Opinions

110 minuten, maar eigenlijk zijn dat er 95. De aftiteling duurde serieus een kwartier. De film mist nogal een eigen smoel en is een allegaartje van allerlei animatiefilms van Disney, Pixar, Dreamworks et cetera. De film is vaak ook enorm druk en schreeuwerig, iets waar ik totaal niet van houd. Jammer, want ondanks de weinig creatieve ideeën had hier best een vermakelijke film ingezeten. Het stemmenwerk is oké, animatie niet heel bijzonder maar gaat ermee door, dat gezinnetje kent wel een redelijke chemie en het eerste halfuur is nog wel prima. Daarna echter wirdt het pakken minder. 2,0*.

Niet helemaal mijn film. Enkele geinige momenten en enkele aardige 'kills', sfeertje is oké net als de look van de film. Maar de film is ook weinig verrassend en wist me simpelweg ook maar matig te interesseren. Geen van de personen kon me boeien en dan maakt het ook weinig uit wat er met ze gebeurt in zo'n film. Je ziet wel maar beleeft niet. Het einde is wat flauw en het is zelfs zo dat ik niet ervan op keek, al is het maar dat je ergens wel een twistje nog verwacht. 2,0*.

Toch een lichte tegenvaller na een aantal sterke films op rij van Disney. Voor mijn gevoel lag dat eraan dat deze film meer op kinderen is gericht dan pakweg Zootopia of zelfs maar Frozen. De humor is nooit echt leuk (die hele kip voegt ook verhaaltechnisch niks toe en stoort vooral), de moraal is er soms iets te dik op gelegd en er zit geen enkele verassing in met alle deus-ex-machina's aan toe. En ook dat oma als geest langskomt leek me eerder een slechte herhaaloefening van Mufasa die Simba even komt toespreken. En bovenal wist de film nergens echt te ontroeren. Dat zal ook aan de liedjes liggen die wel aardig klinken, maar ook overgeproduceerd zijn, niet echt blijven hangen en op wat vreemde momenten komen. Bij andere Disneys had ik dat toch minder.

Anderzijds is het allemaal best plezierig om te zien en vliegen die 100 minuten voorbij. Ook zitten er soms wel leuke verwijzingen in naar andere Disney-films of zelfs naar Mad Max. Daarnaast is de animatie soms prachtig. Technisch knap, maar het ziet er esthetisch ook mooi uit, vooral die luchten in de achtergrond. Maar het is vooral de figuur Moana (dan mag ze in Europa anders heten, sommige dingen weiger ik te noemen) die echt verbluffend is. Voor het eerst had ik bij een computerfiguurtje het idee naar en mens te kijken. Haar vormen van de armen, de bewegingen, de glans van de huid, dat was echt heel mooi om te zien. Natuurlijk haast. Haar hoofd was dan nog wel typisch animatie, maar dat is prima want gezichten zijn waarschijnlijk nog onbegonnen werk. Voice acting was ook prima met een frisse fijne Moana (meisje is pas net 16 zag ik) en een totaal niet herkende The Rock, ook nu niet als ik de trailer bekijk met zijn naam in het achterhoofd.

Al met al wel potentie maar te kinderlijk en te afstandelijk. Ik miste een bepaalde klasse, de echte Disney-magie. Dat niveau werd wel gehaald in het leuke voorfilmpje, niet in Moana. Net aan 3,0*.

Ik herinner me Moana vooral om twee zaken. Dit was echt de eerste keer dat cgi zorgde voor een op het oog levensecht lichaam. De contouren en vormen van de armen en schouders van Moana wisten dat levensechte echt te raken (het hoofd was dan nog wel wat cartoonesk). Ook de kleur van de huid en hoe de zon erop valt en de huid laat schitteren: uitstekend gedaan.
Maar Moana was ook de film waarmee een reeks sterke films werd afgesloten. Die film toen was best weg te kijken maar eigenlijk weinig bijzonder en op één liedje na ook op dat vlak weinig speciaal.

Nu deel 2 dus. Had het Huis van de Muis decennia slechts één sequel als hoofdfilm (Rescuers Down Under), daar is Moana 2 de derde in korte tijd al. Dat getuigt ook wel van de zoekende vorm van Disney (komende jaren komen Zootopia 2 en zelfs Frozen 3, de miljardenfilm van de laatste jaren).

Niettemin, deze film is echt op elk vlak overbodig. Saai vooral en enorm veilig. Liedjes blijven niet hangen, het verhaal mist een zekere rechtvaardiging, de boef van dienst is onzichtbaar (letterlijk trouwens want hij komt niet in beeld). De film draait vooral om Moana en alle bijfiguren hadden makkelijk eruit gehaald kunnen worden zonder dat je iets mist. Zelfs Dwayne Johnson is erg vlakjes in zijn stemmenwerk. Grappen zijn gericht op kinderen en vaak niet leuk.

Gelukkig duurt de film niet te lang en de technische kwaliteit van animatie is prima maar dat was deel 1 ook al. En soms is de film zelfs lelijk (die zeemonsters, die storm aan het eind) Op elk vlak een teleurstelling. 1,5*

Een half jaar terug heb ik het boek gelezen. Dat leek me enigszins onverfilmbaar. Het basisverhaal over de jacht op de walvis kan wel verfilmd worden, maar de rijkdom erom heen wordt lastiger. Pagina na pagina beschrijft Ishmael van alles over de walvisvaart. (Te uitgebreid overigens naar mijn smaak, de roman zelf zakt te ver naar de achtergrond en dramatisch werkt het boek dan ook niet).

Nu wel, deze film richt zich dus als verwacht op het basisverhaal en wordt hiermee ook een vrij eenvoudige film die weliswaar wat thematiek (Christelijke vooral) erin verwerkt maar vooral een leuke avonturenfilm is. De film ziet er trouwens echt uitstekend uit. Zeker voor iets uit de jaren 50 maar nog steeds kan de film ermee door. Filmisch is de film niet heel bijzonder en qua acteren is het wel wat houterig allemaal maar al met al kijkt de film wel aardig weg zonder echt te imponeren (vooral dat dit ding 70 jaar oud maakt het imposant maar anno 2024 maakt zoiets dan veel minder indruk). 3,0*.

Een uur lang een erg fijn sfeerportret van de stad LA. Prettig tempo, mooie beelden en vooral veel sfeer. Lekker voortkabbelend en erg leuk om te kijken. Daarna komt meer drama en gaat de focus van gebeurtenissen naar drama en psychologie en dat boeide allemaal veel minder. Per saldo nog wel voldoende maar met een vervelende nasmaak. 3,0*.

Nee, dit vind ik dus helemaal niks. Ergens wil ik wel geloven dat Kim iets zinnigs wil zeggen met de film, maar als je alleen maar zulke absurde situaties toont, dan gaat de inhoud volledig langs me heen. Blijven over nogal geforceerd zwijgende mensen (het experiment kan ik wel waarderen overigens), veel rare en soms onsmakelijke scènes en eigenlijk niets wat mij ook maar kan vermaken. 1* voor het experiment en één mooi meisje dat topless gaat.

Een soort kruising tussen het eveneens door Sorkin tot script verwerkte The Social Network (vooral in de hele opbouw) en Goodfellas (voice-over en rise and fall). Deze Molly's Game brengt weinig nieuws onder de zon, mist soms de pacing die Fincher en Scorsese wel aan hun films gaven en mist echt emotionele diepgang, maar is wel goed en vlot in elkaar gezette film die meer dan vermaakt. Het helpt dat de meeste rollen goed worden ingevuld. Chastain maakt haar personage tot iets waar meer achter de façade zit en Alba is al indrukwekkend met zijn postuur en goed zittende overhemden, maar weet ook een rol dat dat beetje meer kracht mee te geven. Lekker gemonteerd ook, dit interessante inkijkje in een wereld vol luxe van dure whiskeys, veel geld en zakendoen aan de pokertafel. Het is in ieder geval fijn om naar te kijken met weer scherp geschreven teksten en genoeg humor om bijna 2,5 uur te vermaken. 3,5*.

Draak van een film. Te lang en vooral met een Cotillard die ik enorm karikaturaal vond, zeker als ze de oudere Piaf speelt. Heel soms oogt ze fijn naturel als een jongere versie maar die momentjes zijn sporadisch. En aangezien dit een drama is en volledig rond Cotillard draait ging de film geen moment leven. De structuur en het veelal inzoomen op enkele gebeurtenissen werkt dan ook niet, zoals zo vaak niet in biopics. Ik leer iemands leven kennen ja, maar een Wiki-lemma leert mij evenveel. Visueel wel aardig maar soms iets te donker. 1,5*.

Nou de laatste Dolan dan. Voorlopig in ieder geval want er moet iets heel geks gebeuren wil ik nog een film van hem opzetten snel - ik had een box van vijf films waarvan dit de laatste was om nog te zien en op het op momenten aardige Laurence Anyways viel de rest zwaar tegen.

Enfin, ook Mommy smaakte me niet. Op momenten toont Dolan wel dat hij een scène goed in elkaar kan zetten bijvoorbeeld in die bar met het zingen van Vivo Per Lei. Hoe de sfeer daar knap naar voren komt, de blikken van de hoofdpersoon naar zijn moeder waarbij de camera vanuit zijn blik staat en je goed zijn gevoel kan invoelen, dat alles is knap gedaan. Ook eerder een scène waarbij hij danst met een winkelwagentje is mooi.

Maar verder vond ik de prent niet heel boeiend. Ik snapte sowieso niet waarom er een fictieve wet wordt gebruikt om een verhaal te vertellen. En dat vat misschien wel alles samen. Dolan heeft prima ideeën maar eigenlijk is het het allemaal net niet en te gemaakt. De pacing is voor anderhalf uur nog oké maar daarna zakt de film echt in. En ondanks af en toe mooie plaatjes vond ik het krappe beeldformaat vooral storend. En dat ene moment dat het beeld wel breder is, inhoudelijk passend en prima gedaan, vond ik het eigenlijk ook niet heel speciaal eruitzien. 2,0*.

De film begint boeiend maar verzandt in een weinig boeiend relaas en ook wel nikserigheid. Jammer, want visueel is dit verrukkelijk met al die kleurtjes, echt iets dat helemaal mijn smaak is. Ook de soundtrack is fijn en het sfeertje is goed getroffen. Alleen wist de film me maar matig te interesseren. 2,5*.

Best aardig, maar nergens spetterend of ook maar met iets nieuws onder de zon. Spannend wil het nergens worden en de maatschappijkritiek die tussendoor komt is eerder storend dan dat het punt wordt gemaakt. Dat komt misschien ook een beetje door het gekunstelde script. Als geheel is het allemaal wel vermakelijk maar daar blijft het bij. Clooney is prima als altijd en ook Roberts doet haar ding, maar vooral O'Connell is een zwakke schakel. Het probleem is nu net dat hij ook een loser is, met zijn ongeschoren baardje en vies jack aan waar ik geen enkele sympathie voor kon hebben. Je hebt gegokt en verloren, jammer. Toen zijn vriendin eenmaal los mocht gaan was dat nu juist het meest hilarische stuk. Een gijzelnemer met iets meer klasse (of juist een hoge mate van intelligentie) had de film voor mij beter gemaakt. 3,0*.

Typisch jaren 80. Visueel lelijk, overdreven geacteerd (Hanks is gewoon irritant met zijn harde gelach soms) en gewoonweg niet overtuigend genoeg. Er zitten af en toe nog leuke grappen in (die badkuip, daarna kapot gemaakt door Hanks die blijft lachen) of geinige running gags (die opmerkingen of het een raketbasis is) maar als geheel helaas niet leuk genoeg, niet echt geloofwaardig en ook gewoon wat saai. 1,0*.

Typische Oscar-film. Niet slecht, goed verteld maar ook oerdegelijk. Het is eerder ook een film waar plot belangrijker is dan een diepgaande uitwerking. Ergens merk je wel dat ze de persoon van Piit wat diepgang willen geven, maar dat hangt er een beetje bij eigenlijk. Pitt is dar ook niet de acteur naar, hij moet gewoon zijn ding doen is niet heel moeilijke rollen. Dat is zijn kracht en daar kan ik hem goed hebben.

Verder kijkt de film best aardig weg en die 130 minuten vervelen ook niet. Enkele aardige shots, vooral als Pitt met z'n auto afslaat en de camera op de snelweg blijft voortgaan. Ook al met al is het een leuk inkijkje in de honkbalwereld met de oudere scouts in hun polo's die een spelers niets vinden vanwege z'n lelijke vriendin. 'Zo'n speler heeft geen zelfvertrouwen'. Hoewel daar iets in zit geeft het vooral aan dat het een sport was waar technologie nog niet echt was doorgedrongen. Ik vraag me ook af of men vroeger koppig was, of dom of dat het echt een briljant idee was om meer naar data te kijken zoals we nu anno 2018 zo gewend zijn. Maar dat soort vragen wil de film niet echt stellen. 3,0*.

Een film in drie delen. Een deel actie en opbouw maar ook rommelig gefilmd, dan een flink stuk ingetogen stuk rond spiritualiteit en vervolgens weer flinke actie die een stuk beter is gefilmd en ook wel het beste deel van de film is.

Gewaagde cinema wel enerzijds waar heel veel hooi op de vork wordt genomen (maar het wordt niet te veel), anderzijds zijn alle thema's en plotjes (inclusief corruptie van politie en rijke lui) wel behoorlijk platgereden paden inmiddels. Patel is ook een wat vlakke acteur en weet de film niet de volle speelduur echt te dragen. In fysieke scènes gaat het nog wel (en gelukkig zijn er genoeg), in de ingetogen stukken is hij een heel pak minder. 2,5*.

Deze film duurt ruim 130 minuten, en hoewel tegen het einde de film wat begint te slepen is het tempo toch wel goed genoeg om niet te vervelen. Omgekeerd wordt het begin nogal afgeraffeld, de hoofdpersoon moet snel naar de plek van het verhaal komen om daar verder te gaan met de film, en eigenlijk is dat de hele film, echt meeslepend wordt het zo nergens. De film is vrij afstandelijk, de hoofdpersoon nit altijd even volgbaar in zijn gedachten (alsof het vooral bedoeld is de plot vooruit te helpen) en de personages gaan ook niet echt leven. Ik kijk dus uiteindelijk naar een film die niet verveelt maar me ook niet raakt. De mooie tekeningen af en toe helpen de film dan nog wel aan een voldoende. 3,0*.

Heel erg matig. Inhoudelijk voegt de documentaire niets toe, zoals hierboven gezegd: de wikipagina geeft veel meer informatie. Men probeert de persoon Fritzl te duiden vooral, maar komt niet verder dan wat algemeenheden. In de basis zijn gesprekken met kennissen wel boeiend, maar dat komt vooral steeds neer op: dit had ik niet gedacht bij hem. Verder ook weinig boeiend filmisch in elkaar gestoken. 1,0*.

Tegenvaller - veruit het minste dat Pixar tot nu toe heeft laten zien.

Een prequel dus op Monsters Inc, een heel aardige filmpje toentertijd. Deze prequel gaat terug naar de studententijd van de monsters, maar in plaats van een mooie coming of age-film krijgen we een vrijwel volledig plotgedreven film waarin elke emotie door je strot wordt gedauwd en elke poging tot karakteruitdieping zo wordt uitvergroot dat van nuancering en echte emotie geen sprake kan zijn. In plaats van een muurbloempje (als je het hebt over wel een goede film) is de protagonist nu het lulletje rozenwater eersteklas, het pispaaltje, en dat de ganse film door. Je weet overigens wel waar het eindigt (al is het maar doordat dit een prequel is).

Maar goed, er wordt zo sterk duidelijk gemaakt dat Wazowski zielig is, dat hij niet meer zielig is daardoor. En wat Pixar ook maar niet duidelijk weet te maken is waarom Wazowski niet eng is, maar pluchebeest Sally wel. Mij lijkt het dat alle monsters eng zijn, maar goed. Ow ja, en de dikkertjes zijn de sulletjes in de film. Als je het hebt over ideeënarmoede.

Technisch is de film wel verzorgd, al vond ik een Brave veel knapper nog, maar soms is het gewoon ronduit lelijk. Het is een 3D film, maar kijk die niet in 2D dan, want het is soms overduidelijk dat er een bepaald 3D-effect had moeten zitten. De manier van plaatsing van objecten, de hele mise-en-scène, is daarop gericht. In 2D gaat dat irriteren. Buiten dat vind ik de film esthetisch gewoon niet mooi of ook maar ergens bijzonder. De herfstkleuren aan de bomen soms, en die scène met roze prikdingen zijn nog wel aardig, maar de rest ziet er gewoon niet uit. Wall-E had dat wel, maar deze MU is soms tegen het kitscherige aan, en zeker beelden van de universiteit en vooral van interieurs vind ik vanuit de computer gewoonweg niet mooi. Geen idee wat dat is, maar Pixar doet verder er ook helemaal niets mee, behalve proberen alles zo fotorealistisch mogelijk te krijgen. Brave had daar ook al last van, maar die zat technisch nog een niveau hoger.

Het is dat de film redelijk wegkijkt en het stemmenwerk in orde is, maar verder is dit een onding eerste klas. 1,5*.

Animatie al stukken beter dan Toy Story. Figuren zien er al veel beter uit, meer 3d dan ooit, en bewegen zeer vloeiend. Ook 'camerawerk' is wederom verbeterd. Technisch zeer sterk voor die tijd (dan hebben we het over 8 jaar terug). Estetisch niet altijd even bijzonder, maar veel beter dan Toyr Story en zelfs Ratatouille. Mooi kleurgebruik in vooral het kantoor van de Inc. Ook leuke begincredits. Aantal mooie scènes (deurenscène's, waar ze de hal binnekomen tijdens werk, en in het deurenmagazijn).
Maar goed, technisch prima, verhaal is ook belangrijk. We krijgen in ieder geval een zeer origineel verhaal, met sterke personages met goede stemmen. Enkele leuke grappen, al had het wat scherper gemogen.
Toch zakt even halverwege de film in. Wel een aardig grapje de Yeti in de Himalaya maat tempo gaat eruit en sentimentaliteit komt nogal geforceerd over. Aan eind herpakt de film zich.

Matig, vooral door het nogal manke script. Het geheel is rommelig, de scènes voelen allemaal als los zand en fragmentarisch aan en de hele toon van de film is het net niet. Het is te luchtig om echt drama te zijn (en die luchtige toon past helemaal niet) maar het is niet ver genoeg doorgevoerd om echt een komedie te zijn. Heel veel scènes voelen ook overbodig aan en het verteltempo is ook langs niet altijd consistent en goed. Verder is het geheel aardig gefilmd, maar nergens wordt het bijzonder.

De muziek is wel mooi, de ideeën over kunst ook, Clooney is altijd fijn, er is echt te zien dat er budget was met veel massascènes (die toch helemaal niet nodig waren voor zulk een film als deze) en sommige losse scènes werken echt wel. Het is dus een film van momenten, alleen zijn die er te weinig. 2,0*.

Ik ga niet eens proberen hier een objectief stukje te schrijven, zelden zo geërgerd aan een filmpersonage als wat Heijmans hier neerzet, met zijn vlassig baardje - echt, als je geen baard kan laten staan, doe het niet- en dat constante geschreeuw en moeilijkdoenerij. Meestal, bij ruzies tussen man en vrouw, sta ik vierkant achter de man, omdat die de meest rationele kant heeft. Dat ik nu volledig Sallie Harmsen steunde, zegt al genoeg.

En in dit geval werkt de regie ook niet mee. We leren eerst de loserkant Heijmans kennen, het moment dat hij klootzak is, en vervolgens zie je stukjes van daarvoor dat hij lief en aardig acteert, maar ik blijf hem constant als mr. mislukt zien, en dat komt gewoon nooit meer goed. De rest boeide me verder ook niet, Harmsen doet d'r best maar kan het ook niet alleen, Ter Steege acteerde iedereen naar huis maar had een te kleine rol en verder zag de film er ook niet heel mooi uit; niets om van te genieten.

An sich had er best wat ingezeten, met een jong koppel dat wat uit elkaar groeit bij de komst van een baby, maar dan wel in een juiste chronologie (echt, dat spelen met de tijd is niet alleen fout zoals uitgelegd, maar het heeft überhaupt geen enkele functie) en niet de overdreven reacties van Heijmans. 0,5*.

Samen met m'n vader geweest. Hoewel meer mijn muziek dan de zijne vond hij de docu echt een stuk beter en indrukwekkender. Ik vond dit ding op momenten zeker goed gemaakt, maar ook enorm druk en vermoeiend en echt te lang. Knap wel hoe een tijdsbeeld wordt geschetst (vaak met sfeervolle en mooie beelden) en hoe we iets van de kunstenaar Bowie te weten komen in deze enorm brij aan beelden. Het is echt te veel over een te lange speelduur en vaak voelt het allemaal als wat los zand. Ik snap m'n vader wel dat hij de docu indrukwekkend vond, maar ik vond hem ook vaak onplezierig en saai. 2,5*.

Deze film slaat op momenten helemaal nergens op. Bullshit met de grote B. Maar toch, ik heb me eigenlijk wel vermaakt. Ondanks de gebruikelijke Emmerich-elementen met een uiteengevallen gezinnetje en alle clichés vandien. Zelfs de verwoestingen, waarvoor ik kwam, vielen wat tegen. Maar al met al valt de film geen seconde stil en verveelt nergens, actie wordt netjes in beeld gebracht en dat einde wist ergens wel te boeien. 3,0*.

Geinig dat de film begint met hetzelfde nummer dat Kendrick Lamar als sample gebruikte om zijn To Pimp a Butterfly te starten. Zelfde thematiek ook een beetje, beide over de breedte ook niet het meesterwerk wat sommigen erin zien, maar beide wel met enkele sterke stukken.

Enfin, de film dan. Dit is echt een typische hit & miss. Er is ook heel veel mogelijk met dit verhaal en met de locatie en tijd, met beide wordt echter weinig gedaan. Bij Miami jaren 80 denk je snel aan Vice, bepaalde muziek en kleurrijke straattaferelen. Deze film speelt zich in een ander milieu af, waardoor je eens een andere blik op die periode kan krijgen maar eigenlijk wordt vrij weinig daarmee gedaan. Jenkins had best wat meer focus op sfeerzetting mogen leggen. Ook het verhaal is maar zozo. Alle clichés en alle ellende van de wereld worden erbij gehaald, al snel te veel wat mij betreft. Precious had daar ook onder te lijden. Zoiets mag best strakker. Daarnaast is de structuur van de film ook een struikelblok. We krijgen steeds een kort moment uit iemands leven te zien in drie hoofdstukken. Daar ben ik wel fan van, in plaats van iemands hele leven te tonen. Maar de afzonderlijke delen zijn net te kort ook om echt een band te krijgen.

Maar er wordt wel goed geacteerd. Sowieso stoorde ik mij aan niemand en dat gebeurt nogal eens als men van dit soort typetjes speelt. En vooral Ali is wel geweldig trouwens, warm en persoonlijk en helemaal zen in zijn rol. Ook de drie acteurs die Chiron spelen doen het goed. Hun manier van acteren, mimiek, lichaamshouding is steeds gelijk waardoor ze volstrekt geloofwaardig zijn en je gewoon ziet dat het dezelfde persoon is. En André Holland in het laatste deel is erg fijn. Alleen Naomie Harris' nominatie snap ik niet. Niet dat ze slecht is, maar zo heel bijzonder is haar rol toch echt niet.

Verder prima muziek en soms best wel fraaie beelden. Vooral dat leren zwemmen is schitterend, met die verontrustende violenmuziek erbij, of in het derde deel in dat eettentje. Dat had wel iets weg van Wong of Hou en vond ik veruit het beste deel uit de film. De rust die dat uitsprak, de registrerende camera ineens, mensen die gewoon bezig zijn met hun leven en twee acteurs die staan te knetteren. Jammer alleen van veel van de rest.

Veel gemiste kansen en enkele mooie momenten. Maar eigenlijk ook liet me dit volstrekt koud. 3,0*.

Als er een film bestaat met meeste moordpogingen op Bond, dan zal deze Moonraker met twee vingers in de neus winnen. Achtereenvolgens wordt hij onder schot gehouden om in een vliegtuig hem te laten neerstorten, daarna zonder parachute uit het vliegtuig gegooid, in een g-krachtsimulator gezet, in een gondel in Venetië aangevallen, door een Ninja aangevallen, in een kabelbaan aangevallen, in een boot op een rivier nogmaals aangevallen, door een wurgslang gegrepen, onder raketmotoren gezet en nog met een pistool bedreigd in het ruimteschip - Bond overleeft alles.

En daar wringt de schoen toch een beetje. Zeker met Moore was Bond altijd al een beetje silly, maar deze film neigt naar camp en gaat elke vorm van zelfspot voorbij. Als actiefilm is dit niet serieus te nemen (zeker niet met dat lasergevecht of met die gondel over het San Marco Plein) met ook wat lauw geschoten actiescènes maar ook als Bond-film ging me deze prent net iets te ver, voorbij het nog net genietbare. Zelfs die verwijzing naar Close Encounters of the 3rd Kind vond ik er net te over gaan. Het wordt zo een vrij lange zit van losse scènes achter elkaar op weliswaar mooie locaties dit keer, maar die nergens echt samenhang hebben. Daarnaast wordt Bond nog wel eens wat speurwerk gegeven, maar ook dit lijkt vaak maar per toeval te gebeuren. Het is mij nog steeds onduidelijk waarom hij Drax verdacht. En dat gaat de hele film door waarin logica nergens te vinden is.

Het Bond-meisje van dienst is dan wel weer aantrekkelijk en Moore - niet de beste acteur, niet de beste Bond - voelt zich absoluut helemaal op zijn gemak binnen deze nonsens. Hij weet goed in wat voor film hij zit, vuurt one liners af of zijn leven ervan af hangt (al overleeft hij het toch wel), maar blijft binnen deze wereld toch nog net geloofwaardig. Maakt dat een goede of genietbare film? Nee, maar het maakt ook wel het enige kijkbare zo ongeveer. 1,5*.

Mijn eerste van deze Wes Anderson, en zo te lezen een film die in het verlengde ligt van zijn voorgaande. Naast dat het een uitstekende film was, had ik ook nog een bepaald verrassingseffect.

Hoe mooi is kalverliefde? En hoe kan je dit goed brengen zonder melig of ergerlijk te worden. Anderson kiest ervoor door de setting nogal te stilleren en inhoudelijk tegen het licht absurde aan te gaan. Zo krijgen we een jeugdkamp dat nogal op een militair kamp lijkt (hoe de kinderen worden aangesproken op een gekreukte blouse, de marsmuziek op de achtergrond). Ook het meisje komt uit een nogal vreemd en wat koud gezin. Maar Anderson weet het draadje wel gespannen te houden – nergens draaft hij te ver door. Dan hebben we nog enkele leuke bijrollen van Norton en Willis (die man heeft nu eenmaal komische timing) en geweldig spel van de twee jonge hoofdrolspelers. Hun liefde komt eerlijk en oprecht over, en het geheel doet je terugverlangen naar je eigen jeugd zo rond je twaalfde.
Daarnaast veel subtiele humor. Vooral die oneliner van Edward Norton als ze iemand missen, maar ook dat no-parkingbordje als de agent wegrijdt. Ik moest in ieder geval vaker lachen dan bij de meeste andere film die het predikaat ‘komedie’ opgespeld krijgen.

Visueel is het allemaal even prachtig. Veel aardse kleuren als geel, groen en bruin sieren de eerste helft. Tegen de tweede helft aan, als Tilda Swinton de film inkomt, dan komt ook de koude kleur blauw er ineens bij. Het voelt koel aan, maar valt ook op omdat die kleur geheel afwezig was in het eerste deel. Door veel symmetrische shots, een starre constant één kant uit bewegende camera en door de decors ziet het geheel er nogal kitscherig uit, maar dan in de mooie betekenis van het woord. Ook de muziek was erg fijn en paste prima. Een plusje voor die muziek aan het begin, die je gelijk in de film deed knallen.

Zeker 4*, maar door het verrassingseffect omhoog afgewaardeerd. Dus 4,5*, en zo tegen het einde van 2012 nog even de beste film van het jaar gezien (voor mij dan).

Film die net niet leuk genoeg is en een beetje voortkabbelt eigenlijk. Grapjes vallen soms aardig, maar vaak zie je de grap wel zitten maar valt die net niet. Dat komt mede door Van Doesburgh en Wallis de Vries die niet geweldig acteren en komische timing missen. Dan doet Minis het echt een stuk beter en ook Hans Kesting vind ik altijd wel een fijne acteur. Film verveelt niet per se, maar kijkt makkelijker op de achtergrond weg dan anderhalf uur vol focus. 2,0*.

Matig. Doet al snel denken aan die Nederlandse komedies als Oppassen, grappig wordt het nergens maar het kijkt wel aardig weg. Alleen duren die series steeds korter dan een uur. 90 minuten is echt te lang. Michiel Romeyn is prima en dat sfeertje rond de Joodse wereld best aardig, al doet dat an sich nergens ter zake. Maar met dat sfeertje en die keur aan personages had je hier volgens mij ook veel beter een serie van kunnen maken. Als film is het allemaal wat te dun en simpel uitgewerkt. 2,0*.

Film die me moet kunnen liggen maar men focust net te veel op oninteressante zaken. De vertolkingen zijn ook wat vlakjes waardoor de acteurs me ook niet wisten te betrekken hierbij. Slecht is het allemaal niet en de film geeft een aardig inkijkje in de levens aldaar maar wist me simpelweg niet te raken en verveelde te veel om hier een voldoende aan te kunnen geven. 2,0*.

Dit was echt een wangedrocht. Een film als los zand. Dit ding duurt 105 minuten, dus niet al te lang. Fijn omdat elke seconde minder een gewonen seconde is, maar anderzijds miste deze film heel veel. Dit is een film zonder vlees op de botten die van scène naar scène en van moment naar moment huppelt zonder dat je als kijker wordt meegenomen. Leto doet nog zijn best, maar de rest van de film is bloedeloos (pun intended ja). De love interest hangt er maar wat bij, de bad guy van dienst erg mager (Matt Smith is sowieso een irritant acteur) en bovendien was van mijlenver te zien dat de beste man de antagonist zou worden, alleen nergens wordt nu echt invoelbaar gemaakt waarom hij boosaardig wordt) en de plot is veel te dun met een extreem magere finale. Eigenlijk mist de film een middenstuk. Dit is opbouw, met een climax, die alleen geen climax is. En de opbouw is prut. De muziek is ongeïnspireerd en de actie verschrikkelijk in elkaar gezet. Soms zie je echt niet wat er gebeurt. Met daarbij slechte getimede slowmotions. Sowieso visueel zonder idee. Soms ineens groene filters, dan weer meer naturel en dan weer gewoon saai en lelijk. Het lijkt alsof meerdere mensen de film hebben gemaakt zonder enig overleg. En dan die twee inspecteurs die er maar wat bijhangen en iets als komisch duo moeten voorstellen maar er totaal niet bij passen. En spanning of echte horror wordt ook node gemist. Ja, ik heb weleens slechtere films gezien. Of saaiere. Maar soms zegt een gevoel meer. 0,5*.