Opinions

Vooral een fijne film om te kijken, alsof je in een roes verkeert. Mooie beelden met al die kleurtjes en een lekkere score zachtjes eronder. Typisch zo'n film voor een warme avond na werktijd. Behoorlijk acteerwerk ook wel. Wel verliest de film na een uur een groot deel van de spankracht als Jasmine betrapt wordt. Men weet niet echt hoe er een aan te breien al lukt dat stiekem nog best wel goed. Maar dat halfuur mist wel die sfeer en spanning van dat eerste uur. 3,5*.

Grootste film, maar geen heel goede film. Wel één die ik graag eens wilde zien en een lege Paasmaandag is een uitstekende gelegenheid om er eens rustig voor te gaan zitten. Ik kan heel wat kritiek hier op geven (en zal dat ook wel aanstippen) maar toch zijn het de oprechtheid en zelfverzekerdheid van de makers die de film toch het aanzien waard maken. Je ziet dat men serieus is, en je gaat erin mee.

De inhoud is vrij sterk en men neemt daar 3,5 uur de tijd voor. En toch had ik al tijdens de film - en helemaal daarna- het idee slechts de helft gezien te hebben. De vriendschap (en vervolgens vijandschap) tussen Hur en Messala bijvoorbeeld wordt nooit echt goed gebracht. Dat ligt aan twee zaken. Ten eerste wordt er veel te weinig tijd gegeven aan de twee en hun onderlinge relatie. Ze ontmoeten elkaar tweemaal en hebben dan al ruzie. En daarnaast het acteerwerk van Heston dat veel te stijf is. Dat hij zonder humor speelt, dat is prima, maar meer flair had wel gemogen. Hij is eigenlijk nergens geloofwaardig en weet mij als kijker niet mee te nemen. Niet in het begin en nergens verderop, terwijl zijn persoon nu juist zo interessant is. Ergens deed deze film me denken aan het geweldige Lawrence of Arabia. Door de locatie, door de overture en entr'acte, de arabieren die langskomen, de veelal Britse acteurs, de grootsheid en de helblauwe ogen van de hoofdrolspeler. Maar waar Lean en O 'Toole het centrale conflict pakken en daaromheen een epos bouwen, daar is deze Ben-Hur vooral plotgedreven en worden thema's en inhoud daarbij gepakt. Je krijgt dus een film die inhoudelijk nergens overtuigt. Niet in thema's en dus ook niet in de relatie tussen Hur en Messala of in de persoon Hur.

En die relatie moet dus het hart van de film zijn, en hoe geweldige sommige scènes ook zijn, dat komt nooit meer goed als die centrale relatie niet goed wordt weergegeven. Ook de scènes in Rome zijn wel erg karig terwijl Hur daar blijkbaar wel een ontwikkeling heeft doorgemaakt en een tijd heeft doorgebracht. En dat slot rond Christus' kruisiging past er wat mij betreft helemaal niet bij. De film lijkt daar nooit heen te gaan en aan het eind is het mij nog niet duidelijk wat men nu wil zeggen. Hur de jood is een christen geworden? Allicht, maar wat heeft die drie uur daarvoor er dan mee te maken? En waarom überhaupt?

Maar uiteindelijk vermaakt de film wel. Het duurt ruim 215 minuten, inclusief minutenlange overture en entre'acte, maar verveelt nooit. Geen scènes duurt te lang, geen onnodig moment zit erin en je hebt het idee nog ruim anderhalf uur te missen. De decors (zij het soms overduidelijk uit de studio) zijn indrukwekkend net als de massaliteit, iets dat nog altijd veel meer indruk maakt dan al dat cgi-geweld van tegenwoordig (al heeft dat ook weer zijn voordelen). De muziek is prima zij het niet memorabel en het ziet er allemaal verrassend fris en modern uit, al is het ook niet zo dat er echt geweldig camerawerk in zit. Ja, rond de wagenrace en dan vooral bij het opkomen van de paarden, dan ineens glijdt en beweegt de camera wel mooi en geeft dat een bepaalde grandeur aan het geheel. Maar verder is het vooral degelijk. Buiten dat is de race zelf wel echt een huzarenstukje en is ook nu anno 2016 nog steeds erg overtuigend. Ook de scènes bij de galeischepen of de parades in Rome of Jeruzalem zijn niet minder dan spectaculair en raken mij wel.

Al met al heb ik me best zo Tweede Paasdag weten te vermaken, maar als film als geheel heeft het geen indruk achtergelaten. 3,0*.

Lang niet zo slecht als de recensies doen vermoeden. Het verhaal is een stuk strakker dan het boek (en de bekende versie) en hier en daar ook aangepast. Ben-Hur en Masella zijn een soort halfbroers en het hele stuk in Rome is eruit gehaald. Prima, want voor de centrale boodschap is dat allemaal overbodige ballast. De maker wilde meer dat dit een verhaal van vergeving werd (zoals het boek was bedoeld) en niet van wraak (de 1959-versie). Dat komt overal wel naar boven en zeker aan het eind. Dan is zelfs dat hele deel rond Christus zelf al een stuk nuttiger in de film (de vergevingsgezinde zelve immers). Wat betreft inhoud en psychologie werkt dit heel behoorlijk (hoewel er best iets meer in had mogen zitten).

De acteurs doen hun best en zetten heel behoorlijke rollen neer, een stuk natureller ook dan een stijve Huston. Niet dat het ook maar ergens memorabel is, maar het voldoet. Verder ziet het er allemaal prima uit, hier en daar verfrissende standpunten van de camera, en de cgi is vooral bedoeld als aanvulling en daarmee een verrijking in plaats van zielloze effecten. Heel goed, en de wereld van toen leeft echt.

Neemt niet weg dat de film soms wel tekort schiet. De actiescènes zijn vaak ook wat rommelig gefilmd (die wagenrenscène was beter geschoten in 1959) en ondanks dat er delen uit de roman geschrapt zijn, heb je soms het idee dat er hele scènes missen. En het einde is wel echt afgeraffeld. 3,5*

En ja, zucht, de 3D was weer eens volstrekt overbodig Desnoods betaal ik voor 2D wel extra bij, maar flikker eens op met die onzin als het niks toevoegt

Rare film, vooral het tweede deel. De film gaat ook nergens echt leven en behalve enkele stukken met wat meer actie en avontuur is dit nogal een duffe film. Het tweede deel wordt de film ook steeds vreemder en ongeloofwaardiger. Ook nogal verouderd. De ideeën die gebracht worden zijn ergens nog wel aardig, maar ze worden slecht gebracht. 1,5*.

Ik heb deze film anderhalf keer gezien. De eerste keer na een halfuur wilde de vriendin weg, ze vond het vreselijk. Enkele weken later ben ik zelf nog een keer gegaan. Het is geen wereldfilm, maar wel typisch Verhoeven: puberaal en plat, maar ook met een strak tempo, vermakelijk en ook best oké. Vooral de sfeer is prima getroffen, je voelt de zware houten deuren haast en Verhoeven heeft goed gekeken naar Bergman's The Seventh Seal en heeft zelfs het Dies Irae uit die film overgenomen. Maar de film wil af en toe ook gruwelijk zijn om het gruwelijk zijn, en dat maakt de film eerder bespottelijk dan overdonderend. Jammer, want dat heeft Verhoeven allemaal niet nodig. Ik heb wel verder wel vermaakt, maar niet verwonderd. 3,0*.

Vreselijk saaie film. Zelfs als kind had ik hier niets mee. Kon mij die hond wat schelen (terwijl Lassie en Rex wel leuk waren). Nauwelijks uit te zitten.

De film doet niet eens zoveel fout, sfeertje is oké en het leven wordt eigenlijk prima weergegeven. Maar oi dit was een lange zit, vooral ook doordat de film helemaal niets nieuws brengt en niets bijzonders doet. Visueel vrij saai, en vol clichés zoals de docent die net de snaar weet te raken of een scène waar de hoofdpersoon in zichzelf staat te dansen. Dat is al zovaak gedaan. En beter ook. Maar vooral boeide de hoofdpersoon en haar gezin me niet heel erg. Het is ook een wat afstandelijke film. En de film toont te weinig om die 130 minuten te rechtvaardigen.

De enige reden is eigenlijk het acteerwerk van Park. Ingetogen, introvert maar niet volledig sociaal onhandig en dat is voor de verandering weleens prettig. Ook al interesseerde mij haar persoon niet, de actrice doet het goed. Maar het redt de film niet. 2,0*.

Ergens halverwege zit een geweldige scène. Het meisje Hae-Mi gaat dansen. Op de achtergrond een Zuid-Koreaanse vlag en verder nog de Noord-Koreaanse bergen, en zij, dansend bij de ondergaande zon en zwoele muziek ontdoet zich van haar kleding. Ongetwijfeld dat de regisseur hier wat mee bedoelt, zoals met zoveel in de film, deels voor mij als niet-Koreaan onbegrijpelijk maar deels ook niet. Dat maakt in die ene scène niet uit echter, want het is vooral als kijkspel geweldig en hij doet iets briljants. Hij laat de muziek ineens wegvallen, waardoor alleen de beelden en het dansen overblijven. En dan valt de warme sfeer weg en wordt het ineens enorm treurig. Het verdriet van het meisje voel je als kijker ook mee, intens. De beste scène van het jaar.

Ik las dat deze film een soort kruising is tussen Hou en Malick, maar dat is dan Hou voor tot die centrale scène en Malick erna. Ik ben meer Hou-fan dan van Malick en ik vond de film tot dat moment dan ook vooral stukken beter en leuker om naar te kijken.

Het eerste uur vind ik geweldig. Mooi rustige beelden van stad en platteland en een leuke romance met een fijne seksscène en vooral het meisje is de film laat elk moment sprankelen. En dat mondt uit in die ene geweldige scène halverwege. Daarna wordt het wat vaag allemaal. Niet dat de film zelf vaag is of onbegrijpelijk, het is al snel duidelijk dat Ben niet echt schuren in de fik steekt maar dat als metafoor gebruikt voor dingen die hij met meisje doet. Of hij ze nu vermoord als hobby omdat hij als rijke jongeman ergens zijn kick uit wil halen of dat hij ze verkoopt voor mensenhandel en zo rijk is geworden, dat wordt in het midden gelaten maar maakt in de basis ook niet veel uit. Ik denk overigens dat het het eerste is (het vermoorden voor de fun) als soort aanklacht tegen de lege levens van de stadsmensen en vooral uit de wijk Gangnam. Fellini toonde zoiets ook al, bijna 60 jaar terug.
Maar het is vooral de manier hoe het gebracht wordt dat de film vaag maakt. Nauwelijks meer dialoog, lange dromerige scènes. En dat is in dit geval minder mijn smaak maar ik vond ook dat het behoorlijk langdradig werd. Bovendien is het meisje, dat het eerste uur deed leven, ook verdwenen. En de stille Jong-Soo kan de film niet in zijn eentje dragen.

Ik had lange tijd een goede 7 staan voor deze film, maar de mooie momenten overheersen achteraf en de film spookt nog wat rond, dus daarop moet ik het waarderen. 4,0*.

Aardig. Niet zo kort hiervoor zag ik Man with a Movie Camera, een soortgelijke docu, alleen richt deze Berlin zich heel expliciet, hoe kan het, over het leven in de grootstad in het algemeen en Berlijn in het bijzonder. Sowieso voor ons kijkers nu is dit een mooie blik in de tijd en van een bruisend Berlijn (ik dacht dat er toen een fikse crisis in Weimar was trouwens) dat nadien helemaal werd plat gebombardeerd. Een dubbele blik in het verleden dus.

Maar waar ik de Russische versie wel knap gemonteerd vond met een goed ritmisch tempo, vind ik deze Berlin soms technisch even knap (sommige montagesequenties voelen al veel moderner aan, terwijl deze film ouder is), maar met mooiere kadreringen en vooral inhoudelijk sterker. De beelden van de stad zijn helderder (de nadruk ligt minder op het technische) en ook de levens van de mensen worden mooi getoond. Daarnaast kiest Ruttman ervoor steeds een bepaald thema te nemen en daar beelden van te tonen. Dat geeft een leuk idee, als je kinderen een ijsje ziet eten, een leeuw een stuk vlees en nette heren in een restaurant. Wel als geheel swingt deze film wat minder en ook duurt het allemaal net iets te lang. Een stille film kan best mooi en intensief zijn, maar gewoon een stad tonen, zonder al die mooie stadse geluiden, ligt mij iets minder. Wel dik voldoende: 3,5*.

Visueel bijzonder, in een oude Europese setting maar met Japanse stemmen en een tekenstijl die van beide werelden leent. Soms visueel wel fraai maar ik ken het veel mooier, het is net niet speciaal genoeg. Maar ook een raar chaotisch geheel dat me weinig boeide en soms ook niet te volgen was (en dan verstrekt het elkaar, het niet boeien en het niet te volgen zijn). De muziek was wel fijn. 1,5*.

Slechts 12 jaar en ouder? Bijzonder. Veel bloed, borsten, vrij expliciete seks en menstruatie in beeld (ik vraag me af dat ooit weleens in een film gezien te hebben, laat staan een animatie). Veel beter dan het eerste deel. Ook dit is echt een deel uit een langer verhaal en bestaat uit enkele kortere sequenties, maar het voelt als geheel toch veel meer aan als een film. Daardoor blijft de film meer boeien. Nog wel als geheel vrij afstandelijk, net iets te lang en de tekenstijl is nu en dan fraai maar die combinatie met cgi vind ik lang niet altijd even mooi. Ook al wordt het bijzonder goed gebruikt, zeker in de gevechten. Echt fan ben ik daar niet van. 3,0*.

Film begint weer leuk en gaat door op deel 2. Alles wat ik daar zei geldt ook voor deze film. Maar dan vertraagt de film ineens, raakt ritme kwijt en komt de film in een duistere Ghibli-achtige wereld waar ik helemaal niets mee kon. Film valt volledig stil en duurt nog een ellendige drie kwartier die me nergens konden boeien. Ik heb toen maar m'n overhemden lopen strijken met dit op de achtergrond, want na een kwartier van die onzin kon ik al niet meer stilzitten. 1,5*.

Ik was verbaasd toen ik de film zag en nog verbaasder toen ik zag welke Oscars deze film won en welke juist niet. Een hele rits beeldjes kreeg de film maar uitgerekend niet voor geluid; die categorie bleef bij een nominatie. Nu had ik deze film al een tijd lang hier liggen maar ik hikte er wat tegenaan. 180 minuten oude film en mijn dvd had geen ondertitels terwijl oude films weleens lastig te verstaan zijn. Maar niets van dat alles. Kraakhelder geluid en ondertitels waren totaal niet nodig. Gelukkig maar want de film is lichtjes geweldig en ik heb er vol van kunnen genieten.

Ongelooflijk hoe zo'n onderwerp over teruggekeerde veteranen al zo snel na de oorlog werd geschoten. En ook vrij raak weet de film dit te brengen. Drie personen met elk hun eigen besognes en 180 minuten de tijd om daar eens goed op in te duiken. Daarbij helpt dat het acteerwerk zeer naturel is (zeker voor die tijd) en daarmee lukte het veel makkelijker mee te leven met de hoofdpersonen. Al met al een boeiende film vanwege het onderwerp maar ook gewoon een fijne film waarbij je als kijker betrokken raakt.

Verder een fraai tijdsbeeld, visueel heel aardig en enkele sterke momenten, emotioneel (als de gehandicapte jongen en zijn vriendin op de slaapkamer zijn en hij aantoont wat hij allemaal niet meer kan maar ook filmisch zoals op dat vliegtuigenkerkhof.

Op bepaalde punten is de film wel verouderd en hedendaagse films zouden me nog meer raken. Maar ik heb me 180 minuten lang ook geen seconde verveeld en dat zegt ook wel dat deze film superieur vermaak is. 4,5*.

Het zal de tijd van het jaar zijn maar voor zulke films ben ik een stuk gevoeliger en milder dan normaal. En ik vond dit filmpje best oké. Redelijk innemende sympathieke personages, Biggs heeft een prima komische timing en het verhaaltje is wel oké. De finale gaat er allicht iets te veel over maar dit ding doet weinig kwijt en is lekker kort dus ik heb me geen moment verveeld en zelfs vermaakt, hoe vederlicht het allemaal ook is. 3,0*.

Spannend was de film inderdaad op momenten wel, en het keek best aardig weg, maar goed zou ik deze niet willen noemen. Het boek van Grunberg waar de film losjes op is gebaseerd ging nergens heen. De film heeft dat iets meer dat het nog ergens toe leidt, maar mist ook een zekere focus met allerlei zijpaden die half worden afgewerkt. Matig acteerwerk ook, hoewel Dchar nog wel redelijk is en Van Leersum een prachtige dromerige maar tegelijk haast fatalistische uitstraling heeft. Erg fijn om naar te kijken, mooi meisje ook sowieso. En ook wel redelijk muziek en af en toe wel een mooi uitziende scène, maar niet heel bijzonder over het algemeen. Hoogtepunt was de vraag 'pubquiz?'. Zo herkenbaar en ook lekker naturel gebracht. 2,5*.

De film duurt vooral veel te lang. Na pakweg een halfuur komen we al op het punt dat het gaat over het drank- en drugsgebruik en wat druk en roem doen met Williams. En eigenlijk zijn de volgende 100 minuten daar een herhaling van. Na ruim een uur begon de verveling wel wat op te treden. Daarbij speelt dat de vertolkingen soms wat vlak zijn, zeker die van Wiliams zelf (dat hij een aap is werkt ook niet echt mee). Het deed me allemaal niet zoveel. De regie toont wel de strubbelingen, de acteur laat het niet voelen. Steve Pemberton als papa Williams doet het stukken beter met een invoelbaar personage - elke scène met hem werkt simpelweg.

Verder qua musical wel oké. Redelijk druk en flitsend en zelfs een scène in ogenschijnlijk één shot (Come Undone) en die stukken werken ook wel. Ook af en toe best goede ideeën en mooie beelden (die auto die in het water plonst, of meer in een muur van water rijdt ofzo). Maar dat alles kan niet verbergen dat de film weliswaar veel wil zeggen en ook redelijk eerlijk is (Williams was af en toe een klootzak) maar ook opervlakig aanvoelt. 2,5*.

Typisch Koreeda, maar hij maakt zich het er wat makkelijk vanaf. De film is prima gemaakt, kijkt lekker weg, voelt zacht aan met die belichting en fijn sound design en enkele (of best veel) mooie kleine momenten (twee mannen die tegen een blikje schoppen met de schemer op de achtergrond). Dat is allemaal prima. Maar ik vond de hoofdplot niet heel boeiend eigenlijk en veel nevenplotjes werken ook niet echt en daar past de toon van de film niet bij. Ik zie liever iets gebruikelijkere situaties in Koreeda's films waar de personages dan ook gaan leven. Ik vond dat ondanks mooi ingetogen spel van de acteurs eigenlijk de film een beetje levenloos blijft. 3,0*.

Aangezien deze serie films van Netflix zou verdwijnen (al komen ze vaak ook weer terug) toch maar eens deze film gekeken. En wat een leuke verrassing was dit. Murphy is iemand die enorm irritant kan zijn maar hier net aan de goede kant van de lijn blijft en daarmee is hij plezierig. Het sfeertje is ook lekker los, leuke personages en vooral een detectiveverhaal dat vrij logisch in elkaar zit. Aanwijzing a leidt naar locatie b om vervolgens weer richting c te gaan. De film is simpelweg geloofwaardig. Ook de actie die erin zit is precies op dat vlak. Tegenwoordig knalt alles grootser en harder maar eigenlijk is hetgeen in deze film zit veel beter. Al met al gewoon een hele fijn film om te zien die te veel hangt tussen komedie en drama om echt grappig of echt indringend te zijn maar als vermaak is de film superieur. 4,0*.

Deel 1 beviel me zeer dus direct doorgegaan naar deel 2. Het eerste deel speelde in de vrolijke naïeve jaren 80, dit vervolg is veel duisterder. Van toon maar ook met de nachtscènes en neonlicht en tonen van Miami Vice. Deels werkt dat prima, hoewel ik juist dat luchtige toontje van deel 1 erg prettig vond. Alleen wist deze film me veel minder te grijpen, helemaal de vinger op leggen kan ik niet maar het verhaal wist me simpelweg veel minder te boeien. Misschien wel omdat deze film een beetje een eigen touch mist. 3,0*.

Slagje minder dan deel 3 en de enige echt zwakke film uit de reeks. De film keert terug naar de luchtigheid van deel 1 (ergens volgt de serie het patroon van Indiana Jones) maar slaat te veel uit naar kluchtig vermaak en Murphy is ook echt irritant. Ook ongeloofwaardig hoe hij steeds weer tevoorschijn komt en zichzelf overduidelijk bij de schurk van dienst presenteert. Waar deel 1 nog een prima detectiveverhaal was, daar lijkt dit deel meer op sommige Bond-films met Roger Moore maar dan wel 10 jaar te laat. De overige personages zijn oké en het gevecht aan het einde in dat pretpark (sowieso wel een geinige locatie) is op momenten enorm geestig maar duurt ook net iets te lang. 2,5*.

Aardige film wel. Ik vraag me altijd af waarom vaders en dochters (of welke ouder en kind ook) altijd uit elkaar zijn gegroeid bij zulke films. Voor de verdere plot is dat helemaal niet nodig en juist als ze goed verbroederd zijn dan kan je ook daar veel mee doen. Jammer. Ook even wennen hoe we nu 20 jaar verder zijn al wordt het sfeertje van toen redelijk gehandhaafd. Murphy is rustiger en daarmee ook beter met af en toe zeer geslaagde grappen. Heel bijzonder is het allemaal niet en na de film ben je dit ding al vergeten maar om lui vanaf de bank te bekijken is dit prima te doen. Visueel met alle moderne technieken wel de fijnste van de vier films, sowieso het warmst qua look. 3,0*.

Nooit Meer Slapen is m'n favoriete Nederlandse boek. Nu leek een verfilming mij bij voorbaat vrij lastig. Het boek draait vooral rond de psyche van Alfred Issendorf en schrijver Hermans zit meer in zijn hoofd dan erbuiten. Dat is enorm lastig te verfilmen en dat lukt Koole dan ook niet. Maar Koole besluit er ook zo'n typisch Hollandse arthouse van te maken, met een camera dicht op de huid en veel stille beelden die enorme zeggingskracht moeten hebben, maar voor mij hebben ze dat nooit. Ik vind dat eerder strontvervelende interessantdoenerij. Die opbouw in het boek was ook beter, en niet typisch met zo'n scène aan het begin waar aan het eind de film weer bij terugkomt. Daar begin ik ook jeuk van te krijgen.

De omgevingen zijn wel fraai. Hermans moest de kale omgevingen tonen middels woorden, Koole kan dat door enkel de camera neer te zetten, maar het wordt zo een enorm saai geheel, ondanks de mooie plaatjes vooral en vak rond tijdstippen van een laagstaande zon. Koole doet er verder namelijk niets mee. Wel krijgen we veel beelden van Issendorf waar veel mislukt, maar als buitenstaander wordt hij zo een vervelend en dom persoon terwijl Hermans hem met veel compassie neerzette. Acteerwerk is navenant, men lukt het niet om er wat meer van te maken. En de titel? Die kreeg in het boek een hele mooie plaats. In deze film totaal niet. 1,0*.

Matig. Nu heb ik nooit een hele sterke band met het boek gehad, maar op zich leent dit zich wel voor een film. Het is alleen wel effectief een kinderfilm geworden die nergens echt leuk wordt en vaak ook gewoon saai. Het is ook een verhaal en wereld waar ik gewoon niet in mee kan gaan. Barnhill vind ik daarnaast maar vervelend acteren. Verder is de muziek ongeïnspireerd en ziet Reuzenland er ook niet heel bijzonder uit. Je mist de magie die Spielberg 30 jaar terug wel in zijn films kreeg, denk aan E.T.

Blijven enkele aardige shots over en zeker de stukken in Londen zijn prima te doen. Daarnaast is dat hele gedoe bij de koningin wel degelijk oprecht grappig en zijn tempo en ritme ook gewoon goed rond die scènes. Had de rest van de film maar minstens dat niveau. 2,5*.

Op momenten wel ontroerend, ook over de lengte wel vermakelijk en erg sympathiek met leuke personages. Maar ook te vaak is de film onevenwichtig. Dan weer zwaar drama, dan weer veel te melige humor die je helemaal uit die sfeer haalt. Die twee uitersten passen niet en botsen ook gewoon wat maakt dat de film nooit heel goed kan worden omdat je steeds uit de film wordt gehaald, en dan vooral uit de dramakant. Die mag op momenten best licht zijn, maar niet met simpele infantiele humor (steeds te laat in de klas, dat soort ongein). Maar over het geheel wel een voldoende want het is al met al wel sfeervol met soms mooie plaatjes en geinige Italiaans popmuziek. 3,5*.

Hangt van de clichés aan elkaar en ondanks veel pogingen tot humor is de film ook nooit echt grappig. De hoofdpersoon is wel sympathiek, sfeertje is oké en sommige scènes (in de kroeg vooral) zijn wel sterk getroffen. Ook enkele goede kapsels en kleding gezien. Maar dat redt de film niet. 2,0*.

Geen slechte film maar wel wat ouderwets en iets te lang. Ergens prima, die lengte, want de film kabbelt lekker voort zonder haast te maken, iets dat best goed past bij de inhoud. Er wordt overal goed tijd voor genomen en je kan eens lekker zitten voor meer dan 2,5 uur klassiek Hollywood-vermaak. Het ziet er ook allemaal geweldig uit, van kleurrijke uitbundige interieurs tot geweldig gebruik van breedbeeld en de kale natuur en strakblauwe hemel. Allemaal heel goed. Maar de film is ook enorm stijf, vooral het acteerwerk. De film draait rond een vete en rond liefde, kortom drama, maar het acteerwerk met af en toe theatraal huilen daarbij helpt niet bepaald. Geen moment leefde ik mee. Ik vond het allemaal wat gezapig ook en nergens echt overtuigend. Ook de saaie Heston en Peck met hun perfecte hoofden pasten niet echt. Simmons is dan echt een positieve uitzondering. 3,0*.

Disneys film van de toekomst. In alles eigenlijk. Nu heeft Disney sowieso een omslag gehad ergens halverwege het vorige decennium na een aantal draken op rij – en ik blijf erbij: ze hebben de scenarioafdelingen van Disney en Pixar omgewisseld- maar nu begint langzaam steeds meer duidelijk te worden welke kant Disney uit gaat. Daar is nog ruimte voor prinsessenmusicals – Frozen was een monsterhit- maar absoluut zeker is dat die brave kant van veertig jaar terug weg is. Dat is ook niet erg, want hoezeer ik die films ook mag, we leven in een andere tijd waarin nauwelijks meer de juiste toon te vinden is om daarmee nog een goede film te maken. Nu probeert Disney dat al een tijdje, maar in het begin leverde dat nog een Chicken Little op, vijf jaar terug al het lichtjes fantastische Tangled. En op een rij een leuke Pooh, Wreck-it Ralph, Frozen en deze bijzonder aardig Big Hero 6.

De film van en voor de toekomst dus. Een film die sneller is, hipper, eigentijds, maar waarin oude waarden niet worden vergeten en de hoofdrol nog altijd is weggelegd voor pluizige beestjes of schattige robots. Ook Baymax is een schot in de roos, hoe hij eruit ziet en vooral hoe hij waggelt. Dat weet Disney nog altijd te maken. De andere – menselijke- figuren zijn minder bijzonder, al zit het haar van Hero wel goed. En zeker het sterke eerste deel dat een stukje weergave van vertelkunst is, is erg sterk. We leren iedereen kennen, de leren de wereld kennen en in een goed tempo komt alles langs.

Maar ook in stijl en inhoud is de film gericht op de komende tijd. De mix tussen Amerikaans en Japans/Aziatisch in steden en personen geeft al aan waar de toekomst ligt: Azië, en dus niet meer richting het Avondland. Nu heet San Fransisco hier al weinig subtiel San Frantokyo, maar op zich zit Disney hier wel juist. De westkust heeft de toekomst, net als de jeugd die al opgroeit met moderne technologie en robotica. Dit alles wordt vrij helder neergezet. Verder kent de film ook een mooi production design van de moderne stad, vooral overal zeer kleurrijk ingevuld en de muziek past prima. Nu blijft Disney op dit punt, vooral visueel, stukken beter dan Pixar. Die laaste studio heeft technisch misschien betere kwaliteit, Disney let veeleer ook op de esthetiek.

Maar ook voor merchandising kan deze film wel helpen om de toekomst in te gaan. In de eerste plaats biedt het einde plaats voor een reeks vervolgen of een tv-serie, en de verschillende personages zijn prima als speelgoed te verkopen, zij het nu meer gericht op jongens (de meisjes hebben Frozen nog).

Niettemin is het wel de minste Disney in jaren. Dat komt vooral door een wat minder tweede deel waarin plot en personages niet meer bestaan, er vooral veel (matige) actie in zit ook de regels van logica lijken te verdwijnen. Het is een animatiefilm ja, maar die autoachtervolging ging me er te ver over, net als de oplossingen die Hero zo snel verzint om de schurk van dienst te verslaan. Dat is lui schrijverswerk. Maar toch, als Disney elke keer minimaal dit niveau haalt gaat het nog een mooie tijd tegemoet. 3,5*.

Geen idee waarom er drama staat bij deze film (ja, omdat MoMe blind IMDB volgt) want dit is in het geheel geen drama maar een volbloed komedie. Een vermakelijke en vrij sterke komedie, maar een komedie niettemin.

Er zit wel af en toe wat drama in verwerkt, vooral rond de persoon van Carell maar dat mag geen naam hebben en had beter gewoon geschrapt kunnen worden. Net als wat ethiek die langs sijpelt die eigenlijk niet echt past in de film. Ja, we kijken naar hypocriete mensen die net zo hard als de banken gewoon winst willen maken en in de film toch wel een beetje de good guys zijn (geinig gegeven op zich), maar laat de kijker zelf zijn oordeel geven dan! Nu valt het nog wel met dat vingertje van de regisseur maar dat soort momentjes passen niet helemaal in de film. Dat de film met 130 minuten net te lang is, en ook zo aanvoelt, verstrekt mijn idee hierover.

Nee, het is vooral een sterke komedie met enkele acteurs die helemaal op hun gemak zijn en een zeker plezier uitstralen. Bale blijft nog net op het randje van geloofwaardigheid maar is wel vermakelijk, Pitt wat kleurloos maar oké, Gosling is gewoon glad (al past hem dat goed) en het is Carell die de show mag stelen. Wat een heerlijke spitsvondige performance. Ook leuk zijn de intermezzo's waarin het een en ander wordt uitgelegd door bekendheden onder eigen naam en juist door heel expliciet met de vierde wand te breken voorkom je moeilijke scènes waarin twee deskundigen elkaar iets gaan uitleggen wat tot het basismateriaal van hun vakgebied hoort. Niet dat alles even vernieuwend was voor mij, maar de manier waarop het werd gebracht met die metaforen maakt dat het ook niet irriteert en zelfs leuk is te zien. Uitstekend gedaan dus. Dat sommigen hier zeggen de film niet te snappen is me dan ook een raadsel. Het wordt allemaal vrij duidelijk gebracht en opgebouwd en waar nodig wordt helder uitleg gegeven. Zo moeilijk was dit allemaal niet te volgen.

Het maakt wel dat de film nergens echt de diepte in gaat, noch in vorm, noch in inhoud. De inhoud blijft ook beperkt tot wat algemeenheden van de markten. Onder zijn flitsende uiterlijk - dat overigens goed past bij de snelle jongens van de bankenwereld maar ook bij de chaos van de hypotheekmarkt- is de film in wezen een mager beestje en eerder een onderhoudende documentaire dan een heel sterke film. Daarom ook is dit geen drama, het gaat nergens over de mensen die hier winst maakten. Ja, de camera volgt ze in wat ze doen, maar je weet nooit wie ze nu zijn. Al is het dus, als gezegd, daar ook niet de film naar.

Uiteindelijk moet je een film beoordelen op wat het wel is. Al met al een fijne komedie, met gitzwarte humor (ik zat vaak met een grote glimlach op m'n gezicht), goed spel, fijne montage (de Oscar gaat hierheen, let maar op) en om eens te zien gewoon leuk. Maar een tweede kijkbeurt heb ik geen behoefte aan. 3,5*

Best charmant en soms ook wel grappig (hoewel nooit echt grappig grappig) maar de film gaat ook enorm traag voorbij en heeft bijna drie films in één, en dat is toch zeker één te veel. Vooral het verhaal tussen Kumail en zijn familie komt nauwelijks uit de verf en hangt er te veel bij, terwijl dit nu net het meest interessante deel is. De stukken met Kumail en zijn leuke vriendin zijn al een stuk beter, maar duren maar een derde van de film eigenlijk en dan de film met de schoonfamilie is nog het best uitgewerkt, waarin je de toenadering heel mooi ziet. En dan ook nog stukjes met Kumail als zijn leven als stand-up comedian. De film zit dus echt vol. Verder wel een prima sfeertje, maar ik zat regelmatig op mijn horloge te kijken hoe lang het nog duurde. 3,0*.

Tegenvaller. Dat komt sowieso door het verhaal dat niet eens heel bijzonder is, maar wel nodeloos ingewikkeld. Als je er dan geen snars van snapt, dan is dat slecht schrijfwerk. Anderzijds zijn de dialogen wel erg lekker en typisch uit die tijd, maar ik kan dat goed hebben. Vooral ook doordat de acteurs er bekend mee zijn en er zeer raad mee weten. Bogart is vooral heel erg Bogart, redelijk in de rol zonder echt veel persoonlijkheid erin te brengen. Enkel zijn Rick in Casablanca steekt boven het gemiddelde uit, verder vind ik hem altijd maar zozo. De dames van dienst zijn allen prachtig (die kapsels!) en vooral het samenspel met Bogart is leuk.

Verder begint de film sterk maar verzandt in stroperige scènes en saaie stukken waar het tempo nooit echt in lijkt te komen. Ook mist de film spanning en opwinding en vooral sfeer - iets dat vooral in een noir belangrijk is, Dat ligt niet aan de muziek maar vooral aan het oersaaie camerawerk waarin eigenlijk helemaal niets zit. Waar zijn de mooie zwart-witcontrasten en diepe schaduwen? Enkel een keer wat onweer dat licht door de luxaflex op de rug van Bogart is aardig, maar dat is erg weinig op 115 minuten.

En ach, slecht is de film niet, maar ook niet goed. 3,0*.