Opinions

Hele lange film die vrij episodisch is en ook wat mat geacteerd waarmee de film afstandelijk is en me nergens grijpt. Die lengte gaat dan echt tegenstaan. Het eerste uur is nog best door te komen, daarna wreekt de lengte zich en het derde uur kon me nauwelijks meer boeien. Visueel wel prima met mooi kleurgebruik en een boeiend stuk geschiedenis, alleen de centrale verhaallijn en personages deden me niets. 2,5*.

Deze film is meer een documentaire dan een film: er wordt een overzicht gegeven van jaren aan R.A.F.-geschiedenis waarin dan enkele sleutelscènes gespeeld zijn en in de film komen. Maar ondanks dat de film 150 minuten duurt blijft de film hierdoor enorm oppervlakkig omdat er niet is gekozen voor een bepaald spect, voor een bepaalde focus. Nu is het veel, maar alles net niet. De film blijft daardoor ook vrij afstandelijk en de personages zijn niets meer dan wat vervelende relschoppers, later terroristen, waarvan ik hun beweegredenen nooit echt begreep. Visueel oké met een goed tijdsbeeld met een stijl die vaker is gebruikt en in deze film miste ik toch vooral een stukje persoonlijke inbreng. Dit was het betere jatwerk. 2,5*

Best oké dit. Baantjer was altijd een serie (de film uit de jaren 80 ken ik niet) die draaide om sfeer, vooral melancholie. Deze film lijkt in niets daarop, behalve dat de sfeer wel belangrijk is, alleen heel anders. Ruiger en rauwer. En soms iets te dik erop gelegd, vooral dat Amsterdams komt allemaal wat gemaakt over. Maar als geheel ziet het er wel oké uit, met passende muziek (fijn hoor die eerste scène met een zwiepende camera onder de tonen van Herman Brood waar wat lui links krakerstuig wordt afgetuigd, visueel gewoon prima gedaan).
De plot zelf verzandt wel in clichés en wordt met dat de film duurt steeds minder met een twistje hier en daar. Dat maakt dat de tweede helft beduidend minder is dan het sterke eerste uur dat minder plotgedreven nog is. Acteerwerk is oké, zoals gezegd soms wat te dik erop maar nog net aan geloofwaardig genoeg. 3,0*.

Film die me zou moeten bevallen, maar vooral verouderd is en daarmee mij niet echt wist mee te trekken. Overdreven acteerwerk waar ik in ieder geval geen liefhebber van ben en soms zelfs aan stoor. De film ligt duidelijk in het realisme, maar voelt toch te filmisch aan. Dat hadden bijvoorbeeld Italiaanse films uit het neorealisme heel anders en veel beter. Zo'n dagje op een station waar een aantal mensen wordt gevolgd is wel geinig. Ergens is het jammer dat het een beetje nog in een thriller verandert, al is dat stuk niet eens heel onaardig. Visueel ook weinig bijzonder geschoten terwijl met zwart-wit zoveel moois kan worden gemaakt. Wel een geinig beeld van Caïro rond die tijd en ook kort van speelduur dus vervelen deed ik me niet echt, maar het had zeker niet langer moeten duren. Omdat ik enorm mild ben ruim nar boven afgerond. 3,0*.

Vermakelijk, maar niet dat muzikale meesterwerk wat je ergens hoopt. Dat komt deels juist door de overkill aan songs waardoor het effect op den duur verloren gaat, en inderdaad een gimmick wordt. Nog wel met talent gemixt in de film (anders dan op die vreselijke manier in Suicide Squad waar beeld en muziek nooit bij elkaar hoorden) maar toch brengt het niet meer wat het zou moeten brengen. En zeker de achtervolgingsscènes zijn weinig spectaculair in beeld gebracht. Veel close-ups en korte shots waardoor het chaotisch en niet-overzichtelijk wordt. Dan is die scène waarin Baby door een shopping mall rent echt duizend keer beter.
Dat alles neemt niet weg dat er wel genoeg leuke scènes in zitten met een zalige soundtrack en soms heel behoorlijk geweld. Verder wel leuk geacteerd. Spacey is aardig, Foxx kan ik altijd goed hebben en Elgort stoort niet zoals ik even verwacht had. Al snel zit hij in zijn personage en acteert niet meer de coolheid die hij wel acteerde in die film met dat Anne Frank Huis. Maar het is James waar ik verliefd op werd, met die leuke lach, goede kleding en fantastisch kapsel. Of ze zo uit een andere periode kwam gelopen. 3,5*.

Ik kan me wel redelijk goed vinden in het stukje van starbright boy hierboven. Ik wil daar nog wel een en ander toevoegen. Allereerst de opvallende regie met af en toe fijne tracking shots, een smaakvolle aankleding en een soundtrack die ook lekker breed is en de muziek werkt prima als ondersteuning. Zeker het tweede uur is inhoudelijk zwakker maar begint ook te slepen omdat er een opvolging van aantrekken en afstoten in zit en de film eigenlijk niet meer echt ontwikkeld en voor mijn gevoel zich zelf te veel herhaalde. Kidman is oké maar Banderas heeft de fijnste rol. 3,0*.

Bij Chazelle's vorige film, First Man, schreef ik al 'Belevingscinema'. Dat geldt allicht nog meer voor deze Babylon.

Vooral het eerste uur is geweldig. Een mix van PTA's camerawerk met de gekte van Baz Luhrmann. Een fikse dosis adrenaline, humor en schwung. Dit is echt het feestje van Chazelle, opgezweept met jazzmuziek (altijd jazz bij hem). Na dat eerste uur zakt de film behoorlijk in tempo en dat wreekt zich uiteindelijk wel. Vooral doordat het eerste uur is gekozen voor komedie en niet voor drama of diepgang. Na dat eerste uur heb ik er weinig zin meer in en voelt dat allemaal plichtmatig, buiten nog dat het überhaupt niet goed over komt. Deels ligt dat ook aan de acteurs. Vooral Robbie legt haar rol er te dik op. Dan is Pitt een stuk beter, al blijf ik altijd wel Pitt in hem zien. Maar hij heeft wel de beste stukken en komt best overtuigend over, naast zijn uitstekende komische timing.

Inhoudelijk weet de film wel de aandacht erbij te houden. Qua thematiek ligt dit ding heel dicht bij Singin' in the Rain (Chazelle verwijst er meerdere keren naar) en op momenten wordt dat ook goed uitgewerkt vanuit meerdere kanten. Boeiend genoeg voor 188 minuten film.

Lange tijd dacht ik wel dat de film als een nachtkaars zou uitgaan. Zeker zo ergens na het tweede uur glipte de film een beetje weg (in La La Land had Chazelle er ook mee te maken) en dat gedoe met die gokschuld en die rare scène met die gangster zijn wel een dieptepunt. De film mag dan alle kanten opgaan, qua toon en stijl past die hele scène niet. Maar goed, uiteindelijk zijn de laatste 20 minuten nog gevoelig en prachtig. Heel erg prachtig zelfs. Eerst even al dat momentje met Pitt's zelfmoord (mooi opgebouwd en vanaf seconde 1 weet je waar dit heen gaat, al zag mijn buurman dat pas toen een pistool in beeld kwam aan zijn reactie te horen) maar vooral het deel in 1952 is schitterend. Uiteindelijk wist Chazelle me dus nog te ontroeren. Afgerond naar boven 4,0*.

Als je hier zo een en ander leest en rustig nadenkt over de film, dan zit er heel veel in. Maar dat is iets voor na de film. Tijdens het kijken krijg je als kijker gewoon in eerste instantie een prachtig sfeerportret - met iets meer plot richting eind, jammer!- dat heerlijk wegkijkt. Mooie sfeervolle beelden van vervallen betonnen flats en een gezin dat het beste ervan probeert te maken, ieder op zijn manier. Prachtig naturel en ingetogen spel waarin wel onderlinge irritaties zijn, maar die lijken uit het leven gegrepen. En daarbij krijg je als kijker de vraag: wat zou je zelf doen? Zou ik ook in zo'n geval mijn dochter willen helpen die eigenlijk het gewoon verdient gezien haar cijfers van hiervoor? Ergens voelt die corruptie ook niet zo aan, maar eerder als goede vrienden die elkaar helpen in plaats van zich te verrijken over andermans rug heen. In ieder geval een deprimerend beeld dat de regisseur schetst van een land waar men niet anders weet en niet meer uit weet te komen. Richting het eind verliest de film wat van haar spankracht, mede doordat er minder sfeer en meer plot in komt, dat had niet gehoeven. Wel komt er nog een mooi slot. 4,0*.

Lange tijd zo'n typische film, een stukje sfeerschets en dat ligt mij uitstekend. Fijn sfeertje en aardig locaties. Ook het stukje op high school is prima. Gewoon normale mensen zonder dat het er te dik op ligt. Vooral de acteurs maken deze film, elk hoofdpersoon met zijn eigen persoonlijkheid. Alleen zitten ze in een enorm zwak script. Er zit geen enkele bijzonderheid in en de hele opbouw is al duizendmaal gezien. Het begint leuk, daarna een flinke portie drama om toch goed te eindigen. Dat is volledig uit te tekenen en stoort eigenlijk daardoor ook gewoon. Net als de relatie tussen de twee jongeren. Dit is ook zeer beslist geen volbloed komedie en dan wordt het wel vervelend als een relatie tussen twee noodgedwongen en stroef begint en aan het eind zijn ze samen. Jammer ook vooral van dat laatste halfuur waarin drama meer naar boven komt, voor mij een stuk minder interessant. Ook de mierzoete clichés gaan dan irriteren, ondanks dat de acteurs enorm veel sympathie weten over te brengen. 3,0*

Uitgekauwd idee toch wel maar dat hoeft een leuke film niet per se in de weg te zitten. Alleen is deze film als geheel ook wat zouteloos. Vooral Foxx, normaal prima voor zulke rollen, legt weinig energie in zijn rol. Dan doet Diaz het met meer enthousiasme. Een enkele actiescène is wel prima, visueel oké en het tempo redelijk maar niet boeiend genoeg over de hele lengte. 2,5*.

Marisa Abela en Jack O'Connell doen het leuk als centraal koppel, zowel ieder voor zich als samen met absoluut een zekere chemie. De film kijkt ook redelijk weg en de aankleding is prima en onderwijl leer je wel iets over het leven van Winehouse. Maar de film is ook enorm gladgestreken om over het einde (alsof ze voor haar dood maanden zo niet jaren nuchter was) nog maar te zwijgen. Dit is een film van iemand die af en toe schreeuwt en hem af en toe weet te raken, niet iemand die helemaal van de wereld is. Vooral dat concert. Deels is dat ook wel Abela's schuld maar vooral het script en regie toch wel die kiezen voor een erg veilige film die daardoor net niet overtuigt ondanks enkele prima momenten. 2,5*.

Heerlijke vermakelijke film vooral. Een komedie zonder dat je echt moet lachen, een actiefilm zonder echte actie, een coming-of-age dat er ook maar een beetje bijhangt maar dat alles samen is enorm plezierig om te zien. Knap hoe zowel dat 80s sfeertje als de jaren 50 enorm goed worden overgebracht. Bij een herziening na zoveel jaren, en je het verhaal door en door kent, valt op hoeveel informatie door personages in het eerste halfuur wordt gegeven waar even later op wordt teruggekomen. In feite slecht schrijfwerk en het stoort nu ook wel een beetje. Verder leuke personages. Zo'n Doc is eigenlijk heel ver over the top, maar in deze film past het en vooral zijn chemie met Fox is geweldig. Maar ook de andere acteurs, vooral de jongeren die de ouderen imiteren: het klopt gewoon. Visueel verder wel wat saai en ook niet heel diepgravend (de film racet voorbij), maar als avondje vermaak telt deze absoluut. En leuk hem eens in de bios te zien. 4,0*.

Opzich een aardig inkijkje met een prima aankleding, maar als film niet echt gelukt. Je zou de film ergens los moeten kunnen zien van de ontstaansgeschiedenis van The Beatles, maar meer als film over iemand die op een keerpunt in zijn leven staat. Alleen is de film daarvoor te oppervlakkig en niet goed genoeg op dramatisch vlak, ook door het wat matte acteerwerk van Stu en Lennon. Maar ook als portret van deze Stu is de prent niet echt gelukt, zeker als je begrijpt dat hij (en het meisje Astrid) wel van enige invloed zijn geweest op de look van The Beatles. Maar ook dat komt nergens naar boven. 2,0*.

De debuutfilm van Kleber Mendonça Filho staat al jaren in mijn top 10, overigens vooral om die toplijst afwisselend te houden, de film zal ergens rond plek 20 staan. Maar nog steeds hoog dus. Toch, na het wat teleurstellende Aquarius en nu deze Bacurau kan ik wel stellen dat die film een schot in de roos was, maar slechts eenmalig. Kleber Mendonça Filho is vooral een goed filmer, maar en matig verteller.

Ook deze film is daarvan een voorbeeld. De losse scènes zijn uitstekend: mooi geschoten, soms fijn gebruik van zoom, spanning erin, goed gemonteerd. Maar de manier van vertellen is nogal gebrekkig. Halverwege valt alle spanning weg als je erachter komt hoe de vork in de steel zit, wat een matige manier is van vertellen (Hitchcock deed dat ook in North by Northwest, ook niet zijn beste moment). En verder is dit qua metaforen wel heel weinig subtiel. Waar Aquarius soms iets te subtiel was voor iemand die niet bekend is met de Braziliaanse cultuur heeft men hier gedacht dat de hele wereld het zal begrijpen ook.

Dat neemt echter niet weg dat ik me verveeld heb. Het tempo en sfeertje zijn prima en die twee uur glijden makkelijk weg met genoeg mooie momenten tussendoor. Maar excelleren doet de film dan weer nergens, dus maximaal 3,5*.

Dit viel me nog best mee, maar dat zegt ook alles: ik had simpelweg veel erger verwacht maar echt goed is dit niet en het laatste halfuur sleept wel omdat verrassing ontbreekt. Precies wat donkerwoud al terecht aangeeft is dat het allemaal te melig is. Een komedie moet ofwel helemaal all the way gaan ofwel vrij serieus blijven, deze tussenvorm werkt niet. Er zat één goede grap in (over Matt Damon) maar dat was het wel. Asporaat is zowaar niet irritant en Kolf is wat stijfjes maar heeft wel een goede komische timing. Visueel best tof, Rotterdam oogt flitsend en subtropisch en dat is leuk om te zien. 2,5*.

Het debuut van Bay en één van de betere van hem, vooral denk ik doordat deze nog wat kleinschaliger is. Het is overigens nog geen geweldige film. De humor werkt niet altijd en zeker Lawrence is enorm vervelend waardoor ook dat buddy-schap nooit uit de verf komt. De actie af en toe is prima, plaatjes zijn wel oké (hoewel het soms iets te veel gouden glans heeft) en Smith is altijd prima. Maar hij is helaas maar de helft van de film. 2,5*.

Ik had nog nooit een Bad Boys-film gezien, maar dat leek geen enkel probleem want al snel is duidelijk hoe de verhoudingen zijn. Op momentjes wel aardig. Smith kan ik goed hebben, sfeertje is oké en visueel af en toe prima. Maar de humor is vaak tenenkrommend (vooral het gekibbel van Lawrence), het eind wat vergezocht en de actie wisselend. Echt zo'n film die net wat beter had kunnen zijn, maar zichzelf in de voet schiet. 2,5*.

Was de eerste film nog enigszins genietbaar, daar blijft hier weinig van over. Dit is echt al vintage Bay. Slecht geschoten actie, enorm flauw matige humor (Lawrence wekt echt irritatie op) en zeker drie kwartier te lang. Boeien deed de film nauwelijks. Visueel oogt het allemaal nog wel mooi (ik ben door de jaren wel steeds meer dat aspect van Bay gaan warderen) maar 150 minuten kijken naar mooie plaatjes waar de rest niet interesseert, dat is te lang. Smith is nog wel prima maar kan de film in zijn eentje ook niet redden. 1,5*.

Aardige film die net aan de goede kant van de streep blijft voor een voldoende. Grootste pijnpunt is Lawrence die heel grappig wil zijn maar dat simpelweg niet is en daardoor vooral irriteert. Hoe serieuzer de toon van de hele film wordt (richting het einde meer en meer) hoe minder hij aanwezig kan zijn en hoe beter dit ding wordt. Actie is oké, Smith is gewoon prima (vergelijk zijn naturelle coolness met het gemaakte van Lawrence) en het tempo wordt beter en beter. Vreselijk clichematig verhaaltje, dat wel. En die hiphop op de soundtrack begint inmiddels ook wat gedateerd te raken. 20 jaar terug vooral indierock die op den duur begon te vervelen en nu de laatste 20 jaar hiphop en clubmuziek, maar dat voelt allemaal wat verouderd aan. Clichematig, weinig geïnspireerd meer.. Enfin, omdat de film wel steeds beter wordt en voor mijn gevoel dus wel goed afsluit wel een voldoende. 3,0*.

Best een aardig filmpje dat alleen niet altijd lekker loopt qua tempo en soms dus die korte speelduur langer laat lijken. Zeker als er tijdens de eindexamens wordt gefraudeerd, dat is te veel herhalend. Ook probeert de film spanning te brengen maar dat lukt niet waardoor ik eerder ongeduld voelde.

Niettemin, sympathiek gespeeld, leuk sfeertje, prima kijkvoer waar je ook weinig tegen kan hebben. Ja, de thematiek is wat uitgekauwd en e.e.a. is ook vrij ongeloofwaardig maar soms stoor ik mij daar niet aan. 3,0*.

Best oké, een klein uur lang. Het materiaal is niet beter of slechter dan de echte film, maar is vooral minder gepolijst en de scènes worden korter gehouden waardoor dit schetsmatig wordt, maar ook nooit gaat vervelen. Verder zijn de interviews prettig serieus en vooral het kijke achter de schermen, wat er allemaal bij komt kijken, is boeiend. Verder is het leuk om te zien hoe Knoxville met heel veel mensen kan blijven praten zonder dat het echt tot ruzie komt. Het is allemaal weinig verheffend, maar prima kijkvoer. Het laatste halfuur (de versie op Netflix tikte toch wel de 85 minuten aan) komt er een volstrekt niet-boeiend personage bij en zakt de hele film in. Dat had gerust weggelaten mogen worden. 2,5*.

Qua sfeer en beelden echt prima. Leuk steeds ook hoe dat honkbal via de radio een rol speelt. Het vieze New York uit die tijd komt mooi tot leven, je waant je echt in die buurten waar Keitel rondloopt. Keitel zelf is ook prima en weet zijn personage nog net geloofwaardig te houden maar anderzijds vind ik hem wel echt te karikaturaal geschreven. Qua verhaal en inhoudelijk boeide het allemaal wat minder daardoor waardoor de film zelfs aan het eind wat gaat slepen ondanks de beperkte speelduur. 3,0*.

Na het briljante Ghost World is dit mijn tweede Zwigoff. De overeenkomst is weer de maatschappijkritiek, al wordt deze hier niet bepaald subtiel gebracht. Vooral Billy Bob Thornton is geniaal als rokende, zuipende en neukende chagrijn. Hij het een personage dat over the top is, maar wel precies hoe ver hij kan gaan zonder dat het een ongrappig typetje wordt. Nu is hij perfect, zelfs geloofwaardig en kan je nog lachen om zijn gevloek en gezuip (vooral dat hij zo ongeveer in elk shot wel een slok neemt is briljant). Leuke muziek, door kerstmuziek met klassieke muziek te kruisen. Ik geloof datt ik minstens enkele malen iets van Rossini, Tsjaikovski, Bizet, Sjostakovitsj en Verdi hoorde. De reden daarachter? Geen idee, maar wel leuk. Tegen het einde zakte het niveau wel wat in en werd het iets conventioneler, en dus ook minder grappig. Maar zeker 3,5*.

Herhalingsoefening, maar met de goede punten uit de eerste film maakt dat dit vervolg nog best te pruimen is. Sommige grappen blijven sterk, Bates is fantastisch en het dikke joch is ook uiterst geestig. Maar Thornton zelf is net iets minder scherp, de meeste grappen zijn ook net niet zo goed als in de eerste film en de sfeer is een stukje minder. Neem daarbij mee dat deze film gewoonweg niet zo sprankelt en een voldoende is dan eigenlijk niet meer mogelijk. 2,5*.

Geen moment grappig, echt geen moment. De film wil heel vulgair en grof en grappig zijn, maar faalt daardoor er juist in. Het is allemaal te overdreven terwijl een grap vaak vanuit een enigszins normale situatie het beste werkt. Dat begint al direct als Diaz met een peuk in de bek hard achteruit wegrijdt. Weinig subtiel aan, elke kans op een grap verdwenen. Of je moet volledig over the top gaan zoals in pak 'm beet Bad Santa, maar daarvoor blijft dit allemaal te braaf.

Het verhaaltje zelf, ach, dat is al zo vaak verteld, daar moet de film het ook niet van te hebben. Nu hoeft dat ook niet, maar dan moeten de grappen tenminste leuk zijn. Ook weinig verheffend geacteerd. Diaz doet haar ding maar ook niet meer en Timberlake heb ik nooit geweldig gevonden. Segel als gymdocent en die Amy Quirrel zijn nog wel leuk en de enige lichtpuntjes in deze draak. 1,0*.

Vooral een mooie film, met een hypnotiserende soundtrack en fraaie beelden van de Amerikaanse binnenlanden, vlak en vol gras en imposante wolkenpartijen erboven. Ook zie je hier al wat mooie shots in het badend licht van een ondergaande zon, iets dat Malick in zijn volgende film Days of Heaven nog veel verder zou doortrekken. Maar de sfeer wordt goed neergezet. Het verhaal vond ik niet heel spectaculair en vooral het acteerwerk is maar matig, eerder veredeld schooltoneel dan echt diepgravende personages. Eigenlijk zijn ze nergens geloofwaardig, maar dat maakt niet dat ik de film slecht vindt. De beelden zijn te mooi en de film kort genoeg om niet te vervelen. 3,5*.

Het idee van de film is boeiend, ook enkele thema's die aan bod komen en de sfeer en beelden van Irak zijn ook stuk voor stuk prima. Maar de losse scènes zelf weten vaak de aandacht er niet echt bij te houden. De kindacteurs zijn niet heel geweldig maar elke scènes verzandt in een wat trage bedoening en zo is de film een opvolging van zulke scènes die samen er nog wat van maken maar ook maken dat de anderhalf uur best lang duren, ook omdat de film nergens verrast en redelijk veilig binnen de lijntjes kleurt. 2,5*.

Mislukte film, deze Chinese neo-noir. Op momenten bloedmooi gefilmd maar de film probeert alleen sfeer te halen uit beelden, niet uit de inhoud zelf, waardoor het een vrij koud ding is geworden. Ook zijn er nogal wat scènes die abrupt eindigen waardoor je als kijker soms het idee hebt wat gemist te hebben maar het helpt ook niet me om in de film te verdwalen. Af en toe wel lekker ruig en bloederig, locaties zijn prima en het acteerwerk is oké. Ook stopt de regisseur af en toe leuke ideeën erin, zoals een camerashot dat van first person in third person wijzigt (op de scooter uit de tunnel). 2,5*.

Niet mijn smaak. Visueel best mooi en warm, maar veel te verstild. Echt dat typische art-house met veel stille beelden en daardoor saai en ook iets dat mij niet weet mee te sleuren. Dat zegt allemaal niets over kwaliteit - ik kan me indenken dat er mensen zijn die hier wel van houden - maar puur over beleving. Wel redelijk mooi ingetogen geacteerd maar juist omdat de film ook al zo stil is versterkt elkaar dat en dat werkt minder. 1,5*.

Nihilisme kan ik wel waarderen, maar je moet er voor waken dat het geen al te lege huls wordt zoals in deze Baise-Moi.

Want inhoudelijk stelt dit niet heel veel voor, het is vooral een portret van twee rondneukende en moordende jonge vrouwen: meer niet. Dat is dan wel net het punt van de film, maar het is wel zo slecht uitgewerkt dat het nergens choqueert, het is niet spannend, het is niet leuk, het acteerwerk soms lachwekkend, en het geheel is ongelooflijk amateuristisch in elkaar gezet. De ongesimuleerde seks is niet bijzonder, want gooi je een doodnormale pornofilm in de grote zalen en pretendeer je een normale film te maken: zelfde effect. Dit is de facto een pornofilm met wat extra geweld erbij. Maar dezelfde zouteloze tussenscènes en spanningsopbouw zitten ook in deze film. Deep-throat was vooral smerig met al het haar en doodsaai, deze film is gewoon rotzooi. Dan mag de de fotografie met af en toe mooie kleurtjes best mooi zijn en is de undergroundsoundtrack best sterk, maar dit is zulke pure bagger, meer dan 0,5* wil ik gewoon niet geven.