Opinions

Phew... Inderdaad een invoelbaar depri film. Vooral door het koortsachtige spel van misschien wel de belangrijkste actrice na Meryl Streep, Cate Blanchett. Geruststellende gedachte was voor mij dat ze in het eggie er heel warmpjes bijzit, zo ga je er in op. Ik vind eerlijk gezegd Woody Allen's latere films (veel) beter te pruimen dan die eindeloze relatieperikelen films waarin hij zelf een rol speelt.

Het is één van die films die door art house luvvers vooral opgehemeld worden omdat ie van David Lynch is, wat garant staat voor afwijkend, surrealistisch e.d... which is good. Er zaten in deze film ook verontrustende elementen in die 30 jaar geleden opzien moeten hebben gebaard. Nu na al die tijd kun je ook zeggen dat er weinig is overgebleven van de film. Geen meesterwerk. Bij wijlen lijzig acteerwerk, alsof het er bij gesleept is, het invulling geven aan het verhaal door acteurs. Ik was zeer matig geboeid. Mulholland Dr. blijft Lynch's beste film.

Aardig, hoewel er wel ff heel snel door het begin werd geschoten. Voordat je er erg in had, zaten we al in 1974 met 'Killer Queen'. De film lijkt me inderdaad indrukwekkend op het grote biosscherm. Op TV laat het allemaal toch een wat oppervlakkige indruk achter. De betekenis ligt vooral in Freddy's zoektocht naar wie hij is, qua persoon en artistiek, los van culturele achtergrond. Daar waar tegenwoordig het indentitaire vooral de boventoon voert. Onvoorstelbaar dat LiveAid alweer een half mensenleven achter ons ligt. Trek je 36 jaar van 1985 af, en je zit in de tijd dat Rock nog moest worden uitgevonden. Leuk waren de katten (da's persoonlijk en een klein detail) en dat journalisten lekker van onder uit de zak kregen. Doet me denken aan al die stompzinnige vragen die The Beatles en Bob Dylan ook te beantwoorden kregen op persconferenties.De acteur die Deacon speelt, herkennen we natuurlijk meteen als dat voormalige jochie uit Jurassic Park.

Man, wat een verademing deze film, letterlijk. Aanrader. Zeker omdat je je goed realiseert wat voor standaard supermarkt rotzooi je krijgt voorgeschoteld aan films met name uit Amerika en wat voor onrust we onszelf hebben aangedaan met smartphone e.d. Meestal dut ik in bij een film zo laat, maar deze heb ik geboeid uitgekeken.

Film blijft nog wel een tijdje relevant, zolang er van het soort pigs als Ailes en Trump rondlopen. Meeste verbazing is er misschien wel dat veel vrouwen deze mannen blijft steunen door dik en dun. Het is natuurlijk ook het verhaal van hoe ver ben je bereid te gaan voor je carrière als je een baas als Ailes hebt. Pijnlijk. Goeie vertolkingen van Lithgow als Ailes en Robbie als Kayla.

Is Borgman een weerbarstig meesterwerk om maar eens een cliche te noemen, "een beklemmende, ongrijpbare studie naar het kwaad in al zijn vormen, een minutieus gecomponeerde thriller" zoals een filmsite aangeeft? Ik ben met een vriend naar de film gegaan omdat een Van Warmerdam de moeite waard is om te gaan zien en vanwege de 5 sterren recensie in De Volkskrant. Ik kan kort zijn. Borgman is geen 'must see'. Het is een film waarbij regisseur en publiek langs elkaar heen lijken te 'blikken'. Je ziet een Van Warmerdam die af wil van de humor (whatever that objectively may be) die veel van zijn films kenmerken, maar toch nog wat van het 'absurdisme' waar alleen 'Ollanders en Vlaemingen patent op lijken te hebben erin heeft gestopt. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Van Warmerdam Neerlands grootste cineast. Dit, vanwege zijn gevatte kijk op situaties, de unieke 'high definition' manier van dingen in beeld brengen (denk alleen al aan de slingerende tram in Ober), de melancholie en zeg maar de lulligheid die hij blootlegt in dingen, situeringen, hoe mensen wonen, interacteren e.d. Maar die ontbreken nagenoeg in Borgman. Weg de 'onbearable emptiness', het onmenselijke en tezelfdertijd menselijke van een galerijflat of rijtjeshuis. Borgman is gesitueerd in een villa. Een betonnen weliswaar. Dat geeft de regisseur meer vrijheid van doen, maar werpt ook beperkingen op. Borgman maakt weer eens duidelijk dat juist vanwege "een beeld zegt meer dan een 1000 woorden" het medium film meer beperkingen kent dan zeg de schilderkunst en musiceren. Juist omdat film zo'n expliciet medium is (wat wel, wat niet in beeld, en waarom), ben je het aan jezelf en aan het publiek verschuldigd om aan te geven wat je wilt overbrengen, wilt 'vertellen'. Knap, moedig, origineel, abstract, of toch ook een beetje het ontbreken van een narratief - Van Warmerdam rekent met Borgman af met twee filmwetten. Een: de film moet een verhaal willen brengen, een 'morele vertelling' volgens de (inderdaad tot vervelens toe) Hollywood supermarkt-voorschriften. Twee: de kijker moet zich met minstens 1 van de hoofdpersonen kunnen identificeren. Wat betreft het verhaal zou je kunnen zeggen dat er alleen een narratieve kop en staart aan zit, omdat de onvermijdelijke uitkomst een verklaring is voor de openingsscene. Wat betreft de identificering: met geen van de personen kun je je als kijker identifieren. Veel van de 'character traits' worden simpelweg als een gegeven gepresenteerd. Ambivalentie, gelaagdheid ontbreekt, misschien nog wel het ergst in 'modern film making'. De acteurs lijken alleen maar pionnen in een groter geheel, hebben geen keus, ontberen reflectie. Roering, maar geen ontroering. Het zogenaamde geregelde comfie leven van een gezin in een villa als een uitgangs- of contrapunt voor het ontregelende dat erna komt is matig uitgewerkt. Het 'erin betrekken' van kinderen zal door menigeen ronduit als 'better be left unsaid' worden ervaren op z'n zachtst gezegd. Ja, ik begrijp dat er een interessante paradox is die tot nadenken stemt. Aan de ene kant een aan de buitenkant modelgezin, compleet met au pair en een vrouw des huizes met (cliche) artistieke pretenties, maar dat als een langs elkaar heen levend zooitje aan elkaar vastzit. Aan de andere kant de natuurlijke vanzelfsprekendheid, het hechte verband en de gedisciplineerde modus operandi van een stelletje maatschappelijke outcasts. Maar dat is toch wat magertjes. Dat is eenzelfde 'format' of paradox als zeggen dat social media mensen minder sociaal maakt. Altijd goed om je ogen de kost te geven als een film is afgelopen. Het publiek in Eye zat erbij alsof het wilde zeggen: waar hebben we in godsnaam naar zitten kijken? Die vriend van mij had al van een collega te horen gekregen dat zij niet kon lachen om de humor in de film. En daar zit 'm nou juist de kneep. Van Warmerdam zal niet (meer) willen dat het om humor gaat die zowel gemakkelijk is (in de zin van publieks'pleaser') als ongemakkeljk artistiek gezien voor de regisseur. Absurdisme (for lack of a better word)?... Ja. Maar dat is al beter gecovered in films als De Noordelingen en Ober. Als laatste zou ik willen zeggen dat er hoognodig wat gedaan moet worden aan de Engelse ondertiteling. Te vaak grammaticaal fout, ook al probeert de regisseur in het Engels te vatten wat nu eenmaal in het Nederlands zo gefraseerd wordt. "Who by?" Kom op, zeg.

Het is vaardig gemaakt, met veel spanning en actie.... maar het verhaaltje van dat de CIA ver gaat in het onder de pet houden van projecten en mensen gaat op een gegeven moment schraal worden. Ook onwaarschijnlijk. CIA zal er niet happy mee zijn. Het is natuurlijk allemaal terug te voeren op de projecten die in de 50-er jaren zijn uitgevoerd of mensen (onder hypnose e.d.) tot gedragsverandering zijn te brengen, incl. moord. Denk aan de Manchurian Candidate. Sirhan Sirhan die RFK vermoordde zou zo'n kandidaat zijn geweest.

Niet onredelijke tot best aardige film. Met een aardig gegeven: as if God has come to town, giving you the choice. Paradijs op aarde (miljoen handje contantje) met als prijs een dooie. Of je geweten volgen. Tuurlijk het verhaal van de mens(heid) zelve. Merk op dat altijd de vrouwen de knop indrukken (da's toch geen spoiler hoop ik... maar je ogen gebruiken wat een hoop reageerders niet doen als ik de commentaren wel eens lees), waardoor de mannen gedwongen worden te..... Alsof Eva wederom Adam de appel aanrijkt. Merk ook op wat een gewéldige actrice Cameron Diaz is. Yep, diezelfde bombshell uit The Mask en de eeuwige lachebekkie zoals in de Charlie's Angels films. Niet voor niets mag deze actrice aantreden in bijv. Scorcese's Gangs Of New York. Langella is weer eens vintage immens. Jammer is dat (voor Amerikanen) er altijd een slice of SF moet bijzitten, wat natuurlijk niet hoeft. Zelfs afbreuk doet.

Mag het, het volstrekt imaginaire verhaal over de vriendschap tussen twee jochies ieder aan hun kant van het prikkeldraad? Ja. Maar het stoort toch omdat zoiets volslagen ondenkbaar is. Alleen al de stank die uit de kampen kwam en de aanblik was goed genoeg voor een jochie om bevestigd te krijgen dat het hier om Untermenschen gaat, zeker met alle indoctrinatie toen en zeer zeker als zoon van een Nazi offcier. Je maakt ook geen vrienden als je niets gemeenschappelijks hebt. Reden waarom we ook zo gescheiden van elkaar leven en opgroeien als er zelfs veel minder verschil is. En als zoiets ondenkbaar is, mag je het dan opvoeren als zeg maar een 'vehikel' om iets duidelijk te maken? Mwoah. Voor zover dat dan kan, kwam het eind wel erg snel en.... noodlottig. Wel eens met de mensen die zich storen aan het Engels. De 'morele vertellinghe' was pas full circle gekomen als Duitse acteurs de rollen hadden vervuld natuurlijk. 'Ongeloofwaardig verhaal' maakt dat ik me elk geval niet betrokken voelde.

Hillary Swank prima. Maar de film wordt ook gedragen door de andere spelers. Met name Chloë Sevigny met het haar typerende wat lome spel is een genot om te zien. Vorige week nog in de film Lovelace te zien. Waar overigens ook de hier uitstekende Peter Sarsgaard in speelt. Film heeft veel aandacht voor de couleur locale, wat het allemaal net wat droeviger maakt.

Tis natuurlijk de film die samen met Marathon Man onbedoeld een tweeluik over de nasleep van de 2de W.O. is geworden voor Laurence Olivier. In The Boys From Brazil speelt ie een ouwe nazi-jager gemodelleerd naar Wiesenthal, in Marathon Man Der Weisse Engel, gemodelleerd naar Mengele. Bijna geen grotere uitersten. In beide films speelt Olivier fantastisch. Op één of andere manier is de zachte, bijna klagerige manier waarop ie de vrouw des huizes in een scene roept "Mrs Wheeler... Mrs. Wheeler" me altijd bijgebleven. Voor de meesten zal "Is it safe?" als ie Dustin Hoffmann met z'n tandartsboor onder handen neemt veel meer in de herinnering zijn blijven plakken. Afijn, terug naar Boys From, lekker monumentaal is ook de rol van Gregory Peck als Josef Mengele. Beetje camp bijna zoals ie deze kampbruut met dokterstitel neerzet. Mooi staaltje is als ie herinneringen ophaalt over zijn ontmoeting met Hitler: "When he heard what waz pozzible, he was Zzrrrilled!" En Peck liet als acteur van de hele oude stempel al eerder zien dat ie niet vies is van wat overacting. Film biedt voldoende spanning met somtijds 'slice of real life' momenten ook, en laat zien wat clonen vermag. Overigens zie ik Adolfjes maken nog eens echt mogelijk zien worden.

"Never leave your hood open!"... Solide film, die zweeft ergens tussen A en B categorie, met ruim baan voor de bad guys. Spannend. Een aanrader in het genre. Russell is natuurlijk een fantastische acteur, die wat mij betreft ook meer in A films zou moeten optreden. Steeg in aanzien door optredens in Tarantino films.

Briljant verteld verhaal over hoe (en dat is misschien wel de crux) een techneut zich inzette voor de Leave EU campagne, Dominic Cummings, die er in het eggie een beetje uitziet als een jonge Wim Aantjes. Had hij voor het Remain kamp gewerkt, dan zat het VK nu nog bij de EU. Da's uiteraard theoretisch, want een man van het type Cummings is juist tuk om een systeem en de gevestigde orde onderuit te halen. Voer voor iedere campagnestrateeg, hoeft niet alleen politiek te zijn.

Oppervlakkige docu, noodgedwongen omdat Brian notoir moeilijk te interviewen is. Ik neem aan dat de stemmen die hij in zijn hoofd hoort echt zijn voor hem. Maar heb me altijd afgevraagd dat op een gegeven moment zijn moeilijke jeugd niet een makkelijker op te houden scherm is geworden tussen hem en de buitenwereld waarin hij steeds meer geloof en... houvast is gaan vinden. Brian zal het ook moeilijk vinden om steeds maar als dat muzikale genie te worden gezien, wat bepaalde verwachtingen schept, terwijl hij de intellectuele bagage heeft van een groot kind. Aan de ene kant verlegen en ontoegankelijk, aan de andere kant competitief en naar buiten tredend met zijn muziek. M.a.w. conflicterende eigenschappen waar hij zelf nog niet over uit is. Jammer is dat hele perioden, albums en personen zijn overgeslagen. Triest is dat de BB zijn verworden tot een oldies muziek band, en nooit de relevantie van de Beatles of een Springsteen zullen krijgen. Dat had gekund als Brian niet de hele kar alleen moest trekken. Bij de Beatles praat je over drie getalenteerde musici die ook nog eens versterkt werden met het arrangeertalent van een George Martin. Wel ironie in het feit dat het dus allemaal niet zo zonnig was in Brian's leven als zijn muziek in eerste instantie doet suggereren... Hoe dan ook, de Don Was docu van 30 jaar geleden zo'n beetje was beter.

Ja, tis een film in de oude traditie van filmmaken, waarbij een sterrencast de film aan de man moest brengen. Denk aan The Longest Day. kVond en vind het maar een inderdaad afstandelijke opeenvolging van handelingen. Met de huidige CGI zou er ook veel meer impact kunnen worden gecreeerd. Dichter op de man. Nu is het: soldaten lopen straatjes door, ontploffingkjes her en der, enz. enz.

Overigens is het voor Streep een soort herhalingsoefening van Out Of Africa bemerkte ik. Overeenkomst is dat Streep in beide gevallen een rusteloze ziel speelt en een man ontmoet die zich moeilijk laat binden. Heel misschien wel Eastwoods beste film als regisseur en acteur omdat die hier voor het eerst toont dat ie kwetsbaar kan spelen. Een opmerkelijke keuze van hem ook, gezien hij meer bekend is om zijn macho films.

Ik ben in slaap gevallen tijdens het eerste uur. Wachten maar tot ie weer is te zien. Opvallend zijn de vele negatieve kritieken op RottenTomatoes die neerkomen op style (veel expliciet geweld en sadisme) over substance en ontwikkelen van afgeronde karakters. Koolhoven heeft talent... maar hij is geen Sergio Leone die Koolhoven zegt te bewonderen. Van Leone wordt vaak gezegd hoe hij nieuwe standaarden neerzette in filmmaking, maar dan vergeten we dat er altijd een geweldig narratief aan de basis stond van zijn films. Waarom zoveel religiegerelateerde rotzooi en sadisme willen vertellen? Alleen omdat het er is op aarde? Hm. Mooie landschapscinematografie. Dokota Fannings Hollywood haar detoneert raar met het gothic verhaal.

Erg goeie film van een opmerkelijke regisseur die films in zulke uiteenlopende genres maakte. Denk aan Sense and Sensibility (Jane Austen boekverfilming), The Ice Storm (relatieperikelen in de 70's) and Running With The Devil (overleven in de Amerikaanse burgeroorlog). Als je de film niet aanstaat, zie je 'm toch niet. In plaats van hier onzin uit te kramen of je persoonlijke voorkeur voor een andere soort cowboyfilm te ventileren. Aangrijpend, zonder overly sentimental te worden, zeker naar het einde toe. Geweldige, ingetogen rol van Heath Ledger.

Niet onaardig... hoofdzakelijk vanwege de ook weer niet al te grote twist halverwege. Crowe speelt hier een gladjakker van een NY mayor. Alleen, hebben we New Yorkers echt zo laag zitten dat we denken dat ze zo'n eikel zouden kiezen? M.a.w. Crowe is weinig subtiel. Daardoor ook geen echte gelaagdheid. Wahlberg speelt nergens de persoon die volgens het verhaal onder grote druk zou moeten staan. Kan die dat wel? Duidelijk dat de twee acteurs waren gekozen voor hun bankability. Maar andere (onbekendere) acteurs hadden er veel meer van kunnen maken. Ook de regie had iets afstandelijks. Oh, en dan nog dat eeuwige cliché van projectontwikkelaar boeven. Och-och-och. Natuurlijk zitten er boeven bij. Maar wat gesuggereerd wordt in de film, kan helemaal niet. En zeker niet in NY. Wat neem je de kijker dan ook echt niet serieus. Voelde ook aan als met de haren erbij gesleept, want uiteindelijk lag daar het accent niet... Alsof scenarist en regisseur wisten dat dit een zwak punt was.

Pijnlijke film. Zeker als je nog ergens de gedachte hebt dat het spannend en rock 'n' roll is om ten strijde te trekken in een Bradley fighting vehicle met de speakers op +12. Hoop toch dat het de Amerikanen duidelijk is dat ze niks te zoeken hebben in landen waar war lords de dienst uitmaken. Onvermijdeiijk is dat je met zware psychische schade terugkomt, als je al terugkomt van het front. Schrik niet... Het onvoorstelbare getal van 22 veteranen dat zelfmoord pleegt iedere dag. Maguire, sloompie uit o.a. Spiderman en Ride With The Devil, speelt pijnlijk realistisch. Deed me denken aan de drill sergeant uit Beavis & Butt-Head. Portman going through the motions speelt fantastisch. War Sucks Big Time! Ter compensatie, Jake neemt toch een lekkre verpleegster mee naar het family dinner.

Van alle Sergio Leone's is dit mijn favoriet. Yep, boven Once Upon A Time In The West. Episch, niet alleen vanwege de lengte. Heeft net even wat meer (Once upon a time is in wezen erg nihilistisch), o.a. aan boodschap (dat oorlog zinloos is) en humor. Eli Wallach speelt hier de rol van z'n leven (werd ie later maar wat vaak aan herinnerd). Lee van Cleef is nergens dreigender; vooral de house visit die hij aan het begin van de film doet bij een kerel van wie hij inlichtingen wil. Een vrij lang uitgesponnen scene, die denk ik Tarantino heeft geinspireerd tot de soortgelijke scene in Inglorious Bastards. Clint Eastwood is in deze film quintessentieel Eastwood als eenzelvige bounty hunter.