Opinions

Je kan aardig wat erover schrijven wat men nu met deze film wil zeggen, ik zie vooral een metafoor dat men afsterft door de eenzaamheid en het verlaten van de kinderen (en aan het eind weet je dat de kleindochter ooit de dochter zal verwaarlozen). Maar het gaat er toch vooral om hoe het in beeld is gezet, en dat was niet altijd even overtuigend. Als horror was het wel oké, maar op geloofwaardigheid wilde ik niet mee. Acteerwerk was wel prima maar visueel vond ik het wel heel saai. Het sterkste was nog de geluidsband waar steeds wel wat gekraak is te horen, vooral erg mooi in de bossen. Maar als geheel weet de film me net niet helemaal te overtuigen en richting het einde zelfs te vervelen. 2,5*.

De laatste acht minuten van de film maken veel goed. Het lijkt ook wel of er een andere regisseur dan bezig is. Het tempo gaat omhoog, het voelt allemaal aan als één gehele scène en de emotie wordt aangesproken. En hoewel dat gedoe van de Twin Towers allicht goedkoop sentiment is en niets met de film verder vandoen heeft, werkte het wel. En los daarvan vond ik het al een veel beter stuk dan die zeven kwartier daarvoor. Goed einde dus die de film enigszins redt, anders was de score nog lager uitgevallen, want wat een vreselijk saaie langdradige film is dit verder.

Pattinson doet zijn best, maar ik vond hem nogal de uitstraling hebben van een zak aardappelen, zeker als hij met zijn vriendin is waar geen enkele chemie is te vinden (die hij overigens wel met zijn zusje heeft). Nu is dat deels wel zijn rol die hij moet spelen, maar ik ben ervan overtuigd dat een echt goed acteur daar net wat meer mee kan. Verder vond ik ook de doorgaans sterke Cooper wat clichématig (met nadruk op matig) en was eigenlijk alleen Brosnan vrij sterk. Ook een stereotype, maar wel met volle overtuiging gespeeld en dan werkt dat vaak wel. Aantal kleine fijne momenten verder in de film (dat stukje met muziek ban Sigur Ros bijvoorbeeld) maar verder veel te weinig voor twee uur film. Kon me ook allemaal lange tijd weinig boeien. 2,0*.

Pijnlijk. Film wil constant geforceerd grappig zijn, maar dat lukt eigenlijk nooit. Zeker niet met de platvloerse humor en enorm matig acteerwerk waarbij de acteurs elke vorm van timing en uitstraling missen, zelfs de uitstraling als sukkel is er niet. Lelijk gefilmd, elke vorm van geloofwaardigheid is afwezig en ik heb geen behoefte hier nog meer woorden aan vuil te maken. 0,5*.

Valt wat tegen.De film is nooit echt spannend, nooit echt grappig, nergens echt uitblinkend en zeker de eerste helft nogal langdradig. In het tweede deel wordt het allemaal wel iets leuker en sommige actiesènes (bij dat motel bijvoorbeeld) zijn fijn geschoten maar al met al te weinig voor de film. Het zit vooral in de toon, de film weet nooit of dit nu komedie, drama of horror moet zijn en is het daardoor alledrie niet. 2,5*

Leuk filmpje wel. Film oogt ergens enorm gedateerd, vooral ook met die muziek en het hele visuele. Een beetje kneuterig ouderwets. Maar de film is vermakelijk, kent een leuk onderwerp en heeft een goed tempo. Geinig hoe het echte leven wordt vermengd met dialogen uit een soap die een van de personages schrijft op basis van haar eigen leven. Redelijk geacteerd ook, op momenten grappig al wordt de film nooit supergrappig of superleuk. Het blijft allemaal redelijk mat. 3,5*.

Hikari heeft een kleine 10 minuten nodig om zijn tempo en toon te vinden. Dat gedoe met een Fraser die net de metro mist, dat kennen we nu wel. Maar eens toon en tempo zijn gevonden is dit een prachtige film vol kleine menselijke momenten die steeds de juiste snaar weet te raken. Fraser nu in een ingetogen rol en niet zo theatraal als in The Whale en hij maakt duizendmaal meer indruk zo. Knappe vertolking. Fijne sfeerbeelden van Japan en een leuk inkijkje in die cultuur - deze film kan echt alleen in dat land zijn bedacht. Een enkele subplot wil iets te veel Hollywood zijn maar de mooie momenten (vooral met de oudere man) overheersen. 4,0*.

Wel geinig dit soort docu's die vooral informatief zijn voor het thuisfront wat voor (goed) werk hun jongens op het slagveld doen. Zeker het begin is wel aardig om die logistiek te zien. En Huston probeert af en toe wel leuke beelden te tonen. Maar de beeldkwaliteit is erg laag (en dat doet de film geen goed), de voice-over niet bijzonder en het laatste kwartier slecht in beeld gebracht. 2,5*.

The Rescuers vond ik een heel beste Disney, met fijne voice-acting, een leuke vijand en behoorlijke animatie en een toch wat bijzonder verhaal. In deze film zitten een aantal elementen maar helaas te weinig, en bovendien ergerde ik mij mateloos aan bepaalde zaken.

Men kiest voor Australië als nieuw gebied. Zo krijg je heel wat van de flora en fauna te zien, maar sommige scènes voegen niets toe behalve dat ze als reclamefolder dienen en er zitten ook storende fouten in, Onze jonge protagonist woont zo ongeveer naast de Uluru -een nationaal park als sinds 1985, dus om daar nu te wonen?- maar hij is, al lopende, binnen no time in de jungle. En die ligt toch echt 1500 kilometer noordelijker. Verder leven er geen krokodillen rond de Uluru, noch komen daar koala's of veel kangoeroe's voor in het wild. Bovendien komen er veel van die beesten even in voor, maar daar wordt verder niets mee gedaab, noch met het continent an sich. Dit had net zo goed in de V.S., Europa of Latijns-Amerika kunnen afspelen. Kies je echter expliciet voor Down Under, doe daar wat mee.

De voice-acting was dan wel weer prima en je merkt dat ze er al een film op hebben zitten. Jammer alleen dat de rol van Bernard en Bianca zo klein is. Verder is het goed dat de Australiërs (of eigenlijk alleen Jake) ook dat accent mee hebben gekregen en termen als 'mate' en 'no worries' gebruiken. De humor was meestal flauw (vreselijke slap-stick) maar die leguaan Joanna was dan wel erg geinig.

De animatie echter was spuuglelijk soms, als de computeranimatie samenging met de traditionele. Natuurlijk, je kan er meer mee -zie de camera bewegen- maar veelal vind ik dit gewoon niet mooi. Een enkele scène was dan nog wel aardig, het hele verhaal is nergens bijzonder maar best behapbaar en ook meestentijds vermakelijk. Al met al 2,0*.

Een wat vreemde Disney. Het verhaal verloopt tamelijk soepel en gladjes, echt van onderzoek is geen sprake. Wel zijn de losse scènes wat langer uitgerekt een heel rustig opgebouwd. Maar een echt meeslepend verhaal krijg je zo nooit.

Dit was eens geen prinsessenverhaal. Twee leuke muizen als hoofdfiguren -al vond ik de stem van Bianca iets te oud aandoen voor haar uiterlijk- en nergens hyperactieve bijfiguren, enkel de libelle die vooral hard moet vliegen en best vertederend is. De grote boze vijand was meer een Cruella de Vil, heel menselijk.

Ook audiovisueel was dit anders. Duidelijk geverfde achtergronden die ik wel kon waarderen. Erg mooi kleurgebruik en een beetje een sfeer van de impressionisten uit de 19e eeuw, Ook om New York en auto's te zien was erg bevreemdend.

De muziek was nergens drukdoend en vaak zelfs afwezig. Zo kreeg je hele kale actiescènes, iets wat ik niet overtuigend vond. Want een gevoel van spanning ontbeert je da.

Wel een ruime voldoende, 3,5*.

Ik zag een tijdje terug The Taking of Pelham 123 uit de jaren 70 en daar kwamen schurken in voor met kleurennamen en ik dacht vooral: zou Tarantino hier de mosterd vandaan hebben gehaald? Ik kreeg in ieder geval weer zin deze te zien. Ik zal hem 2 of 3 maal hebben gezien maar de laatste keer zal ook al snel 15 jaar terug zijn geweest. En de film is ook zoveel jaren later anno 2024 en na duizenden films verder voor mij persoonlijk nog steeds even fris en sprankelend.

De film is sowieso een masterclass van slim schrijven en regisseren om het budget laag te houden. De overval zelf zien we niet en veel scènes zijn in een lege goedkope hal opgenomen, daarmee zijn alle dure kanten al verdwenen. Maar ook de bekende scène met het oor waarin de camera wegglijdt en we niets zien is zo'n voorbeeld. Alleen is de hele aanloop naar dat moment zo sterk geregisseerd dat je als kijker toch voelt en weet wat er gebeurt.

Visueel strak waarin die locatie ook helpt. Alle kleur is eruit met vooral het zwart van pakken, grijs van de omgeving en rood van het bloed als enige tinten. En natuurlijk de leuke teksten over Like a Virgin of het geven van fooi die de film je doen bijblijven. Enkel sommige scènes die zich afspelen voor de overval waarin je de personages leert kennen zijn net wat minder boeiend waardoor de absolute topscore ontbreekt. Wel verhoogd na al die jaren naar 4,5*.

Slechte film. Al wist hij me nu en dan te boeien, enkele mooie vrouwen en een aardig geconstrueerde kernexplosie redden de film van een 0.5.
Veel plotgaten, slecht geacteerd, geen enkel kleurrijk personage. Dan wacht je echt op iemand die snapt dat de film nogal onzin is en dan ver over the top een persoon neerzet. Dat kan zeker genietbaar zijn.
Geen bijzondere soundtrack, lelijke kleuren en lelijk geschoten. Actiescènes kapot gemaakt door de montage. Mensen, doe dat niet! En dan blijft er weinig over. Zombies zijn ook niet echt angstaanjagend. En de hele film deed rommelig aan.
En dan het verhaal nog zelf. Niet origneel, maar er kan best wat mee gedaan worden. Nee hoor, hier niet. Je gaat je echt dingen afvragen. Het leek wel of er een plot neer gezet moest worden, zo snel mogelijk, om dan de stad al als zombiestad te verklaren. En die zombies zijn geen Gremlins, waarom is de stad zo'n rotzooi buiten. Veel puin, brandende auto's, etc. Terwijl in de gebouwen het meeste nog netjes staat. Al zijn wel overal alle lampen uit, enige licht dat er is, is belichting voor sfeer. En wat is dat voor stad dat je alleen via die brug naar buiten kan(en die ook nog dicht kan, en gaat, het is toch geen gevangenis. Ontzettend ridicuul en ongeloofwaardig.

Typische biopic. Deze draait vooral rond vier thema's: muziek, burgerrechten, geloof en relaties en bij die laatste twee ook de demonen in het hoofd. Maar dat is net te veel. Het geeft een goed overzicht, jazeker, maar het maakt ook dat de film nooit echt gaat leven. Dan gaat het weer 10 minuten over relatieproblemen, dan weer over de burgerrechten, dan weer het volgende... et cetera. Elke keer als er een echt conflict kan komen, wordt al overgeschakeld naar het volgende onderwerp. En dat alles in een oerdegelijke vertelling die echt nergens verrast. Zelfs visueel niet. Zo is er in het begin een ronddraaiend shot rond een jonge Aretha Franklin. En je weet als kijker: zometeen is ze ineens zoveel jaar ouder met een nieuwe actrice. Oud trucje, enorm voorspelbaar en passend in deze film.

Maar goed, an sich verder wel een oké film. Mooie aankleding, redelijk tempo, aardig gespeeld, goed gezongen en hoewel die 140 minuten er ongeveer 20 te veel zijn verveelde de film niet. Volgens mij geeft de film ook wel een goed beeld van Franklin's leven, voor zover ik weet en van m'n vader begreep die wel redelijk hier wat van kent. Niet zoals pakweg Bohemian Rhapsody waar een compleet verhaal is verzonnen en ze vervolgens er een Queen-sausje overheen hadden geplaatst. En mooi om de echte (inmiddels oudere) Franklin nog te zien in de aftiteling. 3,0*.

Aardig eerste uur, maar het tweede uur vraagt nogal wat van je geduld. De film wordt dan episodisch en de personages te afstandelijk. Hoewel enkele losse momenten nog prima werken duurt de film dan veel te lang, ook vanwege enkele minder boeiende stukken. Het hoofdpersonage is sowieso moeilijk te peilen. Duidelijk iemand met issues en ze is nogal onbezonnen in grote beslissingen. Het is sowieso moeilijk om daar vat op te krijgen als kijker en daarvoor graaft de film ook niet diep genoeg. Ergens suggereert de film dat dat komt door adoptie maar dat is me iets te simpel gebracht en dat hangt er te veel bij. Uiteindelijk kijk ik op verstand naar iemand, niet op gevoel. Wel enkele hele fijne scèns, zoals dat dansen in dat kroegje op die haast repeterende muziek. Ook genoeg sfeervolle beelden uit Korea. 3,0*.

Liam Neeson doet zijn ding en doet dat goed genoeg om er nog een voldoende van te maken. Dit is gewoon een pulp B-film, maar wel aardig in beeld gezet en met een hoofdrolspeler die er net even wat meer van maakt. Nooit echt spannend of verrassend, maar vermakelijk genoeg om even lekker in de bios te zitten. En ook fijn dat dit ding afklokt op 91 minuten, langer had zeker niet gemoeten. 3,0*.

Minstens 15 jaren terug gezien, maar toch stond het een en ander nog goed voor de geest. Eigenlijk is dit een hele slechte film. Haastig, saaie liedjes, inhoudelijk bijzonder zwak (enkel met Iago wordt nog wat gedaan) en Robin Williams wordt als geest echt gemist (het is nu een druk baasje zonder humor, irritant dus). Ook de animatiestijl is soms heel goedkoop, met wat dikkere lijnen, minder detail en simpele achtergronden. Maar sommige scènes zijn best heel fraai getekend. Gek, alsof er twee verschillende teams werkten.

En toch: de film gaat razend snel, waardoor je je behoudens ten tijde van de liedjes nauwelijks verveelt. Verder is de rest van de stemmencast gelijk gebleven en zitten goed in hun rol en eigenlijk is het best redelijk vermakelijk. Verlaagd, maar toch nog 2,0* voor dit eigenlijke stuk prul.

Matig. Wat me vooral direct opviel was de animatie die behoorlijk gedetailleerd is en ook veel beweging kent. Pas later bleek dat deze voor de bioscoop is gemaakt - dat zie je er dus aan af. En zeker die eerste scènes in Londen zijn erg fraai getekend. Het deed me zelfs af en toe aan de stijl van Grave of the Fireflies denken. Maar goed, dan is het beste wel geweest. Als Hook met zijn lelijke CGI-schip komt aanvliegen gaat het tempo omhoog en wordt het verhaal eigenlijk heel snel afgeraffeld en wordt de animatie minder mooi. Verder is het stemmenwerk matig op het schattige accent van Jane na. Ook de humor is matig en de octopus is éénmaal grappig, zo aan het begin, als de vergelijking met de krokodil wordt gemaakt, maar hij kan de gedachte aan het groene grappige beest niet verdrijven. Jammer, want de film begint sterk en is dan nog 50 minuten veel minder. 1,5*.

Matig. De film begint vreselijk slecht en lachwekkend haast, vooral het acteerwerk, al blijft dat de hele film van bedenkelijk niveau. Maar halverwege veert de film iets op, zeker als er andere mensen op het ieland bijkomen. Om vervolgens weer in te zakken. Boeiend doet de film nauwelijks, af en toe zijn er nog wel mooie beelden te zien. 1,5*.

Ik ben normaal niet zo'n fan van pauzes in film, maar af en toe worden ze wel goed getimed en lijken ze zowaar te passen - bij The Revenant was daar sprake van. De film begint met het geluid van DiCpario die ontwaakt, en de pauze start direct na de dood van zijn zoon als DiCaprio naar ghem toe is gekropen en zijn hoofd te ruste legt waar het licht uitgaat met de wasem op de lens. Vervolgens begint de film weer (na de pauze) met beelden van bergen en weer die adem van DiCaprio. Herboren, teruggekeerd voor de jacht, The Revenant dus. Wie wil kan daar van alles in zien: een wraakfilm, een Bijbelse vergelijking met Christus' herrijzenis, een spiritueel verhaal of gewoon een ode aan de veerkracht van de mens die overwint en blijft doorgaan.

Iñárritu verpakt dat gegeven dan ook nog eens in een wereld waarin wordt geleden, waar het leven zwaar is en waar je sowieso moet vechten om te bestaan. En hoewel aan alles te zien is dat DiCaprio er vol voor gaat betekent het nog niet dat hij overtuigt, maar dat doet DiCaprio bij mij eigenlijk nooit. Hij weet mij zelden te raken en enkel in The Aviotor vond ik hem echt goed. Maar ook hier zucht en schmiert en tiert hij rond, eet rauwe bizonlever, gaat tigmaal het koude water in en zal vast ook hebben geleden, maar het blijft te afstandelijk (en misschien ook wel theatraal) om erin mee te gaan. En hoewel er wat achtergrond wordt meegegeven blijft hij toch een wat vlak personage. Nee, dan zie ik liever Hardy die het wat subtieler aanpakt maar met zijn stem je direct helemaal inpakt - wereldrol.

En uiteindelijk is de eigenlijke hoofdrol weggelegd voor de natuur, prachtig in beeld gezet door Lubezki. Zijn camera lijkt altijd te zweven en beweegt prachtig soepel door de bossen en over rivieren waardoor je een soort trance ervaart, iets dat hij heeft meegekregen van zijn samenwerkingen met Malick. Daarnaast zijn de vele shots ook gewoon prachtig, deels door de natuur zelf die in alle naakte schoonheid wordt getoond, maar ook door hoe het wordt getoond. Maar het zou een opsomming van shots worden. Verder is de aankleding allemaal prima, muziek passend ijzig (vreemd genoeg geen Oscar-nominatie) en is de cgi soms fenomenaal. Behalve dan bij die kudde bizons, dat zag er echt niet uit.

Wel is de film allicht iets te lang en zitten er wat scènes in rond DiCaprio's verleden die mijns inziens niet nodig waren. Ook dat gedoe tussen de indianen en Fransen had niet gehoeven en leidt alleen maar af. Van mij had de eigenlijke plot nog dunner mogen zijn. Maar toch tweeënhalf uur geboeid gekeken. 4,0*.

Een beetje lauwe film. Wel wat vechtscènes, maar lang niet zo hard of bloedig als pakweg The Raid. Die laatste is overigens wel steeds meer een blauwdruk voor zulke films, deze is meer een The Raid of een eiland.

Veel stukken die gewoon stilvallen en zeker de hoofdrolspeler is een matig acteur en wist mij niet in te pakken. Sommige gevechten en shots zien er wel aardig uit, ook de muziek is behoorlijk, maar het is soms ook een wat rare film met rare personages. 2,0*.

De film is vrij stuurloos en zakt daardoor steeds verder weg. De film begint als sterk sfeerportret (en door de hele film fijne beelden van Parijs) en had een geweldige film kunnen zijn als het gaat om verwerking van een aanslag (wat doet dat met een mens? Wat doet dat met relaties?) maar uiteindelijk gaat de aandacht naar minder boeiende aspecten. Eerst al de zoektocht die te gescript voelt en ook als andere slachtoffers aan het woord komen. Ze zijn niet slecht maar halen de focus weg vooral. Hoewel de film verder wel goed gemaakt is met een sterk acterende Efira wist de film me minder en minder te boeien. Overigens dat die ene vrouw uiteindelijk zelf diegene was die de wc op slot had gedaan ziet de kijker halverwege al wel aankomen. 3,0*.

Visueel mooi aangekleed met enkele sterke momenten. Die geluidloze dansscène van enkele seconden bijvoorbeeld, maar ook het laatste stuk vanaf de abortus is prima werk. En in potentie een erg mooi thema dat Mendes wil verfilmen. Maar helaas is dit veel te theatraal. Vooral Winslet is ergerlijk, maar ook samen met DiCaprio is dit een vreselijk ding. Vol grote EMOTIES, HUILBUIEN, SCHREEUWPARTIJEN. Op den duur zat ik er maar verveeld naar te kijken. En dan soms komt er weer een prachtige ingetogen scène tussendoor die veel meer zegt, zoals op het strand. En zeker DiCaprio los is prima te doen. Dan veer ik als kijker op, tot de volgende uitbarsting begint. En met die rol van Shannon kon ik ook weinig. 2,5*.

Ach ja, Ritchie. Het zal nooit m'n favoriete regisseur worden. Deze film is gelukkig wel anders, zonder de vervelende humor en drukdoenerij van zijn regie, maar het blijft een film die me nergens boeit. Begint de film nog aardig als misdaadfilmpje, uiteindelijk blijkt dit een soort magnum opus te moeten worden. Maar Ritchie weet de spanning niet vast te houden en doet veel te gewichtig (hoppa, Mozarts requiem en inspirerende quotes uit het verleden), vertelt het verhaal nodeloos chaotisch en heeft in Statham ook geen acteur die dit kan. Laat Statham, ondanks baard, gewoon knokken en boos kijken en je hebt een prima rol voor hem, maar laat hem niet proberen te acteren want dat wordt pijnlijk. Geen moment heb je het idee dat hij in zijn rol zit maar vooral heel erg zijn best doet zijn innerlijke demonen te tonen. Je kijkt naar een acteur in plaats van een personage. De film ziet er dan wel fraai uit en de score is ook prima, maar had dan een fotocollectie gemaakt voor in het museum, dan had ik dit veel beter weten te waarderen. 1,5*.

Wel een film die volledig in mijn straatje ligt. Zo'n sfeerschets van enkele dagen en een registrerende camera, heel fijn dit. Je wordt als kijker gewoon in het leven gegooid van iemand die tijdelijk terugkeert naar zijn geboorteland en zijn familie, waarvan je al snel merkt dat hij niet zonder reden is vertrokken. Gelukkig geen groot drama maar hoogstens dat de hoofdpersoon iets meer vrede met zijn afkomst heeft, heel prettige nuance dat. Sterk neergezette sfeer in zo'n woonwijk in een grote stad, visueel vrij vlak maar dat pas erg goed en acteerwerk is mooi ingetogen. En geen seconde te lang. Film doet eigenlijk niets fout, maar voelt niet hoger aan dan 4,0*

Beetje futloos. Film is 40 minuten nog wel boeiend, maar die 40 minuten daarna komt er niks nieuws meer bij en gaat de film wat vervelen. Qua sfeer en plaatjes ook best oké. Verder wel geinig want dit lijkt een beetje het levensverhaal te vertellen van hoofdrolspeler Rezeta Veliu. Maar als geheel net te nietszeggend. 2,5*.

Op momenten een erg fijn filmpje. Sfeervol in dat stadje met die indrukwekkende fabrieken vol belicht, leuke personages en prima geacteerd en soms ook erg mooi geschoten, al is dat 4:3-formaat wel jammer.

Maar het is gewoon fijn kijkvoer, een beetje het type slice of life dat mij goed ligt. Aan het eind vliegt de film uit de bocht. Ik kon die keuzes daarin echt niet volgen en dat paste allemaal niet echt bij de film. 3,5*.

We schrijven jaren 90 en zo'n gesprek op school dat je niet mag slaan want dat is geweld maar ondertussen racistische opmerkingen gewoon moet accepteren ("slaan is erger") gaat door merg en been. En ik zeg expres 'jaren 90' maar ergens speelt dit nu nog steeds. Minder dan toen allicht en niet overal, maar nog absoluut aanwezig en sowieso te vaak.

Film over opgroeien als immigrant en immigrantenkind. Op momenten boeiend, ook hoe namen voor kinderen worden verwesterd en hoe immigranten elkaar opzoeken. Maar de focus op het centrale duo moeder-kind vond ik minder boeiend. Die jongen zal vast zijn problemen hebben door racisme en uitsluiting maar ik vond de keuzes hier te extreem. Dit was geen film over omgaan met racisme maar een film over een jongen die nogal stilletjes is en pubert en ook nog (toevallig) racistisch wordt bejegend, of althans ermee te maken heeft. Grootste pijnpunt is dat er nog wat extra drama komt door de moeder een ernstige ziekte te geven. Geen idee of dit gebaseerd is op een eigen leven maar in de film stoort het wel.

Visueel aardig. De film begint weer met zo'n smal beeld waar ik nu wel klaar mee ben. Maar gelukkig zijn er weinig close-ups en is er genoeg ruimte te zien om als kijker een beetje te ademen. Aan het eind wordt het beeld breder, iets dat ik trouwens niet doorhad dus dat is van horen zeggen. Dat was in Korea zelf en zou iets betekenen als benauwend immigratieland en open moederland, maar dat is dan voor mij mislukt want ik vond de film vanaf seconde 1 al open genoeg qua beeld. 3,5*.

Aardige Hitch. Het eerste kwartier is vooral geweldig met veel visuele spielerei waarbij je je afvraagt hoe de grote regisseur in zijn najaren ineens zo oubollig werd op momenten. Erg fris stukje met in alles dat het overduidelijk is dat Hitchcock ooit stomme films maakte. Deels door de intertitels (onnodig) maar ook door veel via beeld te tonen. De eerste vijf minuten hadden zo een een stille film kunnen zijn. De rest is een heel vlot verteld verhaaltje, wel aardig om te volgen maar niet heel bijzonder, behalve dan dat het van de hak op de tak springt en het ene genre na het andere volgt. Niks om echt in meegtrokken te worden (acteerwerk is ook erg vlakjes) maar leuk eens gezien te hebben. 3,0*.

Ik kan die recente films van Eastwood wel waarderen, vrij persoonlijke drama's met de gewone Amerikaan in een hoofd- en heldenrol. Vakkundig gemaakt en soms een voldoende en soms een ruime voldoende. Deze film is soms helaas net wat te slepend. De film duurt vrij lang en richt zich ook op minder interessante aspecten. Zeker die delen met de journalist hadden eruit gekund, want het centrale drama is boeiender, vooral door de geweldige Kathy Bates en ook wel Rockwell. Hauser zelf vond ik net iets minder. Eastwood toont mooi hoe de druk van media of zo'n gebeurtenis mensen kapot kan maken, maar de rest eromheen hoeft van mij dan niet. Niettemin een onderhoudende film die wel voldoende is. 3,0*.

Film met veel goede punten en veel matige punten. Om met dat laatste te beginnen: het drama en de psychologische kant vond ik maar matig uitgewerkt en niet boeiend. Het laatste halfuur draait vooral daarom maar door de rest van de film zit ook veel. Dan valt dit ding volledig stil.

Maar de blik op het leven van een stewardess bij een prijsvechter is best tof. De docustijl met registrerende camera werkt dan enorm goed. Inhoudelijk boeiend maar ook mooi naturel gebracht en af en toe fijne sfeerbeelden van vliegvelden of verre steden of die witte woningen waar Cassandre verblijft. Per saldo duurt de film te lang en zitten er te veel saaie stukken in maar de goede delen zijn wel vrij origineel dus daarom net aan een voldoende. 3,0*.

Erg matig al had ik meer komedie en luchtigheid verwacht (en daar had ik wel even zin in toen) dus het kan ook zijn dat ik niet helemaal in de mood was voor deze film. Maar los daarvan wisselt de toon nogal eens dat niet echt werkt en echt leuk of interessant wordt de film nergens. Alleen al die personages allemaal die te geschreven aanvoelen. 1,5*.