Opinions

Vooropgesteld vind ik de film niet direct een belediging. Met redelijk wat eerbied voor Donnie Darko, zowel in kleurgebruik, camerawerk (dat draaiende op de kop-staande shot), thema's, bepaalde personen die wel iets weg hebben van personen uit de oorspronkelijke film, verwijzingen naar films middels een bioscoopbord et cetera kan je wel spreken van eerbied. Jammer alleen dat de cast en crew beduidend minder talent hadden.

Chase -ook Samantha in DD zelf- is schattig en speelt redelijk al moet je geen enkele diepgang verwachten. De rest van de cast lepelt verder de teksten netjes op maar niemand is echt memorabel. Het verhaal is niet veel slechter dan dat van DD, alleen zijn de personage's minder sterk, heb je geen leuke gesprekken over Smurfen of diezelfde ongedwongen sfeer die DD wel had. Wel is de muziek sterk en past prima bij de film, maar dat is eigenlijk ook het enige echt goede aan de film.

Verder redelijk vermaakt, al duurde het allemaal soms wat te lang en begonnen scènes echt te slepen. Ook het einde is wel een erge tegenvaller. 1,5*.

Goede eerste 10 minuten waarin het jachtige leven overtuigend wordt gebracht. Daarna verzandt de film in stroperig drama met vervelende pogingen tot humor, bijvoorbeeld bij repetities waarin iedereen druk is met van alles behalve de muziek. Dat ligt er echt te dik bovenop. Visueel wel oké verder en niet per se slecht maar echt te nadrukkelijk gericht op drama en feelgood en daardoor nooit geloofwaardig of dat het me ook maar ergens raakte. 2,0*.

Lichte tegenvaller. Hoewel de film soms enorm fris oogt met opvallend camerawerk (zelfs met een prachtig shot met deep focus nog) en enkele sterke scènes kent (in die tram!) is de film ook wel wat verouderd. Zeker op dramatisch vlak wreekt zich dat. Zolang het gaat om spanning of plezier, dan werkt de film. Maar gaat het om drama en personages dan werken het wat stijve acteerwerk en het script niet echt mee. Ook nul chemie tussen de acteurs. 2,5*.

Bijzonder matig. Het is vooral allemaal zo weinig inspirerend is en vooral zoutloos, of dat nu gaat om het acteerwerk op de automatische piloot, het script of de actiescènes die soms wel hard en rauw zijn, maar ook niet echt getuigen van creativiteit. Zeker het middenstuk gaat echt tergend traag en wordt nergens boeiend. Een aantal losse scènes dan daargelaten die best werken en het einde dat goed te doen is met dat bloed door de ijsblokjes en Arnold die een sigaar gaat roken en in vrede kan heengaan. Verder snel vergeten. 1,5*.

Opvallend hoog gemiddelde. Ik vraag me af als dit geen Wilder was en een jaar of 50 jonger dit als romcom dan ook zo'n hoog cijfer had. Enfin, geen al te bijzonder verhaal en de film sleept zich soms echt voort. Dat zijn direct de grootste minpunten. Echt leven doet de film daardoor nooit. Daartegenover staan dan wel de prima sfeer, fijne decors en een uiterst charmante Hepburn. Niet zo stralend als in Roman Holiday, maar ze komt in de buurt en dr aagt de film met gemak. Ook Holden, normaal de stijve hark, is uitstekend in zijn losse rol. Zozeer zelfs dat hij best meer screen time had mogen hebben. Bogart is dan weer minder goed gecast, al had ik een Grant hier weer te glad voor gevonden. Maar uiteindelijk sprankelt het nooit echt tussen Hepburn en Bogart, en dat breekt de film op. Jammer, want tussen Bogart en Holden als broer lukt het wel. Fijne rol ook van hun vader en zijn sigaar. 3,0*.

Net een boekje van Remco Breuker gelezen over Zuid-Korea, ook met enkele boeken- en filmtips (niet deze film) en ik had daarna wel zin om wat Koreaans te pakken. Deze stond als hoogstgenoteerde op Netflix van de films die ik nog niet had gezien. Plot sprak me aan en niet al te lang op de late zondagavond, dus de keuze was makkelijk.

Fijne film. Met de druk voor jonge werknemers om te presteren wel degelijk Koreaans, maar ook enorm universeel. Dat speelt immers wereldwijd. Ook hoe een stelletje uit elkaar groeit is herkenbaar in beeld gezet. Prima geacteerd, visueel af en toe erg mooi met die belichting en kleurtjes steeds en sfeervolle beelden en panorama's van de grootstad. De film is nergens echt bijzonder en af en toe zakt het wat in en het begin mikt te veel op wat flauwe komedie, maar als geheel wel aangenaam kijkvoer. Die twist op het einde vond ik eigenlijk onnodig. 3,5*.

Lekkere Statham dit. Zijn hele persoon moet je maar even vergeten in de film, dan wordt er wat achtergrond gegeven (die na 5 minuten al duidelijk is, maar men gaat maar door) maar dat is allemaal wat onnodig. Plot slaat ook nergens op verder en springt nogal eens van de hak op de tak, maar wat geeft het. Het draait om de actie en die is vaak echt uitstekend. Lekker hard en soms daardoor humoristisch, vrij afwisselend in intensiteit en soort actie en als het knalt, knalt het goed. Statham is perfect gecast en ook veel andere acteurs doen prima hun ding. Ik kreeg soms echt een GTA-idee waar hele bendes worden afgeknald met op elke hoek wel een mannetje. Totaal ongeloofwaardig, maar deze film kan het hebben en soms heb ik dat nodig. 3,5*.

Vooral dat eerste uur, met die heerlijke ongedwongen sfeer, in zo een zeedorpje zoals je dat in Nederland niet kent, was echt een heel fijne wegkijker. Maar ook is dit een bijzondere variant op de romcom, goed te weten dus dat het kan. Met een fijn rustig tempo, bijpassende muziek (ook op dat 4-julifeest) en eenvoudig maar doeltreffend camerawerk.

Hough is niet de beste actrice, maar God wat is ze mooi en met wat een heerlijke glimlach. Dat ze verder weinig diepgang in een personage brengt doet dan helemaal niet ter zake. Duhamel is niet veel beter, en ongetwijfeld een hapje voor de vrouwen, maar ik heb met hem dan weer minder. De bijrollen worden verder aardig ingevuld, maar het is vooral het idee dat dit dorpje leeft, echt is, dat de film maakt.

Wel vond ik het thrillergedeelte niet helemaal passen in de film en die haalde juist die prettige sfeer weg. Verder prima filmpje om eens te zien. 3,5*.

Filmpje keek wel lekker weg met een Washington die geknipt is voor deze rol. Reynolds doet zijn best maar past gewoon wat minder. Visueel op momenten fraai, enkele aardige scènes (bij dat stadion) en verder gewoonweg vermakelijk, ondanks de typische en zeer voorspelbare plot. De film is verder een laat product van die periode met van die hypermontage (dat is inmiddels weer redelijk uitgestorven). Dat geeft wel schwung aan praatscènes en ook een zekere drukte mee die past bij de hectiek in zo'n control room, maar de actiescènes zijn daardoor enorm chaotisch en nauwelijks opwindend. 3,0*.

Erg fijn filmpje. Origineel is dit nergens. noch in beeldvoering en muziek, noch in de sfeersetting, maar dat neemt niet weg dat het wel goed wordt gedaan. Sowieso is de locatie van de kust van Washington erg verfrissend, is de chemie tussen de acteurs prima en is Plaza gewoon een leuk meisje. Beste rol heeft overigens Johnson, die echt een fijn mens achter zijn façade laat zien en duidelijk iets heeft gemist in zijn leven. Dat gedoe met die Indiër kwam ook oprecht over, ook al gebeurt dit in het echte leven nooit. Maar daarom kijk ik graag films, om me in andere werelden te voelen en even weg uit de realiteit. Verder een aantal fraaie scènes en vooral de hele sfeer, in de kroegjes en in die hotelkamer - de film is meer een portret dan een plotgedreven film en dat werkt bij mij meestal wel. Verder is de muziek lekker en de humor subtiel maar sterk, en ik heb grotendeels met een glimlach gekeken. 3,5*.

Aardig geschoten (op momenten eigenlijk ook heel mooi) en prima qua sfeer maar tergend traag en echt boeien deed de film me niet. Het stukje mysterie dat in de film verweven zat kon ik ook niet echt smaken. Acteerwerk kan ermee door maar wist me ook niet echt te grijpen, alles bleef nogal emotioneel vlakjes voor me. 2,5*.

Best fraai in een stijl die Ninagawa nog verder zou doortrekken in Helter Skelter. Wel een aardig inkijkje in een bepaalde wereld en ook zeker onderhoudend, maar tegen het eind werd het ook wat saai en eentonig. Opvallend is het gebruik van moderne muziek, al vond ik dat niet helemaal passen, niet qua stijl en niet qua inhoud (anders dan Coppola deed in Marie-Antoinette bijvoorbeeld). 3,0*.

Wel een redelijke actiefilm met enkele prima scènes, een goed tempo, behoorlijke sfeer maar na een uurtje draait het allemaal wat om en zakt de film wat weg en wordt vooral ongeloofwaardig. Jammer want tot dat moment was dit echt wel een prima ding. Niks bijzonder maar vakkundig gemaakt en Jolie weet maar haar uitstraling al genoeg te doen. 3,0*.

Leuk gefilmd, maar inhoudelijk niet eens zo heel boeiend of bijzonder. Het eerste halfuur is nog het beste. Vooral de eenzaamheid van Keoghan wordt mooi getoond ook vooral door zijn innemende acteerwerk. Sfeervol, leuk geschoten, boeiend. Eenmaal richting het landhuis wordt een en ander wat absurder en weet lang niet altijd te boeien, sommige passages zijn zelfs saai te noemen. Ook kreeg ik het idee dat al veel vaker te hebben gezien alleen doet de film voorkomen alsof ze volstrekt origineel is. Niettemin zit er genoeg sterks en moois in, vooral visueel, voor een goede voldoende. Maar was iemand nu echt ondersteboven van dat einde? 3,5*.

In Film > Overige films > Saludos Amigos (1942):

http://coa.inducks.org/hr.php?image=http://outducks.org/webusers/webusers/2008/03/de_ddfj_1zc_001.jpg&normalsize=1

De 6e Disney Classic.

Lengte: 42 minuten.

Saludos Amigos (1942) - IMDb

Inhoud:

De enige Classic die niet op de site kan. Vanwege geldgebrek door de oorlog en het de relatieve welvaart in Zuid Amerika (en een Europa in oorlog) is deze film een soort vakantiefolder geworden die zich afspeelt doorheen heel Zuid Amerika. We zien beelden van tekenaars op doorreis, enkele live action stukken met dans en folklore en een viertal tekenfilmpjes. Deze zijn Donald bij het Titikakameer, een klein vliegtuigje dat over de Andes moet vliegen, Goofy als gaucho en Donald met Joe Carioca (zijn debuutrol) in Rio de Janeiro.

Mening:

Een aardig idee dat ondanks geldgebrek heel beste momenten kent. Zo is de idee om dit als reisprogramma annex reclamefolder te brengen prima. Je ziet de tekenaars, je ziet ze ideeën op doen en je ziet in de vier animatiefilmpjes het een en ander van die gebieden. Zo leer je een klein beetje bij. Tegenwoordig is dat allemaal weinig nieuws onder de zon, maar ik kan me indenken dat 70 jaar terug dat voor veel kinderen (maar ook volwassenen) een hele ontdekking was.

Niet alle filmpjes zijn even interessant, zeker Goofy is ronduit saai omdat er werkelijk niets gebeurt in die kleine 7 minuten. Ook voelt de film niet helemaal af en is dit echt een tussendoortje dat nergens echt beklijft.

De animatie is verder nooit heel bijzonder, op het laatste stukje na waarin veel metamorfosen plaatsvinden en een mooi kleurenpalet heeft. De muziek is te doen en in tegenstelling tot andere films rond die tijd van Disney is deze gelukkig niet lawaaierig.

3,0*

Dit is nu zo een film waar ik eigenlijk helemaal niets op aan te merken heb. De film pretendeert niets en maakt dat ook waar; het kent een simpele plot, maar dat maakt niets uit. Sterker, het past uitstekend. De acteurs zitten allemaal prima in hun rol. De sfeer is echt heerlijk, met die beelden natuurlijk maar ook de muziek die me echt deed denken aan het fantastische Dead Read Redemption. De lengte is goed en nergens komt er ook maar een moment dat tot verveling kan leiden. Verder is Eva Green is altijd fijn om te zien, met of zonder litteken. Maar toch, het is ook niet dat ik helemaal overdonderd werd, hartslag op 150 had en op het puntje van mijn stoel in volle opwinding zat te genieten. Nee, het kabbelt lekker door met soms goede scènes en soms net iets te vaak de camera die langzaam richting een persoon beweegt. Derhalve 3,5*.

Enorme bedachtzame film. Wat meest opvalt is dat we hier te maken hebben met een kleurenfilm maar elke kleur lijkt eruit gehaald te zijn en alleen nog uit grijs- en bruintinten bestaat. Delon als stille man past uitstekend in die rol - ik vraag me af in hoeverre Gosling en Winding Refn hier inspiratie uit haalden voor Drive. De film is wel wat erg afstandelijk. Dat past wel bij de film en is ook prima uitgevoerd maar doet wat met de beleving. Kortom: goed gemaakt, boeiend en mooi maar de film deed me ook verder heel weinig. 3,5*.

Waarom deze in 3D is, geen idee, want naast dat het inhoudelijks niets toevoegde had ik op een enkel moment na ook niet het idee naar een 3D-film te kijken, behoudens dat brilletje op de neus. En het nadeel is dat deze dus in de 3D-zaal van de JT wordt gedraaid hier in Apeldoorn waar overduidelijk iets mis is met de projectie waardoor er een soort dubbele projectie in het midden onderin verschijnt, vooral te zien als de onderkant van het beeld donker is en de bovenkant licht. In andere 3D-zalen heb ik dit nooit gezien. En ik schijn de enige te zijn, want ik heb het al eens aangegeven maar (met een keurige mail, dat wel) werd mij aangegeven dat zij dat niet zagen (je moet redelijk blind zijn) en ze ook geen andere klachten hadden gehoord, Tja.

Enfin, de film. Je verwacht wat verwoesting en verder een hoop clichés en eigenlijk komt dat allemaal uit Nu begon de film wel gelijk goed, met een aardig shot en Taylor Swift op de radio (ja, die muziek van haar vind ik bijzonder fijn) en een redelijk scène. Ook hier spatten alle clichés van af, maar het geeft allemaal niets omdat het tempo redelijk is. Pas na een tijd begint het wel allemaal wat te storen, want hoewel de film een mager beestje is en nauwelijks uitdieping van personages kent (gelukkig niet zeg!) zitten die scènes er wel in en net genoeg om je er toch licht aan te gaan storen. Gooi het dan helemaal overboord. Ook de professor die keurig aan het simpele bioscooppubliek mag uitleggen wat aardbevingen doen en wat de zwaarste ooit was is zo typisch. Twee dingen daar over trouwens. Waarom legt zo'n iemand dit uit aan studenten, die horen dit toch al te weten? En als iemand uitlegt dat 9.4 op de schaal van Rigter de zwaarste beving ooit gemeten was, denk je dan dat er niet minstens een 9.5 komt?

Verder redden de acteurs zich redelijk. Veel stof krijgen ze niet mee, maar iedereen is fris genoeg om er wat van te maken. The Rock is natuurlijk altijd fijn. Niet de beste acteur - en dat merk je soms wel- maar een prettige verschijning met een zeker charisma. Je verwacht overigens wel meer een buitenaards personage als in Fast Five en verder, maar dat gebeurt helaas niet. Verder ook een woordje voor Daddario, ook niet de beste actrice, maar hemel wat een lekkere voorgevel (wat de regisseur ook goed doorhad, getuige enkele uitgekiende shots en een scène in bikini).

Maar uiteindelijk draait het om de verwoesting en daar is inmiddels één van de grote uitkomsten van de steeds beter wordende CGI; het ziet er allemaal fantastisch uit. Soms had je het idee weleens het al een keer gezien te hebben, maar het is spectaculair genoeg en fijn en rustig in beeld gezet om toch te genieten. Daarnaast is het netjes verdeeld met twee aardbevingen over twee steden op twee momenten en eindigt men met slechts een 9.6, alleszins binnen de realiteit nog. Ook de rest van de actie valt allemaal keurig mee waardoor het op momenten erg genietbaar wordt. Die Amerikaanse vlag op het eind maakt het af natuurlijk. 3,0*.

Niet eens heel slecht. Oké, de CGI kan wel beter (hoewel ik slechter gewend ben), het acteerwerk is ook zonder enige diepgang (maar men krijgt de dialogen nog wel geloofwaardig eruit), de plot zalik maar helemaal niet over begonnen met alle sores in de familie (waar gelukkig niet te lang bij stil wordt gestaan) en als de big one dan eindelijk komt start men met de aftiteling. Maar ach, verder duurt dit nergens echt te lang en zit er een aardig sfeertje van Californië in en zit het tempo er goed in. Daarnaast is het op momenten best spannend, zeker die opbouw richting de grote aardbeving zoals goede rampenfilms dat altijd hebben. Tegen het eind sleept de film wel iets door wat saaie stukken erin (vooral omdat men weer eens in de penarie komt terwijl dat overduidelijk gescript en onnodig is.) 2,0*.

Wel oké deze aflevering. Sfeertje is sowieso leuk, fijne muziek (wat kan de muziek Pixies ineens totaal anders overkomen in zo'n rare club) en het idee is wel geinig. Ik dacht eerst naar een verhaal te kijken, daarna naar een metafoor maar het bleek toch net wat anders. In ieder geval op het basisniveau is dit geloofwaardig, en dat heeft zo'n film wel nodig.

Maar de liefdesrelatie zelf liet me volstrekt koud. Gen chemie, matig geacteerd ook en niet boeiend. Dan houdt het snel op in een romantische film. 3,0*.

Oei, zware tegenvaller. Typisch Koreeda, maar juist zijn stijl gaat tegenvallen in deze film waar de inhoud maar niet wist te boeien. Gen moment raakte ik betrokken bij de hele zaak en die persoon, vooral omdat het geheel nogal gecript aanvoelt. De stijl is weer dat typische kalme, maar veeal in hele saaie grijstinten en veel interieurscènes die nergens bewondering wekken. Nee, dit is echt met afstand het slechtste dat ik ooit heb gezien van Koreeda.1,0*.

Mwoh, dit is vooral een collega beelden. Soms mooi geschoten met enkele heel leuke vondsten (door de spiegel gaan) maar zelfs ondanks de korte speelduur weten dit soort dingen mij dan niet te boeien. 10 minuten gaat nog, 20 is al te veel, laat staan 50. Niet dat de film slechter wordt, maar ik ben er klaar mee. Inhoudelijk wist dit ding dan ook mij niet te boeien en dan blijft er weinig over. Mooi, maar ik kijk dat liever in een eigen tempo. 2,0*.

Ik ben enthousiast gemaakt door de review van TornadoEF5 en heb de film maar gelijk besteld. Ik had ook nog geen film uit Litouwen op mijn cv, dus daarmee kan gelijk weer een land worden afgevinkt. Enfin, prima filmpje verder, maar zo enthousiast als meneer boven mij ben ik dan weer niet.

Dat laatste zal er vooral mee te maken hebben dat ik hier weinig bijzonders in zag. Ik heb al een heel resem aan dit soort films gezien (ook met de lesbische variant) en deze kon daar weinig aan toevoegen. Een La Vie d'Adèle deed dat nog wel, vooral door de passie die eruit kwam (en erin zat), maar Sangailes Vasara is wat rustiger en met minder eigen smoel. De film is ook te kort om echt indruk achter te laten en is daarmee eerder een niemendalletje dan een film die me bijblijft.

Maar dat maakt het niet slecht natuurlijk. De muziek is heerlijk, sommige plaatjes best fraai, de omgeving zo rond die energiefabriek prima gekozen en sfeervol, de relatie tussen de meisjes leuk gespeeld en lekker naturel geacteerd en de film vermaakt ook gewoon de volle 90 minuten. Verder is het vooral dat er enkele losse leuke speels scènes zitten die de film maken. Maar eenmaal afgelopen ben je de film al wel weer snel vergeten. 3,5*.

Nee, hier heb ik helemaal niks mee. Film kijk ik vooral als vorm van vermaak al zit er wel een kunstaspect in die film beter kan maken. Deze film echter lijkt vooral een vormexperiment die me meer deed denken aan die filmexposities in musea van moderne kunst waarbij ik even blijf kijken maar dat na een paar minuten ook wel geloof. En wat het dan allemaal betekent maakt me allemaal weinig uit als de film als geheel me niet kan boeien, iets dat een Lynch bijvoorbeeld wel lukt. Ja, an sich ziet het er allemaal best fraai uit, met mooie kadreringen en belichting en look en een camera die altijd vanuit een hoek lijkt te filmen, maar dat is eerder als fotoboek mooi dan een film want na vijf minuten vergleed mijn aandacht al en dan zijn het nog een lange anderhalf uur daarna. 1,0*.

Na een aantal Koreaanse films te hebben gezien kom je toch wel achter zo'm maatschappij, en dit is er één waar status heel belangrijk is. Ofwel van geboorte, ofwel door heel hard werken. Deze film draait rond dat thema van twee mensen die willen horen bij een klasse waar ze eigenlijk niet passen. En zo volgen we een echtpaar in hun zoektocht naar roem. De film lijkt aan het eind echter niet te kunnen kiezen wat men precies wil zeggen. Het had best cynischer gemogen, ofwel positief ofwel negatief uitpakkend voor de hoofdpersonen.

De film is ook zeker niet slecht met fijn ingetogen naturel acteerwerk, sowieso een zekere vorm van realisme in die relatie (eerst een kleine ruzie, daarna samen een sigaretje) en ziet er mooi uit met dure kleding en luxe interieurs, maar ook een mooie seksscène ondersteund door een schitterende aria uit de Parelvissers (helaas niet gezongen door Alain Vanzo, die raakt die aria precies). Maar op momenten is het wel een hele lange zit. Op Netflix staat ook nog eens de director's cut en die voel je wel, vooral omdat de film net niet een richting weet te kiezen en zo als geheel de film wat vlakjes blijft en soms tempo ontbeert. Ik had hier graag een hoger cijfer voor willen geven, want dat heeft de film in zich. Helaas niet waargemaakt. 3,0*.

Ozu's roddelfilm. Dan mag de film bijna 60 jaar oud zijn uit een andere cultuur aan de andere kant van de wereld, de film voelt hierdoor verassend actueel en universeel. Blijkbaar is roddelen een gemene deler. Dat maakt dat de film zeer luchtig is, enorm genietbaar om te kijken en soms oprecht grappig. De plot is vooral als kapstok bedoeld voor alerlei losse scènes waarin intermenselijke relaties worden getoond zoals vader-kind, man-vrouw, baas-werknemer et cetera. En het is het perfecte tempo dat de film dicteert en daardoor twee uur volledig boeit. Visueel verder wel aardig, maar soms iets te kitscherig met die felle kleuren. Dan zie ik Ozu toch liever in zwart-wit. 4,0*.

Draak van een film. Het idee is best leuk, om net te doen of Santa echt bestaat en hem een geschiedenis te geven. Maar het is allemaal zo braaf dat het saai wordt. Er staat familiefilm als genre, men bedoelt kinderfilm en toen werkte het ongetwijfeld in '85, maar ik denk dat je ook nu maar weinig kinderen enthousiast krijgt. De film schiet maar niet op, visueel niks bijzonders in te vinden en eigenlijk hopeloos ouderwets in de slechte zin des woords. 1,5*.

Keek best aardig weg en ik heb me wel vermaakt, maar de film ging werkelijk alle kanten op zonder focus en ging daardoor uiteindelijk nergens heen. Veel onafgeronde plotjes die nergens overtuigen omdat ze maar zo halfhalf worden neergezet. De homoseksuele ondertoon die er ergens hangt, maar geen idee waarom. De relatie met die jongen, wat was dat nou? Die relatie met haar moeder, en wat was dat nu precies? De film wil vreselijk veel vertellen maar zegt uiteindelijk niets en blijft heel erg aan de oppervlakte. Maar goed, ik vond hem dus wel fijn wegkijken. 3,0*.

Prima film. Je merkt aan alles dat er een beperkt budget is, maar dat weet men vrij knap weg te werken en het tijdsbeeld is heel behoorlijk neergezet. De film geeft vooral een leuk inkijkje in het leven van toen en de politieke spanningen die er heersten. Geen heel nieuwe stof voor mij, maar wel goed gebracht zonder dat men de nadruk erop legt in de film. Ondertussen is dit ook een spannend detectiveverhaal, een romantisch verhaal (dit is wel het minst uitgewerkte deel), een portret van een persoon en een complottheorie. Dat laatste is boeiend maar hangt er net iets te veel bij, verder dan theorieën komt het niet. Dat past wel binnen de point of view vanuit de onderzoeker die we als kijker volgen en je dus niet meer te weten kan komen, maar hier had meer gedaan mee mogen worden. En af en toe een tracking shot, dan word ik sowieso blij. Het is geen hele bijzondere film, maar ik kan eigenlijk nauwelijks iets negatiefs zeggen over de film en hebt me prima vermaakt ermee. 4,0*.

Minste Bergman die ik tot nu zag. De beelden zijn net iets minder mooi dan de andere films en de symboliek is iets belangrijker. Maar als je dan een vrij kil vertelde film hebt verder interesseert me dat allemaal wat minder. Wat rest is een vrij aardig portret dat echter nergens gaat leven omdat dit een film voor het verstand is en niet voor het hart. Met dat eerste is niets mis, dat tweede wordt wel gemist. Acteerwerk is er ook naar. Geen doorleefde acteurs maar eerder mensen die hun tekstjes opzeggen zonder echte bezieling. Al was Andersson wel de enige die me echt niet smaakte en te veel richting over acting ging, de rest was in ieder geval nog geloofwaardig. 3,0*.