Opinions

Disney neemt ruim de tijd om een verhaal te vertellen - het duurt toch een goede 20 minuten eer meneer in een beer verandert- en dat valt te prijzen. Veel andere Disneys hadden echt soms een gebrek aan inhoud. Alleen jammer dat deze inhoud zo dodelijk vervelend is.

Het begint dan nog wel aardig. De personages krijgen een redelijke uitwerking, al zijn ze verder niet bepaald boeiend en hangen van de cliché's aan elkaar. Als eenmaal Kenai zelf in een beer verandert is de film totaal niet interessant meer. Dat kleine beertje is vooral vervelend, de overige beesten zijn niet grappig en de hele moralistische toon ging me nogal de keel uithangen. De rest kennen we wel, zoals muzikale intermezzo's waarin je mensen of dieren naar elkaar ziet groeien of sterker worden. Gruwel! En dan ook nog eens allemaal aangevuld met die ongelooflijke kutmuziek van Collins.

Wel waren enkele beelden en natuurplaatjes mooi, vooral als de gloed van de zon of het noorderlicht werd gebruikt. Verder vooral vergeten. 1,0*.

Beter dan de eerste film, maar dat zegt vrij weinig, want die was echt een gedrocht. De animatie is wel fraai met de Bob Ross-achtergronden en gelukkig geen tot weinig gebruik van CGI. Verhaal zelf is niet heel bijzonder, maar gelukkig geen herhaling van zetten. Zoals sommigen al zeiden voelt dit aan als een verlengde tv-aflevering. Zeker na 50 minuten is het verhaal wel verteld maar krijgen we dat onnodige gedoe tussen de broertjes beer, die lawine en het meisje dat ook ineens een beer wil worden. En aan het eind zijn de beren en mensen ineens allemaal vriendjes. Tja. Kijkt allemaal wel makkelijk weg, maar boeien of echt interesseren doet het nergens. 2,0*.

Nee, hier kan ik niets mee. Van die typische art-house waar men stil is en moeilijk doet om het stil zijn en moeilijk doen. Maar vooral faalt de film om te vertellen wat het wil vertellen, dat komt in het derde deel waar de film eigenlijk nergens meer hen gaat het meest naar boven, maar ook door Bakema die dan centraal staat maar meer dan stil kijken niets kan. De film is daarnaast ook te afstandelijk en koud om mee te kunnen leven, maar gewoon dat je soms tijdenlang zit te kijken naar mensen die alleen maar stil zijn terwijl daar geen reden voor is en dat een hele film lang, dat irriteert vooral. Voor een sterke Hüller die zich daar met dat woordloze acteren nog wel redt en een bepaalde serene rust nog 1,5*.

Vermakelijk genoeg. Lang niet elke grap is even geslaagd en sommige zijn te weinig subtiel. Goed voorbeeld is in het begin als Brüno het heeft over de tweede Oostenrijker die persona nog grata wordt; een leuk grapje. Een minuut later volgt diezelfde grap, nu met naam van Hitler. En dan is het te obvious en gewoon minder grappig. Ook zijn enkele scènes te duidelijk gescript en ook slecht geacteerd (in het leger) en van veel andere scènes is het nooit echt duidelijk in hoeverre het gescript is, maar die zijn in ieder geval grappig. En aan het eind nog even lekker als hetero naar een stel worstelende mannen kijken. Tegen dat einde sleept het wel wat - eigenlijk is dit na 70 minuten wel klaar- maar die laatste scène vol wereldsterren nog maakt dat de balans positief uitvalt. 3,0*.

De film wordt groots gebracht maar is stiekem gewoon best een kleine film die af en toe wordt opgepompt. De vergelijkingen met There Will be Blood zie ik ook wel, met een zeker tijdsbeeld dat wordt gepakt over enkele jaren en vooral het visuele aspect en kleurgebruik. Maar die andere film is wel oneindig superieur aan The Brutalist. The Brutalist heet dan wel zo en zou over Brody moeten gaan maar juist dat deel sneeuwt wat onder. Brody doet het wel redelijk en geloofwaardig maar weet eigenlijk nooit heel diep te graven. Hij lijkt eerder geleefd te worden en zijn ontwikkeling doorheen de film kwam wat gemaakt over.

De film is anderhalf uur opbouw en anderhalf uur pay off, maar als je dan de pay off verwacht en die komt maar niet dan word je toch wat teleurgesteld. Het deel na de pauze was soms wat langdradig, episodisch ook waardoor ik weinig binding voelde en ik snapte de personen in de film ook niet altijd. De film eindigt een beetje in een nachtkaars. Pearce had de beste rol maar met Jones kon ik weinig. Dat was op momenten echt wel uitzitten.

Visueel wel schitterend, de muziek is ook erg sterk. Al zit ook dat veel minder in het laatste uur. Voorts zijn de oude beelden over de opbouw van de V.S. erg mooi gedaan en mooi verweven in de film. Hetgeen de film over immigranten wil vertellen lijkt het meest duidelijk. Maar het is ook allemaal niet bepaald subtiel, ook niet hoe men naar immigranten kijkt en hoe de American Dream een droombeeld of illusie blijkt. En daar zit een beetje het probleem. De film vol maar weinig genuanceerd en te vol waardoor ik ondanks 200 minuten film niet echt het idee had een verhaal te hebben gezien. 3,0*.

Ik moest denken aan Kurosawa's The Lower Depths en in mindere mate Shoplifters van Kore-eda, beiden regisseurs die ik hoog heb zitten en die twee films vond ik gewoonweg een pak minder. Maar die beide films spelen ook in een zelfde armeluismilieu af en zien meer op verschillende personages. En warempel, ook dit werk van Scola deed me echt niets. Geen idee wat het is maar die personages interesseerden me totaal niet en aangezin de film vooral om hen draait wist de film me niet te boeien. Visueel af en toe wel een mooi shot met de rest van (het rijkere) Rome op de achtergrond en een enkele losse scène of personage wist soms nog interessant te worden maar als geheel te veel oninteressante gebeurtenissen en dan zijn twee uur lang. 1,5*.

Ik weet nog dat toentertijd de titel middels de term 'To kick the bucket' moest worden uitgelegd. Nu 12 jaar later is die term Bucket List echt gemeengoed geworden, dat lijkt me volledig van deze film af te komen. Geinig wel.

De film zelf is een pak minder. Het idee is wel leuk, maar de uitwerking net wat minder. Uiteraard met wat onnodig drama zo richting het eind van de film, maar ook het koppel Nicholson-Freeman werkt niet echt. Freeman is wel prima in zijn standaardrolletje, maar Nicholson is iets te duidelijk aan het overacteren en dat werkt niet met Freeman samen. Hetgeen in de film verder allemaal gebeurt is nu eens wel geinig, maar nergens wereldschokkend of echt bijzonder of geweldig. Al met al is het een beetje een matte film die zo op de achtergrond redelijk wegkijkt, maar ook nergens ontroert of wet te boeien. 2,5*.

Matig einde van Wilders carrière. In de basis kan dit wel wat opleveren, maar dan moet je in het tempo van One, Two, Three werken en niet zo gezapig als nu. Lemmon is nog wel prima en samen met Matthau en de korte speelduur is dit nog wel te bekijken, maar eigenlijk sleept de film zich de hele tijd maar voort en verveelt gewoonweg. Leukste is nog het decor met het gevoel van de jaren 80 heel duidelijk naar voren. Mooie locaties ook met veel zeggingskracht en het brede beeld wordt door Wilder als meestal goed benut. 2,5*.

Denk je: op zich nog een leerzaam inkijkje in het leven van Holly (die zulk en korte carrière had dat je vanzelf niet zo'n vreselijke draak biopic krijgt over jaren en jaren), blijkt dat ook niet helemaal historisch correct. Verder ook vrij duf in elkaar gezet. Af en toe een leuk tracking shot vanuit de regie, en het tijdsbeeld ziet er ook prima uit, maar uiteindelijk is dit een zoveelste biopic die vooral een samenvatting is met weinig inlevende scènes en een wat makke Busey als Holly. Het einde is wel prima, ook niet met tig minuten aan tekst wat iedereen daarna heeft bereikt (die dan het ongeluk niet meemaakten) maar gewoon een simpele tekst. Was de rest maar zo krachtig geweest. 2,0*.

Het laatste halfuur maakt nog iets goed (met die gore en ergens waas dit zo slecht dat het weer grappig werd), maar verder is dit vrij slecht. Lelijk gefilmd vooral door de erg goedkoop aandoende look, en het matige spel werkt ook niet echt. Kennedy kruipt nergens in de huid, speelt een typetje en vooral aan het eind wreekt zich dat omdat zijn ommekeer tot moorddadig gedrag wel vrij plots komt waar je als kijker ook niet zoveel mee kan. Maar toch nog 1,5*, vooral door die éne scène bij de rechter die wel fraai gedaan was.

Heerlijke film. Op momentjes doet de film qua regie zelfs denken aan de meesterwerkjes Uncut Gems en Punch-Drunk Love, qua locatie (op de werkvloer) en gekte en camerawerk, al hebben die andere films dat nog veel verder doorgetrokken en zijn navenant beter. Maar deze Spaanse prent kent dan weer beter humor. Soms gitzwart, maar erg fijne humor, vooral omdat deze voorkomt uit de personages en niet zozeer uit de situaties. Er zitten grappige momenten in omdat wij als kijker inmiddels helemaal mee zijn met Bardem en zijn ergernis, frustraties, angst, wanhoop kunnen begrijpen waarmee de situaties waarin hij komt grappig worden. Het is overigens ook wel Bardem die hier de show steelt. Hij zit in bijna elk shot en draagt de film met speels gemak. Mooi ook dat ondanks alle cynisme Bardem aan het eind toch nog redelijk als winnaar eruit komt, meestal wint de moraliteit, dit keer niet. 4,0*.

Sympathiek, prettige muziek (niet direct mijn smaak maar wel sfeervol om te luisteren), mooie beelden van Cuba. Maar als geheel ook wat saai, net te lang en de interviews zijn ook niet heel bijzonder. Wel fijn dat men vrij rustig en duidelijk praat dat ik toch kan luisteren en met behulp van de ondertitels zo een beetje mijn Spaans bijspijker. 3,0*.

Na bijna 20 jaar weer eens herzien. Eerder dit jaar zag ik Toy Story opnieuw en ik dacht: laat ik dan de oudere Pixars (tot pakweg 2010) eens herzien en dit is dan de volgende op de rol.

Geen slechte film maar wel duidelijk gericht op kinderen en daardoor niet altijd even boeiend. Visueel verrassend met het brede formaat en soms mooie kadreringen en aardig kleurgebruik maar soms ook wel tegen het lelijke aan. Niettemin is er wel nagedacht over de esthetische kant en dat waardeer ik.

Het verhaaltje en de thema's zijn allemaal vrij simpel en weinig origineel en de personages zijn wel geinig maar het zijn er ook net te veel. De score van toen blijft staan. 3,0*.

Aardig, maar niet helemaal overtuigend. Het einde is wel geinig maar ik hield hier al wel de hele tijd rekening mee dat de film die afslag zou nemen en dat Stone echt een alien zou zijn (hoewel ook dat weer metaforisch bedoeld kan zijn). Visueel prima (ook qua design, zeker de moderne chique maar ook kale omgevingen van het huis van Stone en het kantoor), behoorlijk sterk geacteerd ook (Plemons en Stone overtuigen beiden volledig), maar soms ook wat stroperig als geheel. Het is niet dat ik me verveelde maar de film weet niet altijd de aandacht vast te houden. Misschien ook wel omdat het script te vaak naar typische noodgrepen zoekt (de agent die langskomt) en daar originaliteit mist. 3,0*.

Niet mijn soort film. Zo'n typische Nederlandse arthousefilm met veel veelzeggende stille beelden. Althans, dat zou zo moeten zijn maar als kijker voel ik dat nergens. Het is eerder vervelend en nietszeggend, ook omdat de inhoud me maar matig weet te boeien. Mooie innemende rol van Everon Jackson Hooi maar met de vertolking van De Rooy had ik dan weer niets. Wel enkele fraaie plaatjes nog, maar dan kijk ik liever foto's. Een beetje hetzelfde als ik met een andere film had van deze regisseur, al was die film nog vele malen slechter. 1,5*.

Wat een gedrocht van een film, in hetzelfde rijtje als enkele Ritchie-draken zoals Snatch en Lock, Stock.

Ik noem deze films omdat dit qua idee direct door Ritchie geïnspireerd lijkt die zelf op zijn beurt door Tarantino weer is beïnvloed. Het enige verschil is dat Tarantino wel boeiende personages weet te schrijven die net binnen het geloofwaardige vallen waardoor ze wel grappig, oprecht en dreigend overkomen en zijn teksten zijn ook een stuk beter geschreven. In deze Bullet Train wil men vooral heel hip zijn (dat hele gedoe met Thomas de Stoomlocomotief is nergens grappig) maar s dat daardoor nergens. De acteurs weten ook allen weinig van hun rol te maken. Dat duo is irritant vooral. Eigenlijk redt Pitt de film nog een beetje omdat hij wel weet in wat voor film hij zit, en die oudere Japanse meneer straalt nog iets van autoriteit uit. En Joey King is sowieso een favoriet maar ze kan ook weinig met haar rol.

Verder nogal wat zijplotjes die ook vooral hip willen zijn en her en der een verrassing, maar dit is zo'n film dat je weet dat er nogal wat plottwistjes in voorkomen en het is alleen wachten welke de makers precies bedenken. Uiteindelijk wordt dat een gaapfestijn. Geen boeiende personages en slecht verhaal dus, maar ook de actie valt tegen. Vaak rommelig geschoten, in ieder geval nergens bijzonder laat staan spannend (zoals de hele film dat nergens is omdat deze zichzelf nergens serieus neemt) en ondersteund door foeilelijke cgi. 1,0*.

Transformers 6 is een rare subtitel. Dit is geen vervolg, zou wel eventueel als prequel kunnen dienen (maar deel 1 ligt me niet helemaal meer scherp qua tijdlijn en wat erop Aarde al was gebeurd) maar de film is en voelt vooral als een reboot. Zonder Michael Bay, back to the 80s (de film speelt in het schitterende jaar 1987), meer gericht op de personages en de fun en met Transformers die allemaal wat duidelijk eruit zien. Bij Prime zie je ook de voorkant van de vrachtwagen op zijn borst, en de meeste hebben hoofdzakelijk 1 kleur in plaats van een wirwar aan metallic lakken. In de vorige films waren veel van die dingen maar lastig uit elkaar te houden. Dit doet in alles veel meer lijken op de animatieserie van vroeger.

Niet dat dit verder wereldcinema is, maar het is wel met afstand de leukste film uit de reeks en ook wel de beste. Sowieso valt de regie op met af en toe leuke momenten. De heerlijke muziekkeuze (beetje cliché, maar toch), een geweldige cut naar een alarmklok of een fijn moment met muziek op de achterrond waar de scène naast een achtbaan speelt en net als de gitaar inzet komt de rollercoaster langs geracet. Allemaal erg frisse ideeën. Ook de actie is prima in beeld en zeker cgi en geluid zijn geweldig, al was dat in de vorige films ook meer dan goed in orde.

Maar deze film heeft een hart met een fijne Steinfeld (daar ben ik sowieso stiekem een beetje verliefd op) en veel meer waarde en oog voor mensen en minder voor zielloze actie. Niet alles is geweldig overigens. De humor is echt wel hit and miss al wordt het nooit tenenkrommend slecht. Verder qua verhaal en thema's ook wel wat cliché allemaal, en dat doet de film dan geen goed, anders dan de typische muziekkeuze. Maar al met al mogen er hiervan echt wel meer komen. En ach, doe eens gek, 4,0*.

Het ergste op de weg zijn bumperklevers én notoire linksrijders. Dan kan die mafkees wel iets roepen over de maximum snelheid, dan nog had hij zover mogelijk rechts moeten rijden en zat hij evenzeer fout. Met z'n moreel verheven gedrag. Ik weet wel wat zo'n iemand stemt.
Enfin, op momenten is de film wel aardig, en ook goed geschoten, vooral die delen als de auto rijdt. Als actiefilmpje telt dit wel, maar als thriller een stuk minder. De personages waren stuk voor stuk ook weinig bijzonder terwijl een thriller het ook daarvan moet hebben. Die psychopaat is vooral raar en niet eng en Spitzenberger vind ik simpelweg irritant. Pheifer is nog wel oké maar mag weinig anders doen dan schreeuwen. Jammer. Vooral ook door soms dom gedrag van mensen of van die typische momenten dat een mobieltje valt. Dat lijkt alleen in films te gebeuren. 2,0*.

Nadat ik de twee Once Upon A time films een halfje heb verlaagd (America naar 4,5*, West naar 4,0*) was het nu tijd voor deze film die me stiekem nog bij stond als toch wel de betere. En inderdaad, de film krijgt er een halfje bij en gaat naar 5,0*. Ik meen me zelfs te herinneren dat deze film (And For A Few Dollars More) een van de eerste dvd's was die ik kocht. Een film dus die ik al lang ken ook. En het werd een prachtig weerzien.

Alles is wel gezegd over de film. Uitstekend tempo waar Leone de perfectie benadert tussen tempo en traagheid (de film verveelt nooit en gaat maar door zonder stil te vallen ondanks vele stille momenten), goede opbouw, prachtige personages die elkaar echt aanvullen met een Wallach die enorm irritant had kunnen zijn maar precies de balans bewaart en de juiste snaar raakt. Richting het einde wordt de film ook emotioneler en steeds boeiender. Of dat nu het moment met de broer is, bij de brug met die kapitein of de stervende soldaat die en sigaret krijgt. Daar wordt de film menselijk.

Afspelend tegen een prachtige achtergrond van natuur en geschiedenis en ondersteund door magistrale muziek is dit echt een film om te beleven. 5,0*

Wel vermakelijk. Ik houd sowieso van eten en mooi uitziende gerechten en die kwamen vaak genoeg hierin voor. Ook de scènes in de keuken zijn prima. Cooper heeft een wat minder boeiende rol en ook zijn hele geschiedenis voelt wat gescript, maar hij redt zich nog wel puur op uitstraling. Visueel wel oké, de film kijkt aardig weg en het verhaal wordt ook wel goed verteld. Maar echt imponeren doet de film dan weer nooit. 3,0*.

Leuk filmpje. Soms net iets te lang en op en duur houdt de inventiviteit op (weer een hele rits zombies die een zoveelste over elkaar heen buitelen, al was dat vasthouden aan de trein op het eind wel geinig) maar in het algemeen vermaakt deze wel. Personages komen zo uit het grote scriptboek, maar worden sympathiek en rustig gespeeld waardoor ik ze wel goed kon pruimen. Fijn ook dat er veel doden vallen (onder meer mensen die je niet snel zou verwachten) en visueel was het wel oké. Vrij clean maar mooi. En sowieso is de actie enorm sterk geregisseerd, overzichtelijk en met ritme. Dat is prima. Al met al lekker vermaak lui vanaf de bank. 3,5*.

Het is wel het jaar van films over racismekwesties: Mandela is net uit, 42 over de eerste zwarte honkballer een halfjaar terug, en niet lang terug was er nog Fruitvale Station om binnenkort ook 12 Years a Slave te verwachten. En deze The Butler dus - de minste die ik tot nog toe gezien heb.

Grootste fout, als hierboven al vaak aangegeven, is dat de film teveel wil. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar het butlergedeelte is weinig meer dan een kapstok om de complete geschiedenis van de emancipatie van de nigger te tonen. De film begint nog diep in het zuiden op een plantage, en eindigt met Obama als president. Een logische afsluiting, maar al hetgeen daar tussenin is gewoonweg niet altijd even goed.

De sores binnen de familie is niet spannend en vooral de thematiek tussen de accepterende en berustende vader en de rebellerende zoon ligt er nogal dik bovenop. Dat idee an sich is juist zo interessant: de zwarte butler als dienend werker en hoe daarmee om te gaan, maar het wordt allemaal zo zonder enige subtiliteit gebracht. De beelden moeten voor zich spreken. Maar goed, daar is Daniels de regisseur niet naar. Alleen al het eerste kwartier waarin even de hele levensloop van Gaines wordt getoond met voice-over om alles te duiden toont dat Daniels niet genoeg ideeën heeft om dat met enkel beelden te tonen. Dan deed men dat in Pixars Up toch wat beter.

En verder, doordat men zoveel wil vertellen, wordt alles snel afgevinkt en afgewerkt zonder enige uitdiepingen, of dat nu alle belangrijke stukjes uit de geschiedenis zijn van de burgerrechtenbeweging of alle presidenten die even de revue passeren (soms lachwekkende typetjes trouwens). Ongetwijfeld had men beter één van beide stukken kunnen pakken, dan had de film beter kunnen zijn en vooral beter uitgewerkt. Nu is het vlees noch vis, al zijn sommige losse scènes best heel sterk. het is vooral het geheel dat tegenvalt.

Verder is de film ook dodelijk saai gefilmd en gemonteerd zonder enige bezieling. Alleen de rol van Whitaker is echt het noemen waard. Hij weet zo goed en zo kwaad mogelijk binnen de beperkingen een heel mooi meelevend personage neer te zetten. De overige acteurs voldoen meestal wel, alleen is Oprah nogal miscast. Ze doet daar best, maar ze is gewoon geen actrice.

Uiteindelijk neigt deze prent in alles naar de Oscars, jammer alleen dat 12 Years a Slave in hetzelfde jaar uitkomt - daar kijk ik bijzonder graag naar uit, overigens. Voor deze Butler 2,0*.

Hele matige film. Doet een beetje denken aan The Raid of die andere Indonesische film die recent aan Netflix is toegevoegd. Ook die zijn niet perfect want vooral eentonig en duren te lang, net als deze film. Maar deze Filipijnse film is qua actie ook enorm matig. Chaotisch in beeld gezet, mede omdat het in de nacht speelt en zo nogal donker is. Maar ook qua montage en beeldvoering niet heel overzichtelijk. Ik raakte al snel zo het overzicht en de interesse kwijt. En het geweld zelf is ook niet zo lekker over the top waardoor het wat vlakjes is allemaal. Ondanks af en toe leuke muziek en lekker kleurrijke belichting kon ik hier eigenlijk niets mee. 1,0*.

Matig, bijzonder slecht eigenlijk. Oninteressant verhaal, lelijke en goedkope animatie (vooral dat stukje CGI helemaal aan het begin) en nergens dat er ook maar iets bijzonders in zit. Typisch voor tv gemaakt, zelfs de fade-outs waarna je een reclame kan verwachten zitten erin. Enkel het stemmenwerk is de moeite waard, verder heel snel vergeten. 1,0*.

Mooi. Het is vooral de animatie die opvalt, met zoveel details getekend en vooral de poging om het alledaagse te tekenen vind ik zo mooi. Of dat nu tramlijnen zijn, zakken chips of een klaslokaal: juist de animatie geeft iets magisch. Verder wordt er best vaak vanuit een wat vreemd standpunt getekend. Alleen het vele zonlicht soms, alsof de film glimt, is niet altijd even fijn. Doe maar gewoon, denk ik dan, dat is al mooi zat (en dat is juist mooi).

Het verhaal is opgesplitst in drie delen. Zo is dit een mooie coming-of-age film geworden met vooral een aantal sfeerimpressies die o zo veel zeggen. Nauwelijks plot, maar vooral een aantal beelden en kleine verhaaltjes. Dat is best heel fijntjes gedaan en verfrissend om te zien,

Nu is het wel dat deel II een stuk minder is, zowel in verhaal als tekeningen, maar nog steeds prima. En de emotionele impact is ook niet heel erg groot. Overigens maakt het laatste shot in deel III wel heel veel goed, waarin Takari zijn jeugd voorbij is en verder kan in de toekomst. Prachtig eind. 4,0*.

Heel aardig, al zakt de film in de tweede helft wel in.

De film begint met veel sfeerbeelden, impressies haast, maar waarin genoeg narratieve drive zit om niet stil te vallen. We volgen het leven van twee vampiers in het nu en krijgen veel flash-backs om maar aan te geven: er zit een geheim in hun geschiedenis. Dat eerste deel is prima. Het eenzame zwervende bestaan van de twee wordt zo mooi getoond zonder veel uitleg. Dit is ook veel meer een film over eenzaamheid (zeker voor de beide dames) dan een vampierfilm maar ook is het een coming-of-age film. Al wordt Ronan nooit ouder, je zit wel in die periode en moet ooit toch eens haar moeder loslaten en verder gaan met haar eigen leven.

Helaas merk je ook dat het verhalende element de overhand krijgt in het tweede deel. Er moeten losse eindjes worden vastgeknoopt, Eleanor krijgt steeds meer last van haar leven en moet dit via voice-over toch heel stellig duidelijk maken (jammer trouwens, voice-over was niet nodig) en het einde is ook wel een beetje teleurstellend, net als dat geheim dat er ook niet echt is, al is dat ook wel weer verrassend te noemen.

Visueel is het allemaal niet zo bijzonder. Af en toe sfeervolle beelden en fijne belichting, maar de poster (en ook trailer) doet meer vermoeden. Het wat wel wat grauwer gemogen, wat meer kleurrijk licht. Nu zijn er enkel de neonletters en in het begin af en toe wat fraai belichte beelden. Het is dus allemaal net de te braafjes en degelijk.

De pianomuziek is dan wel erg sterk en de kostuums zijn ook prima, net als de leren broek van Arterton. Ook de vele cross-cutting, met Clara en Eleanor die zo apart gevolgd worden maar hen wel als een eenheid toont, is sterk. Verder zijn de actrices prima. Arterton heeft vooral een heerlijk lichaam, maar geeft genoeg body mee om een getroebleerde vrouw te tonen. Het is alleen wel wel Ronan die de show steelt. Met een ijzingwekkende blik constant graaft ze heel diep en haar pijn is voor de kijker ook echt voelbaar. Ze loopt rond als dode, maar met heel wat leven in haar lijf. Ze kan het nog wel dus, want in The Host was ze maar erg matig.

Al met al prima vermaakt, maar het tweede deel had beter gemogen. Interview had een betere verhaallijn, deze film een betere inhoud. 3,5*