Opinions

Mwoh. Een redelijk lekker zomers sfeertje, maar ook enorm licht en weinig bijzonder. Te weinig om de aandacht er echt bij te houden. Brener wordt hierboven vergeleken met Allen, ik vond het meer een zoveelste slechte variant van Eisenberg's Zuckerberg - ik stoorde me in ieder geval wel aan Brener, en zijn gespeelde naïviteit hielp ook niet echt mee. Daddario is altijd fijn naar te kijken en de onderlinge chemie is dan wel weer prima. 2,0*.

Minder dan Late Spring. In wezen is dit redelijk dezelfde film, maar deze film richt zich meer op de sociale verhoudingen en Late Spring meer op de emotionele. Die andere was dus universeler en heeft ook nu meer betekenis en zeggingskracht. Deze Early Summer is op momenten minder begrijpelijk wat nu het issue precies is. Ik weet dat wel, maar de film laat het me niet voelen. Wat dat betreft is het moment van de familiefoto een zeldzaam hoogtepunt op dat vlak in deze film, korte maar schitterende scène.
Fijne film verder wel in een lekker kabbelend tempo, mooi ingetogen geacteerd al vond ik de rol van Ryû aan de magere kant, had hem graag meer gezien. Maar visueel niet heel bijzonder eigenlijk. Af en toe wel goede strakke shots, maar ik verwacht meer. 3,5*.

Aardige film, die me alleen volstrekt koud liet. Het is allemaal degelijk in elkaar gezet en gaat ook helder heen en weer ook tussen de verschillende verhalen, mede door de flash backs in 16mm (?) en met een schokkerige camera te tonen. Het verhaal wat verteld wordt is ook helder neergezet. Maar er zit ook helemaal niets spannends in de film, een beetje ingedut geheel. Ik leefde eigenlijk nergens mee. Ondanks dat overigens ook nergens saai en het kijkt vrij makkelijk weg. 3,0*.

Zo tussen het spelen van Red Dead Redemption 2 door even tijd gemaakt voor een ander stukje western.

Prima film verder. In boeken komen verhalenbundels nog wel eens voor, in film toch een stuk minder. Maar deze is geslaagd. Vooral omdat de setting steeds ergens in het Westen ligt en de verhalen dusdanig van aard zijn, veelal ook klein gehouden, dat er niet meer tijd nodig is. Maar bovenal omdat de film nu eens vermaakt en dan weer ontroert.

De eerste kortfilm is vermakelijk en een prima opener, maar niet meer dan dat. En het laatste verhaal, hoewel erg grappig soms, vond ik qua sfeer en toon niet hel fijn en ik weet nog steeds niet wat men er precies mee wilde. Maar die vier verhalen ertussen zijn stuk voor stuk pareltjes. Qua sfeer goed, allemaal erg mooi gefilmd, production design is sterk, acteerwerk bovengemiddeld, en vooral ontroerend. Fijne muziek verder en de tussenstukjes met dat boek zijn fraai gedaan. 4,0*.

Film met enkele goede actiecènes en visueel erg fijn, maar elke keer als de film tussen de actie door stil valt wist de film me maar nauwelijks te interesseren. Zoals eRCee al zegt doet de film wienig fout maar ook niets bijzonders/ 2,5*.

Voor mij beter dan alle John Wick-films. Ja, die films zien er echt wel veel mooier uit. Maar ik beschouw ze als dansfilms waarin het draait om beelden en choreografie en waarbij de actie minder spetterend is. Op een bepaalde manier best leuk maar vaak ook wat saai, zeker omdat Wick alles simpel overwint. Ballerina ziet er aardig uit maar duidelijk minder maar deze film is wel rauwer en harder en daarmee een toffere actiefilm. Ook enkele leuke locaties (dat Zuid-Duitse restaurant) en veel wisselingen in soorten actie waardoor de film op dat vlak boeiend blijft. En vooral het sounddesign is op momenten waanzinnig; de doffe dreunen van explosies en zware geweren klinken echt geweldig.

Inhoudelijk totaal oninteressant verder en De Armas is een fijne vrouw om te zien maar hier ook wat kleurloos als lead (al redt ze zich wel) dus een echte topscore ontbreekt wel maar dit is verder uitstekend bioscoopvermaak. 3,5*.

Niet onaardig, maar wel meer van hetzelfde. Dit had makkelijk in een reportage van een kwartier gekund in een journalistiek programma. Dan had de rest van de tijd gebruikt kunnen worden voor uitdieping over die straatcultuur. Op enkele momentjes komt het naar boven, zeker tegen het einde, maar juist dat interessante deel blijft te oppervlakkig. De docu richt zich ook enkel tot het voetbalveld en veel pratende hoofden, terwijl er zoveel interessants om heen te zien is. 2,5*.

Jeugdsentiment voor velen? Anders kan ik die hoge scores niet verklaren. Ik vond dit maar een erg simpel filmpje waarin de stemmen totaal niet bij de personages (honden) passen, visueel kent dit gen bijzonderheden en verder kent de film alle platgereden paden. Er zit niets verrassends in, in het begin is van a tot z uit te stippelen hoe de film verloopt. Nu is dat wel met meer films, maar die hebben dan nog wel goede overige elementen. Dat heeft Balto totaal niet. Qua sfeer is de film nog wel oké en door de korte speelduur ook niet heel vervelend, maar dat is dan het enige. 1,5*.

Een van de ergste gebeurtenissen op het witte doek was lange tijd de dood van Bambi's moeder. Dan zie je het terug jaren later en denk je: is dit alles? De rest was echter wel een heerlijke film.

Bambi kent eigenlijk geen plot maar is een coming of age film puur sang, waarin we de eerste twee jaren van Bambi volgen. Een prins wordt geboren, leert zijn eerste stappen te zetten, leert over het gevaar van de mens (dat is nog eens een statement van Disney trouwens) en leert de namen van vlinders en bloemen. Dat is weleens leuk te zien want dan deert het niet dat er weinig uitdieping is, het punt is namelijk dat het daarom niet gaat. Het is een optekening van het leven zoals Attenborough later vaker zou verfilmen, maar dan nu in animatievorm.

Dat alles wordt gegoten in een Disneysausje dat direct verwijst naar de vroegste tijd met veel dans en muziek. Denk aan de geluiden bij de eerste regen en zoals deze doorheen de hele film blijft. Tekst blijft gortendeels afwezig waardoor het meeste puur uit beeld, geluid en samenhang daartussen moet komen. Als dat dan goed gebeurt zoals in deze Bambi, dan heb je dus een fantastische prent.

De kleuren zijn redelijk afgebleekt om op belangrijke momenten ineens vol tevoorschijn te komen - zo wordt Technicolor behoorlijk goed gebruikt. Sowieso ziet het palet er schitterend uit met mooie aquarellen waarvan het lijkt of kunstenaars als Monet ze schilderden. Wat een verschil dan met Pinocchio met een veel klassiekere schilderstijl.

Een prachtige film die alle zwakte's die Disney later nog eens zou tonen vakkundig wegwerkt in de klasse, 4,5*.

Best aardig. De eerste Bambi was echt wel een audiovisueel meesterwerk, dit vervolg is een eenvoudig braaf verhaaltje zonder poespas, maar weet te onderhouden. Vooral Stewart is uitstekend in zijn rol. Verder bestaat de film vooral uit een aantal leuke kleine fragmenten en zie je dat men wel probeert ook de animaties mooi te maken, al resulteert dat soms in kitscherige lelijkheid. De liedjes zijn wel bijzonder slecht zonder enige jus. Nergens bijzonder, tegen het eind zelfs iets te lang, maar de film doet ook niemand kwaad. 2,5*.

Op zich wel geinig met twee stukken muziek ook, een stuk voor de clou en een stuk erna, dat gerekte Beatles-akkoord past wonderwel bij het beeld. Maar de clou is niet eens heel sterk gebracht. Verder wel echt te simpel en weinig bijzonder om er meer aan te geven dan 2,5*.

Moeilijk deze. Ik zie wel wat de regisseur wil en op momenten komt het wel naar voren en is het boeiend en oprecht, maar het is wel erg saai in beeld gezet. In veel lange takes (die éne bij het diner duurt al snel 10 minuten, al is die scène wel prima) compleet statisch gefilmd met af en toe een nietszeggende zoom (op 1 of 2 momenten na) die nergens veel beeldingskracht hebben. Dat gaat op en duur niet alleen vervelen maar ook de nadruk op zichzelf leggen, terwijl bij zo'n film ik juist de focus op de personen wil. Ook de muziek, zware violenmuziek, lijkt er nergens echt bij te passen.

Leuk om stukjes Hamburg te zien. Een goede vriend woont daar dus ik kom daar 1 a 2 maal per jaar zeker, een erg fijne en sfeervolle stad, ondanks de weinige zon. Maar helaas wist die sfeer nooit helemaal in de film naar voren te komen. Zoals in de rest ook niet, ondanks de soms fraaie zonnige beelden in Korea. 2,5*.

Matige komedie die op momenten wel leuk en lief wordt, maar ook net als veel andere romcoms veel te lang duurt en nergens verrast. Op momenten ook heel erg kitsch, maar dat kon ik nog wel hebben binnen deze film. Maar het is wel dodelijk om echt betrokken bij de film te raken. 2,0*.

Op zich wel leuk dat Amazon Prime Video regelmatig films van Woody Allen erop zet, ik heb er zo al een hele rits kunnen zien. Al ziin veel films hit and miss en zelden echt goed. Zo ook deze film die nu en dan enorm leuke grappen heeft maar even vaak ook niet. 82 minuten is dan ook meer dan voldoende voor dit type film en dit ding is vlot en fris al zie ik liever zijn wat serieuzere films van latere jaren want die blijven langer boeiend. 3,0*.

De film voelt wat als een tussendoortje. Lekker speels en hetzelfde toontje als Pierrot le Fou van een jaar later, al vind ik die film net wat beter (om meerdere redenen). Bande à Part is misschien wat te gewoontjes hoe gek dat ook klinkt met allerlei gekkigheden en vol ideeën die de film juist ongewoon maken. Denk aan dat dansje, de minuut stilte maar ook een camera die een langsrijdende auto volgt, zwiept van links naar rechts, even stopt in de beweging en dan pas verder gaat terwijl de auto al weg is. Dat is even weer zo'n shot dat opvalt. Maar visueel wel een beetje saai hoewel de film zeker niet lelijk is. De scène in het Louvre ken ik vooral uit The Dreamers - ik was me er niet van bewust dat die in deze film zat en was blij verrast maar ook wat teleurgesteld want ook erg kort. Leuk gespeeld en zeker Karina straalt in elke scène. 3,5*.

Heel matig. Sterk verouderd, niet alleen in acteerwerk maar ook als het gaat om het realistische gehalte. Zoals men hier met elkaar omgaat zie je alleen in films uit dit tijdperk, of dat nu is als Fields steeds een baan krijgt aangeboden of als de politie hem ziet en hem gelijk herkent als de man die het niet gedaan heeft. Het is allemaal zo knullig en naïef. Erger nog daarbij is dat de humor echt totaal niet aanwezig is. Verder is het een ingedut geheel waar ook visueel niets bijzonders te melden valt. 1,0* nog voor enkele geinige momenten bij die achtervolging en omdat het lekker weer is vandaag.

Aardige film die redelijk wegkijkt, maar totaal niet diepgravend is. Het is gewoon een degelijk verteld verhaal met een geloofwaardig beeld van Nederland in de oorlog en geeft een redelijke sfeer. Sowieso altijd wel leuk die films in het verzet met de inventiviteit die ze hadden. Voor het merendeel ook helden die niet genoeg geëerd kunnen worden. Atsma speelt Barry Atsma, maar ditmaal in de oorlog en met hoed. En de andere acteurs doen hun ding, maar veel bijzonders krijgen ze niet te doen. Atsma krijgt wat scènes met zijn vrouw omdat die scènes er nu ook eenmaal inmoeten, maar iets van een conflict, al is het maar tussen de oren van Atsma, dat krijgen we niet. Ik heb me ermee vermaakt, maar meer ook niet.

Wel jammer dat dit weer eens een film is die historisch niet bepaald accuraat is. En als ik het echte verhaal begrijp had dat makkelijk gebruikt kunnen worden en had je spanning ergens anders uit kunnen halen. Niet dat het stoorde in de film (gelukkig niet) maar ik vind veel van die aanpassingen ook niets toevoegen. Had dan het juiste verhaal verteld. Wel zijn er een paar andere trucjes van Lürsen die echt weggelaten moesten worden. Die flash backs in dat water of die scène als Atsma wordt opgepakt en zijn kind uit een boom valt. Storend filmmaken is dat. Ook de rol van Derwig is slecht geschreven en doet geen recht aan zijn echte rol, hij was het die de wisseltrucs bedacht bijvoorbeeld. Tijdens de film weet ik dat niet natuurlijk, maar wat ze ervan hebben gemaakt is nu ook niet echt geweldig. 3,0*.

Voor m'n werk moest ik me op een gegeven moment in bitcoin en cryptocurrency verdiepen. Best interessant en hoewel ik ergens wel begrijp hoe dit werkt, snap ik de technische kant niet echt. Zo'n docu kan daarbij helpen door dit visueel inzichtelijk te maken. Maar die kant belicht de docu nauwelijks. Dat is deels natuurlijk niet de schuld van de docu maar van mijn verwachtingen, anderzijds zijn de keuzes die ze maken ook niet heel best. Vooral door de subjectiviteit. Banken zijn slecht, bitcoin is goed. Nu is dat als insteek wel oké en op momenten worden wel aardige dingen geroepen, maar dit is wel erg kritiekloos en als er al interessante vragen worden gesteld (waarom wordt Bitcoin gezien als iets slechts door de grootbanken?) dan blijft het bij de vraag stellen terwijl daar nu interessante antwoorden liggen (veel meer denk ik dan alleen het antwoord dat bitcoin een concurrent is). De docu gaat echter nooit die weg op. Verder weer een hoop pratende hofden en als film visueel weinig boeiend. Aan het eind gaat het nog 10 minuten over de vraag wie die ooit bedacht heeft. En dat interesseert mij in het geheel niet. 1,5*.

Waar heb ik naar gekeken? De inhoud van de plot is nogal absurdistisch en wordt steeds vreemder. Ik dacht ergens nog of dit een soort symbool voor heel Ierland was (met die Burgeroorlog die vaag op de achtergrond speelt) waarbij beide heren iets als symbool staan voor de strijdende partijen, het afknippen van de vingers staat voor (zelfmoord)terroristen voor aandacht, de zus die het eiland verlaat symbool staat voor alle emigranten naar Amerika et cetera. Elk personage staat dan ergens voor. Maar ook achteraf heb ik gekeken wat die Burgeroorlog nu precies inhield en dat valt niet te rijmen met de film. Dat kan de verklaring niet zijn. Maar zelfs al heb ik gelijk, op basisniveau vond ik de film raar (symboliek of niet) en dan houdt het al snel op bij mij.

Allicht een portret van een gemeenschap op een klein eiland? Ook niet. Daarvoor zijn de situaties te bizar, daarvoor lopen er te veel vreemde figuren rond (die oude vrouw) om die insteek serieus te nemen. Sowieso voelt alles enorm gemaakt aan, de ruzies, de overwegingen. Dit is geen studie van eilandbewoners en waar dan verder gekeken wordt hoe dat uitpakt maar er worden welbewust plotelementen in gestopt om de plot vooruit te helpen en men reageert binnen de film dan daarop. Maar wel met heel diep drama dan, eigenlijk iets te zwaar. Maar als gezegd, dit kan dus geen portret zijn.

Maar wat is de film dan wel? Een absurdistische komedie? Allicht, maar daarvoor was de film niet leuk en niet pakkend genoeg. En sommige grappen vielen echt uit de toon (die hond die dat knipmes wegsleept, echt houd op). Juist omdat de film op basisniveau gewoon rare wendingen kent en een beetje van stom moment naar gek moment sleept.

Visueel ook weinig bijzonder. Ja de landschappen zijn mooi maar meer dan die landschappen tonen, op een nogal saaie manier, doet men niet. Enkel af en toe een shot met een laaghangende zon, maar ook dat getuigt nogal van ideeënarmoede. Eigenlijk versterkt ook het beeld de sfeer van het diepe drama en al snel verveelt dat.

Het is dat de acteurs nog wel behoorlijk zijn. Farrell is prima voor dit soort rollen en draagt de film ook wel, Gleeson laat op momenten iets van menselijkheid zijn en doet dat goed (maar op andere momenten wordt hij een karikatuur) en vooral Kerry Condon als zus van Farrell speelt sterk en ontroert op momenten ook. Eens zij na anderhalf uur het eiland verlaat en daarmee de film is ook dat stukje helaas weg. 1,5*.

Bijzondere film. Erg mooi beeld van het Japan vlak na de oorlog dat onder westerse invloeden langzaamaan verandert in een minder traditionele maatschappij. En de vraag is: wat doet dat met mensen. Erg boeiend en goed op film gezet. Een beetje de thema's die Antonioni ook heeft, al toont hij dat in architectuur en Ozu dit in kleding (ik heb Noriko niet in Kimono gezien) en beeldmerken. Geweldig geacteerd ook. De lach van Hara is er soms net over in het begin, maar daarna komt ze des te harder terug. Ryû heeft de mooiste rol, prachtig ingetogen. Het is echter wel dat de film soms vrij episodisch is. Het is daarmee wel een film die ontroert, maar niet één die je meetrekt en echt onder de huid kruipt. 4,0*.

Bij The Incredibles, waar dit filmpje voor zat, schreef ik al: "De Pixar short was trouwens weer prachtig. Sfeervol, meelevend en mooi geanimeerd." Ik vond dit echt een erg fijn filmpje. Sfeervol en vooral heel knap hoe een compleet verhaal zo innemend in enkele minuten kan worden getoond. 4,0*.

Zo'n typische sfeerschets die mij wel smaakt. Fijn tempo, goed spel, sfeervolle locaties, lekkere soundtrack eronder. Ik krijg altijd zin in alcohol bij dit soort films. Maar ook erg binnen de lijntjes, met uiteraard drie personen met elk hun besognes (en uiteraard elke vorm wordt wel gepakt). Dat conflict tussen het moderne van de drie meisjes (toch wel alle drie) en conservatieve van haatdragende totaal niet-tolerante anderen is al op zich goed genoeg. Dan hoeft dat extra drama er niet bij en kwam op mij zo minder sterk over. Te geforceerd. Wel een mooie scène waar de twee 'losbandige hoeren' (of kech, hoe moeten we ze noemen?) het verkrachte hoofddoekmeisje onder de douche zetten, teder en vol liefde. 3,5*.

Niet heel slecht. Best sfeervol, 2 leuke hoofdrolspelers en een thema dat goed bij dit land past. Het geeft in ieder geval een aardig inkijkje. Wel is de film nu eens flauwe komedie, dan weer wat meer serieus drama, en dat maakt dat de film nooit excelleert in één van beide en de toon slaat die soms ook mis. Na een uur volgt de film verder de vertrouwde paden van een Hollywood-romcom en dat maakt het er allemaal niet beter op. 2,5*.

De film doet wel enkele dingen goed, sowieso qua sfeer (al had meer met die buurt gedaan kunnen worden) en visueel best aantrekkelijk met soms mooie kleurrijke belichting. Ook de hele opbouw, hoewel niet per se heel origineel, is prima en geeft de film ook wel wat kracht want steeds als de film stil lijkt te vallen gaat de film toch door.
Niettemin heb ik me vaak lopen storen door allerlei dommigheden (dat pistool laten vallen op het einde was echt wel de druppel). Dat haalt een heel stuk beleving weg voor mij. Buiten dat het verder geen superbriljante film op andere vlakken was maakt dit uiteindelijk net aan geen voldoende. 2,5*.

Een vader komt bij de speelgoedwinkel en vraagt wat een Barbie kost, want zijn dochtertje is jarig. "Nou", zegt de verkoper, "elke Barbie kost € 50. Behalve 'Barbie Gaat Scheiden'. Die kost € 200." "Goh," zegt de vader, "waarom is die zoveel duurder?" "Nou, dan krijg je ook de auto van Ken, het huis van Ken, de tv van Ken..."

Een klein anti-feministisch grapje moet wel kunnen na 2 uur roze en een flinke feministische boodschap. De film kent zijn momenten, maar ook veel zwakke stukken waar de pacing niet lekker loopt. Zeker het laatste halfuur is vaak wat vervelend. En op een enkele sterke grap na is de film nooit echt grappig. Maar de aankleding is fijn, de film straalt plezier uit, dat gedoe over feminisme etc wordt goed verwoord en getoond (door omdraaiing van rollen) en de acteurs hebben er duidelijk zin in en passen goed in hun rol. Maar de film is meer camp dan een echt goede film, ondanks dat er genoeg prima punten in zitten. 3,0*.

Soms kom je van die filmpjes tegen, lekker kort dus mooi tussendoor te pakken, waarvan je denkt: zou ik hier op enige manier nog van kunnen genieten. En dan ga ik dus maar kijken. Het antwoord is overigens half-half. Vervelend is dit filmpje niet en kijkt makkelijk weg, maar daar is alles mee gezegd. Duf is het vooral, met zielloos stemmenwerk en goedkope animatie. Verhaaltje is vrij klein al past dat wel bij de film, maar maakt ook dat er weinig bijzonders te ontdekken is. Vast leuk voor Barbie-liefhebbers, voor mij is het niets. 1,5*.

Tja. Visueel erg mooi, alleen al dat eerste shot met die lange schaduwen. In de stijl van Lubezki inderdaad, hoewel die het allemaal net wat mooier brengt en dromeriger. Die finishing touch mist Khondji wel, al vind ik hem sowieso een fijne cinematograaf en dat uit zich vooral in het prachtige kleurgebruik (daar vind ik Lubezki weer een slagje minder). De hele film eigenlijk blijft wel mooi. Denk aan het eind in dat zwembad waar het water en licht haast vermengen, of die sfeervolle shots in de metro met de schemer buiten en langsrazende andere treinstellen. Erg leuk gedaan. En erg mooi vooral.

Maar goed, deze film duurt ruim 2,5 uur en kon me volstrekt niet boeien. Ondanks de visuele kwaliteiten was mijn kijkervaring al snel naar nihil gedaald. Eigenlijk al in de tweede scène met die navelstreng. En zo gaat de hele film door. Allerlei losstaande scènes die elkaar opvolgen en vaak uiteindelijk overgaan in iets absurdistisch. Ook aan het eind bij zo'n uitreiking. Die scène begint normaal maar dan gaat de hoofdpersoon rare dingen doen op het podium. Het zal vast allemaal wat betekenen maar ik vond er helemaal niets aan. En de praatscènes, vaak statisch geschoten, wisten me inhoudelijk al snel ook niet te boeien meer.

Uiteindelijk de film in twee delen bekeken, een deel overdag waar de aandacht al weggleed en daarna de rest 's avonds bekeken in de hoop dat de avond een andere ervaring gaf (sommige films moet je niet overdag kijken). Maar nee dus. De film is zeker geen gedrocht maar is ook absoluut niet mijn smaak, vreselijk saai daardoor en dan helpt die lengte ook niet. 1,0*.

Ten eerste enorm fijn dat in zo'n oude film men in Spanje gewoon Spaans spreekt. Sterker, men maakt er gebruik van dat de Amerikanen dat niet spreken. Dat zie je niet veel in Hollywood, laat staan uit de jaren 50.

Aardige film verder per saldo waar alle scènes met Bogart en Gardner er veruit bovenuit steken. Die twee hebben chemie en alleen al de uitstraling en star power van Bogart doen al het werk. Maar de scènes waar hij ontbreekt zakken ook enorm in dan. Een beetje suffig zijn ze, wat tam en de film als geheel is ook wat onevenwichtig. Wel mooie decors al zit er visueel qua fotografie weinig bijzonders bij. Het script zit wel vol met goede oneliners. 3,5*

Niet heel slecht, al zit er meer potentie in dan eruit komt. Dat komt vooral door de insteek van de makers door er geen serieuze film van te maken. Zo wordt dit meer op de komedie gericht. En hoewel het uitgangspunt belachelijk is, mag je dat best serieus oppakken. Dit had best een heel mooie karakterschets kunnen worden. Je hebt er ook de actrice voor in Steinfeld, die het overigens prima doet. Maar het is ook het hele verloop van de film die nooit echt eens kiest wat het wil zijn. Het is van alles wat en van alles dan ook net te weinig. Het einde verder is echt afgeraffeld, zoals hierboven al gezegd. Wel houden de frisse acteurs je bij de les. 2,5*.

Op momenten duister en erotisch - qua sfeer en tempo weet Verhoeven hier een behoorlijke film te zetten. Ik zag hier qua beelden, locatie, sfeer en inhoud ook wel een ode aan Vertigo, al is die laatste film superieur. Prima Douglas, goede Stone en een aantrekkelijke Tripplehorn. Maar ook zo'n film die leunt op de whodunnit die van zichzelf wel boeit, maar niet door de film zelf. Je verwacht elk moment ook wat twists en daar houd ik niet zo van. Zeker richting het einde verliest de film steeds meer kracht. En de hele handel en wandel van Douglas kon me ook niet echt boeien. 3,0*.