Opinions

Simpel actiefilmpje dat op momentjes nog wel aardig is maar nooit echt overtuigt en als geheel een beetje duffe indruk achterlaat. In alles wel. Visueel, acteren, locaties. Niet slecht, ook niet heel bijzonder. En dat rondt allemaal net naar beneden ook af qua beleving. 2,5*.

Aparte film (hoewel?), die vooral wat zwak eindigt. Het eerste deel is nog een vrij normale film, met mooie lange shots en een fijne sfeerschets van een Mexicaanse stad (met nadruk op het onbepaalde 'een', welke doet er inderdaad even niet toe). Alleen al dat gedoe bij dat benzinestation waar niets gebeurt maar waar heel veel sfeer vanuit gaat. Heerlijk. Dan zit er heel veel expliciete en verstopte symboliek en motieven in, maar doordat de film zelf vrij normaal blijft is dat prima. Leuk voor later, niet hinderlijk tijdens het kijken. Maar tegen het einde gaat het wel wat lang duren en wordt het allemaal wat absurder, en daar kan ik niet in meegaan. Dan komt de symboliek voorop te staan en wordt de realiteit los gelaten. Verder wel prima acteerwerk, vooral van de vrouw van Marcos die met een enkele blik al heel veel zegt. Wel zijn die onsmakelijke dikkerds naakt niet echt fijn kijkvoer. 3,0*.

Het ligt er allemaal wat te dik bovenop om echt te overtuigen. Alexis Manenti heeft ook een vervelend hoofd en wekt 0 sympathie op. Een soort omgekeerde Adam Sandler die zelfs als boef nog sympathie weet op te wekken. Dat is deels zijn personage maar toch is het erger, ik stoor me echt aan Manenti's domme gedrag dat te gemaakt voelt. Prima dat hij domme beslissingen neemt maar als ik me stoor aan iemands hoofd dan gaat het al snel helemaal mis voor mij. Dan is de jonge Diaw een stuk overtuigender.

Qua sfeer wel oké verder en de thema's zijn prima. Maar de hele film voelt te gemaakt aan helaas. Daar had Les Misérables ook last van maar die bleef net aan de goede kant al met al, deze Bâtiment 5 (die in Nederland blijkbaar Les Indésirables wordt genoemd, lijkt me wat onnodig) niet. 2,5*

In wezen is deze film nog slechter dan Batman Forever. De actie is maar flauw in beeld gezet, maar ook zeer overdadig en over the top waardoor spanning of sensatie geen kans krijgt. Gotham is heel kleurrijk maar gaat als stad nooit leven, het blijft te allen tijde een decor waarvan je weet dat het nep is (verkeer op straat? En dat soort dingen waardoor Gotham nooit echt wordt). Verder hangt de film van losse scènes aan elkaar, zijn Batman en Robin en eigenlijk niemand echt serieus te nemen waardoor de film (behalve op het punt van slap stick) overal faalt. Dit is niveau Power Rangers al deed het me soms ook denken aan Bassie & Adriaan en de Huilende Professor. En Clooney mag ik als acteur wel, maar is hier volledig miscast (al kan het zijn dat ik, jaren later, vooral de bekende kop Clooney zie bij hem).

Maar toch, deze film is zo silly, zo puur camp, zo vol van kitsch in kleur en inhoud dat het soms -onbedoeld- best nog grappig wordt en absoluut z'n geinige momenten kent. Daarom 1,5* en dus net iets beter gewaardeerd dan Batman Forever.

Herzien in de bios. Wat vooral opvalt is dat deze film enerzijds al realistischer is maar nog niet zo realistisch gestyled is als de twee vervolgfilms. De film is wat duisterder en heeft nog wel iets van een comic look. Af en toe is de film zelfs prachtig, vooral in de volle regen en de belichting daarbij. Gotham is hier ook echt een fantasiestad stad. In het vervolg is het eerder een fantasieloze stad en in het slotdeel overduidelijk New York, dit deel heeft wat dat betreft mijn voorkeur.

Een overvolle film ook die knap is geschreven en goed verteld war alle plotjes en vele personages netjes passen en ook allemaal worden gebruikt. Het zorgt er wel voor dat de film een beetje een hart mist en weinig impact op de emotie heeft. Het laatste kwartier begint dan ook wat te slepen. Het zijn gelukkig de vele acteurs (en veel grote namen ook) die met de beperkte speeltijd veel weten te doen. Caine en Freeman voor de lichte noot, Murphy is oprecht griezelig, Bale is de beste Bruce Wayne van allemaal die er zijn geweest met een fijne mix van naturelle charme maar ook een intensiteit voor verdriet en wanhoop en veel bijfiguren zoals Oldman, Hauer, Neeson of Wilkinson overtuigen. Enkel Holmes is behoorlijk kleurloos (maar wel aantrekkelijk).

Wat opvalt nog is de vrij kleine schaal van de actie, dat is tegenwoordig allemaal een stuk grootser. Wel moest Nolan hier echt nog leren om actie te ensceneren want die is vaak rommelig en onoverzichtelijk. 3,5*.

Gek genoeg had ik de Batman-films van Schumacher nog nooit gezien - Batman & Robin komt deze week ook nog wel gok ik zo- en ik heb er weinig aan gemist tot dusverre. Een belangrijk punt van actie is geloofwaardigheid (dus niet realiteit waarmee mensen dat nogal eens verwarren) en deze flikkerende neonwereld van Schumacher is dat niet. Ik kan er gewoon niet in meegaan, met de zwaar overacterende schurken van dienst (waardoor ze niet eng zijn - ik krijg met terugwerkende kracht nog meer respect voor wat Ledger met The Joker heeft gedaan) en de stad die er altijd uitziet als een decor en nooit als een echte stad, buiten dat het gewoon lelijk eruit ziet (op die scène met black light na).

De actie is daarnaast te vaak over the top en gaat maar door, zonder dat het echt spannend wordt of dat er ook maar iets gaat leven binnen de film. Tevens blijft de camera maar bewegen en trekt al te nadrukkelijk de aandacht op zichzelf. Heel vervelend in zo een drukke film; het ding dendert van de ene climax naar de andere met weinig rustpunten waardoor je een vermoeiende film maar ook vooral een saaie prent overhoudt. Je kijkt naar film, en je weet dat gewoon, alleen gaat Schumacher nog niet zo ver door dat je het als geintje kan zien (ik ben dus wel benieuwd naar B&R die dat zomaar wel kan zijn).

Pluspunten zijn de scène in het circus (die nog wel iets van spanning en opbouw kent) en een sexy Nicole Kidman met haar roodgestifte lippen. Verder snel vergeten. 1,0*.

Prachtig getekend, maar 85 minuten duren nog lang. Het verhaal biedt veel potentie en vind ik best geinig ook wel, maar wordt matig uitgewerkt. Halverwege is het verhaal al verteld en daarna is het nog 40 minuten actie die maar blijft doorgaan om de film wat te rekken terwijl de film al lang klaar had kunnen zijn. Dat werd voor mij één lang geeuwmoment. Jammer. Puur voor de prachtige animatie (ook de wat andere stijl met die boer halverwege is geweldig) nog punten. 2,5*.

De eerste Batman film viel me tegen. Lag het aan Keaton, de setting en decors, was ik met Batman Begins iets heel anders gewend? Ik verwachtte niet direct veel van deze film, maar vanaf werkelijk de eerste seconde had ik de aandacht erbij. Die camera over dat hek heen, de schitterende apocalyptische en barokke muziek. Het absolute pluspunt van deze film direct: de sfeer. Weliswaar een weinig realistisch Gotham, eerder een sprookjesstad, maar wat voor één.

Daarin een heel aardig verhaal, niet origineel. maar wel interessant. Een paar schitterende vijanden. Michelle Pfeiffer: WOW! En een heerlijke (anders bedoeld) DeVito. Ook hier iemand die veel sympathie meekrijgt. Keaton vind ik nog wat zwakjes. Dan zie ik Liever Bale, maar goed, hij is niet slecht. Wel gaat het meer om zijn vijanden dan hem zelf. In Batman Begins vond ik dat beter, dat Wayne veel meer in beeld kwam.

Maar goed, alleen al de sfeer is het kijken waard.

Ik denk dat ik binnenkort maar eens The Green Lantern of Daredevil ga kijken, die kunnen alleen maar meevallen na deze Dawn of Justice. Want man wat was dit slecht.

Je kan zeggen van Snyder wat je wil, maar niet dat hij zijn materiaal niet serieus neemt. Oprecht, nu vind ik dat voor deze film ook de enige juiste insteek en het kan een zeer interessante film opleveren over superhelden die met zichzelf en hun innerlijke demonen worstelen, hun relatie met de maatschappij (er komen flarden van in de film terug waar je ziet dat men dit ook wel wilde) of gewoon dienen als inktzwart beeld van een verrotte maatschappij maar Snyder is er gewoon de man niet voor dat op celluloid te zetten. Dan mag een film een ellendige tweeënhalf uur duren, hij gebruikt die tijd voor andere dingen.

Snyder kiest er namelijk voor om onnodige scènes onnodig te rekken, veel actie erin te zetten en het eigenlijke verhaal in flarden te tonen. Alles komt netjes langs maar te kort om te beklijven en hij weet nooit de acteurs de ruimte te geven om iets van hun rol te maken. Zowel Superman als Batman zijn interessante figuren, mede door hun alter ego en hun voorgeschiedenis, maar men doet er niets mee. Ook is er de vraag wat nu precies het punt is van de film. Batman is kwaad op Superman om iets wat is gebeurd in die toren (Batman kende die man die daar zat blijkbaar?) en Superman heeft een hekel aan Batman om wat nu eigenlijk? En eenmaal als de climax er is blijken beide protagonisten een moeder met dezelfde voornaam te hebben en is alles pais en vree. Je kon me toen opvegen van de vloer. Hadden ze samen een pintje gepakt op dat moment, het was al niet eens meer belachelijk geweest. Als verhalenverteller is Snyder ronduit mislukt.

Snyder is sowieso niet mijn favoriete regisseur, ook niet op actiegebied. Op het verrassend sterke Watchmen na heb ik weinig goeds gezien. 300 was lelijk, kitscherig en saai, Sucker Punch lelijk, saai en doodvermoeiend en Man of Steel had ook al zo'n interessant uitgangspunt waar niets mee werd gedaan, en was wederom lelijk en saai en vermoeiend. Deze Batman vs Superman is een beetje de samenvatting en versterking van al die bagger. De film is weliswaar minder vermoeiend dan zijn voorgaande films (minder gebruik van slow motion, al is het nog alom aanwezig) maar is nog altijd rotslecht in beeld gezet. Actie is rommelig, weet nergens echt te knallen of mij te verbazen en is vooral onoverzichtelijk door veelal gebruik van close-ups. Daarnaast is het allemaal erg donker en het 3d-brilletje helpt dan niet echt. En zoals hierboven al gezegd was het soms erg wazig allemaal, maar ik weet dus niet of dat aan de film ligt. De muziek is een zoveelste herhalingsoefening van Zimmer en klinkt nergens inspirerend.
Ergens halverwege dacht ik ook dat er geen reclame in zou zitten, ook al heeft JT dat altijd, want de film was al een behoorlijke tijd onderweg en naderde zijn eind. Dacht ik. Zie ik op m'n horloge dat er net aan een uur voorbij is en zijn er nog 90 lange minuten te gaan. Vooral aan het eind dat maar duurt en duurt had ik behoefte gewoon weg te lopen. En ik maar denken dat Jackson het in Return of the King al vrij bont maakte.

De acteurs helpen ook niet mee. Cavill is de saaiheid zelve en maakt van de degelijke saaie Superman ook niets meer. Verder had ik ook geen idee wat Jesse Eisenberg nu precies aan het doen was. Je ziet aan alles dat hij een psychopaat probeert na te doen, citeert Lewis Carroll en Nabokov, lacht af en toe wat gek, maar blijft altijd een acteur die je doet terugverlangen naar Heath Ledger die wel een psychopaat wist te spelen. Amy Adams daarnaast mag vooral hulpeloos door beeld drentelen. Dan brengt Affleck het er nog het beste van af. Hij kijkt heel de film boos en nors en weet nog iets daarmee te zeggen over zijn achtergrond, maar dat lijkt ook het enige dat het script hem geeft. Ik wil wel geloven dat hij een goede Batman en Wayne kan zijn alleen krijgt hij er niet de gelegenheid voor- het is hem vergeven.

Ergens zie ik nog wel wat het had moeten zijn dus, maar het is allemaal zo ongelooflijk belabberd is beeld gezet dat er maar één cijfer overblijft. 0,5*.

Vooral het eerste uur is echt geweldig. heerlijk donker en duister, een sterke score, visueel aantrekkelijk, ijzersterke sfeer en ook een boeiend concept zo meer richting het detectivewerk dan een superheldenfilm - op momenten doet de film ook denken aan Finchers films uit de jaren 90. De film gaat over Batman, en dan echt vooral Batman want voor Bruce Wayne als persoon is veel minder aandacht. Dat gaat zich helaas daarna wreken. De eigenlijke plot is niet heel bijzonder en op momenten een herhaling van The Dark Knight (met een minder opzienbarende schurk van dienst dan) waardoor die 3 uur toch wel als veel aanvoelt. Maar ook dat de film nauwelijks rond Wayne draait - een dimensie die ik bij Batman zo boeiend en vermakelijk vind- maakt de film wat kaler, iets dat dat eerste uur prima ging maar daarna toch wel te kaal. Dit is een kleine film opgeblazen tot epische lengte. Ook Krevitz maakt niet heel veel indruk. Farrell als The Penguin dan wel weer. Uiteindelijk vervalt de film tot een vrij normale actiefilm die weliswaar onderhoudend is, maar niet heel geweldig. ook de actie is niet heel bijzonder geschoten. 3,5* waar veel meer potentie in had gezeten.

Aardig. De film zit er gelijk snel in en verspilt weinig tijd. Dat is prima. Wel blijft de film hiermee redelijk afstandelijk en de verscheidene personages (toch en hele rits) konden me maar weinig interesseren. Genoeg actie, enkele aardige ideeën (al had dit op psychologisch vlak veel dieper gekund) en een goed tempo maar ook wat te lang om echt boeiend te blijven de hele speelduur. 3,0*.

Heel aardige film die gewoon nergens verveelt, maar ik zie hier niet dat meesterwerk in. De stijl is soms docu-achtig, maar misschien had ik daar veel meer van verwacht, alsof het echt als docu bijna was geschoten. Verder dan wat camerawerk los vanaf de schouder komt dit niet, dit is eerst en vooral gewoon een normale film. En dan is die stijl ook niet heel nodig. Wel goed geacteerd en het geeft en goed beeld van die tijd en vooral de scène met de drie bommen is geweldig geschoten. Ook fijn dat niet echt een kant wordt gekozen, sterker: zowel rechtsextremisten als gutmenschen kunnen hun gelijk hierin vinden. Enfin, twee uur vermaakt, maar wel wat teleurgesteld door de -allicht- te hoge verwachting. 3,5*.

Nou, de laatste dan nog. Alle vijf films zijn op basisniveau wel oké als avonturenfilm en kijkt wel weg maar bij deze vijfde film heb ik hetzelfde als de vier voorgaande: verouderd maar ook heb ik het gevoel naar amateurtoneel te kijken of een verkleerdfeestje. Dat tezamen met wat stijf acteerwerk. Ik geloofde die wereld niet echt en daarmee wist ook deze film mij nergens echt volledig te boeien. 2,0*.

Was het woord 'cliché' al gevallen? Vooropgesteld, dat hoeft geen bezwaar te zijn, maar als je het zo uitwerkt als in deze prent, zonder enige humor en zo kort (net aan 10 minuten aan het begin), dan wordt het niet alleen vervelend maar maakt het de film ook niet veel boeiender. Nu zie je enkele personen die volstrekt inwisselbaar zijn door een kapot geschoten stad lopen op zoek naar aliens. En het maakt je eigenlijk weinig uit wat er gebeurt met hen, je kent ze toch niet en het einde zal ongetwijfeld wel de kant van de mensheid uitvallen. Had ID4 nog een aantal steden die helemaal aan gort werden geschoten, deze film mist node dat soort momenten. Spanningsopbouw kent de film niet, echt mooie grote scènes ook niet en de actie die er is, in de straten (op zich een dappere en originele keuze voor een alienfilm) is vaak rommelig gefilmd en kent geen enkel moment dat er echt in ramt. Het blijft allemaal wat gezapig met hier en daar een ontploffing zonder dat het me iets deed. Enkel kent de film wat spannende momenten vanwege de claustrofobische stadsomgevingen en soms een onzichtbare vijand, maar dat is het dan ook wel. Verveeld, en dus 1,0*.

Dit is zo een beetje wat Tranformers had kunnen - en moeten- zijn. Vermakelijk, met prima actie door een regisseur die duizendmaal meer talent en smaak heeft dan Michael Bay,

Het begint al met Tim Riggins - grotendeels met een kortgeknipt kapsel- als hoofdpersoon. Die man heeft een bepaalde air die ik wel mag. Niet enkel een knappe kop, maar ook een wat ondeugende nonchalante blik die heerlijk verfrissend werkt en nooit irriteert. Rihanna irriteert overigens ook niet, dus dat is een compliment waard. En zelfs Liam Neeson weet in wat voor een film hij zit. Zijn charisma en natuurlijk gezag heeft hij van zichzelf, het wat losse acteren past daar in deze prent prima bij. En ondanks de clichébeelden, vertragingen, en soms lelijke kleuren is de muziek wel heel behoorlijk. Beter dan die smaakloze herrie die Bay in zijn films stopt. Veel AC/DC en als afsluiter Fortunate Son - dan kan een film eigenlijk niet kapot.

Typisch is wel dat in dat hele eerste gedeelte nauwelijks sprake van dreiging is, zoals dat wel in ID4 was. Pas als die dingetjes zijn geland (waarom altijd neerstorten in grote Steden, vraag je je af) komt de film echt op gang. Maar toch miste ik wel een continue spanning of echte emotie. Het is vermakelijk, maar niet meer dan dat. Overigens zit de regie af en toe er wel naast. Zeker tegen het einde wordt na 10 minuten weer naar een andere locatie gecut en je denkt: verrek, die deden ook nog mee. Dat had wellicht iets strakker allemaal gekund. En de film een kwartiertje korter mocht ook wel.

En de actie zelf? Die is prima, mits je even de premisse van sterk buitenaards tuig aanvaardt. Geen menselijke valpartijen van 40 meter hoog, door drie glazen plafonds en dan met een moordend serieuze smoel opstaan zonder schrammetje. Nee, de actie is bijzonder geloofwaardig. Daarnaast is het redelijk overzichtelijk in beeld gezet zonder hypermontage.

Al met al bijzonder vermakelijk. Pure no nonsense, maar door een regisseur gemaakt die weet hoe dat moet. 3,5*.

Men kon drie kanten uit met deze film. Of meer zoals de serie, of een volstrekt serieuze film die kon floppen of geweldig zou worden of de komediekant zoals men nu heeft gedaan. Of dat de beste keuze was? Geen idee, maar de film dient daar wel op beoordeeld te worden dat het een komedie is. En dat doet het goed want ik heb vaak genoeg hardop moeten lachen. Dat ligt ook voor een groot deel aan de acteurs die allen met zichtbaar genoegen spelen en precies weten in wat voor onzin ze zitten; het maakt de film wel enorm genietbaar. Lekkere muziek ook, prima locaties en enkele mooie vrouwen. Tegen het einde als er wat meer verhaal inkomt en dat nutteloze misdaadplotje zakt de film iets weg, maar nog steeds als geheel dik in orde. 3,5*.

Geen idee waar deze film heen ging. Het begint wel oké, maar langzaamaan heb je het idee dat de regisseur ook geen idee meer had en de film dan maar beëindigde.

De film zegt nog wel wat dingen over techniek en over de vraag wat een persoon is. Maar als geheel is dit ding wel te kort om echt te beklijven en om echt statements te maken. Een euvel dat wel meer afleveringen van Black Mirror hebben. Visueel wel oké. 2,5*.

Erg sympathiek, vooral omdat het allemaal klein wordt gehouden. Fijne dromerige beelden ook met veel zachte kleuren en prachtig roze bij een zonsondergang in de verte en muziek die ook zo fijn bij die beelden past. Het is dat het af en toe echt nietszeggend is, de hoofdrolspelers niet echt chemie hebben en de film soms zelfs wat saai is (qua ritme kon de film net wat scherper zijn), want anders had dit een hoger cijfer gekregen. Maar een onvoldoende durf ik niet te geven. 3,0*.

Ik ben niet echt fan van stoners en ik had niet echt een idee waar ik heen ging qua inhoud, maar ik was wel benieuwd naar deze, vooral ook vanwege het camerawerk van Debie.

De eerste helft is wel leuk. Fijn zomers sfeertje en het gaat vooral meer erom die sfeer te tonen, dan dat het echt om Moondog gaat. Lekkere muziek en als algeheel gevoel net zo loom als de muziek van Snoop, die ook een geinig rolletje heeft. Maar de tweede helft gaat het veel meer om de persoon Moondog en dat vond ik een stuk minder interessant. Puur ook omdat ik niets heb met stoners of andersoortig luie mensen. The Bog Lebowski was in ieder geval nog grappig, maar dat vond ik in deze Beach Bum ook tegenvallen. Verder een raar moment met een haai, nooit echt leuk en het einde is op den duur best voorspelbaar en weet me niet te verrassen. Ja, de beelden zijn mooi hoor, maar ook daarin heb ik al vaker veel mooiers gezien. Ook van Debie. 2,5*.

Heel erg Danny Boyle deze film, in een stijl die hij ook nu nog aanhoudt, met kekke kleurtjes, af en toe leuk gespeel met de camera en een pompende (fijne) soundtrack eronder. Meer style dan substance, op het oog. Nu zit hier in deze The Beach best wat inhoud (daarom noem ik het ook op het oog) maar het blijft wat hangen op de achtergrond. Daarnaast zijn de meeste personen op het eiland volstrekt inwisselbaar en doet DiCaprio wel zijn best, maar krijgt hij ook maar een zwak geschreven personage mee waar weinig mee te doen valt. Op momenten na is de film dus een vrij duffe en vooral oninteressante bedoening die je vooral in het tweede deel wel gaat voelen, ondanks ook daar enkele sterke stukken. 2,5*.

Mr Bean is heerlijke humor, dat alles ontbreekt in deze Bean. Veel saaie scènes en door Bean zo in het realisme te plaatsen maak je ook een wat vreemd aandoende film. Laat hem lekker de kalkoen schoonmaken. Vervolg was wel beter. 1,0*.

De film kent een aantal goede punten. Sowieso het camerawerk met lange shots en het vele ronddraaien waardoor een gevoel van het gevaar dat overal om je heen kan zijn erg goed naar voren wordt gebracht. En de leeuw opgetrokken uit cgi ziet er echt fantastisch uit. Maar och wat stoorde ik me soms. Want om de plot vooruit te helpen doen de personages steeds domme dingen. Waarom zou je ook in een jeep blijven zitten? En dat gaat maar door. En ondanks de goede punten is de koek na een kwartiertje actie wel op en dan duurt dit ding nog bijna een uur. Ook de keuze om dit gezin weer een bak trauma's mee te geven is vooral irritant: houd daar a.u.b. eens mee op beste filmmakers. Dan denk ik weleens aan Duel van Spielberg waar geen enkele pretentie in zit maar waar wel een regisseur 80 minuten lang dezelfde situatie origineel kan houden. Hier lukt dat niet. Elba doet het verder prima. Ik vind de man een redelijk acteur met vooral een enorm fysiek en ook dat overhemd zit hem als gegoten en een sympathieke uitstraling, maar hij is ook wat saai en oogt onkreukbaar, ook in deze film. 2,5*.

Kleine tegenvaller. Nu heb ik sowieso weinig met het onderwerp kindsoldaten of Afrika in het algemeen, en deze film weet en niks toe te voegen of mij er wel voor het interesseren. Als algeheel verhaal weet de film dus nergens te overtuigen of te boeien, het is vooral een samenhang van losse scènes waar wel enige plotontwikkeling, maar te weinig voor mij om erin mee te gaan. Er is te weinig ontwikkeling en het blijft niets meer dan wat losse scènes. Het zijn overigens wel enkele van die losse scènes die de film nog enigszins redden doordat sommige dus wel werken, net als de goed spelende acteurs - naturel en geloofwaardig, en zeker Elba geeft nog een bepaalde energie mee in zijn rol. De score is verder sterk en de fotografie is mooi, met net iets kleur erin dan in het echt er is waardoor het haast niet meer realistisch lijkt maar wel fraai is om te zien. 2,0*.

Mooie film die uitstekend wordt geacteerd in hevige emoties en veel nuances door veelal onbekende nieuwe acteurs. Het verhaal zelf, voor zover je daarvan kan spreken, in interessant genoeg om de film uit te zitten en werkt als kapstok voor de vele ideeën en de vele kritiek die de regisseur levert op de Amerikaanse samenleving. Hoewel niet alles even snel even duidelijk is, zit er genoeg in om tijdens en na de film over na te denken. Zo heb ik nog steeds geen benul wat doe grote zwijnen nu precies in de film deden. Ook enkele handelingen van de personages waren wat onduidelijk, zeker tegen het einde aan. Wel is de film mooi geschoten, op mooie kale locaties (zeker tegen het einde aan) en met een mooi soort korrelig filter op de camera. Het deed mij weleens denken aan The Constant Gardener, al zag die film er nog mooier uit. Sommige beelden en scènes waren erg mooi om te zien. De muziek daarnaast was uitstekend als een spannende ondertoon. 4*.

Leuk dat Netflix een Huston-film met Bogart erop heeft staan (ook The African Queen, maar die had ik al gezien) alleen jammer dat dit een vrij matige film is. Een mix tussen misdaad en komedie waarbij de luchtigheid lijkt te overwinnen maar helemaal overtuigen doet de film niet. De film is nooit echt leuk (ondanks het zichtbare plezier van de acteurs) en nooit echt spannend. Er gebeurt heel veel in 90 minuten waardoor de losse momenten niet werken en ondanks dat er veel gebeurt de film me niet meenam en daardoor ook niet wist te boeien de volle speelduur. Vooral het laatste halfuur is weinig interessant meer. Bogart zie ik liever in een wat zwaardere rol, hier vond ik hem wat miscast. 2,0*.

Prima miniserie, die denk ik niet als één film moet worden gezien omwille van de lengte.

Wat vooral opviel was het spel, onNederlands goed. Sommige rollen waren zelfs uitstekend (zowel in vertolking als uiterlijk), te denken valt aan Maxima, de jonge en oude Beatrix, jonge Claus en natuurlijk altijd weer die Bernhard (ook in elke leeftijd).

Groot pluspunt was het heen en weer gaan tussen de tijden. Zo was er per aflevering een mooi verschil te zijn: de komst van Claus en Maxima, de relatie met Balkenende (stijf en koel) en Lubbers (hoe hij alleen al in de stoel zit) en het uitzicht op de troon door Beatrix en Alexander. Daarnaast enkele wat opzienbarende shots (de pruik, de massage, het roken ook wel), dus ook interessant genoeg om te tonen.

Uiteindelijk vroeg ik me wel af waar het verhaal nu heen ging, wat wilde de regisseur duidelijk maken? Daar ben ik nog niet achter. Maar ik heb me wel prima vermaakt.

De plot sprak me niet echt aan maar ik vond de andere films die ik van Mia Hansen-Løve vaak wel fijne filmpjes. Nu is deze Beau Matin ook wel genieten op momentjes, maar ook serieuzer van toon en juist het lichte toontje van de regisseur vond ik in haar andere films een meerwaarde. Nu is het drama dus serieuzer, maar gelukkig wel goed gebracht. Geen grootse gebaren maar enorm realistisch en herkenbaar soms. Dat komt ook door het goede spel van vooral Seydoux en Greggory als haar vader. De momentjes tussen hen zijn vertederend. De film doet ook weinig slecht, toont wat meer een sfeerschets dan een verhaal van a tot z en dat bevalt me wel alleen boeiden de personages me niet echt. En de plot dus ook niet. Ook visueel wat karig zonder echt beeldende kracht die Mia Hansen-Løve in haar andere films vaak wel liet zien. Ik kan weinig slechts over de film zeggen maar simpelweg trekt deze me niet echt. 3,0*.

Jaren terug zag ik een scène in de Moviemeter Contest. Een die me direct opviel en bijbleef. Een zeer statisch dansende jonge vrouw op een nogal fout Frans liedje (Francky Vincent met Le Tourment d'Amour ) maar wel een nummer dat ik later opzocht en ook stiekem wel erg lekker vond. Een tijdje terug dacht ik daar weer aan maar ik kon noch de titel van het nummer noch de naam van de film herinneren en kon het liedje niet meer vinden. En ineens was daar deze film en daar was dat liedje weer. ik blij.

Ergens zeker een mooie film. Enorm statisch geschoten maar zeker in het begin met een hele fijne flow (zoals hierboven ook al is geconstateerd, wat mij betreft vooral door veel te tonen en dan vooral de trainingen en het dagelijkse leven van de soldaten zonder verdere duiding en zonder veel dialoog) en de beelden zijn prachtig. Soms haast dromerig. Maar dit is veel meer een kunstwerk om op een bepaalde manier te bewonderen dan echt een film die me grijpt. Die stijl begint zich al snel wel te wreken, zeker in de tweede helft. De film is ook enorm afstandelijk en koud. Enkel één momentje van een beetje tederheid het moment vlak voor bovengenoemd nummer, maar dat is vrij weinig op 90 minuten. 3,0*.

Aardig. Grootste kracht blijft de centrale relatie tussen Ehrenreich en Englert. Deze is spontaan, luchtig en oprecht vol chemie tussen de twee. Ze lijken echt een koppeltje en een enkele glimlach zegt meer dan de gemiddelde romcom ons doet willen geloven. Verder zet Irons echt een heerlijke rol neer (de man weet duidelijk waar hij de grens van het belachelijke tegenkomt). Ook de wat duistere fotografie is aardig en de muziek met een sterke basedrum werkt lekker. De locatie in South Carolina dan weer fijn gekozen en worden religieuzen nog eens prettig op de hak genomen

Jammer alleen dat de rest wat tegenvalt. De hele wereld van de Castors komt nooit echt tot leven zoals die van Harry Potter. Er wordt veel over verteld, en dat moet je allemaal maar aannemen, maar je blijft als kijker met vragen zitten. Buiten dat voelt het gewoon niet als levensecht aan. En hoewel het eerste deel nog prima is, wil het tweede deel van de film net iets teveel zeggen in te korte tijd en begint het soms aardig te slepen. Een kwartiertje korter had prima gekund. Verder redelijk vermaakt: 2,5*.

Die persoon boven mij heeft het over een zouteloze film. En aangedikt sentiment. Ja, daar kan ik me beide goed in vinden. Dat eerste maakte dat de film simpelweg niet boeit, dat tweede maakt dat de film op momenten irriteert. Crowe is prima verder, visueel is het allemaal wel oké en hoewel zouteloos echt heel saai wordt het ook niet maar er zit echt niets bijzonder hierin. Degelijkheid troef. En die twist ziet iedereen toch wel aankomen in zo'n soort film? 2,5*.