Opinions

Matige docu waarin enkele grote namen uit de filmindustrie hun visie geven op Bergman via acht films, maar voor mij is dat totaal niet interessant. Leukste en veruit meest boeiende gedeelte gaat over Höstsonaten waarin we vooral beelden van achter de schermen zien, waar de acteurs hun rollen oefenen en invullen, waar de tekst herschreven wordt in samenspraak tussen acteurs en regisseur. Reuzeleuk dat zo te zien hoe dat gaat. Meer daarvan en dit was gewoon een dikke voldoende geweest, nu 1,5*.

Weer een dvd uit de kast van mijn vader die nogal in de 60s is. Een soort mix van docu en drama. Enerzijds wordt wel de hele 60s met alle belangrijke momenten zo getoond, anderzijds is dit een vreselijke manier van filmen omdat alles vreselijk oppervlakkig en vluchtig blijft; het drama zelf boeit nergens daardoor. Met pakweg The Iron Lady had ik dat ook. Dat dit soms echt als docu wordt gebracht werkt dan nog enigszins beter dan wanneer dat veel meer als volbloed speelfilm zou zijn gebracht. Heerlijke muziek van vooral Amerikaanse artiesten (Beatles ontbreken volgens mij). Hoogtepunt op dat vlak is de stem van Nico op tonen van The Velvet Underground maar helaas in een kort stukje. 2,5*.

De film oogt als een goedekope soap en ziet er simpelweg lelijk uit. Het verhaaltje is oké maar het acteerwerk erg vlakjes en de film gaat nergens leven. Ondanks de korte speelduur voor mijn gevoel toch erg lang. 1,5*.

Ongetwijfeld voor de belanghebbenden in de docu een belangrijk deel van hun jeugd/geschiedenis/ontwikkeling. Af en toe ook wel is de docu versierd met leuke foto's en beelden uit vroegere tijden, maar dan ga ik liever naar een fototentoonstelling in een museum. Verder heel veel pratende hoofden die voor mij niet boeiend zijn, en als geheel is de docu enorm degelijk en saai. 1,0*.

Een iets andere zombiefilm, vooral door de beperkte locatie waarmee de film vooral in één flat en appartement zich afspeelt. Dat is het unieke aan deze film, maar ook het manko. Er zitten veel langdradige en saaie momenten in waarin niks gebeurt, maar waar ook geen spanning of claustrofobisch gevoel uit voort komt. De horrormomenten tussendoor zijn wel prima en het apocalyptische sfeertje ook, maar te weinig om de hele film te redden. 2,0*.

Inderdaad wat oppervlakkig deze docu met weinig nieuws onder de zon en nergens heb ik het idee het gevoel te krijgen dat men heel hard traint, maar anderzijds kijkt dit ding wel lekker weg liggend vanaf bed met een zekere serene rust en zachte beelden en muziek. Maar geen docu die volle 90 minuten constant en volledig boeit. 2,5*.

Vorige week hadden we op het werk sollicitatiegesprekken. Kindjes (voor mijn gevoel althans) uit 2002 die solliciteren. Na 9/11, ook na Pim Fortuyn zelfs. Alweer 21 jaar terug maar ik weet nog precies waar ik was toen ik las dat de man was neergeschoten. Enkele jaren later werd ook de maker van deze film gedood, al staat dat me minder goed bij, al was het maar dat ik de cineast Van Gogh niet zo goed kende (en nog steeds niet ken). Inmiddels heb ik wel enkele interviewprogramma's gezien van hem en daar dacht ik wel: zo worden interviews niet meer gedaan. Diepgaand, met chemie en respect voor de gast en een volstrekt naturelle manier van interviewen. Echt heel goed. Nu zag ik deze film staan en dan maar toch zoveel jaren later maar eens zien of de cineast Van Gogh ook zo goed is.

Nou, dat viel tegen. Visueel oogt het goedkoop, de film is rommelig verteld en behalve de eerste 10 minuten die best prima zijn wordt de film nooit goed, leuk of spannend. Ergens wel geinig om zo'n complot eromheen te bouwen (al is het maar dat er nogal wat complotten rondgaan over de moord) maar dat gebeurt allemaal weinig subtiel en oogt amateuristisch. Al met al een zeer matige film die net aan een kwartier weet te boeien en dan wegglijdt in nikserigheid. 1,5*.

Sterk. De film geeft nooit te veel informatie weg en zo werkt de spanning op meerdere manieren. De grote vraag blijft lang of Goodman nu geschift is of niet, en eens het antwoord toch komt lijkt het allicht toch weer een creep te zijn. De spanning zit dus vooral tussen de personages. Exemplarisch is die scène aan tafel waar langzaamaan de irritaties opborrelen, met alleen het geluid van het eten en het bubbelen van het aquarium op de achtergrond. Dat geeft een heel erg spannend sfeertje dat elk moment kan ontploffen. Dan heeft de film ook drie uitstekende acteurs in vorm die precies de juiste toon geven. Daarom is het jammer dat er toch enkele schrikeffecten inzitten die helemaal niet nodig zijn. Van het einde weet ik niet precies wat ik moest verwachten. Toen mejuffrouw op de auto klom had ik wel verwacht het grote beest te zien maar in plaats daarvan komt er nog een stukje actie achteraan. Niet per se slecht, maar wel een afknapper na een zorgvuldig opgebouwde film. 3,5*.

Ik wist mij uit een ver verleden - ergens vierde klas middelbare school zal het zijn geweest- te herinneren deze film nog wel heel aardig te vinden. Nu jaren later heb ik de film weer eens gezien en wat een fijne verrassing nog wel, door twee elementen vooral: humor en charme.

Nu is dit een romcom in de eerste plaats (ook high school trouwens, maar coming of age is het zeker niet) en die verhaalopbouw wordt keurig gevolgd. Dat is ook mijn enige echte kritiekpunt. Dat het op het eind allemaal pais en vree is, dat vind ik niet zo spannend, zolang dat maar past in de film (altijd dus). Maar waarom allemaal van die omwegen met hoogte- en dieptepunten? Waarom niet één rechte lijn met op het eind de climax als dat toch het eindpunt is? Ik word daar een beetje moe van en eigenlijk irriteert dat gewoon.

Maar goed, in tegenstelling tot romcoms met dertigers en high school films met verre twintigers nu een frisse heel jonge cast die gewoon echt straalt. Dat het cliché op cliché is maakt minder uit, net als dat de plot in feite nergens op slaat, zo charmant is het allemaal. Daarnaast is vooral Ledger echt een genot met zijn uitstraling en toch behoorlijk wat diepgang er nog achter. Ook Stiles is op dreef die vooral leuk eruit ziet als ze boos kijkt. Ook de andere acteurs zijn op dreef, al is het jonge stelletje het minst uitgesproken maar Gordon-Levitt als zulk een jong broekie is wel geinig om te zien. Daarnaast is de humor vaak raak. Soms o zo flauw, maar altijd goed getimed en dus leuk. Daarmee is overigens vooral pa Stratford echt fantastisch.

Verder een aantal prettige scènes met onder meer een dansje op muziek van Biggie Smalls, dat shot met vliegende blaadjes in slow-motion, dat mooie trackingshot bij het concert en gewoon de hele look waar het altijd mooi weer is en de gazonnetjes perfect gemaaid en waar gewoon een heel fijne zomerse speelse sfeer hangt, ook op de school die echt aanvoelt en niet enkel bevolkt lijkt door acteurs voor deze ene film. 4,0*.

Film die ik graag goed had willen vinden, maar die toch tegenviel. Dat komt vooral doordat de meeste personages me volstrekt niet boeiden, eigenlijk alleen Oscar Isaac. Gek, want het is inmiddels 9 jaar terug dat ik mijn middelbare schooltijd afsloot, dus ik zou me moeten kunnen herkennen in minstens één van de spelers, maar eigenlijk lukte me dat bij niemand. Verder speelt ook mee dat behoudens de latere scènes, leuk gekleurde decors en één keer leuk spelen met focus (met die achterwand vol lampjes) de ganse film audiovisueel vrij saai was. Het is ook niet allemaal slecht, maar het deed me gewoon bijzonder weinig. 2,0*.

Best goed, maar vooral erg saai, met een camera die na dat eerste behoorlijke shot van bijna 20 minuten vooral stil staat en we krijgen alleen maar beelden eigenlijk van twee geliefden op een fikse afstand van elkaar. Je ziet ze nooit afzonderlijk leven waardoor hun relatie op afstand nooit echt binnen komt. Daarnaast is de mannelijke wederhelft maar een wat vervelend persoon, en ik begrijp mensen nooit zo die ineens woest worden, ruzie willen maken of met potten en pannen gaan smijten.

Wel stopt de regisseur af en toe leuke foefjes in de film, vooral dat split screen met links bewegende beelden van L.A. (het meisje) en rechts beelden van de jongen die dezelfde route volgt op Google Street View. Ook het gebruik van licht (veel donker bij de achterblijver, veel licht bij het meisje in L.A.) is fraai gedaan. Sowieso zijn de beelden van L.A. lekker zomers en fraai. Maar als gezegd, het is vaak saai en dan zijn 100 minuten er echt een goede 20 te veel. 2,0*.

p.s. Wel geinig, dat account op Facebook (Alexandra G. Brown) bestaat nog steeds, net als die vriend waar ze mee chat (Patrick Nourish).

Bijzonder interessante docu, vooral doordat ik dit hele verhaal eigenlijk niet kende van Polygram. Goed uiteengezet verhaal, met interviews en film beelden, dus behoorlijk afwisselend. Ook prettig om te zien en vooral informatief. Conclusie: Boonstra handelde niet enkel met voorkennis, maar verkwanselde ook even een Europese filmmaatschappij. Hulde. 3,5*.

Niet heel slecht. Sowieso sympathiek en de mode die te zien is vind ik wel leuk. Verhaaltje zelf is gewoon vreselijk cliché en weet nergens te boeien, ik ben er wel klaar men met van die filmpjes op school waar de hoofdpersoon gelijk zo'n buitenbeentje is of gepest wordt door het populaire meisje. Redelijk vlot filmpje dat wel makkelijk wegkijkt, maar daar blijft het dan ook bij. 2,0*.

De eerste film was niet geweldig, maar had nog een zekere charme, fijne onbevangenheid en de kleding zag er prima uit. Dit deel is op alle puntjes net wat minder. Voorspelbaar, duidelijk minder goed geacteerd (Kemper is weinig naturel als ze emoties moet uitbeelden) en ook is de film gewoonweg minder leuk. De kledij die Kemper draagt is nog wel aardig, maar verder is ook op dat vlak minder te genieten. Die rector annex stiefpapa is gewoonweg irritant. Dat Nederlands-Amerikaanse meisje is dan wel een leuke toevoeging. 1,5*.

Best aardig. Het verhaal gaat ermee door en legt wat andere accenten, a had die hele DeVille er niet bij gehoeven van mij en stoort eigenlijk vooral. De animatie is wel fraai, met die geschetste achtergronden waar vaak letterlijk buiten de lijntjes wordt gekleurd. Net als in het origineel het absolute pluspunt. Ook de jazzy soundtrack is prima. Wel merk je dat al die vervolgen voor de kinderen zijn gemaakt met vaak flauwe humor die nergens echt werkt. 2,5*.

Niet helemaal geweldig. Wat de film nekt is dat deze simpelweg weinig bijzonder is. Het verhaal is is wel oké maar niet verrassend en ook de locatie is nogal saai, veelal grijs rotsen en meer niet. Het sfeertje is wel prima, Hemsworth is aardig maar mist net dat beetje om een film te dragen en de plaatjes van helikopters zijn mooi. Maar zeker de laatste akte in de film is er één te veel en vergleed langzaam de aandacht van mij. 2,5*.

Als je koeien en varkens mag kopen, verkopen, en voor je laten werken, waarom mag dat niet met mensen?

Ik denk niet dat McQueen deze vraag zo expliciet wilde stellen – een hoop andere vragen wel, overigens- maar hij kwam wel in mij op. Het zal de rauwe manier van filmen zijn en de achteloosheid waarmee McQueen de film tot de kijker brengt. Zo was het, lijkt hij te zeggen, en zie maar wat je ermee doet. En ja, uiteraard zal hij zijn mening hebben over slavernij – het feit dat hij deze prent maakte zegt eigenlijk al genoeg- maar gelukkig wordt die mening niet te nadrukkelijk getoond. De slavernij is al erg genoeg, daar hebben we geen bestraffend vingertje van een regisseur voor nodig. Goddank!

McQueen gebruikt voor zijn slavernijfilm een waargebeurd verhaal, een verhaal dat zich uitstekend leent daarvoor door de ietwat unieke insteek en derhalve verwonder je je achteraf dat al niet eerder hier een grote film over is gemaakt. Waarschijnlijk wel door wederom die unieke insteek, want het is uitgerekend een ooit vrije zwarte man die wordt ontvoerd en tot slaaf gemaakt, door veelal boze witte mensen. Je moet maar willen als blank regisseur, als je er al de middelen toe krijgt.

Het is ook vooral de ontmenselijking die McQueen wil tonen. Als vee verkocht worden (even een gebitscontrole), naakt douchen, uitkleden voor de baas om afgeranseld te worden (maar altijd naakt). En zelfs de vriendelijkere slaveneigenaren (Cumberbatch, sterke rol en prima gekozen als wat tegenwicht) zien hen ook niet als volwaardig mens maar als bezit. Bezit waar je goed voor moet zorgen, maar bezit niettemin.

Maar het hoogtepunt van die ontmenselijking is in de beruchte zweepscène - in één lang shot opgenomen, waarbij je dat pas halverwege doorkrijgt, zoals ook Wright eens deed in Atonement. De camera blijft bewegen, we zien een slaaf naakt gemaakt en hard geslagen, en Ejiofor die dat moet doen van zijn baas. Eerst zachtjes, dan harder onder druk. We zien de vertwijfeling, we zien de mens langzaamaan wegglijden uit hem. Ejiofor speelt een heel behoorlijke rol, maar in deze ene scène is hij echt op zijn allerbest. En aan het eind van de film dan, eenmaal vrij, is hij haast geen mens meer maar onderdanig en biedt zijn excuses aan. Excuses die nergens op slaan, maar twaalf jaren slavernij doen wat met een mens. En daarmee is mijn vraag waarmee ik begon ook direct beantwoord.

McQueen vertelt dat alles in een heerlijk kabbelend verteltempo. Nergens schiet hij uit de bocht, geeft de meeste scènes exact de juiste lengte en weet altijd net genoeg shots te geven om zijn punt zeer duidelijk te maken. Zowel als verhalenverteller als regisseur van scènes is hij dus met griffel geslaagd. Denk aan de scène waarin Ejiofor aan een koord bungelt. Hij houdt de camera op één punt en blijft dat shot aanhouden tot je langzaamaan de achtergrond, de mensen, weer in beweging ziet komen. Het leven gaat door. Dat is knap en bijzonder pijnlijk om te zien. Ook die eerste afranseling, van onderaf en in één take. Allemaal heel goede ideeën, en ook nog eens goed uitgewerkt.

Daarnaast barst de film van heel mooie plaatjes, in een schitterend kleurenpalet met veel vuige tinten van groen, blauw en grijs. En je merkt dat McQueen vol ideeën zat, of dat nu een dichtslaande deur is vlak voor de camera met een arm diagonaal door beeld (mooi shot) of dat schitterend shot door de radaren van de radarboot. En sommige beelden zijn gewoon heel fraai. Alleen al al die wilgentakken, zeker dat haast modernistische schilderij in enkel geel en zwart. Het is dat Cuarón iets geweldigs deed met 3D, anders was de Oscar wel vergeven. Ook de muziek is sterk. Vaak stemmig, soms krachtig (die toeter steeds!) en verontrustend, maar altijd ondersteunend voor de beelden. Het sterkst zijn nog de gezongen stukken door de slaven die hun hart en ziel erin liggen. Bij de begrafenis bijvoorbeeld, waarin die zang steeds harder klinkt in weer één lang ononderbroken shot.

Maar de film is niet perfect. Niet elke acteur is evengoed, de rol van Brad Pitt stond me tegen (niet de rol an sich, maar vooral het bekende hoofd dat zich even mag tonen), de dialoog is soms echt tenenkrommend uitleggerig en kinderlijk -“slaven zijn mijn eigendom” en meer van dat soort dooddoeners die ik iemand in het echte leven niet snel zie gebruiken- en bovenal, wat ik met de vorige films van McQueen ook had: het is niet de som der delen. Er is heel veel moois te zien, heel veel kwaliteit, maar steeds weer glijdt de aandacht een beetje weg en weet de film nooit helemaal onder de huid te kruipen. Wellicht omdat de film te gestileerd is? Met te veel aandacht voor de onderdelen. Het zou zomaar kunnen. Ook de rol van Fassbender kon ik niet echt hebben, te karikaturaal naar mijn mening, al is het wel zijn klasse daar nog iets menselijks van te maken. Elke keer als die priemende ogen ziet, dan weet je wat hij is.

Uiteindelijk is de film dan geen meesterwerk. Het is een goede film met soms briljante scènes en vooral schitterende losse elementen, maar met net te weinig kracht en net te veel kleine beetjes die tegenstaan. Toch dik 4,0*.

De film begint best aardig met een leuk idee maar na pakweg een halfuur komt er vrij weinig origineels meer langs en is dit gewoon een doodgewone matige romcom die nergens overtuigt of sprankelt. Af en toe komt er wel iets van de 13-jarige naar boven en dat maakt sommige scènes wel geinig maar daar had meer mee gedaan kunnen en moeten worden, ik had toch steeds het idee te kijken naar iemand die daadwerkelijk al 30 was in gedrag en levenservaring. 2,5*.

Michael Bay en ik - we zullen nooit vrienden worden. Nu moet ik wel positief beginnen: vergeleken met zijn Transformer-geweld is dit echt een verademing. De film is net zo lang als veel van zijn blockbusters, maar wel met veel meer rustpunten en slechts enkele actiescènes waardoor je niet bij het zoveelste gevecht een beetje begint te geeuwen. Sterker, er zit soms zelfs iets in van spanningsopbouw, suspense, vooral in de nonchalante momenten voor de gevechten. Niet dat dit nu direct wereldcinema maakt, maar toch.

Wat ik vooral had was dat ik steeds aan andere films moest denken die gewoon op alle fronten beter waren. Bij die openingstitels die maar doorgaan en doorgaan dacht ik aan Jaws en Rear Window, waar de regisseurs zonder wat te zeggen maar enkel met de camera hun informatie gaven. Bay niet. Bij het wat simpele en clichématige gekissebis tussen de mannen dacht ik aan Lone Survivor waar dit beter was. Bij Bay is het vooral vulling. Bij de beelden van het Midden-Oosten aan Zero Dark Thirty waar je veel meer het idee had op de echte locatie te zijn. Dat had ik bij deze 13 Hours (maffe lange dubbele titel trouwens) nergens en ik miste echt een stuk sfeer. Misschien komt dat ook door de wat kitscherige look met iets te opvallend kleuren soms en veel lens flares. Maar het is vooral een wat kille en lege prent geworden.

Dan is de actie soms wel knallend met vooral heerlijk sound design en mixing (dat heeft Bay's team wel vaak goed voor elkaar, net als special effects) maar Bay denkt als enige zo ongeveer dat hypermontage nog hip is. Nee dus. Sowieso is het irritant en maakt het allemaal bijzonder onoverzichtelijk. Misschien is dat ook om het gebrek aan talent voor het regisseren van actiescènes (of film überhaupt) te verbloemen, maar het haalt alle plezier weg. Er knalt veel op het scherm maar het knalt niet bij mij. Eigenlijk is alleen de muziek nog dan te noemen, met het bekende tromgeroffel maar soms een wat fijne ambient erdoorheen. Leuk en het past soms goed. Eénmaal zelfs bij een heel sterke scène.

Nu ja, heel slecht is het dus niet en over 140 minuten ook best goed uit te zitten (er zat niet echt een scène in waarvan ik dacht: die is overbodig), maar als je als actiefilm vooral daar faalt gaat het toch mis. 1,5*.

Twee losse verhalen, over de positie van zwarte mensen in de V.S. en het justitieel apparaat dat arme mensen achterstelt die ieder driekwart van een verhaal vertellen maar samen tot een geheel zijn gesmeed dat niet helemaal overtuigt. Arme mensen zijn vaak zwart, en omgekeerd, en daardoor vaker wel dan niet bovenmatig slachtoffer. Maar of dat aan de huidskleur ligt? Dat wordt gesuggereerd in deze docu, maar echt bewijs ervoor komt niet, en dat maakt het geheel er niet sterker op. Dan verzandt het tweede deel in te veel zijsprongen en verliest de docu echt aan focus waardoor het ding steeds minder begon te boeien.

Verder wel vlot in elkaar gezet, met en montage die er vaart in houdt. Ik ben niet echt fan van allerlei interviews in dit soort docu's, en daar zitten er nogal wat van in, maar gelukkig hoor je men vaak praten met ondersteunende beelden of met verschillende shots waardoor het niet zo statisch is. Maar de docu redden, dat doet het ook niet. 2,0*.

Sinds ik hem in mijn WK-pool van 2010 stopte omdat hij als talent zo weinig kostte en vervolgens toernooitopscoorder werd is Thomas Müller een persoonlijke held van me. Blijkt hij ook nog eens een held op de Thalys te zijn - dat waren voor mij echt prachtige beelden, een toerist in een Bayern-shirt die een terrorist uitschakelt.

Ik kan Eastwood wel waarderen. Als kunstenaar kiest hij heel duidelijk een kant en wil hij zijn verhaal, ideeën of gedachten kwijt en dat behoort elke kunstenaar te doen, ongeacht of je het ermee eens bent. Hij wil helden vereren en dat is zijn goed recht. Vooral omdat hij ze niet blind adoreert in deze film en ook niet het Amerikaanse patriottisme. Zelfs weet hij naar zichzelf en dat beeld over hem te knipogen als in de film een Duitser uitlegt dat de Amerikanen niet alles hebben gedaan (over de zelfmoord van Hitler met de Russen aan de voordeur).

Wel een film met twee kanten. Goed idee, matige uitwerking. Vooral de eerste drie kwartier zijn vreselijk stroperig en nauwelijks interessant met vreselijk slechte kindacteurs. Eens de mannen volwassen zijn en op reis door Europa gaan wordt de film leuker, een stuk leuker zelfs. Vooral dat reizen is enorm herkenbaar, gewoon lekker lol maken, mensen ontmoeten, bier drinken, feesten. Wat een gezeik ook over hetgeen de mannen doen in die scènes, zo doen we toch allemaal? Anders lijkt het me dat je een vrij troosteloos leven hebt. De mannen krijgen ook geen al te moeilijke rollen waardoor deze amateurs zich eigenlijk prima redden in de film. De scène waarvoor je dan kijkt wordt aardig in beeld gebracht zonder veel opschmuck, violenmuziek en Amerikaans vlagvertoon. Nee, dit is best vrij subtiele heldenverering. Maar zonde van die eerste drie kwartier. 2,5*.

Film die een zekere potentie heeft met het uitganspunt maar voor een flauwe benadering kiest en met her en der wat humor die me niet smaakt. Efron vond ik ook vervelend (Perry als volwassen versie ook trouwens) en dan op de verkeerde manier. En zo vallen potentieel leuke momenten vaak in het water en heb ik vooral een weinig boeiende film gezien. 1,5*.

Begint aardig met een fijn sfeertje, mooie locaties en prima acteerwerk. Echt typisch Frans wat me vaak wel bevalt. Maar vervolgens toont de film de verkeerde zaken. Aangezien dit is gebaseerd op een waargebeurd verhaal zou het 'waarom' zo interessant zijn, maar dat komt komt nauwelijks aan bod, en als het komt dan behoorlijk uitleggerig. Liever laat de regisseur de zwangere meisjes zien en hun doen en laten maar daar zegt ze vrij weinig mee, vooral ook omdat de meisjes niet heel normaal reageren op hun omgeving en je hun 'waarom' ook nog eens mist. De film had boeiend kunnen zijn, maar kent vooral gemiste kansen. Daarmee duurden zelfs die 90 minuten lang, ondanks enkele fijne momenten doorheen de hele film. 2,0*.

Ergens tijdens het schieten van mooie plaatjes is de regisseur vergeten dat er ook een verhaal verteld dient te worden om de aandacht erbij te houden. Die body, en dat beetje hart wordt in deze 170 Hz node gemist.

We krijgen twee dove tieners. De één is Gaite Jansen, wat mij betreft de beste Nederlandse actrice van haar generatie en ook mooi om te zien, de ander is een ongeschoren ongewassen sociaal gestoorde jongeman, iemand waarvan je na één seconde al denkt dat die niet deugt en waarvan je je afvraagt wat Jansen erin ziet. Okay, beide doof, maar dan nog. En ik weet, vrouwen vallen weleens op vreemde of foute types (ik zie Elineloves hierboven ook enigszins gecharmeerd) maar dan nog, ik vond het nogal wat ongeloofwaardig. Daarnaast vond ik hem zelf niet de beste acteur. Een leeg omhulsel waar weinig gevoel van uitgaat. Twee ogen die niets zeggen, een blik constant dezelfde bij elke verschillende emotie. Het niveau GTST zeg maar. Hij irriteerde verder ook niet, maar zelfs dat was wellicht beter geweest. En een liefde komt wel van twee kanten; dat kan Jansen ook niet in haar eentje oplossen. Het hele gevoel en daarmee de motor van de film bij die twee is dus direct weg. Jansen zelf is dan wel weer uitstekend, vol gevoel, ingetogen, geloofwaardig. Je ziet dat ze moeite heeft met haar nogal kille thuissituatie. Waarom had haar wederhelft niet een andere (lees: betere) uitwerking gehad. Waarom moet hij contactgestoord zijn. Waarom is het geen normale jongen die in de fout gaat, waardoor de verrassing echt is en de schok vele malen harder.

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder, en ook lang weet je niet precies waar de maker heen wil. Je hebt een idee -deels door enkele shots aan het begin, wat dus ook wel uitkomt- maar vanaf een goed uur heb je het ook wel gezien. Pas de laatste vijf minuten wordt ineens snel een eind gebreid aan de plot. En zonder dat hart zijn de laatste twintig minuten er vooral om uit te zitten. Voor zo’n korte film die al niet de aandacht erbij kan houden, waar de spanningsboog al snel is verdwenen, is dat niet bepaald een pluspunt. Dan een enkel subplot dat niet lukt en niet wordt afgemaakt en daarnaast wel enkele goede uitwerkingen, onder meer de achtergrond van onze viezerik. Je ziet hem werken, dus weet je dat hij geld verdient, dus snap je ook dat hij kan overleven. Eén van de betere ideeën in het script wat mij betreft, maar dat zegt wellicht al genoeg. Het is dat de film er mooi uitziet en zo de aandacht blijft trekken.

Want het moet gezegd, visueel is deze film echt één van de mooiste ooit die ik zag. Elk shot is haast een schilderij, of het nu aan Monet doet denken (die kleine kinderen en de lelies in het water) of aan postmoderne kunstenaars; soms prachtig verstilde beelden, kaal en o zo sprekend. Soms leuke foefjes (vertraging, versnelling), mooie kadrering, mooie belichting, mooie decors als de huizen, auto’s, natuur, vervallen industrie. De soundtrack doet verder zijn werk. Een lichte kruising tussen ambient en slowcore (al is dat niet de juiste benaming). Ook af en toe aardige vondsten om de doofheid te tonen (in de kleedkamer van het zwembad).

Alleen dus jammer dat het verder allemaal niet zo boeit. Dus 3*, voor de beelden en voor Gaite.

Masterclass filmscènes schieten. Met nadruk op die losse scènes. Een razendknap gemaakte film die soms overdondert en verbluft, vooral op het technische vlak. Prachtige long takes, dat geweldige licht- en schaduwspel in dat stadje bij nachte, die diepblauw van de ochtendschemer, de camera die over het veld glijdt terwijl vele soldaten ten aanval gaan. Het is een film van enorm veel ijzersterke momenten en die daarmee indrukwekkend is op dat vlak. Ook de muziek, soms haast ambient, geeft veel sfeer mee.

Maar, het was ook een film die me op een zekere manier koud liet. Het was nergens echter spannend, nergens echt onder de huid kruipend. Dat ligt deels eraan juist doordat de film technisch zo knap is en de techniek en stijl de aandacht opeisen. Die long shots zijn mooi en werken vaak goed, maar zijn soms ook te gemaakt. Verder is de film op momenten toch nog te veel gescript, zeker die scène met dat meisje en die baby. Er zitten net iets te veel van dat soort momenten in dat de film een rustpunt krijgt. De film had kaler gemogen, allicht korter en zo als één lange trip kunnen zijn. Maar aan het eind op dat lichtbeige zand ineens weer blijkt hoe mooi de film is, en ik heb genoeg moois gezien en me geen seconde verveeld. 4,0*.

Moet een komedie grappig zijn? Niet per se denk ik, maar als zij dat dan toch probeert, dan moet het wel grappig zijn en moet je als kijker niet zien dat men het probeert, maar dat het nergens grappig wordt. Dan krijg je als kijker bijna plaatsvervangende schaamte.

Het verhaal is best een aardig gegeven. Niet dat Spielberg daar maar enig moment in geïnteresseerd lijkt, maar toch, het idee is er wel. Nee, de film is meer een Monty Python-achtige film met veelal sketches rond een centraal thema en een leidende rode draad. Enig verschil is dat deze 1941 niet grappig is. Pijnlijk onleuk zelfs. Irritant. Veel geblaat weinig vol, met mensen die alleen maar druk en hysterisch lopen te wezen, met veel grappen van dingen die kapot gaan, ontploffen of mensen die omvallen. Ieder zijn gevoel voor humor, maar dit? En dat 140 minuten lang (arme ik zag de director's cut, waarvan ik werkelijk niet weet waarom die er is gekomen). Elke gevoel voor timing ontbreekt, ook in de montage trouwens. De films van Ritchie hebben hetzelfde euvel, en ook die kon ik niet hardden.

Nee, een enkele grap mag best werken. De parodie op Jaws, de cowboy uit Dr. Strangelove (al is zijn aanwezigheid de enige echte grap overigens) en heel af en toe een flauw woordgrapje deed mijn mondhoeken krullen. Maar dat is veel te weinig voor dik twee uur. Verder is de fotografie echt lelijk te noemen, alsof er een constante waas voor de camera hangt. Dan is de aankleding verder nog wel prima, het camerawerk is top (dat shot met de Grand Canyon), en Spielberg weet echt wel hoe zijn beeld te vullen, maar als het er dan gewoon niet mooi uitziet door de kwaliteit van de camera.

1,0*, voor een enkel momentje, maar wat een nauwelijks uit te zitten en vermoeiend gedrocht is dit.

Mooie film, die helaas na een goed uur haar spankracht helemaal kwijtraakt. Maar dat eerste uur is geweldig. Mooie beelden met contrastrijk zwart-wit (al had de hete zomerdag in kleur ook goed gevangen kunnen worden), soms fijn gebruik van zoom en lekkere mysterieuze dromerige muziek die je nooit helemaal kan plaatsen. En het is prettig dat er geen moeilijke melodramatiek in zit, de emoties zijn vrij ingetogen en voelen echt. Ook de sfeer in het dorp is goed getroffen, zowel het vrolijke in het begin als daarna als het bericht van de Joden komt. Eens bekend is wat ze er komen doen is de film ook klaar en krijgt nog een reprise van een halfuur waarin mensen ineens hypocriet gaan doen tegen de sterke man in het dorp. Maar mensen vervallen dan in ook wat in stereotypen en nemen overhaast rare beslissingen, vooral bedoeld om de film vooruit te helpen lijkt het.

Ik weet ook niet helemaal waar de regisseur staat. Diegenen die weliswaar hypocriet zijn maar menen goed te doen zijn een zwakke zoon, een dronkenlap en wat ander weinig prominenten. Die maak je normaal niet tot diegenen die je boodschap moeten dragen. Toch denk ik niet dat de sympathie bij de sterke man (en hoofdfiguur van de film) ligt, ook al zal ook niet alle kritiek voor hem zijn. Sowieso wordt hij geweldig gespeeld.

En dan is er nog wel een geweldig laatste shot, met de roet uit de stoomlocomotief als metafoor voor de aswolken van Auschwitz die symbolisch nog lang blijven hangen boven Hongarije. 3,5*.

Kwalitatief erg slecht soms - de logica is ook vaar heel ver te zoeken-, maar met best vermakelijke scènes. Want het verhaal zelf is zo standaard als wat, acteren kan eigenlijk helemaal niemand en dan neem je iemand met één gezichtsuitdrukking als hoofdrolspeler. Gibson was nog wel heel aardig, althans, hij irriteerde mij niet zoals in deel V en VI, Ook de andere rollen waren niet memorabel en dat alles maakt dat de film regelmatig stilvalt en zelfs saai wordt.

Echter, de actie is heel prima - zij is overtuigend en gaat niet over the top, ergo: het blijft spannend daardoor. Geen superhelden als hoofdpersonen die alles overleven maar ook gewoon pijn kunnen hebben. De racescènes waren prima gefilmd vol adrenaline, met een goed ritme snel gemonteerd er waren leuke kleuren en neonverlichting te zien. Samen een fijne sfeer en passende hiphop waren dit stuken erg genietbaar. Jammer dus van de rest.

Ach ja, het bewijst wel dat deze franchise ooit best geinig was, tot ze die logge actiefilms 5 en 6 gingen draaien. Gewoon lekker racen is het beste. En een half punt aftrek voor die scène waar twee auto's gevolgd worden waarvan de politie (en ik als kijker, denkt men blijkbaar) denkt dat Walker en Gibson erin zitten, terwijl je nooit ziet wie er in zit en net een scène had waarin het heel duidelijk was dat ze een plan hadden waarbij twee andere auto's nodig waren. En dan eerst die vrouwenbenen tonen als er twee uitstappen. Houd toch op zeg. En serieus, moeten we Eva Mendes mooi vinden? Deze dus 1,5*.

Weer zo'n typische Godard met een hoop gelul dat inhoudelijk niet boeiend is en afleidt van een sfeerportret dat de film had kunnen zijn. Genoeg leuke vondsten en ideetjes weer zoals vaker bij hem (zo'n gesprek in een lang shot waarin iemand daarachter bezig is met een flipperkast, dat is best geinig), alleen sleept de film zich wel voort omdat zulke leuke momenten te weinig voorkomen of ook net wat te lang doorgaan. 2,0*.

De film begint nog wel aardig. Sfeervol geschoten met soms fraaie plaatjes (dat ballet) en fijne muziek, zonder echt bijzonder te zijn. Je merkt dat de regisseur wel een goede smaak heeft, maar een beetje eigen smoel mist. Het voelt meer aan als het betere jatwerk dan een volledig eigen product. Maar dat is niet zo erg, want het kijkt prima weg. Maar als eenmaal het mysterie opkomt glijdt de film weg in het belachelijke en uiteindelijk lachwekkende, vooral doordat de film zichzelf enorm serieus neemt. Er is iets met een patroon, maar dat patroon bestaat niet. Dat is bedacht door een scriptschrijver, en nergens wist de film mij op een andere gedachte te brengen. Buiten dat sloeg dat hele gedoe met dat patroon gewoon helemaal nergens op. Dan helpt ook niet mee dat Huismaan als een dooie staat te acteren zonder enig teken van leven. Palmer is nog wel lief, maar redt het ook niet. Door het behoorlijke eerste halfuur niet de laagste score, maar de rest wat zo absurd slecht en vervelend en saai dat ik niet verder kom dan 1,0*.