Opinions

R.M.N. is dus Roemeens voor M.R.I. Letterlijk komt deze voor in de film, maar ook figuurlijk als een scan die Mungiu ons wil tonen. Van een provincie, van een EU, van Roemenië. R.M.N. zijn ook de medeklinkers in România. Dat zal geen toeval zijn.

Boeiende film? Op momenten zeker wel. Zeker hoe dit een portret is van xenofobie en hypocrisie die mensen zelf niet doorhebben. Alleen al al die talen die daar gesproken worden zonder enig probleem blijkbaar. Maar als dramafilm is deze vrij mislukt waardoor de film afstandelijk blijft, traag is en het echt moet hebben van losse momenten. De hoofdpersoon deed me ook weinig en zijn relatie met zijn minnares leeft ook nooit; het wordt geen moment duidelijk laat staan invoelbaar wat zij voor hem voelt. Ook dat moment in de kerk is wel erg weinig subtiel ineens vergeleken met de sfeer en het impliciete van daarvoor.

Visueel vaak wel sterk met ook een boeiende combinatie van oud en vervallen, traditioneel of vrij modern (die minnares in haar keurige huis met altijd een glas rode wijn t.o.v. de zelfgestookte drank in simpele glaasjes en meer dan dat soort).

Sterkste moment is de dorpsvergadering in één shot waar je ook als naar een schilderij van Pieter Brueghel de Jonge kan kijken waar van alles in dat beeld gebeurt. Intrigerend, maar ook vol zwarte humor en er wordt een boeiend portret geschetst van een gemeenschap en hun meningen (die zeker niet zwart-wit xenofoob zijn, maar ook anti-establishment en het gevoel te hebben te worden vergeten en weggedrukt).

Maar uiteindelijk is dit een film met veel losse ideeën die nooit echt een geheel vormen. Mungiu wil veel zeggen maar lijkt het daarbij te laten en te denken: red je d'r maar mee. En vergeet ondertussen een goede film te maken. Ook dat wat bevreemdende einde staat weer in schril contrast met het rauw realisme van daarvoor. 3.0*.

Bijzonder. Voor mij is deze film vooral bedoeld als kritiek op de Amerikaanse sitcom (of publiek bij Jerry Springer). Lachbanden of lachsalvo's op momenten die je niet verwacht, het enthousiast joelen als iemand binnen komt stappen (en altijd even blijft stilstaan tot iedereen is uitgeklapt, Al Bundy is hier koning in) en de vele herhaling die ook in die serie's zit. Met verder vervreemdende gesprekken, een creepy sfeer met mooie muziek en fijne belichting en een bewust traag tempo is dit alles wat een sitcom nooit zal - en wil- zijn. Ja, dit is best een sterke film.

Alleen alleen alleen: het duurt allemaal te lang. Simpel. Na een kwartier geloof je het wel en dan heb je er nog ruim twee te gaan. 3,0*.

De beste van Fukada, hoewel tekortkomingen uit eerdere films van hem ook hier weer terugkomen.Ik vind vooral dat de film in de tweede helft soms wat rommelig is, weinig focus heeft en hier en daar een twist te veel brengt. Ook qua drama wel goed in elkaar gezet maar soms te ingehouden waardoor de personages ongrijpbaar blijven en de emoties niet echt doordringen. Ik zie wat de regisseur wil zeggen over rouw en verlies, hoe men ermee omgaat en wat dat doet met relaties. Maar dat is echt op verstandelijk niveau, niet op gevoelsniveau en ergens geloofde ik de personages niet altijd. Maar ja, die laatste scène is weer helemaal spot on qua gevoel en toon. Prachtig registerend vooral.

Verder een typische hedendaagse Japanse film (altans zoals ik ze in mijn hoofd heb): grootstedelijke achtergrond (letterlijk ook vaak in beeld), kabbelend tempo, zachte belichting en veelal normale mensen waar veel van het normale leven wordt getoon waarin een al dan niet grote rimpeling in plaatsvindt. Mits enigszins redelijk uitgewerkt scoor je als film bij mij al snel punten want ik vind het heerlijk vertoeven daarin.

Dit is nu zo'n film die dat allemaal wel op orde heeft, maar ook enkele minpunten kent (hiervoor genoemd) en enkele dingen goed doet maar ook nergens echt excelleert. 3,5*.

Boeiende docu. Op een heldere manier de geschiedenis van de metro van Boston verteld, inclusief het hele voortraject en prima geplaatst in die tijd en alle problemen van toen. Leuke kaartjes, beelden van toen en een goed tempo. Docu doet weinig fout, maar voelt ook niet aan als iets dat meer moet krijgen dan 3,5*.

Fijne film wel. Vooral de naturelle toon is prettig en werkt goed hier. Ondanks zware thema's niet een superzwaar drama en ook geen misplaatst flauwe humor om de zaak luchtig te houden maar juist lichte momentjes vanuit de personages en situaties. Hathaway weet de complexe emoties ook goed te brengen. Soms sleept de film wel een beetje maar over het geheel kijkt de film fijn weg, ook door de simpele maar sfeervolle fotografie. 3,5*.

Het idee is wel aardig, maar het tweede deel is wel zo ongelooflijk dom en ongeloofwaardig dat het plezier een beetje weg ging bij mij. Betere momenten zaten er in het begin en tussen de zusjes was er ook wel een soort chemie die echt aanvoelde. Maar als geheel niet overtuigend genoeg. 2,5*.

In Nederland lopen heel wat talentvolle jonge acteurs en actrices rond. Gek alleen dat ze nooit de weg naar een verfilming van Carry Slee's boeken weten te vinden.

En was het het volledige gebrek aan acteertalent maar het enige dat deze film zou hebben, dan was het wellicht ergens anders nog genietbaar mee. Maar zelden heb ik met meer verbazing gekeken naar een film als deze. Elk moment verwachtte ik Ralph Inbar in beeld, of een regisseur. of wat dan ook, om te zeggen dat de film een grap is, want serieus kun je dit echt niet nemen. Jammer genoeg doen de makers dat wel.

Want die geschiedenisleraar? Pardon!? Dat gedoe dat Yara bewusteloos op school ligt en niemand in de buurt. Of een trein die op een groot station aankomt en waar de deuren van open gaan. Hoewel er heel wat mensen staan in de opening loopt niemand naar buiten en onze protagonist van dienst kan zo naar binnen. Eén keer reizen met de trein in Nederland en je weet dat dit quatsch is. Is dat gezeik in de marge? Dat laatste allicht wel, maar met al die onwaarschijnlijkheden gaat het sneller storen. En ik let er ook sneller op aangezien inhoudelijk dit gewoon niet spannend is. Want Slee maakt steeds hetzelfde boek, alleen met een ander thema, ander stad en andere namen. Maar altijd de goede lieve jongen met een artistieke hobby, het lieve meisje al dan niet met hobby en beide met hun eigen sores en op het eind zijn ze een stelletje. Ja, als ik dat sowieso weet, dan ga ik in elk geval op details letten.

Deels ligt de schuld dus bij Slee, maar dan nog, er komen heel wat andere mensen bij kijken. Is er niemand die een vinger opsteekt en toch maar iets roept als 'dat ging er op school echt niet zo aan toe?' of 'jongens, dit kan echt niet!'? Tja. Effectief is dit een jeugdfilm en dat houdt in dat niet over alles even zwaar getild moet worden (ik verwacht echt geen Oscar-waardig materiaal), maar dat betekent niet dat je volslagen kul van je product kan maken. En dat is dus vooral dat deze film doet. Daarnaast zijn de teksten matig en worden echt gedeclameerd, zo het lijkt, alleen dan zonder gevoel. Slechter acteerspel zie je zelden. En niet één of twee, nee echt de hele cast. Niet alleen het oplezen van teksten, maar ook hoe men beweegt of stilstaat. Nergens heb je het idee dat iemand enigszins probeert in zijn of haar personage te treden. Gewoon een zoveelste job.

Daarnaast ziet de film er saai en lelijk uit en ondanks goede aanzetjes mist het elke vorm en gevoel van timing. Het begint al met het eerste shot, dat na een aantal seconden gaat afdwalen. Alleen al dat eerste beeld, in ruste, waar lang over nagedacht kan zijn slaat inhoudelijk nergens op en is lelijk gekadreerd. En dan die montagesequentie daarna. An sich is die leuk bedacht, maar door een - laat ik het mild zeggen - ongelukkige montage komt dat totaal niet goed over. Wederom, een goed idee vakkundig om zeep geholpen. En ja, ik wil echt wel geloven dat men dit met liefde heeft willen doen en dat men bepaalde thema's wil aansnijden. Alleen, ze kunnen er gewoonweg niets van.

Maar goed, nog één Slee-film te gaan en één ding weet ik zeker: slechter dan deze kan echt niet. 0,5*.

Aardig sfeertje, het idee van de hele film is ook wel oké en her en der genoeg leuke grappen en momenten. Maar ook een hoop gelul en oninteressante stukken waar Allen zichzelf boeiender vindt (vermoed ik) dan dat ik van hem vind. Dit ding duurt maar 85 minuten maar voor mijn gevoel kwam er soms geen einde aan. De aankleding is ook wel oké en geinig hoe bepaalde bekende historische stukken van de radio (War of the Worlds) ook haar weg vinden. Maar als het gaat om nostalgie, daar weet Allen mij niet te raken. Liedjes als Video Killed the Radio Star of Radio Ga Ga doen dat veel meer. 2,5*.

De intro is heel tof, lekkere montage, fijne muziek, sfeerbeelden, je wordt direct in die wereld getrokken. Jammer dat de rest een heel stuk duffer is. Het acteren is vlakjes (te vlak om echt betrokken te raken), het verhaal rond dit thema al duizend keer verteld en visueel ook een stuk saaier ineens. Soms wel leuke kleuren nog en aardige momentjes tussen de twee vrouwen, maar te weinig voor de beperkte speelduur. 2,5*.

Karakterschets. Precies dat. Eigenlijk niets meer en niets minder. Veel biopics gaan de mist in door een heel leven te willen tonen met alle belangrijke momenten. Maar dan kan ik evengoed een lemma van Wikipedia lezen. Dan weet ik evengoed wat die persoon heeft uitgevroten in zijn leven maar ken ik die persoon nog totaal niet. Vaak zijn dat hele vlakke films, nauwelijks als film ook te beschouwen. Eerder een verzameling scènes.

Scorsese doet dat anders. Hij toont vooral iemands persoonlijkheid en wat doet met hem en met hem in relatie tot zijn omgeving. Er komen ook geen verklaringen daarvoor – Scorsese lijkt er niet eens in geïnteresseerd – maar de gevolgen des te meer. Alsnog wordt een behoorlijk aantal jaren verteld maar steeds gebruikt als ondersteuning om de persoon LaMotta te duiden. En dat werkt. Later zou Scorsese dat nog eens herhalen met The Aviator. En als kijker kan je er zelf uithalen wat je erin ziet. Zo viel voor mij vooral de jaloezie op, dat LaMotta onmachtig is en dan maar zijn vuisten gebruikt op welke manier en op welke plek dan ook. Zijn gevecht tegen zijn gewicht hing er dan weer wat meer bij en komt pas tegen het eind.

Scorsese wordt wel geholpen door zijn mensen. Natuurlijk de acteurs waarin DeNiro opvalt die alle remmen los gooit maar wel perfect balanceert richting het menselijke en geloofwaardige. Maar Pesci maakte de meeste indruk op mij. Normaal een driftkikkertje en de eerste vijf minuten vond ik dat ook, maar dan ineens wordt hij ingetogen en maakt hij een enorm voelbaar persoon van zijn rol.

En visueel is dit schitterend. Dat begint al met dat openingsshot tussen de lijnen van de boksring door in slowmotion, of de voeten van LaMotta’s oogappel in het water en natuurlijk de gevechten dicht op de huid en perfect in ritme en timing wat betreft montage.

Lang geleden eens al gezien, de score van toen blijft gewoon staan. 4,5*.

Toch alweer een tijd terug dat ik deze had gezien, maar in het kader van de Spielberg-herzieningen kwam ook deze uiteraard aan de beurt.

Opvallend genoeg zit in deze film bijzonder veel dat mij normaal zou irriteren. Niet alleen een enorme zooi aan onlogica en bullshit, maar ook veel actie dat allemaal per ongeluk ontstaat (tankwagens die beginnen te lekken, et cetera). Toch wordt dit alles teniet gedaan door de pure fun die de film overbrengt. En nergens valt de film stil, er zit geen scène te veel in en de scènes die er in zitten zijn stuk voor stuk legendarisch en erg genietbaar. En Ford is dan wel geen geweldig acteur (verder dan een opgetrokken wenkbrauw komt hij niet) maar hij heeft een goede kop en een eindeloos charisma, perfect voor zulk een hoofdrol. Ook de brijrollen worden allemaal heerlijk ingevuld, vooral de Duitser in zijn zwarte jas en zijn kleerhanger. Sowieso, wat betreft dat laatste, de humor is soms echt fantastisch (al gaat The Last Crusade nog verder) met het neerschieten van de zwaardman als hoogtepunt.

Maar het is vooral het talent van Spielberg dat zich laat gelden – hij weet als geen ander actie te regisseren. Geen duizend-en-een cuts per minuut, maar gewoon shots die langer dan vijf seconden duren, ook nog eens helder in beeld gebracht met veel overzicht en doorspekt van humor en toch opwindend. Wat het precies is, dat weet ik niet, maar ik kijk er altijd graag naar. Verder zijn de locaties vrij, ziet de film er netjes uit en is de muziek van Williams ongekend, al wordt die af en toe net iets te vaak gebruikt, maar dat is dan ook de enige kritiek.

Al met al blijven die 4,5* staan, want ik heb me wederom twee uur prima vermaakt.

Niet helemaal geweldig. typisch zo'n product van meer dan 20 jaar geleden. Alles voelt enorm gemaakt aan en de film wist me daardoor nooit echt te trekken. Vooral Hoffman stoort met zijn maniertjes en overtuigt niet. Dan is Cruise een stuk beter, al is zijn personage ook vrij karikaturaal. Het tempo is wel prima verder, de sfeer zo nu en dan goed en enkele kleine momenten zijn wel mooi maar als geheel biedt dit ding te weinig. 2,5*

De film lijdt vooral onder een zwak script, met een makke regie en weinig geweldig acteerwerk. Veel zijplotjes zijn overbodig en halen het niveau en tempo eruit, vooral dat plotje met die love interest slaat nergens op. De regie verder is degelijk met opvallend vaak shots van iets van onderaf, maar totaal niet verheffend. Als geheel is dit een mak beestje. En de acteurs weten er weinig van te maken. Damon mist hier de kracht voor een leidende rol en Voigt en DeVito lopen vooral te veel over te acteren en zijn daarmee ook niet echt geloofwaardig. Sommige stukjes in de rechtbank zijn nog wel aardig en de film kijkt nog net aan wel weg, maar dat is het dan ook. 2,0*.

De eerste seconden dacht ik: Ja, dit is typisch Woody Allen die voice-over (lekker thuiskomen eigenlijk) maar vond de stem wel een beetje raar. Tot al snel het besef kwam: dat is Chalamet. Dan wist hij vrij goed om Allen te imiteren. Hele licht film verder die het moet hebben van wat losse scènes en de leuke combinatie Chalamet en Fenning, maar veel van de plot is nogal gemaakt en overvol en werkt minder goed. Qua sfeer en fotografie nog wel oké maar ook een film die vaak niet volledig boeit. 3,0*.

Die cameo van Stan Lee., geweldig! Leuke film die het wel net verliest van de eerste film op drie punten. 1: originaliteit. Dat is bijna inherent aan het tweede deel aangezien dat eerste gewoon weg origineler kan zijn, al weet men het internet en veel wat daarop plaatsvindt (dark web, pop ups) wel visueel erg leuk te maken. Dus dit vervolg mag er zeker zijn.
Daarnaast liggen enkele morele boodschappen er nog wel erg dik bovenop, zo zeer dat het wat begint te storen.
En ten derde: de finale vond ik maar erg matig. Een groot monster, en dat is het. Verder wordt daar weinig mee gedaan.

Maar goed, verder een erg fijne film. Lieve hoofdrolspelers, heerlijk stemmenwerk, de wereld wordt leuk neergezet, visueel wel oké en met een prima tempo. Soms hardop gelachen (die YouTube-parodieën met katten, asmr en weet ik wat waren geweldig) en eigenlijk nergens verveeld, op de finale dan na voor een beetje. 3,5*

p.s. Wel leuk, ik zag deze op woensdagavond iets na 6 uur. Veel jongemannen van mijn leeftijd ook die alleen of in vriendengroepen er zaten. Niks kinderfilm dit, gewoon een heerlijke familiefilm met voor ieder wat.

Qua sfeer wel oké. Rambo vind ik geen heel interessant personage en Stallone acteert hem ook te veel gemaakt, zoals hij nors en stug in het begin is. Daar kan ik weinig mee.

Film kijkt op momenten redelijk weg en aan het eind is het lekker lomp en bloederig, maar er zitten genoeg saaiere stukken in en dat einde duurt eigenlijk ook te lang waardoor iets dat enervend begint alsnog een gaapfestijn wordt. Ik ben mild, naar boven afgerond 2,5*.

Film die me uiteindelijk niet genoeg wist te boeien (ondanks het thema, juist die Bond-film ivan uit dezelfde periode in dat gebied vind ik één van de leukere), typisch jaren 80 dat qua actie nogal eens teleurstelt. En qua tempo ook niet lekker loopt. Jammer, want het middendeel met de inval op die Russische basis was gewoon een prima stukje cinema vol suspense en gewoonweg erg fijn kijkvoer. Maar alles eromheen oogt allemaal wat simpel en goedkoop. 2,5*

Matig, vooral omdat dit nogal verouderd oogt. De actie is nergens echt spectaculair en spannend wordt het nooit. Qua sfeer gaat het nog wel (blijkbaar in Mexico gefilmd?) en Stallone is ook prima in zijn rol, maar verder is het een wat gezapig geheel dat heel erg 80s aanvoelt, qua actie, muziek, look. En in dit geval is dat niet per se een positief punt. 2,0*.

Hoe dom het einde ook is (waarom blijft men aanvallen als je door allerlei valstrikken wordt afgeslacht) was dat wel erg vermakelijk en lekker hard en lomp en samen met enkele korte scènes eerder in de film maakt dit bijna een voldoende. Qua sfeer is het ook wel oké, maar er zit een hoop overbodige ballast in van een mompelende oude man. Ik ken ook alleen Rambo II dus ik heb niet veel met het personage en een groot deel van de film leunt toch daarop. Maar buiten dat is het ook gewoonweg niet interessant genoeg uitgewerkt, beetje clichématig ook wel. Het is dus steeds wachten op weer wat actie, om vervolgens weer in nietszeggendheid terug te vallen. 2,5*.

Geen film om te kijken als je honger hebt, want van de 89 minuten die de film duurt zitten er zeker 60 vol met overheerlijk lijkende kleurrijke gerechten. Eigenlijk is het voedsel de hoofdpersoon in deze film en de regisseur lijkt ook te zeggen dat eten een soort universele taal is waarmee je de strijdbijl begraaft. Dat eten is sowieso in vel Aziatische film een belangrijk thema, maar ik denk ook wel dat het hier zal helpen bij belangrijke bilaterale overleggen of voor integratie. De Nederlander wat vaker naar de Syriër of Turk, de moslim wat vaker boerenkool met worst. Echt, daar wordt een land beter van.

Enfin, erg fijne film voor ruim een uur lang. Het laatste halfuur komt het drama en de familiegeschiedenis wat meer naar voren met nog wel enkele mooie momenten, maar als geheel een stuk minder. Want dat eerste uur toont juist datgene waar ik van houd. Een sfeerschets, prachtige sprekende en sfeervolle beelden van Singapore (en daarvoor Japan), mooi ingetogen spel en weinig plot maar gewoon alledaagse gebeurtenissen van mensen die bijvoorbeeld aan het eten zijn. De stad leeft echt, met alle avondtentjes, restaurantjes, food hallen en markten, echt heerlijk om in te verdwalen. En tussendoor enkele lieve flash backs naar een verliefd stelletje en hun samenzijn. 4,0*.

Halverwege wordt het nog wel leuk en passen sfeer, verhaal, schokkend camerawerk perfect bij elkaar. Maar echt schokken doet het verhaal niet, daarvoor heb ik wel gekkere dingen gezien. En dat geneuzel aan het begin en eind over overbevolking en dat we de wereld kapot maken vergeet ik maar even. Vond dat onnodig en eigenlijk gewoon storen, om een soort goedkope psychologie erachter te hangen. Film keek wel makkelijk weg, maar is uiteindelijk niets bijzonders. 2,0*.

Wat prettig is aan deze film, is dat er geen grammetje vet op de botten zit. Geen familie die gered moet worden, geen trauma's voor de hoofdpersoon of andere moeilijkdoenerij. Nee, de film begint direct en stopt meteen als die gewoon klaar is, zonder allerlei melodramatiek. Dat maakt wel dat de film al heel snel leeg kan zijn. De regisseur gokt volledig op het charisma van Jonhson en die keuze is een juiste; zoals altijd wel redt The Rock een film daarmee. Hij weet precies de toon te raken die nodig is in deze film. Ik zie hem liever eens in een echt iconische rol of in heerlijk nonsens als Baywatch of Jumanji, maar hij is meer dan oké. Stukken beter ook dan de twee schurken in The Sears Tower die duidelijk niet weten hoe ze moeten acteren en totaal niet in de film passen. De rest is verder maar erg kleurloos.

Een goede film is het dan weer niet. Maar het is ook geen vervelende film die wel goed is in zijn tempo, enkele aardige scènes kent en redelijke cgi heeft. Die beesten lijken helaas soms uit lucht te bestaan zoals ze bewegen, maar de verwoesting is heel behoorlijk van kwaliteit. En buiten de zaal is de film vergeten. 2,5*.

Herzien, in blu-ray en dan komt de beeldenpracht soms nog meer naar voren. Inmiddels ook King Lear gelezen en dan is het wel leuk om te zien hoe Kurosawa dat werk heeft aangepast. Vooral wat versimpeld qua plotjes en personages en dat doet het werk goed: King Lear vond ik wel de minste tragedie tot nu toe, mede door de chaos in het stuk zelf (overigens is dat wel een vertaling van de titel van deze film).

De film is dus gebaseerd op een theatertekst en Kurosawa kiest ervoor ook een wat theatrale setting te gebruiken, maar dan vaak het Japanse Roh-theater. Enerzijds boeiend, anderzijds kijk ik dus naar toneel en dan gaat de filmbeleving bij mij snel naar beneden. Gelukkig valt dat wel mee hoezeer dat de beleving in de weg zit. Juist door de serene beeldvoering en het kalme tempo werkt die setting soms goed. En gelukkig zitten er enkele prachtscènes bij zoals de belegering van het kasteel die het filmische karakter gestalte geven. Wel vind ik echt de oude heesrer te theatraal acteren en hij in zijn eentje zorgt bijna voor een lager cijfer. Maar goed, dan is er daarnaast een prachtige ijskoude vertolking van Keade en zoiets maakt weer veel goed,

Ik had 3,5* staan en was eerst van plan die score zo te laten. Echter, de film blijft intrigeren en napruttelen, ook de dagen erna. En ik zou niet twijfelen de film zo weer op te zetten. Uiteindelijk daarom verhoogd naar 4,0*.

Het was jaren terug dat ik deze film voor het laatst had gezien. Ik herinnerde met het fantastische camerawerk en het theatrale irritante acteerwerk en ik vond de inhoud ergens raar met vier verschillende verhalen over dezelfde gebeurtenis. Nu, jaren later staat dat camerawerk nog overeind, maar vind ik het acteerwerk best meevallen en kan ik veel meer chocola maken van die vier verhalen, snap ik waarom er vier verschillende zijn en ook durf ik wel te zeggen wat zo ongeveer de waarheid moet zijn geweest. Misschien toch die rijpere leeftijd die ik nodig had. En de vele films van Japanse makelaardij die me ook wel iets meer zeggen over dat land, de cultuur, het eergevoel dat zo belangrijk is.

Vond ik Mifune voorheen nog vreselijk met zijn overdreven geschreeuw, nu mag ik de beste man wel. En eigenlijk ook wel meer dan dat. Het charisma dat hij heeft is al voldoende om een film te dragen. En dat doet hij ook, elke scène met hem is een genot. Eigenlijk is alleen die vrouw wat ergerlijk met haar geschreeuw en zelfs dat valt mee. De overige acteurs zijn er dan vooral om de regisseur en zijn plot te helpen. Dit is geen Godfather als het gaat om diepe psychologie maar hier zijn de ideeën belangrijker.

Visueel blijft dit ding geweldig, soms ook met die pompeuze muziek eronder. Sowieso hoe de drie locaties worden gefilmd, met de flash backs met zwierend camerawerk (dat éne shot hoe de focus zo draait van de ene op de andere persoon), de scènes in de rechtbank statisch en de scènes bij de poort daar ergens tussenin. Geen idee of Kurosawa daar echt nog iets mee bedoelt maar ik houd er wel van dat elke plek en tijd zijn eigen stijl heeft.

En toch uiteindelijk was het vooral een openbaring te snappen waarom er vier verhalen worden verteld, waarom men zichzelf beschuldigt. Eindeloos boeiend. Verhoogd naar 4,5*.

Niet mijn ding. Schreeuwerig en druk en soms best met een flow gefilmd, in kleuren die haast kitscherig zijn maar die ik best kan hebben. Maar toch, na een minuut of 10 geloof ik dat altijd wel, plus dat er ook genoeg lelijks te zien is en het acteerwerk (juist in parodieën zeer van belang) ook niet echt helpt, 1,0*.

De laatste van de vier filmpjes die ik zag en ook wel één van de zwakste. Het is dat Fiennes hier een heerlijk personage neerzet dat een en ander nog wel te kijken is, maar ook in dit filmpje (net als 2 andere van de 4) wist Anderson de aandacht er niet bij te houden. Daarvoor vond ik de inhoud simpelweg niet boeiend genoeg. 2,0*.

Jerry Zucker ken ik vooral als één van de regisseurs van het geweldig grappige Airplane! Maar waar ik wel zie dat de komische timing aanwezig is in de regie mis ik de grappen die ik wel zie in films van mede-regisseur van Airplane! Jerry Zucker. Ik vond deze Rat Race eigenlijk nooit echt grappig. De leukste grap zit nog aan het begin dat een vrouw een man lijkt en toch een vrouw blijkt, maar dat is het dan wel. Die scène met alle motorrijders is bijvoorbeeld best goed geschoten en daarmee nog wel iets van grappig, maar nooit zo grappig dat ik moet lachen. Al met al een wat duffe film die ook wat te lang duurt. 2,5*.

Fijne wegkijkfilm met een hoog Disneygehalte. De doelgroep en achtergond van Pixar zal altijd die van Disney blijven, met een enkele uitzondering misschien.

De animatie is soms werkelijk schitterend. Vooral de achtergronden, of dat nu Parijs, de Keuken of de weilanden zijn. Als Remy er snel doorheen loopt, prachtige bewegingen en technisch zeer goed. Dan blijkt maar weer dat Pixar daar het best in is: rare wezens, dieren en de omgeving. Op de een of andere manier zien de mensen en zeker hun handelingen niet mooi uit. Nu is de mens zeer moeilijk na te maken, dus om ze als karikaturen neer te zetten is zeer goed. Maar toch, het koken, het lopen, als ze de fiets pakken, dan ziet het geheel eruit als een goedkoop onderdeel uit een kindergame. Toch jammer. Bij Wall-E was dat al veel minder.

Ook dat eerste shot op dat huisje buiten Parijs zag er erg goedkoop uit. Verder zagen de gerechten er smakelijk uit. Daar is veel aandacht aan gegeven, met resultaat.

Inhoudelijk is de film verder wel prima. Meer dan sympathieke personages. Leuk neergezet. Vooral als je vanuit de mens kijkt en dan de ratten hoort praten. Maakt het geheel wel geloofwaardig. Zo nu en dan een cliché, maar hier til ik niet zo zwaar op. Beste karakter was nog Anto Ego, met een heerlijke stem van O 'Toole.

Prima film dus.

"Wil je het vieren met een mandarijn?"

Als het niet zo wrang was kan je best lachen om zo'n opmerking. Laat ik vooropstellen, in beginsel mag eenieder zijn kind opvoeden zoals deze wil mits het kind zich in de maatschappij weet te passen (als bescherming dat het met zo'n persoon anders verkeerd afloopt). Want iemand een religie opdringen vind ik net zulke mishandeling. En dat kind beschermen is bij deze vrouw bij dit kind niet het geval. Zij heeft zo'n streng dogmatische ideologie, dat niets kan wijken. Als ze weer op onderzoek uitgaat, dan is de uitkomst eigenlijk al wel bekend. Ze zoekt alleen even de informatie op om dat te ondersteunen. Maar vooral voor Tom zelf, zwaar geïndoctrineerd, met dan wel een vriendinnetje maar verder geen vrienden zo het lijkt, straks niet klaar voor de maatschappij. Neemt niet weg dat beide wel van elkaar houden. Dat zie je in sommige shot's wel. En wil ook best geloven in de goede bedoelingen van moeders, maar door haar beperkte blik ziet ze enkel haar visie nog als de enige, als de juiste. En dat is kwalijk.

Over de docu zelf. Kort, helder, neemt wel degelijk stelling tegen moeders. Af en toe wat mooie beelden, af en toe aardige muziek, maar niet meer dan dat. Wel heel rauw wat betreft de beelden die worden getoond. Naakt en eerlijk, als moeders weer een ellenlange suggestieve vraag op haar kind afvuurt. Dat Tom rauw wil eten wil ik best geloven, maar dat is in die jaren er wel in gedrild. Zoals ook met enig geloof. Maar door dat zo te tonen, evenals de shake's (die soms er niet heel smakelijk uitzien, en wat andere schaamtemomenten is wel duidelijk aan wiens kant de maker staat. Ook de beelden van de kleine kinderhandjes van Tom om de middel van Tara tijdens het piano spelen. Zowel lichamelijk als geestelijk lijkt hij nog op een kindje. Goed geschoten dat.

Ze had overigens misschien wel wat kritischer in haar vragen mogen zijn tegen de moeder en vader. Hoewel, moeders antwoorden kan je ook zo wel dromen.

Typisch, de film begint geweldig maar eens na pakweg 40 minuten als de plot op gang komt en de film eindelijk gaat over hetgeen men wil vertellen wordt de film voor mij veel minder genietbaar. Dat stuk gaf een bepaald ongemakkelik gevoel, op een verkeerde manier. Ik zat me eraan te storen en ik wilde vooral dat de film maar doorging naar een volgende scène. Niet eens zozeer om te weten hoe dit zou worden opgelost maar vooral dat we er maar van af waren. En wat mij betreft leidt die hele omgang met Milos ook een beetje af.

Maar goed, die eerste 40 minuten vond ik lichtjes geweldig. Veel meer een sfeerportret, van een jonge vrouw en van een grootstad. Mooie beelden, goed tempo, fijn innemend geacteerd. Die sfeer komt op momenten daarna wel terug maar de plot lijkt belangrijker. Ergens is dit ook een karakterstudie waar binnen de film dan te veel wordt bijgehaald (Milos vooral) waardoor de focus niet helemaal daarop zit. De regisseur wil heel veel vertellen maar slaagt er daardoor eigenlijk nergens echt in. De potentie is er, de uitwerking vaak niet. 3,0*.