Opinions

Herzien na vele jaren en de score een halfje verlaagd. Misschien ook wel omdat de film niet meer zo fris en origineel overkomt als toen en ook wat verbleekt dan bij films die het beter doen. Of dat nu om het visuele gaat of het inhoudelijke. Maar vooral de rol van Portman viel me negatief op, echt geloofwaardig vond ik die niet richting het einde.

Dat neemt niet weg dat de film nog steeds gewoon prima is. Goed gemaakt met een behoorlijk tempo (130 minuten zijn er best veel maar die voel je niet), V zelf kent de uitstekende stem van Weaving en los van Portman worden er sowieso door de acteurs sterke personages neergezet die met weinig screen time toch een indruk achterlaten. En er zitten enkele hele toffe momenten in, vooral aan het einde met de 1812 Overture die schitterend wordt gebruikt. 3,5*.

Op zich wel een aardige docu, maar na 3 kwartier is het verhaal wel verteld. Dat uur erna toont weinig nieuws meer en gaat echt slepen.

Dit is een fictieve docu, waarbij hetgeen gebeurt is gescript, gerepeteerd en in meerdere takes is opgenomen. Wat de regisseur goed doet is echt ook die scènes tonen, of meerdere takes (vooral bij het eten, waar opvallend veel lekkernijen op tafel staan) waardoor je als kijker weet dat hetgeen gebeurt niet echt is. Wat overigens niet wegneemt dat voor een deel dit wel degelijk het echte leven kan zijn, maar uiteindelijk weet je dat als kijker niet. Soms echter weet de regisseur veel te zeggen door de camera net wat langer aan te laten en het echte leven te tonen, wat mensen echt denken. Denk aan het dansen (of ochtendgymanstiek?) in het begin waar iedereen vrolijk lijkt, maar eens het klaar is weet iedereen niet snel hoe hij weg moet zijn, op weg naar belangrijkere dingen en weg van dat (allicht verplichte) dansen.

Wel geinig zijn sommige beelden die op het eerst typisch Noord-Koreaans lijken, maar als je verder denkt niet eens zo veel verschillen. Het benoemen van productieaantallen en mensen er een compliment op geven en public, of de militair in de klas die verhalen vertelt. Dat eerste gebeurt bij mij ook als een deadline is gehaald, dat tweede gebeurde op de middelbare school ook, zij het niet door een militair maar wel over het verzet. En in wezen gebeurt dat in de kerk ook, als wordt gezegd hoe geweldig God is. Overigens weet je ook hier weer niet in hoeverre dit voor de film wordt gedaan.

Al met al 2,0*, dat was hoger geweest als na 3 kwartier de eindcredits waren gekomen.

Wel heel aardig dit idee (VHS heb ik overigens nog niet gezien). Het nadeel van dit soort werken is dat vaak de filmpjes nogal in niveau verschillen, het voordeel is dan ook dat elk slecht filmpje nooit te lang duurt. Ik heb weinig zin me er volledig in te verdiepen, maar zo op het oog sloeg dit alles eigenlijk nergens op (en dan bedoel ik hoe dit alles aan elkaar geplakt is middels twee personen die een paar tapes bekijken).

Dat neemt niet weg dat de filmpjes zelf best goed te doen zijn. Die eerste was vaag en behoorlijk eng (met steeds iets te harde schikmomenten in geluid) maar wel leuk, het tweede filmpje met zombies was vooral erg grappig, de derde met de sekte was vol gore maar die vond ik wel veruit de saaiste van de vier, en het vierde filmpje met de aliens begon heel sterk met die harde knallen maar verzandde nogal in middelmatigheid. De lage kwaliteit van de beelden en sterke belichting hielpen wel mee met de sfeer en alle filmpjes hadden zo ook een eigen stijl. Wederom vond ik film drie hier de minste in, ietwat saai en ook figuurlijk kleurloos.

Al met al wel 3,0* samen, maar ik kijk toch liever een Cloverfield dan, met slechts één verhaal.

Aardige docu die en redelijk beeld geeft van het verschil in gevangenissen, zoals ze horen te zijn en een variant op een Landal Vakantiepark Deluxe maar met tralies. Alleen jammer dat men nooit heel erg de diepte in gaat of met statistieken komt welke van die 2 nu beter werkt. Dat had het geheel een stuk interessanter kunnen maken. Bovendien lijkt dit in beide gevangenissen ook alleen de vriendelijke nette gevangenen tonen en een positief beeld, dat lijkt me wat eenzijdig. 2,5*.

Eens met Rep hierboven, het voelt niet af. Visueel soms erg mooi, vooral de stijl waarin vooral Europese cultuur en bouw zijn terug te vinden en ook de sfeer van iets na een oorlog (voor mij ietwat vaag, maar niettemin voelbaar aanwezig), maar het verhaal wist me minder te boeien, vermoedelijk om die reden die Rep al beschrijft. Zeker halverwege als de focus wordt verlegd was ik hem even kwijt. Uiteindelijk duren die 90 minuten ook te lang doordat ik nooit helemaal erin mee getrokken werd. Ook al zie ik wel potentie, maar allicht is de serie beter. 2,5*.

De film kabbelt iets te veel voort om echt te boeien en de acteurs zijn wat afstandelijk. Charles Bronson is sowieso een kille acteur en soms werkt dat en soms (zoals in deze film met deze rol) werkt dat minder. Verhaaltje is ook niet heel boeiend. Wel een aardige sfeer nog en de plaatjes van de landschappen (vaak met een wat laagstaande zon zo leek het) zijn mooi om te zien. 2,5*.

Ik vond de film niet eens heel slecht en dat hele gebeuren rond de dag herbeleven is weinig origineel maar best oké ingevuld, toch wist de film me nergens echt te interesseren en ik kan er de vinger niet echt achter krijgen. Het kan ook het gevoel van de avond zijn geweest en niet per se de film, want alle losse momenten zijn eigenlijk wel prima. Redelijk geacteerd, leuke personages, prima sfeertje. En toch maar 2,5*.

Tja, op zich heb ik me best vermaakt hiermee. DeHaan, soms wat irritant maar uiteindelijk goed te doen, en vooral de leuke en pittige Delevingne maken met veel plezier iets van hun personages en ook de onderlinge chemie is sterk. Besson houdt het tempo ook enorm hoog waardoor je je geen moment kan vervelen. Dat alles houd je als kijker met gemak de volle twee uur erbij.

Soms ook zijn de visuals wel aardig, maar echt verbazen deed ik me nergens. Uiteindelijk was ik me te veel ervan bewust naar computerbeelden te kijken, en hoewel met overtuigende cgi, zie ik liever iets dat echt gefilmd is, al dan niet met filters of kunstmatige belichting. Buiten dan ook dat eerste halfuur met die andere dimensie vond ik het als geheel ook maar weinig origineel. Aliens zijn uiteindelijk alle gewoon mensachtigen met hoofd, lijf, armen en benen en een wat ander kleurtje.

En zoals sommigen zeggen dat 3D wat toevoegt, ik zie het echt niet. Het beeld is iets anders dan normaal 2D, maar uiteindelijk zit er geen verschil tussen. Je brein maakt van dat 2D vanzelf wel een 3D-beeld omdat je weet dat het 3D moet zijn. Met 3D zou die hele ervaring om je heen te zien moeten zijn, maar dat gebeurt eigenlijk nooit. Ooit in Gravity gebeurde dat, en in Adieu au Langage voegde het echt wat toe. Maar dat zijn grote uitzonderingen.

Ow ja, en als er iets speelt in de ruimte, laten we Bowie maar weer van stal halen (als dat nummer al over ruimtevaart gaat), al was die scène verder wel erg leuk gedaan. 3,0*.

Best mooi geschoten soms, in een veelal haast kleurloos palet, met af en toe iets roods of geels dat er echt uitspringt. Verder ook een prima score, sterk spel van Mikkelsen die letterlijk geen woord zegt en enkele heerlijke bloederige stukken. Maar het geheel gaat me net te langzaam, is soms net te saai en inhoudelijk niet interessant genoeg: althans, ik miste een narratieve drive waaraan de thema's werden opgehangen. Zo los is het niets voor mij om mij erbij te houden. En dan maakt de inhoud me eingelijk weinig meer uit. 3,0* derhalve.

Heel matig. Ik kon sowieso niet meegaan in deze groep en dat nieuwe meisje Lonsdale dat totaal niet erbij paste, het is me een raadsel hoe zij zo erbij is gekomen. Vind haar op momenten sowieso een vervelende actrice met een airtje dat ik niet kan uitstaan. Dat was in deze Vals niet veel beter.

Verder visueel saai, als thriller niet spannend en als stukje vermaak mislukt. Het kijkt nog een tijdje redelijk weg, maar dat is het dan ook wel. Hoes en Gevers zijn wel oké en je weet lang niet hoe de vork precies in de steel zit, maar echt boeien deed me dat ook niet. 1,5*.

Geen bijzondere film, met een wel goed spelende Weeber (vooral hij, perfect een Petje neergezet) en Gernandt, al zie ik die laatste soms als typetje uit New Kids. Kan hij niks aan doen, maar toch jammer voor mijn ervaring.

Enfin, het verhaal is niet heel bijzonder. Het is eerder een verzameling losse scènes, met een puber die weer eens niet de meest ideale (niet cynisch bedoeld) thuissituatie heeft, et ceter et cetera. De film was ook tamelijk kort, waardoor of verhaal kon worden verteld, of karakters uitgediept. Kuijpers koos duidelijk voor dat laatste, waardoor je wel prima personages hebt, maar weer geen echt verhaal. Zonde, want dan had ik misschien meer in de film gezeten. Ook de muziek was niet slecht, maar ook niet bijzonder.

Maar absoluut de grootste hoofdrol is voor de cameraman. Prachtige beelden, waarin sommige kleuren zijn vervaald, met korrelige beelden, met vervaagde beelden, originele composities en kadrering. Dat deed de film absoluut de ruimere voldoende geven.

Al met al een redelijke film, waar veel meer in had gezeten.

Was deze film in 90 minuten klaar geweest dan had ik nog wel een voldoende gegeven maar dit ding is echt te vermoeiend voor 130 minuten. De film hobbelt van set piece naar set piece en climax naar climax. En altijd ontploft er wel iets in beeld - als je had gezegd dat Michael Bay betrokken zou zijn dan zou ik dat direct geloven. An sich is zo'n stijlkeuze best oké alleen mist Sommers dan het talent er iets bijzonders mee te doen en dan is dit te veel een grote brij en meer van hetzelfde. En dat verveelt op en duur en de wow-factor ontbreekt.

Jammer van dat wereldje met meerdere monsters is best geinig. Jackman doet zijn ding maar is niet helemaal overtuigend en Roxburgh geniet overduidelijk maar zijn accent doet iets te veel denken aan die foute vertolking van Bela Lugsoi in die film van Ed Wood. Verder opvallend veel mooie vrouwen. Dat hoort ook wel bij dit werk dat om seks draait, al komt die factor niet heel erg naar voren. 2,5*.

Ik vind de eerste drie evangeliën geen grote literatuur (Johannes overigens wel). Net als de hele Bijbel wel zeer rijk vanwege de vele verhalen en wijsheden, maar geen goed boek. Zo'n moment dat Christus de vissers ziet en gebiedt hen te volgen en dat ze dat gelijk doen - het leest als een lange samenvatting zonder bezieling. Mattheüs is daar geen uitzondering op.

Deze film is een zeer getrouwe verfilming. Ik verwachtte dan ook geen diepgravend meesterwerk, maar Passolini haalt er wel alles uit. Behoorlijke fotografie met vooral veel close-ups en medium close-ups waardoor het medium film toch een toegevoegde waarde heeft en dit werk stilistisch toch wat anders is dan gebruikelijk. De locaties in Zuid-Italië doen geloofwaardig aan al zal zwart-wit daarin meespelen. Ook de muziek is erg mooi met een ietwat trage versie van Wir setzen uns mit Tränen nieder die goed past bij deze sobere versie. Wel vond ik zowel dat nummer als het Erbarme dich net iets te vaak voorkomen en het werd wat eentonig zo. Maar als geheel best nog wel een doorleefde film die stukken beter is dan het bronmateriaal. 3,5*.

Nogal op een moeilijke manier gefilmd wat betreft structuur en dat maakte voor mij dat ik nooit er lekker in kwam en de film me op dramatisch vlak echt niets deed. Cruise speelt ook iets te veel een gladde versie van zichzelf en overtuigt daardoor niet echt. Wel een hele toffe soundtrack en visueel ook oké, die beelden op een verlaten Times Square zijn ook zeer fraai. Het einde had ik niet per se verwacht maar van dat soort eindes (en vooral twists) raak ik anno 2025 ook niet meer ondersteboven. 2,0*.

Typisch Bergman, meer voor het verstand dan voor het hart, en ik zie juist graag dat tweede wat meer. Wel intrigerend en ook redelijk boeiend, maar ook enorm kil en afstandelijk. Het acteerwerk is dat ook. De acteurs proberen geen emoties over te brengen maar dienen volledig als ondersteuning van de thematiek. Interessant, maar ik ga daardoor nergens meeleven. Verder wel mooi geschoten met soms fijn contrastrijk zwart-wit en vooral die shots met die jongen aan de kust en dat kabbelende water op de achtergrond zijn prachtig. 3,0*.

Het eerste uur kan de film ook 'Tom Hardy & Friends doen domme dingen om de plot vooruit te helpen' heten. Wat een verschrikkelijke film is dit lange tijd. Hardy is al nergens geloofwaardig als journalist, maar gaat vervolgens het gevecht aan natuurlijk ondanks dat de baas nadrukkelijk iets anders verzoekt. Want ja, anders is er geen film. En de dokter geeft gewoon een mobiel nummer van haar werk, alsof zo'n bedrijf niet alles in de gaten houdt wat men met mail en telefoon doet. Van zulke slimme mensen verwacht je toch meer. En van filmmakers verwacht ik dat ook. En zo gaat het een tijdje door. Totaal niet boeiend en het hangt van clichés aan elkaar. Hardy uiteraard flink aan de alcohol, een overval (zou dat moment nog terugkomen later?) en alles gaat mis om Hardy maar in een zekere positie te krijgen. Wat is een Spiderman dan ongelooflijk makkelijk die per ongeluk wordt gebeten. Overigens klinkt dit als heel wat uitwerking terwijl de film zelf nauwelijks aanloop heeft, of rust; die racet van moment naar moment en weet nergens indruk achter te laten.
Hardy zelf doet zijn best maar is gewoon miscast, Williams weet met nauwelijks rol nog heel knap wat te acte de presence te geven en Ahmed heeft gewoon een vervelend hoofd.

Het tweede uur, eens Venom er is, wordt iets leuker. Venom zelf met zijn stem is indrukwekkend en zeker de innerlijke monologen zijn prima en er komt wat vaart bij. De actie is vooral luid en lijkt indrukwekkend maar is nogal chaotisch in beeld gebracht eigenlijk. nee hel jammer, dit was echt een film waar ik wel naar uitkeek maar slaat op vrijwel alle fronten behoorlijk mis. Daar had geen R-rating wat aan kunnen helpen. 1,5*.

Enorm matig. Ook heel flauw qua bloed en geweld en mak qua toon. Alleen luidruchtig met sommige actie, maar dat is het dan ook alleen: luidruchtig. Niks geweldigs of bijzonders. De leukste scènes zijn die dan nog tussen Hardy en Venom, vooral Venom wordt dan wel tot leven gewekt. Gelukkig duurt de film niet al te lang, maar zelfs dit korte beestje begon aan het eind al te vervelen. 2,0*.

Zowaar een vermakelijke Venom nog na twee eerdere draken. Vooral tussen Venom en Hardy zijn de interacties wel geinig (alleen in het begin in die bar is de humor nogal infantiel) maar ook met dat hippiegezin is het op momenten leuk omdat het zo awkward is. Verder is de vijand ook wat interessanter. Leuk om Juno Temple weer eens te zien (waar heeft zij ook uitgehangen?) alleen krijgt ze en wat overbodig rolletje voor mijn gevoel waar weinig in zit en nog minder uit gehaald wordt.

Enorm oppervlakkig verder, weinig bloed en precies één keer fuck (of eigenlijk motherfucker) om in de PG13-rating te blijven. De film is gewoon een wat mak beestje. Ook de actie is nergens echt spetterend en visueel wat saai (behalve één mooi panoramashot boven Vegas). Maar och, ik heb me geen moment verveeld en dat is ook weleens lekker. 3,0*.

Het meest stoorde ik me eraan nog dat die Zutphenaar met een vloeiende Vlaamse tongval sprak. Wat de reden ook is (sponsoring vanuit Vlaanderen?), zoiets vond ik onvergeeflijk.

Bonne, verder ook een misbaksel deze film. Wagendorp had al geen sterke plot, maar wist wel iets herkenbaars neer te pennen over vriendschap en fietsen, iets dat voor mij mooi was als lezer. Een heel groot deel daarvan wordt in deze film terzijde geschoven en blijven plot en de verplichte ruzies zonder echte context over. Het wordt zo een saaie, matige en soms strontvervelende film waar de acteurs ook maar wat verloren bijlopen. De plaatjes in Frankrijk zijn wel aardig nog en het is geinig de Posbank te zien, maar dat is het dan ook. 1,0*.

Nogal duf. Spannend wordt dit nergens, verhaal is matig en het eind kent nogal wat typische punten en ongeloofwaardigheden die de film geen goed doen. Serieus viel dit ook nergens te nemen, terwijl ik vind dat een goede thriller dat wel in zich moet hebben. Maar de film kijkt wel makkelijk weg, sfeertje is aardig en Reidinga doet het behoorlijk. 2,0*.

De vorige films van Trier wisten me vaak niet echt te pakken, ook al werden er goede en boeiende dingen verteld. Maar vaak met personages die me irriteerden, of dat ze afstandelijk voelen. Van dat eerste heeft deze film geen last. Dan mag hier wel de slechtste mens ter wereld in zitten, de personages waren stuk voor stuk herkenbaar en menselijk. Ook hun onderling contact, al vond ik wel dat er af en toe chemie ontbrak. Maar ondanks veel boeiende dingen wist de film me niet echt te raken en was niet elk hoofdstuk (de film bestaat uit een proloog, 12 hoofdstukken en een epiloog) even sterk. Het beste deel zat nog in het begin, hoofdstuk 2, met een heerlijke sfeer van de vallende avond en de vibe op dat feest. Enorm fijn kijkvoer dat een alcoholroes perfect voelbaar maakte. Helaas was de rest niet van dat niveau, anders was dit nog veel beter geweest. 3,5*.

Een beetje nikserig vooral. Leuk om eens te zien (en de wisseling van de mooie kleuren uit de film en de simpele zwart-witbeelden van archiefmateriaal is geinig om te zien en vooral te ervaren) maar al snel dacht ik: wat heb ik nu precies gezien? Ik krijg vooral zin die film zelf weer eens op te zetten dus direct maar een blu-ray besteld want ik wil die beeldenpracht graag goed weergegeven zien. 2,5*.

Minste Koreeda. Op momenten zie je zijn stijl wel erin, met rustige shots, een enkel momentje van muziek en het kabbelende tempo. Maar het lijkt niet echt te passen bij de Franse setting. Visueel ook minder interessant dan zijn Japanse werk en hoewel de actrices prima acteren zijn hun rollen wat te groots voor de sfeer die Koreeda normaal heeft. Verder veel onuitgesproken zaken die nooit echt duidelijk worden, maar ook nooit echt weten te boeien. Hawke komt er verder met zijn rolletje helemaal bekaaid vanaf. Inhoudelijk lijkt het een beetje op Stil Walking, maar die was ijzersterk. Al met al is dit vooral een heel slecht geschreven script. De actrices redden de boel enigszins en ik heb me ook weer niet stierlijk verveeld, maar de film is heel krap nog net 2,5*.

Nee, totaal niet mijn smaak. Leuk idee maar te veel geneuzel in de marge en visueel ook niet bepaald boeiend. Echt heel veel meer kan ik er ook niet over kwijt. Dit ding is niet per se slecht (vandaar dat de laagste score me iets te zwaar aanvoelt) maar ik vond er echt niets aan. Welles heeft wel een fijne vertelstem, jammer alleen dat hetgeen hij zei me niet boeide. 1,0*.

Nijenhuis kan best regisseren en weet een en ander vlotjes te brengen maar zijn films hebben in de regel te maken met een matig script en echt onuitstaanbare personages. Niet allemaal, maar er lopen er altijd een paar tussen. Elke film van hem is in wezen hetzelfde. Inhoudelijk nergens boeiend daarmee. De beelden van Bali komen ook niet verder dan wat clichématige momenten. 1,5*.

Heel matig. Vlot gemaakt filmpje, maar enorm leeg en het wordt ook nooit leuk. De personages niet, de situaties niet en de film ook niet. Het lukt Nijenhuis gewoon om geen sfeer te creëren op Cuba, wat knap op zich is. Susan Visser is enorm irritant, maar ook die ex van haar in zo'n karikaturale rol is niet echt te pruimen. Hoes is nog te doen, maar geen moment is haar relatie met die jongen geloofwaardig. En zo blijft er weinig over. 1,0*.

Verliefd op Ibiza, dat is nu een film waar ik heel weinig vertrouwen in had. Het kan dus alleen maar meevallen, maar helaas blijken alle vooroordelen en verwachtingen netjes uit te komen.

Ik kan het script wel gaan bespreken, maar eerlijk: dat is toch niet van belang? Het gaat erom schijnbaar mooie mensen (ik ken beduidend mooiere actrices die nog beter zijn ook) te tonen, feestend in de zon met alcohol en zo vooral veel centjes te verdienen aan de kassa. Maar toch, mag een script dan nog iets uitstralen? Enige blijk van originaliteit of creativiteit tonen? Niet een samenraapsel van clichés waar af en toe de woorden Ibiza aan zijn toegevoegd? Zelden zo een voorspelbare eentonige film gezien als deze. Zijn er serieus mensen die op het eind helemaal van hun stoel worden geblazen met het idee: wauw, dit zag ik niet aankomen. Ik mag hopen van niet.

Eerlijk is eerlijk, over de shots is nagedacht. De camera is niet zomaar lukraak ergens neergezet om maar te draaien. Dat neemt niet weg dat de shots vaak wel erg lelijk zijn, uit een goedkope reclamefilm van de OAD waarin je elke vorm van fatsoenlijke kadrering, belichting of kunde node mist. Alleen al met die twee broertjes in die gang. Dan kan je een mooi trackingshot hebben langs allerlei bochten, in plaats daarvan een te kort shot in een kikvorsperspectief. Waarom? Zijn het Goden of helden? Of dacht Nijenhuis: leuk, moeten we doen en heeft hij klaarblijkelijk geen smaak. Opvallend ook dat men zulk een film in een breed bioscoopformaat uitbrengt en dat dan nauwelijks gebruikt voor mooie panoramashots. Vaak is er veel loze ruimte zonder enig nut. En dan is er nog die absolute TAKKEHERRIE de hele film door. Nu kan ik veel muziek best hebben in films, zeker als het nut (bij een party bijvoorbeeld) heeft en juist wordt gebruikt, maar om nu heel vaak feestende mensen te tonen (geeft al aan hoe mager de inhoud is) en ook in alle overige scènes dat lawaai te brengen gaat me echt te ver. Zelfs met een portie alcohol op is die muziek nauwelijks te harden, laat staan nuchter.

En nu ik het toch over die twee broertjes en nutteloosheid had daarnet, die waren me toch nutteloos en irritant. Overduidelijk in de film gerold om Armin zelf maar een rolletje te kunnen geven (laat hem overigens nooit meer acteren!) en verder had dat niets met de rest te maken. Het acteerwerk was sowieso erg matig. Enkel Sanne Vogel stak er bovenuit met een natuurlijke charme en bepaalde oprechtheid. Simone Kleinsma, Van Ammelrooy (ik dacht even dat het Hanneke Groenteman was trouwens) en Bakkum wisten in ieder geval genoeg te brengen om hun personages te laten leven. Dat is fijn. Ik verwacht geen diepgravend psychologisch portret of een tweede Michael Corleone, maar een beetje leven en meeleven – wel zo fijn in zulk een film – mag je toch wel verwachten? Dat lukte de anderen niet. Engelkes was vooral vervelend, Jan Kooijemans vooral goed gecast als voetballer met dom hoofd – zo leek, tot hij alsnog diepgang kreeg en zinnetjes moest uitkramen. Toen ging het alsnog mis. En Kim Feenstra verdient een apart woord, zij gaat de boeken in als eerste persoon die overacting weet te overacteren. Nu is dat deels het script, maar als acteur heb je ook een klein beetje verantwoordelijkheid, al is het maar door het script af te keuren (je leest dit toch van tevoren?) Ja, de acteurs hadden er overduidelijk plezier in, maar wat wil je met zon, zee en strand en er nog voor betaald krijgen ook. Jammer alleen dat het plezier niet naar mij overging.

Maar verder is dit zulke pure rommel, een product van absolute wansmaak, dat zelfs de kleine beetje klasse van enkele acteurs kan dat nauwelijks de film optillen. Wellicht dé metafoor voor Ibiza zelf? En ondanks die diepere laag maakt dat geen beste film. 1,0*.

Wel sfeervol en redelijk gefilmd, maar lange tijd niet heel spannend, beetje saai en te veel bekende ingrediënten. De film weet zo nergens te verrassen. Pas het laatste halfuur wordt beter als het allemaal wat meer over the top gaat en dingen door de kamer vliegen. Aardig gespeeld verder, af en toe wat leuke montage, maar te weinig om de film te redden. 2,5*.

Aardige film die, zo het lijkt, een aardig beeld geeft van hetgeen toentertijd speelde. Ik kon alleen in het spel van Blanchett niet meegaan. Ik geloofde haar niet. Onbezonnen en eerder met een soort narcisme dan iemand die echt iets goeds wil doen voor de wereld. Misschien was ze echt zo maar in de film werkt dat niet. Verder qua sfeer wel oké maar nergens echt uitzonderlijk. 3,0*.

Een vrouw van gevorderde leeftijd naast me in de zaal van Eye vroeg of ik ook bij de tentoonstelling was geweest van die filmmaker met al dat geweld (David Cronenberg zo bleek, ze wist de naam even niet). Dat was, zoals ze zei, niet haar cup of tea, niet enkel vanwege het geweld, maar vooral omdat dat trucage was. Nep dus. Zij zag veel liever films van vroeger, zoals deze Vertigo, omdat dat pure cinema was waar enkel de camera gebruikt werd met dan wel belichting, maar niets meer dan dat. Een interessante gedachte, al was ik het niet helemaal eens (film is verbeelding, dat kan prima ook met CGI en trucage), maar ik begreep haar punt wel, want Hitchcock maakt pure cinema, al is de inhoud die ik daar aangeef net iets anders.

Vertigo dus, een film met een helder plot en een inhoud waar veel over te zeggen valt. Voor mij is dit een film van eenzaamheid, in dit geval getoond via verliefdheid en onbeantwoorde verlangens, van mensen die iets willen maar dit niet kunnen krijgen. Zie ook maar eens vaak de lege ruimtes waarin één van de personen wegloopt, alleen en eenzaam en denk vooral aan Midge die wegloopt in die kille gang van het ziekenhuis, maar ook Stewart en Novak in de bossen waar zij voor even uit beeld verdwijnt. En natuurlijk Stewart die weer alleen achterblijft in de laatste scène. Allemaal losse stukken die dat gevoel ook toonbaar maken.

Wat mij vooral zo trekt in Hitchcock is zijn gevoel bij het film maken, vooral tijdens zijn hoogtijdagen. Zijn tempo is goed, er zitten geen overbodige scènes in, geen scène duurt te lang of te kort. Deze vorm heeft hij een aantal jaar volgehouden en Vertigo viel midden in die periode en zulke films kijken heel fijn weg doordat er geen kans op verveling bestaat. Daarnaast is de film doorspekt van kwaliteit, met een goede ritmische montage (vooral in samenhang met muziek bij die eindeloze achtervolgingen) en met goed geschreven dialogen wat ook meehelpt aan goed acteerwerk. Stewart zal nooit mijn favoriet worden, maar hij irriteert hier tenminste niet en weet zelfs een sterke diepgang in zijn personage neer te zetten. Barbara Bel Geddes is daarnaast op dreef in een fijne warme en vooral naturelle vertolking maar het is Novak die echt fantastisch is, vooral doordat zij ook de kans krijgt die twee personages (of drie allicht) te spelen, de één koel en afstandelijk en als Judy juist als heel spontane meid. Sterk en altijd volstrekt geloofwaardig.

Daarnaast ziet de film er prachtig uit, met fantastisch gebruik van Technicolor en juist die kleur is zo belangrijk. Hitch toont hier dat kleur naast een esthetische of belevingstoevoeging ook een inhoudelijke kan zijn, iets dat ik bij 3d eigenlijk nog niet heb gezien (op Gravity na allicht). Juist met die kleuren probeert hij personages vorm te geven, met natuurlijk de symboliek (groen voor jaloezie komt vaak langs, vooral prachtig uit die neonbelichting van de letters op het hotel zo de kamer in) maar ook om ze hun eigen karakter te geven als herkenningspunten. Verder is er die majestueuze belichting (vooral in de bossen door de bomen heen) en zijn er enkele overdonderde shots zoals onder bij de Golden Gate Bridge.

En dan zijn er de vele momentjes die de film echt goed maken, die echt film zijn, waarbij de beelden spreken (al dan niet in samenhang met die muziek) zonder dat dialoog of uitleg nodig is. Het zijn gewoon mooie spannende shots waarbij ik denk aan dat eerst shot dat wegglijdt van die stang, vele shots die langzaamaan naar voren bewegen en zo een benauwdheid of spanning suggereren, dat Citizen Kane-shot rond een kussend stel, of gewoon functioneel zoals de Dolly Zoom of dat ene beeld van de zijkant van Novak dat even stil lijkt te staan en Stewart in één klap verliefd maakt. Hitchcock tovert het allemaal uit zijn camera, en doet dat enkel met zijn camera alleen.

Het is objectief gezien goed te begrijpen dat deze film op 1 staat in de lijst van Sight & Sound, maar daarnaast is het ook een zeer genietbare vermakelijke film, die je telkens weer opnieuw kan zien en genoeg denkvoer geeft voor na de film; pure cinema dus. 5,0* (blijft staan).