die de laatste steeds moest opbrengen, dat ie er geen kramp van heeft gekregen. Kan me ook zo voorstellen dat ze in de banlieus, maar ook bijv. in R'dam-Zuid werkelijk een pestpokkehekel hadden aan de film. Op zich goed bedoeld om bruggen te slaan, maar dit lijkt op een staaltje window dressing waar Ella Vogelaar nog een puntje aan kan zuigen. Bracht niks dichterbij, behalve dan dat mensen in de zaal zich een avondje meevoelend konden tonen. Het is daarmee juist een onderschrijving van hoe groot de kloof tussen kanslozen en gepriviligieerden is geworden. Mensen, leer eens kritisch na te denken, en schenk het entreegeld voor deze vertoning liever aan het Leger des Heils. Anderhalve ster voor het ambacht van de regisseur en de Maserati.

Goeie docu, die voor mensen die niet helemaal bekend zijn met het fenomeen 'Fake it Until You Make it' Silicon Valley (als een slokop van durfkapitaal) een openbaring zal zijn. Kon alleen wel een half uur korter. Veel herhalingen. Wie meer over het fenomeen Elisabeth Holmes wil weten, er is genoeg over te vinden op internet, tot en met vermoede sociopathie. Opmerkelijk vind ik dat ze dezelfde opgewekte, alerte edoch lege blik heeft als Zuckerberg (Facebook). Ze hebben beiden iets van een robot.

Mooie film die weer de veelzijdigheid van Eastwood als regisseur aangeeft. Zou MOrgan Freeman (genoemd als executive producer) zijn vriend er toe over gehaald hebben? Freeman is monumentaal als Mandela. Matt Damon geeft als team captain mooi invulling aan zijn rol om de droom van Mandela - via een overwinning van het Z. Afrikaanse rugbyteam bijdragen aan een nieuwe eenheid - waar te maken. Klein rolletje voor zoon van Eastwood als één van de spelers uit het team. Ziet er allemaal wat erg hunky dory uit zonder echte dissonanten, maar dat viel van een Amerikaanse regisseur te verwachten. Kleurgebruik in de film voelde aan alsof je naar een documentaire uit de 70's zat te kijken.

Heerrrrlijke film, vanwege het typische jaren '60 verhaal (brain drain en de mogelijkheid van gehersenspoelde marionetten) en het tijdsbeeld (die supermarkt alleen al!), en de prettig ingevulde role players. Caine is fantastisch als bebrilde, onderkoelde edocht rebelse medewerker van een Britse geheime dienstafdeling. Opmerkelijke cameravoering, die sommigen irritant of artsy-fartsy vinden, maar ik prettig afwijkend. Bezie je de casting, dan zie je dat Caine de enig overlevende is. Nu 50 jaar oud de film, maar wat mij betreft de beste in de categorie geheim agent verfilmingen (dus incl. alle James Bonds). Een regelrechte klassieker.

Leuk spannend voor kids. Duurde mij te lang. Herhaling van zetten. Overigens bijna geen grotere horror dan een pa die z'n poten niet thuis kan houden.

Leuke film, die de tijd neemt... Na een tijdje vraag je je af om met Bart Simpson te spreken "are we there yet?" Meryl Streep vintage goed. Alec Baldwin (1958) die er met z'n pafferige uiterlijk als een leeftijdgenoot uitziet van Meryl (1949) idem. Steve Martin (o.m. hilarisch in Dirty Rotten Scoundrels en Trains Plains & Automobiles) laat zien dat ie ook klein kan spelen.