Opinions

Bewondering voor het ambacht, de cinematografie en het acteerwerk. Maar mee eens dat je ook teveel kan willen in een film. En dat voor de 'boodschap' dat gebeurtenissen op een wonderlijke manier met elkaar samenhangen, en mensen elkaar weer 'vinden', tot elkaar komen?... Zoek dan liever echte gebeurtenissen uit. Toen ik de film in de bios zag, was er al wrevel bij me. Maar nu ik hem weer zie, valt me op dat onbedoeld in wezen wordt uitgestraald hoe onnadenkendheid (zeg maar gerust domme mensen) van kwaad tot erger kan leiden. En ik haat domme mensen kijken. Ja hoor, (Rifgebergte) herder koopt duur geweer, en geeft dat meteen aan een stel pubers mee. Da's al vragen om ongelukken, maar ook nog vooroordeel bevestigend. Zo ook de Mexicaanse oppas die twee kiddos meeneemt over de grens. Pff, ik ben ooit in Tijuana geweest. Wat een boevenbende. Mee eens met één van de voorgaande commentaren dat het Japanse gedeelte voelbaar het beste was. Overigens, wat een natuurlijk koppel zijn Cate Blanchett en Brad Pitt (ook in The Curious Case of BB). Zoiets als dat ik Richard Gere en Laura Linney een filmkoppel vind.

Leuk gegeven van een ondergelopen supermarkt, droog-komisch afgewerkt Australian style. Acteer momenten waren er voor de "nou ff serieus, mensen, anders slaat het over in een lachfilm". Mooie hapmomenten als mensen ergens aan bungelden of van iets afgleden. Zonder pomp kan je niet uit een buis van tientallen meters ademen overigens. Lariekoek kon er nog wel vanaf dus.

Heerrrlijke film. Heb genoten. Goed dat dit soort films nog gemaakt kunnen worden.

Gisteravond Barry Lyndon weer gezien. In je eentje kun je in het verhaal, de portrettering en vooral de vaak als 18de eeuwse schilderijen geframede en belichte scenes opgaan. Alsof je in een museum stapt. Kubrick toonde weer eens lak te hebben aan de (on)geschreven regels hoe je een verhaal "het beste" neerzet, met een afgetekende protagonist (held) en antagonisten. Barry is een opportunist die zich aanpast, vergeet niet de struggle for survival toendertijd, en waar maar weinig moralisme bij komt kijken. In deel 1 heeft Barry de wind mee, in deel 2 keert Vrouwe Fortuna zich tegen hem. Het nauwelijks kunnen identificeren met Barry zal problemen hebben opgeleverd in het kunnen waarderen van deze boekverfilming. Idem de weinige emoties waarmee voorvallen gepaard gaan, waardoor je altijd spectator blijft... van een afstand, als in een museum. Ook alsof Kubrick wil zeggen: ho ff, aanstelleritis en je beklag doen is een luxe uit de 20ste eeuw.

Tsjee... alweer ruim een kwart eeuw oud. Doet nog altijd contemporain aan. Fraai zijn de Hitchcock verwijzingen en ensceneringen, idem dito de filmscore. Goed ook het verhaal, hoewel in z'n uitwerking wat vergezocht... maar de sex scenes doen zo geforceerd aan en too much, dat het afbreuk doet aan de film. Maar goed, het scandaleuze ervan zal menig Amerikaan naar de bios hebben gelokt.

Niet onaardig. Dakscene was spectaculair. Verhaal doet denken aan dat in België werd vermoed dat rechts en de Rijkswacht zelf achter de Bende van Nijvel zaten. M.a.w cliché conspiracy denken. Beter was het om hier alleen maar Fransen in te laten spelen. Amerikanen komen zo betweterig over. Overkom je ook dat Fransen Engels moeten spreken; hebben ze moeite mee. Richard Madden kon zich niet echt een houding aanmeten. Idris Elba prima.

De eerste full feature movie gewijd aan de Caped Crusader, en.... de beste tot nog toe. Da's vrij makkelijk omdat in tegenstelling tot wat iedereen vindt, ik de Batman films van Christopher Nolan zulke bullshit vindt. Tim Burton's eerste doet ook recht aan de campy stripverhaal background. Latere Batman films werd het vooral ernstig en humorloos, met een semi-interessant sausje. Deze is naast de prachtige decors (het spreekgestoelte met uitvergrote foto erachter van Harvey Dent is bijv. een regelrechte tribute aan Citizen Kane) natuurlijk vooral de moeite waard vanwege Nicholson in de rol van de Joker. Persoonlijk vond ik die beter (schoon onvergelijkbaar misschien) dan die van Heath Ledger. Want een echte psychopaat met gevoel voor humor in plaats van Ledger's invulling als terrorist-filosoof (Nolan's variatie op een poet-warrior?). Je zou alleen kunnen zeggen dat door NIcholson's performance die van Michael Keaton als Bruce Wayne annex Batman lauw afstak. Niettemin. Burton's volgende, met Danny Devito als de penguin, vond ik aanzienlijk zwakker.

Gut, heb je dat nep drama weer van Nolan. Beetje martial arts, een filosofische warlord die patroon is van een Bruce Wayne die als Kung Fu Caine (TV serie jaren '70) aan het zwerven is geslagen en dan in een klooster beland, wat baddies die in Gotham huishouden.... en dan komt die patroon als een duvel uit een doosje (letterlijk) weer tevoorschijn met een vage motivatie om Gotham te terroriseren. Zo zal Nolan het ook wel bij elkaar geraapt hebben, deze interessantdoenerij. Gedoe noem ik zoiets. Waar het publiek klaarblijkelijk zo intrapt. Pump & circumstances over substance. Opvolger, die met Heath Ledger als The Joker vond ik nauwelijks beter.

Elk geval beter dan die Nolan kul Batman films. Kidman is lekker, Carrey is lekker nuts (Tommy Lee Jones wordt gewoon weggespeeld in who's madder), O'Donnell overbodig en Kilmer saai... maar dat heeft vooral met het script te maken.

Geeft toch een beetje aan wat Amerikanen als een ideale vijand zien. Liefst ook in een potent gevaarte waartegen je je eigen hardware kunt inzetten. Een vijand zonder ideologie met alleen maar één motief: appetite for destruction. En regisseurs weten: je kunt altijd sukkel Liam Neeson vragen. Als je het cliché "It's been an honor serving with you, captain" hoort, dan weet je: verstand op nul... en de plattegrond erbij houden als je weer huiswaarts loopt.... één been voor de ander. 2* voor de CGI en cameravoering.

Als er één film is die zich voor een Sofia Coppola herbewerking leent, is het wel The Beguiled. Sofia Coppola's is al vanaf het begin van haar regiecarriére bezig met zeer nadrukkelijk de vrouwelijke kant van een verhaal te belichten, en met verve. Alleen bij deze film zou je om die reden meer verwachten. Je kunt ook zeggen dat het origineel met Eastwood al een puike film is. Zo goed, dat ik zelfs de gezichten kan herinneren wie bij welke personages hoorden. Superieure casting dus. Wat wel fraai aan Coppola's film was, was de dromerige sfeer door het ontbreken van studiobelichting, wat ik bij mijn weten voor het laatst zag bij Kubrick's Barry Lyndon, die daarvoor extreem lichtsterke lensen gebruikte. Om een Ier als Colin Farrell te gebruiken, die volgens eigen zeggen vers van de boot uit Dublin kwam (en zeker niet beter dan Eastwood) vond ik ook erg iffy. Matthew McConaughey zou bijv. een betere keus zijn geweest.

Drie keer vertonen in een maand tijd lijkt me wel wat veel.

Wow! Moedig van twee steracteurs om zo'n afwijkende rol te willen spelen. Vroegah zou dat synoniem zijn voor karaktermoord. Heb nog ff het cv van Rock Hudson die ongeveer in dezelfde tijd aan Aids overleed er op nageslagen, en die pas op het laatst uit de kast is gekomen. Des te meer moedig om de lichamelijke aftakeling van de op leeftijd zijnde Douglas te aanschouwen. Moest hij de nodige ijdelheid voor opzij schuiven. Grappig om Matt Damon met Matthijs van Nieuwkerk haar te zien. Opmerkelijke bijrollen van Rob Lowe (over the top) en Dan Akroyd. Ondanks de evidente acteurprestaties toch ook wel moeilijk om de wederwaardigheden van deze twee lovers blijvend boeiend te vinden.

Een mooi gemaakte docu over een zeeeeerrrrrr belangrijk thema. Wat een prachtige balans tussen human interest reportage en "democracy at stake" pamflet. 4,5* Yes. Hopen maar dat deze docu aangekocht gaat worden en in landen als de VS rondom prime time wordt uitgezonden. Leuk dat de Hollander van het stel (ben ff z'n naam vergeten, sorry) een kat heeft rondhupsen met belletje. Nice!

Nou nee, geen zakdoekjes. En eigenlijk is die Dawson een enorme sukkel die invult en beslist voor Amanda waarom ze wel of niet gelukkig zou moeten zijn (bezoek me niet in de gevangenis, ga terug naar je man)... en daar dan later excuses voor aanbiedt. En nee, niet zo goed als The Notebook. De man van Amanda is ook zo'n cliché van een asshole waarbij je je verwondert waarom zij ooit ermee getrouwd is. Okee, als contrast in het verhaal.... Uhh, dat laatste zag ik niet aankomen. Hoe alles een betekenis heeft, idem Dawsons manier van doen. OK, dan toch een traantje. Maar geef toe dat het allemaal wat kunstmatig aandoet. Gaat James Marsden voortaan in dit soort films spelen?

Pijnlijke film. Je hart zakt je in de schoenen als de pickup met landscape gereedschap wordt gesnaaid. Hoewel je het wel zal aankomen, toen zo nadrukkelijk de sleutels neerplofden. Goed dat de film gemaakt is. Aan de andere kant is dit 'from rags to (hopefully) riches" waar Amerika op gebouwd is. Nu worden Hispanics met de nek aangekeken. In de 19de eeuw waren dat de Ieren, de Italianen en nog meer de Chinezen. Alleen kunnen we er nu een film over maken. Benieuwd hoe de film in Trumps steeds hardvochtiger Amerika is ontvangen. Maar ook Europa kan er zich in terug herkennen met de vele vluchtelingen die in de EU hun kans wagen. Op wikipedia staat dat de film 10 miljoen heeft gekost om te maken, en dat nog geen 2 miljoen is terugverdiend. Ik hoop dat dit bijgetrokken is. Zal toch wel...

Hyams is een ervaren regisseur, maar dit voelt aan als een routineklus met een outdated manier van regie, zoals die dialoogloze tussenstukjes die het verhaal aan elkaar moeten rijgen in het begin. Hoofdrolspeler komt niet geloofwaardig over, is niet het type journalistieke fret, maar meer een ijshockeyspeler tiep. Best wel zonde want de premisse van de film is de moeite waard. Ik neem aan dat al het geld is gaan zitten in het huren van Michael Douglas. Film is vreselijk neergesabeld. Kostte 25 miljoen om te maken, haalde nog geen 4 miljoen binnen aan kaartverkoop. Reken maar dat het niet zo eenvoudig is om iemand veroordeeld te krijgen zoals in de film gesuggereerd wordt. Maar van de deliberaties van de jury t.a.v. een reasonable doubt krijg je niks te zien of te horen. De surprise ending komt als margarine na de vis. Magere 2,5 ster.

Veel gedoe en verdekt opereren van veel partijen (waardoor accountability ver te zoeken was) rondom een een in wezen simpel gegeven: hypotheekschulden kun je samenbundelen en als obligatie in de markt zetten. Het reservoir aan hypotheekschulden werd gevormd door m.n. sociaal zwakkeren die een koophuis waren aangepraat. Samengebundeld is er geen zicht op hoe risky de onderliggende schulden zijn van de obligaties. Helemaal als rating agencies een eigen belang hadden om ze beter voor te stellen. Ze moesten immers wel verkocht worden. Helemaal bont werd het met Goldman Sachs die verdiende aan de verkoop én aan het short gaan op deze CDO's (afwaarderen) omdat het de bui al zag hangen. Is GS nooit voor veroordeeld. Nog vragen? CDO's schijnen alweer verhandeld te worden, zij het onder een andere naam. Trump wil het toezicht op banken, ingesteld onder Obama, weer versoepelen.

Feest van creativiteit in script en in beeld brengen. Refereert aan de verbeeldingscultuur van Hollywood, tezelfdertijd impliciet kritiek leverend. Alles wat maar enigszins relevant is in het acteursbestaan, passeert de revue, zoals: er nog toe doen creatief gezien, de relatie met publiek en oude fans, de recensenten, relaties... Terecht bejubeld. Wat heb ik toe te voegen aan wat hier al gezegd is? Keaton vanwege 'obvious reasons' prima keuze, maar ook omdat die zo heerlijk bloot geeft de innerlijke struggles waarmee die kampt.

Hahaha, die titel. Beetje meeliften op Black Hawk Down. Doet me denken aan de titels van porno films als You’ve Got Male, The Boobyguard, ET: The Extra Testicle, The Sperminator, Good Will Humping, A Few Hard Men, Saturday Night Beaver, The Bare Bitch Project, Gangbangs of New York... Lijst op internet. Wat is het toch een e.kel die Seagal.

De oorlogsfilm die qua cinematografie state of the art aanvoelt, nog steeds. Is uitgekomen toen Amerika nog moest bekomen van 9/11. De boodschap "wat doen we in godesnaam in deze uithoek?" had doorgetrokken kunnen worden naar "gaan we nou écht Irak binnenvallen?" Amerika ziet zich echter nog steeds veel te veel zoals in die andere oorlogsfilm tot uitdrukking kwam, Saving Private Ryan: opofferingen brengen om volkeren en landen te bevrijden. Die boodschap gaat (persé) niet op voor Afrika en het Midden Oosten. https://medium.com/@sevehicle/where-does-the-sensible-thing-slip-into-insanity-f5684629642c

Behoorlijk genietbare rol van Depp, die er ook zichtbaar genoegen in schiep. Dat deed ie beter dan Jack Nicholson die in The Departed (ging ook over Bulger) vooral een zoveelste versie van zichzelf speelde. Edgerton als niet zuiver op de graat zijnde FBI agent ook overtuigend.

Goeie film die moeilijke maar ook oude materie aansnijdt, en tezelfdertijd wil pleasen bijv. in de zin van dat blanke politiecollega's wel erg vaak aan het high fiven waren met Ron Stallworth. Duidelijk is dat Spike Lee erg aan het zoeken was naar een goeie toonzetting, want het moet in de VS allemaal wel verteerbaar blijven. Het was erg "good versus bad guys" m.a.w. Wel ondertussen een aardig geschiedenislesje aan de hand van Harry Belafonte. Het belang van Birth Of A Nation kwam voorbij o.a. En natuurlijk de directe lijn van David Duke naar Donald Trump. Opmerkelijk feitje: de Redneck die Felix speelt, is een Finse acteur. Dat die zo moeiteloos in een southern accent kan knauwen is opmerkelijk.

Mooie plaatjes van desolate landschappen, couleur locale en sfeer moeten ondervangen wat toch een matig narratief is en een nagenoeg ontbreken van chemie tussen de hoofdrolspelers (wat waren Redford en Newman helden wat dat betreft). Typisch een bedacht gevalletje "wat als Butch z'n verblijf in Bolivia wel heeft overleefd" deze film... Voor een acteur die er een kunst van heeft gemaakt om alleen met blikken en lichaamshouding (en een imposante baard) uitdrukking te geven aan een vaak grumpy karakter, heeft de net overleden Pulitzer prijswinnaar Shepard eigenlijk teveel tekst. De niet onaardige twist een half uur voor het eind haalt de film net over de streep.

Fraaie setting en decors verbloemen dat het toch wel een mager verhaal is. Het voelde meer aan als hoe maken we een vervolg op de veelgeprezen cult classic? Dystopisch - check. VTOL craft - check. Harrison Ford - check. New Age soort van CEO - check. Kroost - check. Goeie rol van Sylvia Hoeks - toch behoorlijk wat tekst die ze te spreken kreeg.

Eigenlijk gewoon erg goed gedaan omdat het zo non-scripted aanvoelt, zeker voor het voorhanden budget. Voor het eerst weer eens gezien na het indertijd in de bios te hebben gezien. Ik kan me herinneren dat ik in de bios was ingedommeld. Nu blijft vooral hangen de consternatie en paniekering (zoals onze zuiderburen zouden zeggen), terwijl ik er bijna zeker van ben dat 90% van de mensen geconfronteerd met dezelfde situatie niet zo "van het padje zouden gaan"... alleen al uit lijfsbehoud van samen uit, samen thuis. Als Slender Man alsnog zou verschijnen, kan je altijd nog elkaar voor rotte vis uitmaken. Ondanks een kompas weer terug op je startplek komen, is natuurlijk ultiem scary, en is als zodanig al een keer eerder gebruikt in films. The Legacy bijv.

"Das Oskarchen"... Het blijft naklinken, na al die jaren. Mooie vertellinghe, om het maar op z'n oud-Hollandschg te zeggen. Je zou willen dat er meer van dit soort films worden gemaakt, een mix van hard realisme en verdichting. Het kleine, irritante ventje Oskar is observeerder (de voice-over), tevens deelgenoot van wat er om hem heen gebeurt, met af en toe het nodige opportunisme in wat hem drijft. Nazisme, niet als een bovenmenselijk kwaad dat zich uitstort (zoals je in documentaires en tijdens herdenkingen voor de kiezen krijgt) over de mensheid , maar de banaliteit van burgers die zich aansluiten bij de hardst roependen. Fantastisch acteerwerk. Om maar ff een zijpad op te bewegen, het wederom zien hiervan had regisseur Anton Corbijn van A Most Wanted Man misschien kunnen bewegen om geen Amerikaanse acteurs te gebruiken. Alleen al de verholen (of niet) erotiek die in scenes zat. Niet een film om vaak te zien. Met het overlijden van Günther Grass partieel toch weer gedaan. Een unicum.

Romantiseren (mooier maken) zit er bij Hollywood natuurlijk snel bij, maar aan de andere kant schuwt de film ook niet de schrijnendheid van rijke blanke dames die tijdens hun lunch het ene na het andere vooroordeel te berde brengen en Oher's ouwe buurt jongens (broers?) die nare dingen zeggen over Oher's nieuwe thuis. Inderdaad goeie rol van Bullock, die er dan ook een Oscar voor kreeg. Dat ze ooit een relatie had met die bad boy biker Jesse James... (is gelukkig voorbij). En van dat kleine menneke die SJ speelde, zullen we denk ik meer zien in de toekomst. Toch zie je m.i. teveel "komt op het goeie pad terecht dankzij de guidance van blanken" films. Prima omdat het 'blanken' kan betrekken bij een onderwerp. Maar je zou toch graag ook films willen zien over gevallen waarin de zwarte bevolking zelf op haar pootjes terecht komt.

Mee eens. Overrated film die niet lekker oogt en loopt. Hoge rating geeft aan dat mensen een film met een verhaal dat er toe doet graag sympathiek tegemoet treden. Film vond ik een allegaartje van motieven en belangen.

What can I say? Vintage Gibson. Als ie recht moet zetten wat krom is, is ie op z'n best. Wraak e.d. Standaard ingrediënt in Hollywood films. Met dit soort films kan ik me wel voorstellen dat Amerikanen geen zin hebben in al dat Mexicaanse kartel gedoe aan de grens. Wel leuke grap over het verschil tussen "what's fitting" en "what's proper" aan het begin van de film.