Opinions

Vanaf 2010 al stond deze film op mijn nummer 1 en sindsdien heb ik hem ergens nog weleens gezien, maar dat zal ook al 8 jaar terug zijn geweest. In al die jaren is mijn smaak veranderd en zijn er ook films bijgekomen die dicht in de buurt kwamen. Of eigenlijk waarvan ik wist dat ik ze beter vond, in ieder geval There Will Be Blood. Maar ik wilde eerst deze Sunset Blvd dan weer eens herzien.

Enfin, om maar direct met de deur in huis te vallen, die 5* blijven wel staan maar ik heb overduidelijk een nieuwe favoriet en Sunset zakt ook wel wat verder dan naar plek 2. Uit weemoed houd ik hem nog op plek 9 maar het zal me niets verbazen als ik hem op den duur helemaal de top 10 uit haal. Dat zegt niet eens zoveel over de film zelf, eerder over mijn smaak die wat veranderd is. En heel simpel ook, de film is meer dan 70 jaar oud en daarmee ook wat verouderd. Alle oude films zijn dat op een zekere manier, de een wel meer dan de ander, maar het is vooral dat de beleving daarmee net wat minder is.

Neemt niet weg dat dit een fantastische film blijft. Wilder weet als geen ander op zijn minst een vermakelijke film te maken en het tempo is geweldig. En Wilder weet als geen ander ook een voice-over te gebruiken (nu ja, Scorsese komt wel in de buurt) als een echte verteller met goed geschreven teksten. Visueel ook ijzersterk, qua locaties en camerastandpunten en contrast van zwart en wit met hier en daar iconische shots - elk shot überhaupt weet wel te boeien. Inhoudelijk wordt er ook genoeg interessants gezegd en tussen Gillis en Olson heerst meer dan genoeg chemie om deze love interest echt onderdeel te laten zijn van de film.

De film begint aardig, hoewel de film me nooit echt wist te raken. Visueel wel oké, maar de personages boeiden niet heel erg en het temo is wat traag. Enkele losse momenten springen er wel uit en al met al is dat nog wel oké. Jammer alleen dat er soms domme dingen worden gedaan om de plot maar vooruit te helpen (al was ik blij dat men om zakelijke redenen en niet gevoelsredenen naar dat andere schp ging). Het laatste halfuur, daar kon ik echt niets mee. De film verandert van toon en inhoudelijk wilde ik hier niet in meegaan. Visueel ook enorm onduidelijk. De slotscène was nog wel mooi. 2,5*.

Matig. Op dramatisch vlak nergens overtuigend, mede doordat de liedjes natuurlijk steeds tussendoor komen. Maar het wist me ook gewoon niet te boeien. De liedjes af en toe zijn wel leuk (ik ken eigenlijk alleen 500 Miles van deze band) maar ook wat saai in beeld gezet. Soms wel mooie beelden van Edinburgh en één leuke verwijzing naar Trainspotting. 1,5*.

Fijne film die in het eerste deel wat bevreemdt en niet helemaal geslaagd is maar in het tweede deel, als de puzzelstukjes al snel op de plaats vallen, veel beter is en ook warm en zelfs ontroerend wordt. Prima geacteerd dan ook, fijne sfeerbeelden van dat kuststadje en vooral een impressie en niet zozeer plotgericht. Dat zie ik vaker bij Japanse (en breder: Oost-Aziatische) films en dat smaakt me altijd wel prima. 3,5*.

Niet helemaal geweldig. Ik heb dit vroeger weleens gespeeld maar niet vaak, toch had ik er wel zin in, mede door de vele positieve geluiden. Maar goed, toen de film begon bleek dit een product van Illumination en ik vind veel van die films echt vreselijk. Vaak ADHD op Red Bull: druk, schreeuwerig en op rustige momenten kakt de film volledig in en dat met volstrekt ongeïnspireerde actie. Zo ook dit product. Een matige film, vaak enorm schreeuwerig (om de aandacht erbij te houden ofzo?) maar met een Mario-sausje en enkele momenten die de film nog wel iets geven. Vooral dat stukje door New York als verwijzing naar de 2D-games was gewoon erg leuk gedaan. En die wereld is best geinig, net als dat het stemmenwerk wel oké is. Maar als de actie even stopt dan zakt de film direct in en enkele grappen werken ook niet (de film is nauwelijks grappig). Door nostalgie nog net 2,5*.

ADHD-cinema, maar dan op zijn slechtste manier. Mensenlief wat een gedrocht was dit. Een film als Uncut Gems is ook vol adrenaline maar dat is een film met een visie gemaakt door mensen met talent. Deze Super Mario is vooral heel druk met veel lawaai (denk aan die overbodige scène met de T-Rex of dat kasteel dat neerstort en dat maar lawaai blijft geven) om je geen seconde te laten vervelen maar juist daardoor gebeurt dat. De film begon en ik zag dat deze van Illumination was en vreesde al een beetje. Ik las later mijn review van de eerste Super Mario terug en blijkbaar had ik toen exact dezelfde gedachte, behalve dan dat die film op momenten nog wel oké was. Maar in dit vervolg is echt niets te beleven en dat dit een liefdeloos werk is merk je in elke seconde. Visueel niets bijzonders te zien, stemmenwerk op de automatische piloot en een verhaal dat alle kanten opvliegt zonder echt goede opbouw of opvolging van scènes. 0,5*.

Hit en miss. Genoeg grappen die mislukken en vooral Jonah Hill vind ik simpelweg irritant en niet leuk. Maar Cera is uitstekende op zijn plek en vooral als die twee agenten hun intrede doen wordt de film beter. Soms volstrekt absurde en idiote humor, maar gelukkig moest ik vaak genoeg hardop lachen daarom. Leuk eens gezien te hebben, en de laatste 5 minuten zowaar nog best lief. 3,0*.

Je moet wel iets kennen van de geschiedenis rond Supergirl. Al wordt het allemaal niet moeilijk gemaakt, ik had even verwacht meer een origin story te gaan zien. We krijgen een relatief klein verhaal dat een uurtje nog wel leuk is. De nonchalante dronken Supergirl wordt echt uitstekend gespeeld (op dat vlak tenminste) door Alcock met precies de juiste toon zonder te overdrijven. Het tweede uur is mer een gaapfestijn met totaal oninteressante actie, een overbodige Momoa (de rol moet een soort comic relief geven maar dat is a) niet echt nodig hier en b) de rol is echt overbodig waardoor het sowieso niet werkt) en en kleurloze schurk. Ik kwam er pas later achter dat hij door Schoenaerts wordt gespeeld en ik heb hem wel vaker kleurloos genoemd dus daar is weinig aan veranderd (en ik ben dus niet bevooroordeeld want ik herkende hem niet), 2,5*.

Lichte tegenvaller en een beetje hit and miss. Corenswet is wat kleurloos, Brosnahan een zeer sterke Lois Lane. Hoult begint leuk als Luthor maar wordt steeds meer een verwend kind en gaat richting overacteren. Het verhaal komt lekker snel op gang maar anderzijds kwam ik er nooit echt in en de film zit propvol en vervelen hoef je je niet maar ondertussen blijft alles enorm oppervlakkig. Er wordt blijkbaar een land aangevallen maar of je dat als kijker daadwerkelijk interesseert? En zo kan ik doorgaan. De cgi is wel vaak vrij matig, denk aan de scène met dat grote beest en hoe leeg de omgevingen ogen - sommige games kennen beduidend meer details en dit oogde als een oude videogame. Wel tof hoe politiek en maatschappijkritiek allemaal mooi verweven worden en de film kent ook wel enige schwung maar uiteindelijk is dit enorm oppervlakkig popcornvermaak en eigenlijk net te oppervlakkig. 2,5*.

Superman, de saaiste held van allemaal, vooral door zijn enorme krachten. Maar als personage een stuk interessanter. Alleen kiest men er nauwelijks voor die kant te belichten, maar SInger doet ditmaal zijn best al blijft hij toch een beetje hangen in halfslachtig werk en moet uiteindelijk ook een afgerond verhaal vertellen met op het eind te veel bombarie en een half plotje over zijn zoontje. Daardoor wordt uiteindelijk niets echt goed uitgewerkt terwijl de materie er wel is. Eigenlijk zou je een film als Joker over Superman moeten krijgen, dat zou maar zo eens kunnen werken.
Als gehele film weet dit ding niet constant te boeien, duurt te lang en zeker het laatste uur is maar matig interessant. Maar er zitten genoeg mooie momenten in als Superman de halve wereld steeds moet redden, een sterke set piece met een vliegtuig en behoorlijke vertolkingen (op een te overdreven Spacey na). Alleen krijgt men te te weinig materiaal mee en is het te veel loshangend zand. 2,5*.

Deze gisteren in Eye gezien, aangezien de film in Apeldoorn of een tamelijk weide omtrek niet draait. Nu kon ik er direct een hele dag van maken om mijn museumkaart weer wat meer te gelde te maken, maar toch, je vraagt je af waarom films van een Johan Nijenhuis overal draaien - en uitverkocht zijn - en je voor Gaite Jansen toch heel wat moeite moet doen.

De dag ervoor heb ik Blind gezien, de andere film van Van den Dop, en in wezen kan ik een beetje hetzelfde commentaar geven, zij het dat Supernova op alle vlakken net wat beter is en vooral veel beter geacteerd is. De film ziet er ten eerste gewoon mooier en spannender uit. Alleen al het kleurenpatroon is beter maar de film oogt vooral niet zo goedkoop als Blind soms deed. De camera beweegt daarnaast soms erg mooi en vooral de combinatie van muziek en beeld is zeer gelukt. Alleen al dat eerste shot dat omhoog gaat langs de steiger en waar die gitaarmuziek bijkomt. Erg mooi. Die muziek is sowieso een pluspunt. Het maakt het uiterwaardenlandschap als een western, net zo leeg en met die windmolen die het dan afmaakt. Daarnaast is het muziek die de broeierige sfeer zeer versterkt, want broeierig is het zeker in de dagen dat de film speelt.

Gaite speelt een soort moderne vrouwelijke versie van Frits van Egters, met vooral haar eigen wereldje en een weerzin tegen haar ouders. Er komt dan wel geen vruchtensap in voor, maar wel irritaties aan eten, geluiden (geluid is sowieso een pluspunt in de film), gedrag, et cetera. Dat wordt soms mooi verwoord via de voice-over die dan ook echt grappig en o zo herkenbaar kan zijn. Het is dan jammer dat het daar niet bij blijft, want de natuurkundige uiteenzettingen deden me toch even de wenkbrauwen fronsen. Sowieso was dat in lelijk Nederlands (veel te plat en hard) maar daarnaast begreep ik het hele punt niet. Is Gaite zelf een supernova die ontploft? Lijkt me aan matige metafoor waar best wat beters mee gedaan had kunnen worden. Je denkt haast dat Van den Dop ooit dit idee kreeg en daar de film omheen bouwde maar dan wel vergat dat juist dat deel veruit het minste was. Storend zelfs soms. Jammer.

Neemt niet weg dat Gaite verder wel fantastisch is. Altijd hangt er een cynische blik achter haar lieve gezicht en haar hele mimiek en spreken zijn erg goed. Fijn te zien dat dat gedrocht van Jean van de Velde een uitglijder was wat dus echt lag aan het beroerde script. Dat ze daarnaast een hele film in halfdoorschijnende shirts en hotpants loopt is mooi meegenomen. De overige rollen zijn ook prima met vooral de droogkomische Schwarze als vader als uitschieter.

Neemt niet weg dat ook deze film net als Blind te lang duurt en sommige scènes te lang uitgerekt worden. Het is vooral een aantal scènes dat heel goed is gemaakt. 3,5* (en de aftrek voor de voice-over zit daar bij in).

De laatste film die ik nog moest zien. Film deed me een beetje denken op momenten aan De Battre Mon Coeur S'est Arrêté, maar waar die film een bepaalde stijl geweldig doorvoert zijn hier slechts momentjes te zien. Alsof dit een voorstudie is geweest en met alles dat Audiard leerde en opdeed later die geweldige film maakte. Sur Mes Lèvres is niet slecht maar deed me wel wat minder. Soms wat los zand, het tweede uur is de focus ook echt weg (en niet altijd even geloofwaardig) en ik miste wat chemie tussen de hoofdrolspelers. Niettemin wel een interessante prent en de spelers los van elkaar houden de aandacht er zeker bij. 3,0*.

In de jaren 90 verblufte Spielberg de wereld met Schindler’s List, een film over een Duits industrieel die meer dan 1100 Joden van een zekere dood wist te redden. De regisseur moet gedacht hebben: zo’n verhaal moeten wij in Nederland ook hebben. Het werd deze Süskind. Helaas heeft de film ondanks alle goede bedoelingen niet het gewenste effect.

Want die goede bedoelingen heeft de film wel. Alleen moet er heel veel worden uitgelegd enheel veel worden afgehandeld in een kleine twee uur. De relatie tussen Süskind en de Duitser, de relatie met zijn vrouw, het redden van mensen, alles wat op het einde gebeurt, et cetera. Je krijgt zo nogal een fragmentarische film zonder echte rustpunten en ook veel onduidelijkheid. In de film weet men blijkbaar precies hoe de kinderen te redden, maar het was mij soms nogal onduidelijk. Waarom zouden de Duitsers hier niet achter kunnen komen? En waarom beginnen ze ermee als de Duitsers eerder al bij een controle iets als fraude ontdekten. Geef de film een halfuur extra voor meer uitleg en meer rust en je krijgt een beter en meer coherent geheel.

Het acteerwerk is heel aardig. Niemand die echt door de mand valt. Alleen een Nasdrin Chdar vond ik jammer. Hoewel hij één van de betere spelers was, zag ik hem toch altijd aan voor die Marokkaan in plaats van een Jood. Een bekende kop, en hij profileert zich ook als Marokkaan, dan is die link te snel gelegd in een film. Spijtige keuze wat dat betreft. Spitzenberg doet verder zijn best, maar ik vond hem wat te stijfjes. Echte emotie weet hij nooit los te weken. Dat kan ook deels aan de regie liggen, met zware muziek en vertraagde beelden om het zo erg mogelijk te maken. Dan denk ik, geef je acteur de kans zich te bewijzen en emotie bij de kijker los te kweken. Dat wordt door de regie kapot gemaakt. Sowieso was de regie nergens bijzonder. Ook het camerawerk had weinig extra’s te bieden. De fotografie had dan wel een goede retrolook, net als de decors, maar een echt mooi shot of mooie belichting miste ik wel. Alleen de tonen van één enkele viool (Janine Jansen) die vaak langskwam was mooi subtiel en paste goed.

Leuk daarnaast om Stockinger uit Kommisar Rex weer eens aan het werk te zien, al is het jammer een Duitser van vlak over de grens te hebben met een licht Oostenrijks accent. Oké, dat wordt in de film nooit genoemd waar hij echt vandaan kwam, maar toch, je kan er wel rekening mee houden als filmmaker zijnde. Al met al wel vermaakt grotendeel, alleen niet echt meegeleefd, wat me wel de bedoeling leek. 2,5*

Dan wil ik nog wel even een lans breken voor de Nederlandse film, want dit is nu uitgerekend zo’n prent die het rechtvaardigt jaarlijks miljoenen aan subsidie te verlenen. Een film die ons onze eigen geschiedenis leert kennen, of in elk geval een poging daartoe doet. Dat mag wel vaker, want film blijft daar een uitstekend medium voor.

Een mindere Hitchcock. Camerawerk is wel weer sterk, alleen schaduw en belichting vind ik minder. Vooral die lijnen in het huis zijn gewoon niet mooi. Het zou een web kunnen voorstellen, logische verklaring die ik las, maar dan had het er wel anders eruit mogen zien.
Sterkste punt is wel dat het einde tijdens de gehele film een raadsel blijft. Je weet niet of Grant de moordenaar is of niet. En dat zorgt voor de nodige spanning in de film. Grant zelf speelt dan ook goed, een vreselijk naar persoon, maar met zoveel charme dat je soms Fontaine begrijpt dat ze er steeds intrapt. En toch niet helemaal. Fontaine vind ik dat niet heel sterk spelen en het issowieso nogal ongeloofwaardig. Je zou zeggen dat ze eens wel weggaat.
Dan nog enkele leuke trucjes (glas melk) en leuke bijrollen. Maar hoofdverhaal zelf is niet goed genoeg uitgewerkt. Het begint nog veelbelovend, maar langzaamaan meer van hetzelfde en niet geheel geloofwaardig.

Tegenvaller, vooral vanwege een antipathie tegen de luiwammes van een hoofdpersoon en die stumperd van een vriend van haar. En als ik eenmaal dat heb, en dat is vaak al na één blik, dan kan ik niet meer met ze mee. En dat is vervelend voor zo een film waar je de hele tijd naar die mensen kijkt en je geacht wordt mee te leven, anders wordt het een lange en dode bedoening. Jammer, want de beelden en muziek zijn best fraai en het hele sfeertje is erg lekker. Verder heeft François Damiens een erg fijne en warmtevolle rol als vader. 2,5*.

Ye Lou doet een Godard, althans, daar moest ik aan denken met die losse camera, vele jumpcuts, verhaal en mooie kleurrijke scènes. Ook erg fijn geacteerd en de sfeer en vuil van Shanghai komen mooi naar voren. Op momenten een enorm fijn filmpje met enkele mooie losse scènes, die helaas halverwege wat inzakt en met niet altijd evengoed erbij betrekt. Op momenten is het wat kil allemaal. Maar dat doet verder voor het geheel weinig af, behalve dat een topscore er niet in zit. 4,0*.

11 maart. Anders dan 9/11 doet dit minder een belletje rinkelen bij de Nederlander (vermoed ik) maar dat is de dag van de tsunami (en de ramp in Fukushima). En deze film gaat daarover, en over aardbevingen in het algemeen. Het duurt even maar ergens halverwege valt die datum (waarvan ik me dan wel afvraag hoeveel mensen direct de link leggen) en is de achtergrond wel echt duidelijk (tevens weet je dat de film dan ergens in 2024 moet spelen als een 17-jarige toen 4 was). Japan kent wel enkele trauma's en voor het ene is er Godzilla en voor het andere nu deze film.

Shinkai maakte ooit twee hele fijne films, het drieluik 5 Centimeters per Second en Garden of Words. Daarna met Kimi no Na Wa dan eindelijk een groter succes, ook met een grotere film maar nog wel met kleine fijne momenten. Weathering with You werd al grootser (en iets minder) en deze Suzume zet die toon een beetje voort. Deze film kent wel enkele fijne kleine momentjes en af en toe prachtige tekeningen vol detail (vooral stadspanorama's) maar er wordt veel meer voor de plot en actie gekozen dan voor de personages. Dat zorgt in het eerste uur voor veel gehaast waar er nauwelijks tijd is voor de mooie beelden (letterlijk, veel shots duren kort) en in het tweede uur wordt het allemaal wat melodramatisch en ik snap Suzume's acties en psyche ook niet echt goed. Zeker het laatste halfuur is beduidend minder.

Niettemin zitten er genoeg mooie momenten in voor een voldoende en het hoogtepunt is het stuk voor de geplande (om een term te gebruiken) aardbeving in Tokyo. Prachtig om die mensen en die stad te zien in het alledaagse met die muziek erbij en het naderende onheil waar niemand zich van bewust is. Echt geweldig gedaan. Ook vermaakt het eerste uur nog absoluut, maar de film zakt na Tokyo wel duidelijk in. 3,0*.

Fijn van de regisseur dat hij oproept tot bepaalde dingen, want deze wilde ik al wel een tijdje zien, al is het maar door de jonge Van Houten.

Apart filmpje verder, haast een amateurfilm want de shots zijn vaak apart maar ogen toch zonder een idee geschoten, net als de montage et cetera. Maar dat maakt weinig uit, want de film heeft (ongetwijfeld ook daardoor) een bepaalde charme en ziet er wel leuk en eigenaardig uit. Het spel van de acteurs is ook prima met een schattige Van Houten en een Wouterse die altijd een droogkomische rol heeft (dat gezucht en gesteun van de man blijft grappig). De tweede helft van de film sleept wel, maar het geheel is absoluut voldoende. 3,0*.

Te zwaarmoedig om hier echt door geraakt te worden en daarmee verveelde de film mij wat. Ook weinig nieuws onder de zon: ouder gaat dood, kind gaat nog op bezoek en dan komt de jeugd terug in flashbacks. Dat is vaker gedaan. Elke film heeft zijn eigen conclusies en nuances en uitgangspunten, ook deze Zweedse prent, maar toch had ik het idee te kijken naar iets dat ik al veel vaker had gezien. Mooie warme fotografie (vooral in de flashbacks, ook met een wat korrelig filter) en prima spel, maar voor mij wel in een saaie film. Leuk detail vind ik dat de jonge actrice die de jonge versie van Rapace speelt ook in de Zweedse versie van de Millennium-trilogie de jongere versie van Rapace speelde. 2,0*.

Visueel wel oké en Bennett vind ik sowieso een fijne actrice, maar ik vond dit maar een saai ding waar nooit tempo in kwam en nergens boeide. Probleem is ook dat er 0 chemie is tussen Bennett en Stowell - sowieso was het nergens duidelijk wat zij nu in hem zag. Een film die dan mede draait om zo'n koppel werkt dan niet. 2,0*.

Van de 4 Dahl-filmpjes van Anderson is dit toch wel de minste. Niet boeiend, visueel niet bijzonder en ondanks de 17 minuten toch nog saai. Ook begint dat stijltje hier dan echt te irriteren. 1,5*.

Dit deed denken aan Van Warmerdam ja, maar op alle vlakken wel duidelijk minder. Vooral op het stuk zwarte humor komt deze film tekort, vooral door de matige acteurs. Soutendijk gaat nog wel, dat jonge stel neigt naar het lachwekkend slechte. Visueel aardig maar ook nergens echt boeiend. Pas tegen het eind met een dromerige dans wordt het zowaar interessant. Jammer ook van dat smalle filmformaat, sowieso een ziekte in arthouse de laatste twee jaar. Al met al geen echte film, eerder een soort toneelmatig stuk dat daarmee niet inlevend is en op hetgeen het moet zijn niet overtuigt of zelfs maar leuk of boeiend is. 1,5*.

Bijzondere film, dat sowieso. Lofi film zou ik zoiets noemen, underground haast. In een groezelig beeld met dito soundtrack en Ryder langs de hele zelfkant van de maatschappij met behoorlijk wat vreemde personages. Eenmaal hard moeten lachen toen Ryder wakker werd onder zo'n dekbed met allemaal hakenkruizen, dat is wel een zwarte humor waar ik van houd. Excentriek en daardoor en ondanks dat wel een film waar ik niet helemaal van kon genieten. Te vaak is het tempo niet helemaal lekker ook en sleept de film nogal, allicht ook door de wat nihilistische insteek van Ryder waar men weinig raad mee weet. 3,0*.

De film ziet er wel aardig uit, maar weet nergens te boeien. Uiteindelijk was dit vooral een saaie film. De actiescènes zijn alle ook erg duf in beeld gezet en Momoa weet het ook niet te redden. Alleen Merced weet nog wat ervan te maken en zij is zo ongeveer de enige reden nog deze film te kijken. 1,5*.

Typische romcom die nergens verrast maar door de originele locatie en de prettige persoanges in de film is de film best goed weg te kijken en kent een zekere charme. Net te lang voor zulk soort films maar ik durf hier geen onvoldoende te geven. 3,0*.

Ik had geen idee wat ik kon verwachten. De plot an sich sprak me wel aan, maar de hele invulling ervan dus niet. De film is vaak behoorlijk absurdistisch met opvallend camerawerk waardoor de film steeds als film opvalt en nooit echt gaat leven. eRCee hierboven beschrijft dat goed, alleen wordt bij mij de beleving een heel stuk minder en dat drukt zich uit in de score. Visueel is het naast opvallend ook simpelweg niet mooi vaak. Een enkele scène is nog wel prettig, als het allemaal wat echter aanvoelt, maar die momentjes zijn spaarzaam. 1,5*.

Ergens denk je nog aan een parodie bij deze film, zo slecht als deze film is. Het enorm matige acteerwerk van iedereen, zowel de allo allo-italianen als de Madonna and friends, maar ook de hele look die iets weg heeft van een slechte jaren 80-serie en de volstrekte afwezigheid van ook maar enige energie in de film nekken dit ding echt. Doodsaai en volledig zielloos. Maar goed, ineens tegen het einde is daar nog vanuit het niets Mazzy Star met mooie beelden van de azuur- en soms diepblauwe zee, zoals sommige plaatjes en muziek sowieso nog wel iets in zich hebben. 1,0*.

Fijne onthaastingsfilm, zowel voor de hoofdpersoon die er even tussenuit knijpt als voor de kijker. Lekkere sfeer, zonnig en zomers en er gebeurt niet al te veel maar dat maakt deze film des te beter. Eens de dochter arriveert komt er nog een lichte spanning naar boven. Vooral Rampling vind ik erg sterk. Zeer naturel, toch wat stijf Brits en zeer geloofwaardig altijd.

Maar dan, na zo'n drie kwartier maakt de film een wat vreemde wending en wordt dan meer mystery. Ongetwijfeld gelijk aan het soort pulp dat hoofdpersoon Morton zelf ook schrijft, dus ergens is dat wel grappig en ik zie wel wat Ozon er mee wilde, maar ik vond het niet werken. Die fijne sfeer uit het begin is dan verdwenen en nergens had ik het idee dat het bij de film hoorde. Tegen het einde herpakt Ozon zich nog wel een beetje, maar dat is al te laat voor een echt hoge score waar het lange tijd op leek. 3,5*.

Matig. Het is dat je steeds maar een halfuur hoeft te zien waardoor deze nog wel uit te zitten is, maar het is ook een film/miniserie die duidelijk is opgerekt en een hoop scènes krijgt die niets bijdragen. Het is vaak een saai geheel met een hoop melodramatiek en allerlei twists die ik niet begrijp (eerder bedoeld om de plot vooruit te helpen dan dat het logisch is). Dat is jammer, want de basis is best interessant en ook wel goed geacteerd. Zeker van beide meisjes is goed te zien of ze nu in het andere of het eigen lichaam zitten, die lichaamstaal doen ze uitstekend. Enkele losse scènes zijn ook erg mooi en het sfeertje, op de nogal naargeestig duistere eerste aflevering na, is best fijn. En het is weleens geinig dat juist het mooie rijke meisje leuk en lief is, en het dikke arme meisje het kreng. Verfrissend. 2,0*.

Met de Disney-herzieningen komen nogal eens verrassingen voor en tonen waarschijnlijk vooral hoe ik als mens en filmkijker veranderd ben door de jaren. Sommige halve meisjesfilms en saaie films zoals ik dat vroeger vond blijken nu de grootste pareltjes te zijn, films die ik toentertijd zeer het aanzien waard vond blijken nu heel erg veel inhoud te missen. Deze Sword in the Stone is daar geen uitzondering op.

Ditmaal dus een verfilming van het eerste boek van T.H. White’s klassieker – die moet ik nog steeds lezen, al is het maar om te ondervinden waarom Magneto dit boek steeds leest- en ik denk dat het boek sowieso beter is. Het begint al met de hele opbouw, die er in het geheel niet is. Arthur leren we totaal niet kennen en is al in no-time bij Merlin aanbeland. Verdere plotontwikkeling is er nauwelijks en aan het eind wordt het nog even snel afgeraffeld.

In essentie is dit een verhaal waar heel veel uit te halen valt, maar Disney lijkt bewust die keuze niet te hebben gemaakt. Wel krijgen we Wart in de gedaante van allerlei dieren om levenslessen te leren. Dit voelt echter als haast nutteloze opvulling (niet de lessen, wel de wijze waarop) terwijl dit toch een idee van White is. Wellicht komt dat op schrift beter tot zijn recht. Maar het is vooral de brave uitwerking waarop dit allemaal gebeurt, nergens voel je echte passie bij iemand. Die laatste scène (ik bedoel dan niet die overbodige echte laatste scène) voelt al helemaal vluchtig aan en komt ook vrij uit het niets vallen. Buiten dat heeft Arthur een vervelende stem en Kay deed me vooral aan Beavis en Butthead denken. Alleen adoptiepapa is grappig en Madam Mikmak is leuk eens op celluloid te zien.

Visueel zet het er wel aardig uit met vooral mooi kleuren (Technicolor was echt wel voor animatie gemaakt). De liedjes blijven niet echt hangen maar voldoen op het moment en een aantal scènes is nog wel aardig en spannend. Maar er zat gewoon zoveel meer in. 2,0*.

NB: Deze lijkt me overigens wel Disneys laatste echte klassieker. De volgende (Jungle Book) oogt veel frisser en ook de films daarna zijn in thema, inhoud en stijl net wat anders en moderner.