Opinions

Ik vind deze docu wel fijn. Sfeervol in zwart-wit (en ergens richting het eind knalt de kleur eruit tijdens een concert) en ergens heb je wel een idee van de zoektocht van U2 hoewel tot echte antwoorden komen ze niet. Misschien is dat interview in het begin wel typerend als lacherig het antwoord "I don't know" wordt gegeven. Als kijker word je niet veel wijzer over de band of over hun zoektocht, maar je hebt wel de tijd om de sfeer van de V.S. op te doen en dat is soms voldoende. En mooi om te zien waar hun invloeden in die periode lagen en vooral om te zien dat I still haven't found echt wel een gospelsong is. 3,5*.

Erg mooi filmpje. De kwaliteit van de camera mag dan brak zijn (en die goedkope look doet soms echt afbreuk aan de film) maar Iwai probeert er wel leuke shots mee te schieten. En, zoals Onderhond al aangaf, ongetwijfeld was dat nog beter tot recht gekomen in een breder formaat. De switch halverwege is origineel te noemen, vooral doordat je als kijker nooit weet of dit een soort droom is, of gewoon hetzelfde verhaal maar net anders verteld. Verder gewoon een lief filmpje, een sfeerschets op een zomerse dag met ontwapenende kinderen. Het minste aan de film is nog wel de geringe lengte, dit had van mij best langer mogen duren. 3,5*.

Aardig maar nergens verrassend. Vanaf seconde 1 weet je als geoefende kijker dat er iets niet helemaal pluis met die perfecte wereld en dat komt ergens halverwege de film wel naar voren, al doet de film het nog af als een verrassing. En zo kabbelt de film te veel voort zonder ergens echt te boeien. De aankleding is wel prima, acteerwerk oké, set design ook wel fijn maar de film is simpelweg wat saai doordat ik zoiets al vele malen eerder heb gezien en dan ook wel beter. 2,5*.

Lange tijd een hele goede film. Spannend, sterke sfeer, inhoudelijk en thematisch prima en dat gevuld met mooie personages die allen stuk voor stuk uitstekend worden weergegeven door de acteurs. Als één punt wel als beste genoemd mag worden, dan is het het acteerwerk. Alles zee naturel en natuurgetrouw, maar toch heeft elk van de vier hoofdpersonen een eigen karakter. Zo vliegt de film voorbij als de pionnen langzaamaan worden klaargezet voor een grootse finale.

Maar dan de laatste tien minuten. Als je verwacht dat men langzaam meegaat in de maalstroom naar beneden en alles steeds ellendiger (maar als film spannender en beter) wordt, eindigt de film ineens. Werkelijk een anticlimax. Met de luttele huidige 90 minuten had er makkelijk een kwartier bij gekund. Zonde. 3,5*.

Een iets andere Ozu dan de meeste die ik gezien heb. Hoewel bepaalde thema's wel terugkomen is de invulling wel echt anders. Alleen al dat de film in een klein dorpje speelt maakt deze film anders. Verder zoals al zijn andere films met en lekker kabbelende tempo, nu in kleur met af en toe fijne plaatjes, maar ook een inhoud die mij niet boeide, waarmee dit wel de minste Ozu is die ik heb gezien. Wel is de film, door Ozu's kwaliteiten, nog voldoende. 3,0*.

Leek meer op een item uit EenVandaag, zowel qua inhoud als (goedkoop ogend) camerawerk, maar dan uitgerekt tot 45 minuten. Dat zijn er 25 te veel. Vooral omdat men bij de 4 gezinnen blijft en je deze na elk 5 minuten wel hebt gezien, en zeker dat Indische gezin voegt weinig toe. Ja, ze letten op de kleintjes maar zeggen ook nuttige dingen als dat een dagje naar het park met bellenblaas voor kinderen evengoed en geslaagde dag is. True, maar dat levert wel minder vermakelijke televisie op, net als dat stelletje dat een goedkope bruiloft wil weinig interessant is. Dan liever iemand die uren bezig is om een paar cent te besparen op boodschappen of aangereden wild zoekt. Die tijd had je kunnen gebruiken om te werken, dat leverde meer op waarschijnlijk. Of minder vlees eten, dat bespaart ook, want £1500 per jaar aan vlees lijkt me wat aan de ruime kant. Dat zegt verder niets over de docu, wel is het vermakelijk, een kwartier dan. 1,5*.

p.s. Wel leuk om na te denken waar jezelf op bespaart. Ik koop vaak groenten uit de aanbieding, vooral omdat je zo niet hoeft te kiezen en elke week wel wat anders. En wasmiddelen haal ik ook wel tijdens de Hamsterweken, dat is zinloos te kopen pas als je ze nodig hebt. Beter 2 halen 1 betalen. Maar dat lijkt me normaal.

Aardige film, vooral het middenstuk is heel behoorlijk. Het duurt even voor de film op gang komt (die romance stelt weinig voor) maar eenmaal na de moord als de broer erbij komt wordt het geheel ook interessanter. Tot die tijd is de sfeer al wel aanwezig, van een gebied waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan en normen en waarden al 500 jaar hetzelfde zijn (dit lijkt een compleet ander land dan het Italië uit La Dolce Vita of La Notte). Maar met die broer erbij komt ook de tegenstelling met de moderne kustplaats. Dan gaat de sfeer behalce sfeervol zijn ook wat zeggen. Maar goed, het eerste halfuur is weinig bijzonder en aan het eind verliest de film ook wat focus. 3,0*.

Sterke film van Bertolucci, die helaas soms iets te gedateerd aandoet en net iets te afstandelijk blijft.

Inhoudelijk is dit werk ergens wel sterk. Man en vrouw - beide met hun eigen problemen - komen gewoon samen voor genot. Meer moet het in de basis ook niet voorstellen. Maar via de dialoog en het spel kom je langzaamaan er wel achter wat beide zo aantrekt in dit samenzijn. Vooral Brando speelt sterk, zeker als hij gewoon lekker aan het praten is in lange shots. Schneider heeft een enkel moment dat ze los komt, maar meestal is het net te houterig en stijfjes en vooral als ze gaat schreeuwen komt dat erg naar over. Zo deed iedereen dat vroeger, maar dat is niet mijn favoriete acteerstijl. Bovendien handelden beide af en toe wat vreemd, ongeloofwaardig haast. Verder dacht ik bij die boterscène: is dit alles?

Dat alles is een mooie fotografie in veelal gele kleuren waar af en toe andere kleuren als blauw en rood doorheen komen. Optimaal gebruik van Technicolor dus. Verder valt op dat de scènes met Brando alleen in zijn hotel nog iets bruiner zijn (zoals zijn gemoedstoestand daar) en de scènes met Schneider heel grijs, zoals haar schijnbaar banale te verwachten leven met haar verloofde Tom. Ook de laatste scènes zijn veel kaler in kleur en weg uit die dromerige sfeer van het appartement. Dit is dan weer zo een film waarin kleur prima wordt gebruikt en het echt een toegevoegde waarde heeft.

Al met al zeer sterk die op een aantal vlakken net te kort komt. Voorlopig houd ik het op 4,0*.

Ik had eigenlijk niet direct verwacht dit echt goed te vinden of in elk geval boeiend, zo van wat ik gezien had en gehoord, al is het maar dat soortgelijke collages van films mij sowieso beginnen te vervelen doorheen de film, ook al is het met muziek en beelden die helemaal in mijn straatje passen (ik denk aan Disney's Fantasia). Maar dat het zo saai was als deze Umfeld?

Is de muziek (meestal wel muziek, soms vind ik het echt meer sound design) nog best te pruimen en soms zelfs heel aardig (dat tweede filmpje met die beat), en zijn de beelden af en toe best fraai, als geheel zo achter elkaar is het gewoon niet uit te zitten. En dat alles abstract is helpt ook niet mee want behoudens een enkel moment kijk je gewoon naar animatie dat niet per se mooi of spannend is, maar ook dat volstrekt inhoudsloos lijkt. Althans, ik kan er niets uit halen behalve af en toe wat flatgebouwen. Van mij mag er op zijn minst toch iets te zien zijn waar ik wat mee kan.

Dit vind ik meer voor een expositieruimte in een museum op die grote schermen waar jezelf kan bepalen hoe lang je kijkt. Niet 55 minuten achter elkaar; na een kwartier geloofde ik het wel. 1,0*

Ik vond dit een mooie film. Sowieso de animatiestijl waar voor mij al voldoende detail in zat en daarmee een zekere magie geeft. En ook zeker de stadspanorama's en beelden van winkels en metrostations vind ik als ze geanimeerd zijn geweldig. En daarvan zitten er genoeg in deze film. Maar vooral het kleine verhaal vond ik fijn. Soms wat groot drama en soms wat onbegrepen gedachten van vooral het meisje, maar dat mag nauwelijks de pret drukken (hoewel de film anders nog beter had kunnen zijn). De sfeer is fijn, tempo is prima en de muziek past mooi. 4,0*.

Redelijke Koreeda. Dat fijne kabbelende tempo, de sfeer, het prettige ingetogen acteerwerk en sowieso het enorme gevoel voor realisme maken dit soort film altijd fijn om naar te kijken. De film verveelt geen moment en glijdt zachtjes voorbij. Ik kan ergens ook wel waarderen dat er niet echt een eind zit aan de film, het leven gaat immers gewoon door en dit is gewoon een moment. In een melodramatisch product zou zo'n avond leiden tot allemaal omwentelingen, nu niet. Wel is dit een mindere film dan sommige echt goede films van Koreeda. Dat komt vooral door de hoofdpersoon die nergens mijn sympathie heeft. Ik mag natuurlijk niet oordelen over verslaafden zolang ik dit zelf niet heb meegemaakt, maar dit soort liegende, bedriegende types die nooit veranderen, daar heb ik een broertje dood aan en ik vind dat ze gewoon een schop onder de reet moeten hebben. En aangezien deze gokverslaafde de centrale persoon is, wist de film me een stuk minder te pakken dan bijvoorbeeld Still Walking of Our Little Sister. Afgerond naar boven 3,5*.

Mooie film in dat typische heerlijk kabbelend tempo van Koreeda zonder dat het langdradig wordt. Haverwege lijkt de film ineens een dramatische wending te krijgen, maar dat gaat gelukkig al snel naar de achtergrond en Koreeda blijft geïnteresseerd in het leven van de vier meisjes en hun onderlinge verhouding (hoewel het tweede uur wel net iets minder fijn is daardoor). Dat levert geweldige scènes op, vooral als de zusjes wat geïrriteerd over elkaar zijn. In alles voelt dat echt aan. Mooi geacteerd ook waarin elk zusje wel haar eigen persoonlijkheid kan tonen. Ook enkele heerlijk dromerige beelden op de fiets en de lentebloesem aan de bomen en verder enkele fijne beelden van een grootstad. Met zoveel liefheid kan je dit dweperig noemen, maar soms heb ik dit nodig. 4,0*.

Aardige film die redelijk wegkijkt, maar nergens echt uit de ban springt, nergens echt grappig is, nergens echt verrast. Het is het soort zelfparodie dat iets te veel wil aantonen: zie ons eens lekker zelfparodiërend bezig zijn. Het is dat de acteurs er met zichtbaar plezier in spelen en Cage ook goed in vorm is waardoor de film eigenlijk best goed pruimen is. Maar ik had wel veel meer verwacht. Als je dan toch een soort metafilm wil zien met Cage dan zou ik het briljante Adaptation aanraden. 3,0*.

Behoorlijke tegenvaller die me eigenlijk geen moment wist te raken. Traag en de regisseur vraagt behoorlijk wat geduld, maar daar had ik gisteren geen zin in en ik vraag me af of ik dat ooit wel zou hebben voor deze film. Qua sfeer en camerawerk is het allemaal wel oké, maar de film oogt enorm tam met personages die maar niet gingen leven en mij nergens wisten te boeien. En dan wordt het een lange zit. 1,5*.

Jolie wilde graag regisseur worden. Prima, moet je doen, en als je dat zo graag wil, dan zal je ongetwijfeld ook wel ideeën hebben gehad. Maar na deze film gezien te hebben (en wetende waar haar eerste over gaat) denk ik vooral dat Jolie zelf wilde bepalen welk verhaal er wordt verteld, want deze film voegt echt helemaal niets toe verder aan het filmuniversum.

Dit verhaal leent zich natuurlijk tot alle melodramatiek die ook ten volle wordt benut door Jolie. Immigrant, sportheld geweest, 47 dagen op zee, als POW in een Japans kamp en oorlogsheld. Toe maar. Nu kan je daar een goede en subtiele film van maken, je kan er ook een heldenepos van maken om bij te braken. Dat begint al met de muziekkeuze van Desplat. Nu is hij sowieso al niet mijn favoriet met veelal nietszeggend achtergrondmuziek, maar hier wordt het wel heel extreem met die dertien-uit-een-dozijn-vioolmuziek die Jolie elke keer op DE momenten laat opzwellen. Even denk je dat dit een mindere film van ome Steven is. En zo gaat dat de hele film door. Overigens, als het gaat om het immigrantenvraagstuk, dit is echt een Amerikaanse film, want als er nu één land is dat gebouwd op (succesvolle) immigratie dan is het wel de VS.

Maar nergens wordt het echt bijzonder. Het is allemaal niet heel slecht, maar ik miste ook iets dat me deed opveren. Of dat nu gaat om de martelingen in het kamp, het overleven op zee, de Japanse kampleider, het jongetje dat problemen heeft en een uitdaging vindt, het is allemaal al wel een keer getoond. Zelfs de fotografie van Deakins doet daar aan mee. Die frisse zonbelichte scènes zien er allemaal fraai uit, maar als je weet dat hij laatstelijk nog een Skyfall of Prisoners heeft gefilmd, dan weet je dus wat het ook had kunnen zijn.

Is het daarmee een draak van een film? Nee hoor, want uiteindelijk weet de film redelijk te vermaken, zie het er allemaal prima uit, met een sterk sound design en vooral die eerste scène met de bommenwerper is ijzersterk en doet op zijn beste momenten denken aan het begin van aflevering 2 van Band of Brothers, al weet het de intensiteit van die serie nergens te halen. Uiteindelijk krijg je dus gewoon redelijk bioscoopvermaak dat je even van de straat houdt op vrijdagavond. Soms is dat genoeg, maar soms had je ook gezien dat er meer in zat en dat vooral is jammer. 2,5*.

Lange tijd prima vermaak. Niet zo leuk als Indiana Jones (duidelijk een inspiratiebron, dat tonen van de vliegreizen is zelfs letterlijk gejat) maar als actieprent telt dit ding prima. Leuk spel van beide hoofdrolspelers en later Sophia Ali ook. Enkele mooie locaties, behoorlijk tempo en de actie is vrij goed geschoten. Maar helaas ook te veel dommigheden om maar de plot vooruit te helpen (en dat irriteert mateloos) en zeker de finale was echt veel te langdradig om boeiend te blijven. Dat doet wel afbreuk aan een verder prima film. 3,0*.

De beste Netflix-film. Op zijn beste momenten doet de film denken aan Anderson's Punch-Drunk Love, en dat zegt al voldoende bij mij. Nu is die film van Anderson beter op elke vlak, maar die behoort tot mijn absolute favoriete films. Maar ook 90% van die film levert een geweldige prent op. Qua stijl heeft Uncut Gems er best wat van weg, met die enorm drukke stijl, montage, tracking shots, het mooie kleurgebruik. Visueel is dit best een pareltje om te zien en de film kent zo'n energie waar niet omheen te komen is. Zonder dat het ergernis opwekt.

En ook de rol van Sandler zal er wat mee te maken hebben. Sandler is geen wereldacteur, maar heeft 1 eigenschap die perfect past: hij komt enorm sympathiek over, echt een hekel aan hem krijgen lukt niet. Daarom is deze rol, van iemand die best een klootzak is, ook geknipt voor hem. Je haat hem en je houdt van hem. Zelden heb ik in een emotie gezeten dat ik niet wist of ik nu hoopte dat iets zou lukken of juist niet. Dan heb ik het over het slot en zijn grote gok op een basketbalwedstrijd. Nagelbijtend spannend, maar ook steeds een mix van emoties. En zo heb ik de hele film beleefd. Een enkele keer is de film net iets te druk, maar hier valt weinig op aan te merken. 4,5*.

Had veel beter gekund. Vooropgesteld, dit is nu echt een verhaal dat het verdient verteld te worden. Niet alleen vanwege het feit dat deze geschiedenis niet mag worden vergeten, maar ook als verhaal over vergeving en elkaar weer als mens te kunnen zien. Mede daardoor is de film ook interessant, maar als drama is die wel mislukt. Je weet precies welke kant de film uitgaat doordat dit bol staat van de clichés die ook lang niet altijd even geloofwaardig zijn. Die verwachte omslag van Møller ging me ook echt veel te abrupt. Uiteraard moet daar nog even een terugvalletje in komen (in de meeste komische scène van allemaal als die hond doodgaat) maar het einde is wel uit te tekenen. Dit had allemaal veel subtieler gekund. Jammer, want de acteurs doen hun best en spelend ontwapenend met een goede onderlinge chemie en affectie want ook Møller is erg sympathiek (hij was eerder ongeloofwaardig als boze witte man). 2,5*.

Gedateerd, wat ik overigens niet negatief bedoel. Maar de look, de intro, het wat hardere geweld: het voelt heel erg 1980-1995 aan, toen er veel meer van dit soort actiefilms kwam. Maar dit is zeker geen Die Hard. Seagal is als acteur te weinig getalenteerd en heeft wel een zekere uitstraling dat hij zichzelf geweldig vindt, maar die uitstraling past totaal niet bij zijn rol. En de actie is soms wel wat harder maar echt knallen doet het nergens. Het is al met al een wat tam beestje. Voor een luie zaterdagmiddag prima, maar dat is het dan ook. Wel een leuke rol van Tommy Lee Jones. 2,5*.

Vooral vermakelijk. Seagal stoort minder dan in de eerste film waar ik zijn air niet vond matchen met zijn personage, in deze film past het beter. Redelijke actie verder, treinen zijn altijd een dankbare locatie, een leuke jonge Heigl en behoorlijke pacing. Wel een erg matige schurk. Maar al met al net iets leuker om te zien dan het eerste deel. 3,0*.

Interessant, dat zeker. Dat betekent echter niet dat het altijd even boeiend was. Vooral doordat er geen antwoorden komen of ook maar hints waar ik iets mee kan. Dat kijkt eerst prima, maar na een minuut of 40 verwacht je iets van handvatten. Van ontwikkeling. En ja, Johansson zelf vertoont er enige sporen van, maar de hele film laat me eigenlijk koud en dat dus ook. Het blijft me allemaal te abstract en te vaag en ik word niet zo de film in getrokken dat ik me aan het audiovisuele overgeef en de inhoud dan maar links laat liggen. Sterker, ik heb zelfs geen zin daardoor om me echt te verdiepen in wat alles nu betekent, wat ik bij Kubrick of Lynch wel heb. Maar daar doet de film me dan ook tijdens het kijken al meer.

Maar goed, de plaatjes zijn mooi, zeker de beelden van een mistroostig Schotland. De muziek is erg sterk en er zitten een aantal mooie bevreemdende scènes in. En eigenlijk is de hele film door sterk als je de losse scènes pakt. Maar als geheel doet het me minder en verveelt zelfs een beetje. Dan is 3,0* een logische uitkomst.

In opzet niet eens heel slecht, maar een iets beter script en een langere speelduur zouden de film veel goed gedaan hebben. Het is niet eens de schuld van Polat, die zich ook maar moet redden met houterige teksten. Nasr ook, maar die doet dat wel opvallend soepel en is als enige naturel en geloofwaardig genoeg. Verder is de clou van mijlenver te zien, is zeker het einde nogal amateuristisch, is alles snel afgeraffeld en ziet de film er ook gewoon als een goedkope tv-aflevering uit. Jammer, want echt vervelen doet de film niet. 1,5*.

Hier had ik niks mee. Lelijk en goedkoop uitziende film met veel saaie stukken en een heel kinderlijk en soms kinderachtig karakter. Gelukkig was de film wel eindig. 1,0*.

Tegenvaller. Ik had gehoopt vooral een film a la United 93 of recenter September 5 te zien, waarin het moment van toen herbeleefd werd vanuit de personages. Dat neigt er wel naartoe te gaan, zeker na pakweg een halfuur maar ook door de documentairestijl die wordt gehanteerd. Echter verzandt de film daarna vooral in een document van iemands eigen ervaring van opgesloten zijn in een hotel. Op dat vlak stelt de film teleur.

Nu kan ik een film niet afkeuren om hetgeen het niet is (geworden) maar wel op hetgeen het is. En ook dat valt enorm tegen. Het begin is al wat stroperig en langdradig, temeer de personages zelf niet echt gaan leven. De hele opbouw en opzet zijn best leuk bedacht en kunnen prima als kapstok dienen, maar hetgeen verder getoond werd boeide me totaal niet. Op wat momentjes na dan. Maar die eindeloze scènes in de hotelkamer zijn volstrekt oninteressant en vooral saai. Visueel ook weinig te beleven ondanks wat gespeel met split screens en telefoons in beeld. 1,5*

Als sociologisch drama wel prima (al is Bullock net iets te oud) met vooral veel sfeervolle plaatjes en locaties, prima gspeeld en met een zekere warmte. Maar het thriller-element vond ik dan weer minder geslaagd, net als wat meer zijpaadjes of die twist. Niettemin heb ik gewoon fijn een film gekeken die zichzelf helaas in de voet schiet. Toch zeker wel een goede voldoende. 3,5*.

Herzien in de bioscoop. Dit blijft een sfeervolle onderhoudende prent maar zeker geen hele goede film. Daarvoor vond ik een en ander te clichématig en de route (mentaal) die Eastwood aflegt ook niet enorm sterk. Gelukkig dat de vertolkingen wel op orde zijn (al zal ik nooit echt fan worden van Hackman), het tempo oké is en er genoeg interessante punten in zitten en af en toe mooie shots. Alleen al met al simpelweg niet heel bijzonder. 3,5*

De film doet veel goed. Camerawerk vind ik zeer sterk, er is spanning, het geweld is soms heerlijk rauw en bloederig en de acteurs zitten behoorlijk in hun rol. Als bioscoopvermaak kon dit tellen. Maar met oprechte pijn in het hart geef ik toch een laag cijfer. Want ik heb me werkelijk kapot gestoord aan al die toevalligheden en dommigheden om maar de plot vooruit te helpen. De lijst van zulke zaken is schier eindeloos en haalt voor mij veel plezier weg. En dat wreekt zich echt in de score ditmaal. Had daar iets beter mee gedaan, en deze film had een dikke voldoende gekregen. Nu slechts 2,5*.

Mislukte film. Ergens is dit drama, maar de acteurs denken in een rare komedie te zitten en dat schuurt op de verkeerde manier. Qua tempo werkt het ook niet echt en uiteindelijk wist de film me maar matig te boeien. Af en toe nog wel prima ideetjes qua beeldvering en leuk kleurgebruik, maar te weinig om de film te redden. 1,5*.

Matig, vooral omdat het nogal verouderd is. De elementen zijn er allemaal wel, en zeker in het begin is het sfeertje nog wel prima, maar spannend wordt het nergens en het wat stijve acteerwerk werkt ook niet echt mee. De zwart-witopnamen zijn nu en dan nog wel fraai, maar boeien kon me dit alleszins niet. 2,0*.

Heel aardige film. Natuurlijk blijft Emily Browning een schatje en naast dat ze prima speelt en enige diepgang geeft aan haar personage is ze ook voor die rol prima gecast. De overige rollen worden ook heel behoorlijk ingevuld. Stiefmoeder is eng, met het zusje is wel iets als chemie en alleen papa heeft een wat vreemde rol. En natuurlijk, pas tegen het einde begin je zijn gedrag allemaal te snappen.

De twist was deels verrassend, en deels voorspelbaar, al zat ik er wel lekker naïef naar te kijken. Dat lag deels aan de vele informatie die werd gegeven en doordat ze Browning al heel expliciet uit een gesticht lieten komen. Zo had je ook eerst de vraag: verzint zij dit niet allemaal? Dat leverde ook een paar prima schrikmomenten op, maar vooral ging ik een heel andere richting uitdenken. In ieder geval niet dat zij haar zus de facto had gedood. Dat is een beetje valsspelen door heel nadrukkelijk een bepaalde richting uit te gaan en op het eind te zeggen: toch niet. Het werkt wel, maar kosjer is het niet en ergens voel je je bedrogen. Maar vooral, tijdens de film zelf viel me op dat zij met haar vader nooit over haar zus sprak, dat ze nooit samen waren en dat haar vader een wat naïef persoon was. Achteraf begrijpelijk, tijdens de film verwarrend en soms zelfs licht irritant.

Verder waren sfeer, fotografie en muziek allemaal prima. Nergens heel bijzonder, maar beter dan de gemiddelde comedy. Al met al 3,0*.