Opinions

Aardig, al is het eerste kwartier eigenlijk veruit het beste. Daar is nog de link met de laatste schooldag (ik kan de mijne niet herinneren trouwens) en zie je alle personages leuk met elkaar omgaan, zoals dat op scholen gaat. Daarna is het een verhaal van veel groepjes die samenkomen en feestjes hebben, maar waar juist dat sterke punt, de samenhang middels de school, volledig naar de achtergrond verdwijnt. Jammer, want daar had meer in gezeten. Zeker ook dat inhoudelijk schitterende laatste shot met de foto's doet dat gevoel herleven. Buiten dat vind ik de personages net allemaal te overdreven en karikaturaal haast, en verder ook weinig interessant. Dat helpt niet om echt binding te krijgen met een groep,

Maar wel is de film lekker gefilmd met prettig kleurgebruik en fijne belichting. Ook de soundtrack is echt Godslekker en zorgt voor enkele mooie scènes met als hoogtepunt dat lange shot op dat feest halverwege de film. Al met al aangenaam kijkvoer dat redelijk voortkabbelt (wellicht net iets teveel) maar nooit het niveau haalt van het eerste kwartier. 3,5*, vanwege ook dat ene schitterende shot en de vele mooie meisjes.

Drie Disneyfilms keek ik vroeger regelmatig: Aladdin, The Lion King en deze dus (en stiekem was ik wel verliefd op Belle en haar goudgele jurk). Van die drie films heb ik ook nog geen review op de site staan, dus in volgorde van uitkomen kijk ik ze alsnog, te beginnen dus in 1991.

Na jaren van mindere films keert Disney terug naar haar glorietijd vol prinsen en prinsessen en verhalen van oude sprookjes. Naar goed gebruik worden die verhalen wel flink aangepast naar meer kindvriendelijke vormen (wat dus zorgt dat alle Westerse kindjes heel vreemd tegen de oorspronkelijke sprookjes aankijken) al blijft de basis altijd wel enigszins staan. Gaston als schurk is bijvoorbeeld een fantastische toevoeging, niet enkel omdat het bij hem om uiterlijk draait (de moraal van de film zegt net wat anders) maar ook gewoon een goede vijand is. We krijgen verder een verhaal van Belle en het Beest, een episch verhaal zo het lijkt, maar als je even goed analyseert blijkt de vertelde tijd effectief nog geen drie dagen te zijn. Knap schrijfwerk om dat zo te verbloemen, zoals wel meer knap is aan de film.

Hoewel Disney altijd al musicalliedjes had in haar films, is dit pas de eerste echte musical wat mij betreft (en ook hun enige). Dat komt door de verhalende songteksten die in heel korte tijd heel veel uitleggen, maar ook door het visuele aspect. Mensen die zingen kijken weleens de camera in (lees: ze kijken het publiek in) en ook het vele zoomen en heen en weer bewegen van de camera toont de vele lagen van tekeningen – als een kijkdoos haast, of de decorstukken op het toneel. En dan is er natuurlijk die ode aan Broadway met het feestelijke en kleurrijke Be Our Guest – in alles is dit dus een musical op film. En als iets belangrijk is aan een musical, dan is het wel de kwaliteit van de muziek, en in dit geval zeggen de vier nominaties bij de Oscars voor de muziek genoeg. Het zijn liedjes die je zo mee neuriet, die blijven hangen en die fantastisch worden gezongen met O‘Hara als Belle als hoogtepunt. En dan ook nog eens dat schitterende sprookjesachtige gepingel uit Carnival des Animaux. Verder is het stemmenwerk uitstekend in orde, is de humor leuk, de bijfiguren dienend en grappig en de magie onuitwisbaar. Neem de vele memorabele scènes daarbij en je hebt een absolute topfilm.

Ach, en er valt altijd wel iets op een film aan te merken. Is die verliefdheid nu echt zo geloofwaardig, of het gedrag van Belle als ze net in het kasteel is? Neen, maar de absolute betoverende charme doet zo veel goed, dat je dat laat zitten. Buiten dat, als favoriete Disney zijnde mag dat ook in de score worden uitgedrukt. 5,0*.

Voor de romantici is Belle een meisje dat puur naar het innerlijk kijkt, voor de cynici iemand die lijdt aan een stockholmsyndroom. Wat het ook zij, iedereen kan het eens zijn dat ze een persoon is die uit haar keurslijf wil, haar eigen leven leiden en niet uiteindelijk achter het aanrecht eindigt. Zelfs vriend het Beest wil zoiets en aan het eind is iedereen van de pruikentijd en strakke jurken af. Daarom is het zo ironisch dat deze verfilming van de animatie zo in een keurslijf is gedwongen. Het mist elke vorm van spontaniteit, gaat nooit leven en als kijker kan ik niet meeleven.

Bijvoorbeeld het moment dat Belle is weggerend en ze is gered van de wolven. De dialoog terwijl ze de wonden van Beest verzorgt is enorm spitsvondig in het origineel. De dialoog nu is exact hetzelfde, maar is te geacteerd. Deels ligt dat ook aan Watson die nooit Belle wordt. Ze loopt enorm houterig door beeld alsof ze niet weet hoe ze zich naturel moet bewegen en staat maar met haar armen stijf tegen haar aan. Maar ook gewoon dat je altijd verlangt naar die animatie van begin jaren 90. Die was grappiger, liever, magischer. Dat niveau wordt helemaal nergens gehaald, hoe hard men ook probeert. Buiten dat dacht men toen beter na over kleurgebruik. Dat dorp met alle huizen en bewoners in bruine tinten en enkel Belle met blauw. Nu is ook dat element verdwenen door er een bonte boel van te maken.

Blijft over dat de cgi wel degelijk overtuigend is. De kostuums zijn meestal mooi, production design in het kasteel is prima en een enkele scène werkt wel. Maar meestal zijn dat de momenten die niet in de originele film zaten en daardoor wel sprankelen. Alleen vind ik die verder allemaal weinig toevoegen. De originele film was een musical en gaf alle informatie via liedjes, in een musical voldoet dat en had je die background story ook niet nodig. Ook nu voelt het als overtollige ballast. Voice acting verder is meestal behoorlijk. Zo iemand als Thompson haalt het wel niet bij Lansbury, maar sec genomen voldoet ze prima. Maar het is nergens echt briljant. Ook McKellen en McGregor zijn prima, maar de kibbelende Lumière en Cogsworth in de animatie waren veel leuker.

Al met al een enorme gemiste kans. Had dan het musicalelement laten varen en echt een verfilming van je eigen Beauty and the Beast gemaakt, met extra achtergrond. Nu is het slechts een verlangen naar toen. 1,5*.

Niet onaardig. Uiteindelijk duurt het allemaal veel te lang voor zulk een niemendal van een verhaal (dat had makkelijk in drie kwartier gekund) maar het is lang niet slecht. Met vrijwel de gehele originele cast, redelijk tekenwerk en één aardig liedje (die van Belle, ook leuk geanimeerd met dat boek). En dat is het grote verschil tussen het origineel en deze sequel. Was het origineel nog een echte musical met fantastische songs, daar is dit meer een normale film met een aantal nummers die echter wel van een beduidend lagere kwaliteit. Al met al duurt het dus te lang en dan gaat het geheel slepen. Had het iets korter geweest, dan nog net een voldoende, nu 2,0*.

Kort en mooi maar eerder een commercial dan iets van een boeiende kortfilm. Vanwege de lengte nog wel uit te zitten maar eigenlijk duurt dit ding al net te lang want er wordt echt inhoudelijk te weinig getoond. 2,5*.

Het leukste is het haarscherpe beeld op groot formaat, dan pas zie je hoe jong die gastjes waren eind jaren 60.

Typische docu met wat pratende hoofden en archiefbeelden, liefst gemixt met wat beelden van de maatschappij toen om een tijdsbeeld te scheppen. Echt niets bijzonders. Maar deze stijgt wel duidelijk boven veel soortgenoten uit om twee redenen: plezier en focus.

De focus zit er vooral in dat de docu zich enkel richt op de eerste jaren: de jeugd, het vormen van de groep en het eerste succes. Geen stukken van verval en omgaan met roem en heroïne maar vooral gericht op het maken van muziek en het produceren door Page. Dat is boeiend, vooral omdat men genoeg interessants te vertellen heeft. Over bijvoorbeeld de chemie tussen drummer en bassist en hoe juist zo hun nummers ook ontstonden. En dat ondersteund met beeld en vooral geluid van die nummers.

Maar de focus zit er ook in dat enkel de drie artiesten (en Bonham via een oude opname) aan het woord komen en ze hebben duidelijk plezier om over vroeger te vertellen. Dus geen uitgebluste of weinig inspirerende mensen die over een band mogen praten en hun eigen rol daar maar gewoon de muzikanten zelf die vooral over muziek praten. En daar hadden ze alle drie duidelijk zin in. Daarmee is dit gewoon een fijne documentaire om te kijken.

Daarbij speelt dat de pacing prima is met een goede afwisseling van docu en gewoon knalgoede muziek waardoor die 120 minuten echt zo voorbijvliegen. 3,5*.

Op momenten wel aardig maar over het geheel net niet goed genoeg. Vooral de tweede helft voelde te veel alsof men toch nog drama in de film moest stoppen terwijl juist het eerste halfuur best geinig was. Visueel ziet het er qua kleuren wel aardig uit maar toch altijd valt wel op hoeveel zulke computeranimatie al snel verouderd raakt als je dat vergelijkt met ouderwets handwerk. 2,5*.

Enkele plekken naast me in de bios zat een oudere vrouw (ik schat minstens over de 75 jaar) en in de pauze merkte ik al dat ze de film zeker vermakelijk vond. Aan het eind van de film keek ze me aan, zei "dit sloeg nergens op" en begon keihard te lachen. Maar wel met een gevoel van 'dit waren een fijne 100 minuten in de bios'.

En ik heb me er ook best mee vermaakt. Statham iets te veel op de automatische piloot en alle clichés verder erbij, maar het is wel geinig dat hij gewoon een pand binnenloopt, aangeeft de boel in de fik te zetten en dat ook doet. Eens wat anders. Actie prima in beeld gezet, mooi afwisselend ook in toon en ritme en daardoor steeds boeiend en soms lekker hard. De finale (pakweg de laatste 3 minuten) waren wat teleurstellend en dat die jongen zoon was van de president heb je als kijker ook wel wat eerder door dan dat de film het daadwerkelijk zegt. 3,5*

Die eerste paar seconden tonen al dat dit een prima Nederlandse film gaat worden. Mooie sfeervolle mistige velden, maar ook de letterlijke verplaatsing van Amsterdam (het wereldje waar Nijenhuis normaal vertoeft) naar het oosten, naar het platteland. Alsof Nijenhuis dat nog even wil benadrukken.

En zo blijkt Nijenhuis best een vakkundig regisseur te zijn. Een vlot filmpje dat gewoon uitstekend vermaakt en lekker fris in elkaar is gezet. Maar nu met een script dat mij simpelweg veel meer boeit, maar ook oneindig veel grappiger is dan normaal. En deels ligt dat ook aan Finkers die dit opvallend sterk doet, en ook Ter Steege die ik sowieso een uitstekende actrice vind. En dat dit in dialect is, geeft de film echt wel een meerwaarde.

Niet dat de film perfect is. De sores van de kinderen -vooral van de dochter met die Hollandse vriend (ik kan die acteurs uit Komt een Man bij de Dokter sowieso nooit meer serieus nemen)- was typisch normaal Nijenhuis en ook stukken minder. Nooit grappig, minder geacteerd en simpelweg niet boeiend genoeg. Nee, deze film moet het hebben van Finkers en Ter Steege en zolang zij in beeld zijn sprankelt de film. Mede mogelijk gemaakt door Nijenhuis. 3,5*.

Heel matig. Het script vliegt nogal wat kanten uit (eerst de helft over die dochters, daarna een helft over Yes-R) en dat komt allemaal nooit echt tot een geheel. Ook de acteurs werken niet mee. Yes-R is weliswaar sympathiek maar daar is vrijwel alles mee gezegd, Plien van Bennekom is een van de minst grappige Nederlanders en Reidinga heeft een wat ondankbare rol en is ook ineens van het toneel af tijden lang. Inhoudelijk nergens echt boeiend, visueel saai en hoewel met geinige muziek op de achtergrond gaat die muziek op den duur best irriteren. Maar vooral: de film is nooit echt grappig en nooit echt leuk, situaties op dramatisch niveau voelen te bedacht. En zo is de film niks. Alleen tussen Yes-R en zijn vriendin heerst nog wel iets van chemie, maar zij hebben maar hele korte stukjes. 1,5*

Wat me het meest tegenhield om deze film echt leuk te vinden was de toon die tegen het kinderlijke aan zit. De film wist me daarom net te te overtuigen. Ook al zitten er genoeg losse leuke scènes in, is de aankleding best prima en het plezier dat de film uitstraalt is fijn. Op punten scoort de film best behoorlijk maar als geheel is het hem net niet. Ryder vond ik leuk maar Keaton eigenlijk totaal niet bijzonder. 2,5*.

Beetljeuice vond ik wat kinderlijk, daar heeft deze film geen last meer van. De film is wat volwassener van toon en vooral veel meer geplaatst in de echte wereld (de film uit de jaren 80 speelde eerder in Tim Burton-land) inclusief onze social media en ook scènes buiten dat dorpje. Dat is fijn. Wel duurt het goed 40 minuten voor de film een beetje opstart - tot dat moment weet de film maar matig te boeien. Maar daarna gaat dit ding twee versnellingen hoger en is de film zeker vermakelijk. Keaton is meer aanwezig (ook meer dan in deel 1) en doet het oké maar Bob is wel het leukste personage en de Soul Train is geweldig bedacht. De film zit boordevol met allerlei plotjes en personages en is eigenlijk een enorme rommel maar ergens werkt dat wel dat tweede uur. 3,0*.

Toch maar op gegokt, vrije zaterdagmiddag zonder al te veel anders in de bios en ik zag Genesis van Grimes op de geluidsband staan. Dan doe je sowieso al snel weinig fout. Ook lekker gebruikt dat nummer zo aan het begin met fijne sfeerbeelden en een leuke locatie zo in de bergen. Die sfeer blijft de hele film trouwens wel prima.
Verder een erg braaf filmpje waar men veel verder in had kunnen (en moeten) gaan. Als je het toch steeds hebt over 'die eerste keer', waarom laat je je dan niet vaker ontmaagden? Dan ga je tenminste iets verder dan dat éne dag als rockchick gekleed (al zag Deutch er die scène wel fantastisch uit).
Wel aardig gespeeld verder, al hebben de twee vriendinnen naast Lindsay helemaal niets te doen. En ik begrijp eigenlijk de hele reden niet waarom uitgerekend Samantha dood moet. Of dat is al van te voren zo bepaald als zijnde haar lot, maar krijgt ze de kans nog iets goed te doen haar laatste dag. Maar dat alles doet er verder niets aan af dat het gewoon een wat duffe film is die Zwolle84 nog zachtjes zoetsappig noemde. Het is eerder dat het glazuur soms spontaan van je tanden knapt. 2,0*.

Heel erg fijn. Niet het meesterwerk dat Sunrise was, maar wel iets beter dan het ook sterke Sunset.

Ging de eerste film over liefde en toekomstdromen, en ging de tweede over gemiste kansen; deze gaat over relaties en de realiteit van alledag. Er hangt dus een sfeer van nostalgie en vervlogen dromen over de twee. Jesse is nog steeds Jesse maar met een wat zwaardere stem (kijk de film met een fatsoenlijke bassinstallatie!) en Céline houdt haar meisjesuitstraling, al merk je dat ze iets ouder wordt in haar huid, alsmede haar French ass dit wat dikker wordt. En juist die verandering van thematiek maakt dit net iets beter dan deel twee dat vooral een herhaling van zetten was. Deze Midnight is weer wat frisser, alleen nog niet zo fris en sprankelend als Sunrise.

Ditmaal moeten de teksten ook iets anders worden geschreven. De vorige keren kenden beide elkaar niet, dus konden ze elkaar hun geschiedenis vertellen en kreeg de kijker dat direct mee. Nu kennen ze elkaar weer, dus je merkt dat af en toe een kunstgreep moet worden genomen. Overigens valt het mee dus daarover vallen lukt me echt niet. Verder blijft dialoog erg interessant, oprecht en doordat beiden hun eigen teksten schrijven (vast ook uit hun eigen leven) is dit geweldig goed te acteren. Natuurlijk weer in lange shots -die nu in breedbeeld zijn en weer net iets mooier en beter zijn gefilmd dan Sunset- waardoor de dialoog heerlijk naturel kan worden opgebouwd. Vooral in de hotelkamer explodeert dit. Typisch blijft dat het gesprek aan tafel bij hun gastheer (die is ook al dik door de 80 trouwens) net iets minder is van kwaliteit maar wel net iets te lang. Laat Céline en Jesse lekker alleen samen zijn, dan knettert het honderd procent. Verder is dat stukje Griekenland een mooie locatie, wederom idyllisch zoals ook Wenen en Parijs werden getoond. Overigens vond ik het naakt erg storend, hoe onschuldig ook. In de vorige films was dit ook weggelaten, en het leek niet helemaal in de sfeer van de film te passen.

Vooruit, vooral ook door dat dat heerlijke sfeervolle afsluitende nummer afgerond naar boven 4,5*. En op naar Before Noon (als dan de scheidingspapieren o.i.d. worden getekend?)

Iedereen kent dat wel, op reis of vakantie zo een avond waarin je iemand vindt waarmee je een directe click hebt, een soulmate. Leuke avond, diepe en toch lichte gesprekken, biertje erbij, een zoen op het eind en that’s it. Maar wel zo een perfecte avond. Althans, ik ken het wel (zij het geen hele nacht) en dat gevoel gaf deze film ten volle.

Want dat zien we gans de film lang, twee mensen die elkaar vinden en blijven praten. Over zeer banale zaken als vriendjes of een verhaal met oma van vroeger, maar ook diepere levensvragen die ze elkaar openbaren. De balans daartussen is ook uitstekend. Een beetje zoals Voskuil deed in Bij Nader Inzien in 1200 pagina’s, maar nu in krap honderd minuten. Verder is de afwisseling van locaties genoeg, is men altijd onderweg als ze praten -zij het lopend of zittend in een tram- of speelt men een potje op een flipperkast. Daardoor worden de gesprekken nooit saai omdat er altijd iets gebeurt. En het duurt allemaal niet te lang om te gaan vervelen. Daarnaast ook zelden zoveel chemie gezien tussen twee personen. Deels helpen de lange shots waarin ze maar blijven praten en praten, maar ook dat ze veel zelf hebben meegeschreven aan het script. Dit zijn dus twee mensen die elkaar in het echte leven waarschijnlijk kunnen waarderen om hun opvattingen en interesses. Ik vraag me ook af hoeveel nog ter plekke werd verzonnen, alleen al gelet op het aantal You knows, totally’s en like’s. Of het is gewoon fantastisch naturel geacteerd, dat kan ook. Maar bovenal zijn de dialogen volstrekt eerlijk, oprecht en geloofwaardig.

En ja, visueel is het allemaal niet zo heel sprankelend. De fotografie is niet bijzonder of ook maar echt mooi te noemen; wel wordt Wenen sfeervol in beeld gebracht - en erg romantisch ook. Niet wordt, bijvoorbeeld, enkel in de ochtend een mooie leegte getoond met het donkere van de nacht nog licht in de hemel gemengd, maar ook rond de Prater worden de negers en Oost-Europeanen niet getoond, en juist die twee groepen zie je bijzonder veel daar (en je schijnt daar ook niet helemaal veilig te zijn na zonsondergang). Het zijn allemaal nette mensen daar, kunstenaars en dromers, en Goddank spreken ze wel Duits en met een Oostenrijks accent. Fijn. Verder was de muziek soms mooi (ik houd ook van de klavecimbel), al had men het ook wel bij enkel Oostenrijkse componisten mogen houden, en vooral die muziek van in het begin van Purcell (Dido en Aeneas, al verliep dat verhaal tragischer) met die versnelling erin en dan het beeld van de rails die onder de camera doorschieten. Poëtisch mooi. En daarnaast enkele onvergetelijke scènes en vooral die laatste shots ook met de leegte.

Zeer, zeer genoten dus, met veel herkenning, emotie en een constante glimlach. Dan is er maar één conclusie: 5,0*

Negen jaar verder dus en een gevoel van melancholiek en nostalgie hangt over de film. Een gevoel om weer jong te zijn met de wereld nog open zonder alle ervaringen met mislukkingen in het leven. Wellicht daardoor dat ik deze film net iets minder waardeer dan Sunrise, want die leeftijd en ervaringen heb ik nog niet. En wellicht doet het net te veel aan als tussendoortje, door de geringe speelduur.

Wederom knetteren Jesse en Celine samen, en weer praten ze over de dingen des levens. Dat is allemaal weinig nieuws onder de zon, maar het is wel weer van een ontwapende charme en hoge kwaliteit. Heel soms is het net wat minder interessant, maar die twee samen vormen zó het absolute hart en dat is negen jaar later nog steeds niet kapot. Genoeg moois om naar te kijken. Wederom in lange shots waarin de acteurs de kans krijgen hun verhalen op te bouwen en echt te spelen en haast echt te worden. Dat maakte deel één al goed, dat maakt deel twee ook weer uitstekend.

Visueel was het niet veel anders. Een net iets betere kwaliteit camera, een net iets betere belichting en ook beelden Parijs ditmaal worden niet onbenut gelaten (prima trouwens dat door de korte tijd dat ze samen zijn niet alle toeristische attracties snel langs komen), al is dat minder romantisch neergezet dan Wenen. Leukste Gimmick was om eerst alle lege plekken te tonen waar Jesse en Celine later langs komen, omgekeerd dus aan film 1. En Jesse die in de cd-kast kijkt in plaats van tussen de LP's. Overigens kostten twee drankjes 4,50, waarbij ik toen even dacht: hoe oud is deze film? Hij lijkt wat klassieker, maar verdomd dat die Euro er al was. Enfin, 4,0*. En binnenkort maar Before Midnight (met mp3 denk ik dan?)

Sterke film over mensen die steeds verder in de problemen komen, vooral ook doordat ze eruit proberen te komen.

Lumet kiest ervoor dit niet chronologisch te laten afspelen. Het werkt op sommige punten wel, doordat hij rond cliffhangers door de tijd gaat schakelen. Bovendien puzzelt het wat meer en heeft het af en toe een leuk effect. Maar anderzijds, het is vooral spielerei want een echte goede reden (behalve effectbejag) zie ik er niet in. Het werkt, maar is niet geheel nodig. Sterker nog, het lijkt vooral de verbloeming van een verder mager plot. Volgens mij had ik dat bij 21 grams ook.

Dat neemt allemaal niet weg dat het wel spannend is en de aankleding verder prima. Vooral Hoffman is fantastisch, goed balancerend tussen rust en kalmte en complete waanzin. Eenmaal mag hij zich laten gaan, en dat komt er ook volledig uit. De overige rollen zijn prima - ook Hawke verdrinkt almaar verder in ellende en Finney is fijn als vader. Verder behoorlijk gefotografeerd, met bijzonder mooie kadreringen en een soort overbelichting die een bepaalde hardheid geeft. New York ziet er in elk geval schitterend uit zo. Zeer zonnig, maar toch niet heel fijn om te leven. De sterke score ondersteunt het geheel bijzonder juist. 4,0*.

Er zijn van die dagen dat ik best zin heb in soort filmpjes - december kent er doorgaans 31. Deed me al met al behoorlijk denken aan Before Sunrise, al is deze wat stijlvoller maar minder speels en minder interessant (en vooral veel minder leuk). Komt bij dat ik beide hoofdrolspelers weinig chemie vond hebben en vooral Evans is een beetje een dooie. Alice Eve redt het ook niet in d'r eentje al heeft ze wel smaakvolle kleding aan. Het kabbelt allemaal wat voort zonder echt te vervelen maar ook zonder echt te boeien. Wel prima voor op een kille decemberavond. 3,0*.

Verrassend prettig filmpje om te zien, zonder enige diepgang of echte conflicten, maar wel met een lekker kabbelend tempo en puur sang feel good. Leuk zomers sfeertje ook, zoals de hele sfeer van het stadse leven. Aantal fijne personages met acteurs die er duidelijk zin in hebben en waar het plezier vanaf straalt. Knightley vind ik sowieso een fijne actrice vanwege haar rustieke uitstraling, maar iedereen past hier prima. Dat het af en toe mierzoet wordt doet daar niets aan af. Verder heel aardige muziek al is het soms net te veel, een leuke bijrol van zanger Levine van Maroon 5 en het proces rond het maken van deze plaat (in de film) is best geinig. Lijkt me sowieso leuk, als echt die cd (dus niet de score van de film waar veel liedjes ook op staan) zou worden uitgebracht. Zou terecht zijn als deze een Oscar wint, niet eens omdat de muziek nu zo goed is, maar het is een film die je het gunt. 3,5*.

Tegenvaller. Van een echte (seksuele) spanning is nooit sprake en de personages gaan nooit echt leven. Vooral Fenning is matig, zij heeft een fijne dromerigheid maar verdwijnt in de al even dromerige sfeer en weet zo nergens iets uit te stralen. Kidman en Dunst doen het beter maar ook niet memorabel. Dat zijn de kleintjes nog op hun best. Verder wel een mooie aankleding met af en toe een fraai belicht shot, maar meestal is het en wat saaie donkere bedoening. Nee, dit is veruit Coppola's minste, laat haar lekker films met popmuziek maken. Het is dat de 90 minuten niet echt vervelen dat het cijfer nog enigszins meevalt. 2,5*.

Een film die heel wat in zich heeft, maar op cruciale punten tekort schiet. We krijgen een prima Douglas (zij het dat hij wel wat eng is en soms lichtjes irriteert) en een zeer sterk spelende Damon. Daarnaast is het ook een film over een eenzaam persoon, nog eenzamer doordat hij niet voor zijn geaardheid kan uitkomen. Verder is de fotografie soms best mooi in een gouden gloed geschoten en met fijne camerabewegingen en soms lekkere muziek en montage. Ook als biopic werkt deze beter dan al die films die een heel leven willen tonen. Ten slotte is het tijdsbeeld ook erg mooi.

Maar het is ook juist doordat Liberace zo flamboyant is, dat zijn echte persoon wat minder interessant is en echt meeleven ook lastig wordt. Het voelt allemaal wat nep aan. Al kan ik er geen echte vinger achter krijgen waarom dat zo overkomt, want juist die clown met het droevige gezicht kan heel interessant zijn. Daarnaast is het hele leven afgesloten waardoor je constant naar Douglas en Damon kijkt, en laat me dat nu net koud - dan heb je dus een langdradige film. Ik had echt moeite de aandacht er soms bij te houden. Er had zeker een minuut of 20 af gemogen. 3,0*.

Best een aardige film die me op momenten ook greep. Ik moet wel zeggen dat het einde me echt veel te ver over ging. Sowieso vond ik dat hele gedoe niet bij het eerdere deel passen (ook al weet men dit nog behoorlijk in te passen, eerlijk is eerlijk) maar toen ook die verlamming nog kwam was ik er wel klaar mee.
Maar tot die tijd is dit een leuke romcom die enorm bouwt op de twee hoofdrolspelers die sympathiek zijn (zeker van het meisje ga je al snel houden) en een sterke onderlinge chemie hebben. In zo'n film win je al de helft van de punten. Fijn kalm tempo, mooi warm geschoten en het basisidee is ook leuk en wordt behoorlijk uitgewerkt. Jammer alleen dan van dat laatste halfuur, ondanks enkele mooie momenten nog daarin (dat liedje bij het tweede aanzoek is cheesy maar wel oprecht ontroerend). 3,5*.

Zoals de vorige films van Sorkin: goed geschreven en qua opzet is vooral het script prima, maar als regisseur mist hij een persoonlijke touch. En in deze film maakt hij de boel helemaal degelijk, waardoor dit te vaak een wat saai ding wordt. Visueel valt er weinig te beleven, ondanks redelijke sfeerzetting en mooie aankleding. De film moet het hebben van de goed geschreven teksten en de acteurs. Vooral Bardem zet een fijne rol neer. Kidman is ook goed op dreef maar haar expressieloze gezicht past niet echt bij haar rol. Simmons doet het weer goed, maar wel in een rolletje dat weinig voorstelt en eigenlijk kennen we deze Simmons al wel. Al met al een film die een goed beeld geeft, maar als film te weinig brengt om 130 minuten boeiend te blijven. 3,0*.

Soms mooi met een serene rust en typische scènes (ergens aan het eind als twee jonge geliefden gewoon samen gaan eten) maar ook veel te lang en soms onbegrijpelijk. Deels omdat het een onbekende geschiedenis is, al leer je gaandeweg de film er wel iets van, en deels omdat Aziatische namen voor mij soms te veel op elkaar lijken. Dan worden situaties vanzelf onbegrijpelijk omdat ik eerst moet herinneren wie wie nu ook alweer was, en wat de relatie onderling was. De film is daarmee ook erg afstandelijk en dat maakt dat de lengte gaat tegenzitten. Een uurtje is dit prima kijkvoer, daarna wordt het langdradig en zelfs saai. 2,0*.

Kenneth Branagh heeft mij tot nu toe als regissuer niet kunnen overtuigen, recent nog met een matige Christie-verfilming. Die film oogde vooral nep, in het bijzonder de decors en cgi. Nu wel, deze Belfast is een heel andere film en ik was er wel benieuwd naar (hoewel ik deze vooral wilde zien vanwege de nominaties voor de Oscars). Toch ook hier: de film oogt nep. Dat straatje waar de film zich afspeelt lijkt vooral uit de studio te komen (al weet ik niet of dat zo is). Maar niet alleen die straat, ook de rellen zien er nergens rauw of dreigend uit. Inhoudelijk lang niet altijd boeiend. Overduidelijk is dit een film over opgroeien in Belfast tijdens The Troubles, maar die twee thema's komen nooit echt goed samen. Visueel ook wat saai. Wel redelijk geacteerd, vooral door Hinds als Pop in een mooie innemende rol. Dench krijgt dan weer zo'n rol als wat cynische oude vrouw, zo'n rol die het altijd goed doet bij het gemiddelde arthouse-publiek, maar ook wel een beetje cliché en weinig bijzonder vertolkt. Om over de Oscar-nominatie maar te zwijgen. Of haar rare kapsel. 2,5.

Niet heel vervelend, al wil de film leuker zijn dan die net is. Het script probeert het wel, maar de actrices missen de timing om de grappen die goed zouden kunnen werken ook echt aan te laten komen. Onderling is er wel chemie en ze voelen wel aan als een stel vriendinnen (wat al heel wat is, ik vind dat nogal eens tegenvallen in Nederlandse films) en dat maakt de film kijkbaar. Verder niks bijzonders en volledig uit te tekenen van a tot z, maar op de zaterdagochtend wil ik er niet te zwaar aan tillen. 2,5*.

Ik zag deze film in 2013 en gaf toen 1,5. Ik vond de film er lelijk gedateerd uitzien. Enfin, ik zag een trailer langskomen dat deze film opnieuw zou draaien en zowaar, ik vond de film er mooi uitzien. Dus toch maar naar de bios gegaan met hogere verwachtingen, mijn smaak is immers ook wel veranderd. En die verwachtingen kwamen aardig uit. Nog steeds geen meesterwerk wat mij betreft, maar ik vond de film een pak boeiender en vooral mooier dan 12 jaar geleden. De film blijft op een bepaalde manier wel afstandelijk, ook door het acteerwerk dat wat oppervlakkig blijft. Juist het camerawerk, door bijvoorbeeld in te zoomen op Deneuve's gezicht, maakt dat je in haar geest weet te kruipen maar Deneuve zelf vond ik wat kleurloos. Deels is dat haar rol maar dit was wel erg vlakjes op momenten. En dat spelen met droom en werkelijkheid geeft af en toe leuke momenten maar maakt ook dat ik de film beleefde met afstand. Wel een film die vermaakt en op een zekere manier ook boeit maar niet iets dat me omver blaast. Niettemin een fikse ophoging in score. 3,5*.

Het is dat de film mooi eruit ziet, en dan bedoel ik niet alleen de schoonheid die Seydoux is, maar de hele lookk met een sprookjesachtige belichting, plaatjes van natuur en dat huisje zo uit schilderijen uit de romantiek en veel felle kleuren in decors en jurken en het kasteel zelf natuurlijk. Dat maakt het kijken het echt wel waard, net als enkele mooie scènes.

Maar inhoudelijk is het allemaal zo zwak. Dat hele begin gaat enorm snel voorbij, de personages (zeker Belle en het Beest) gaan nooit leven, die flash-backs zijn onnodig en dat gedoe met die broers slaat ook nergens op, Dat je afwijkt van het oorspronkelijke verhaal kan prima, maar dan mag het wel wat strakker, zoals Disney deed met haar musical. Nu is het een wat chaotisch geheel dat matig is uitgewerkt en waarbij de liefde nooit echt overkomt terwijl dat het hoofdgedeelte zou moeten zijn. 2,5*.

Aardig. Het is allemaal niet denderend of kwalitatief heel goed, maar op zich wel vermakelijk. Animatie is matig en soms ronduit lelijk en ook de muziek is niet heel bijzonder. Maar het is wel leuk dat dit vier korte verhaaltjes zijn. An sich zijn ze wel grappig, maar zeker tezamen geven ze wel een idee van leven in dat kasteel. Juist dat alledaagse dat wordt getoond, zoals vooral series dat kunnen, is een toevoeging. Geinig eens gezien te hebben, al zijn vier van die shorts achter elkaar wel net iets te veel. 2,5*.

Leuke film. Boeiend thema dat niet per se heel bijzonder is maar goed wordt uitgewerkt en vrij realistisch gebracht ook. De satire komt ook prima naar voren. Visueel wel aardig al zijn de scènes in de filmstudio's van toen en het tijdsbeeld leuker en mooier dan de beelden zelf. Magnani draagt de film met gemak. Er is weinig op de film aan te merken behalve dat ik en beetje een wow-factor miste. 3,5*.