Opinions

De eerste en ook veruit de beste saga uit de hele reeks. Allemaal nog vrij down to earth en met enige charme. De afwisseling is enorm, met het korte gevecht met Raditz, de training bij King Kai en het volgende gevecht met eerst Nappa en dan Vegeta. Hier wordt ook nog niet gerekt zoals dat met latere vijanden wel zou gebeuren. De tekenstijl is ook net wat mooier en gedetailleerder dan het vervolg. Maar ook rauwer. Dat geeft net dat beetje extra. 4,5*.

n.b. De Engelse versie kende minder afleveringen, volgens mij vooral omdat die langer waren en dus net wat anders geknipt allemaal, maar ook dat er delen missen.

Al wel beduidend minder dan seizoen 1. Het ziet er allemaal veel saaier en eentoniger uit met vooral de kleur groen, zowel in de bewoners van Namek, als water, als lucht. De hele saga is ook minder actiegebonden en kent veel rustige stukken, al kijkt het wel lekker weg. Verder gebeurt er nog wel genoeg met verschillende groepjes en personen die die kant uit reizen. Zeker het stuk met Captain Ginyu en zijn Force is oprecht grappig en komt precies op het juiste moment als de boel een beetje vastloopt en iedereen maar wacht op de grote schurk Frieza, nu nog een machtig en enge vijand. 3,5*.

Misschien wel het minste seizoen van allemaal. Hoewel ik Frieza wel een fijne schurk vindt, wordt alles veel te veel gerekt. Zeker als Goku op het eind vecht gaat dat maar door, zelf als Namek op ontploffen staat worden die 10 minuten rustig in een aflevering of zes gestopt. Er is dan zelfs één aflevering waarin Goku terugdenkt aan zijn strijd met Frieza, met de volle aflevering alleen maar herhaalde beelden van eerder dat gevecht. Sorry hoor, maar dat is vullen om het vullen. Verder is dit allemaal wat eentoniger, met eigenlijk alleen maar een gevecht met Frieza. Wel kent dit seizoen aan aantal mooie wow-momenten, zeker als Goku Super-Saiyan wordt of gewoon de enorme stijging van power levels (ja, als je jong bent heet dat nog erg cool te zijn). 2,5*.

Wel weer een verbetering na het lang uitgerekte gevecht met Frieza. Hoewel ik het stuk met Garlic Jr een stuk minder interessant vond (en het paste totaal niet bij de rest van de serie) werd het daarna al snel veel beter. Na de tweede afrekening met Frieza komt de opmaat naar het volgende deel met in eerste instantie de Androids. Dit zijn weer originele nieuwe vijanden en de serie lijkt weer op het eerste sterke seizoen. Veel afwisseling tussen actie en rustige momenten waarin men gewoon leeft zonder zorgen (vond ik altijd fijne scènes) en de trainingen. Ook de nieuwe rol van Vegeta is prima en wordt volstrekt geloofwaardig gebracht (al begon dat al in de vorige seizoenen). Dit seizoen had ook weer een beetje ouderwetse spanning, met de vraag wat er voor gevaar zou komen en waarvan je al snel weet dat het zal komen. 3,5*

Aardig seizoen. De eerste afleveringen zijn nog enigszins mysterieus met de komst van Cell maar daardoor wel spannend, de rest is een prima afwisseling al gebeurt er niet veel. Beetje trainen in die time chamber en ondertussen Cell die de wereld teistert. Het is vooral allemaal de opmaat naar het grote gevecht. 3,5*

Net als het derde deel van de Freeza-saga is dit het minste seizoen. Een lang uitgesponnen gevecht dat soms best korter had gekund. Wel is de afwisseling wat groter, kent het een aantal vette Kamehameha's en vooral het slotstuk is uitstekend. Maar daarvoor zit genoeg opvulling. Perfect Cell is wel een schurk met een zekere stijl en dat maakt hem dreigender dan Freeza. 3,0*

Veruit het leukste seizoen na de Saiyan-saga. Eerst dat prima toernooi al in de Hemel en daarna een coming of age-gedeelte met Gohan en het leuke meisje Videl. Echt verfrissend en dit is wat Dragonball Z vaak sterk maakte. Niet de gevechten, maar de momenten dat er niets gebeurde en het vooral sfeerzetting was. 4,5*

Weer een tussenseizoen met de opmaat naar de eindgevecht. Majin Vegeta is wel cool, net als Goku SSJ3 en de fusie tussen Trunks en Goten. De gevechten zijn aardig maar niet heel speciaal en dat had al met al wel wat minder gekund soms. 3,5*.

Na het laatste seizoen is de opbouw prima te zien. De serie bestaat uit 3 grote saga's: Freeza, Cell en Buu. Elke eerste seizoen is het beste met wat voorwerk dat nog niet met de grote schurk te maken heeft en vooral sfeerschepping kent, het tweede seizoen is opmaat naar de grote vijand en kent al een flinke dosis aan gevechten en het derde seizoen is één lang eindgevecht. En vaak is het ook het minste seizoen. Zo ook dit seizoen 9. Buu is wel een sterke vijand met niet de stijl van Cell of de arrogantie van Freeza, maar zo onberekenbaar waardoor deze toch dreigend is. Wel is het gevecht als ook de andere slotgevechten vaak te lang uitgerekt ondanks prima momenten als Vegeto, de Spirit Bomb en de verschillende fases van Buu (en zelfs Buu tegen Buu!). 3,0*.

"Don't mention the War". Wat mij betreft is deze serie, beide seizoenen uiteraard, het summum van de Britse humor. Vooral de aflevering The Germans is legendarisch. Cleese is in absolute topvorm, de overige cast ondersteunt hem daarbij volledig al is het eigenlijk Ballard Berkely als Major Gowen die de show steelt. Afleveringen duren precies lang genoeg en zijn afwisselend genoeg, vooral doordat per aflevering vaak één invalshoek wordt gekozen. 5,0*.

Borduurt voort op seizoen 1. De humor blijft hetzelfde net als de hele basis. Leuk is wel dat Manuel een wat grotere rol krijgt en meer Engels spreekt. Aflevering The Psychiatrist is m'n favoriet waarin Cleese helemaal los kan gaan en toont wat voor perfecte komische timing hij heeft (al doet hij dat in de hele serie). Misschien net iets minder dan het eerste seizoen maar nog steeds de volle score. 5,0*.

Deze hele hype heb ik een beetje gemist. Hoewel wel nieuwsgierig was vanaf het begin wilde ik misschien toch eerst het boek gelezen hebben. Dat is er nooit van gekomen en na veel uitstel dus uiteindelijk dan toch een maand of drie terug het eerste seizoen gekeken toen zelfs mensen uit mijn vriendenkring erover begonnen. En ja, dat wil heel wat zeggen.

Maar goed, onverdeeld positief ben ik niet. Om (positief) te beginnen vermaakt het allemaal wel redelijk, maar dat is vaak met series die kort genoeg duren om je aandacht erbij te houden. En hoewel ik cliffhangers een zwaktebod vind, hielpen ze wel, want ik was toch wel benieuwd steeds naar de volgende aflevering (maar dan weer niet zo direct het tweede seizoen erachter te plakken). Acteerwerk is over de breedte vrij goed, tempo is prima en de hoeveelheid naakt valt te prijzen.

Maar goed, echt geweldig vond ik het allemaal niet. Belangrijkste punt bij fantasy is toch wel dat er echt een wereld wordt gecreëerd waarin je kan verdwalen. En dat wordt het hier nergens. Deels ligt dat aan de losse verhalen met elk hun eigen stukje gebied waar het afspeelt maar allemaal te afzonderlijk om echt een geheel te vormen, maar ook vooral aan het kleine budget dat er was, zeker als je dat per uur film omrekent. Grootse veldslagen worden overgeslagen, de decors zijn allemaal klein gehouden en grote overzichtsshots van steden en landschappen mis je. Uiteindelijk voelt het allemaal net te goedkoop aan om er helemaal in mee te gaan. Eerder de plaatselijke toneelclub die verkleed wat acteert dan dat dit echt een eigen wereld is, in tegenstelling tot die films van een jaar of 13 terug, maar daar was het budget ook een goede vier keer hoger per uur en werd er net wat beter en grootser gefilmd.

Misschien dat ik seizoen 2 nog wel een keer een kans ga geven - men zegt dat het beter wordt - maar op zich nodigt seizoen 1 er niet direct tot uit. 3,0*.

Erg fijne serie toentertijd. De hele wereld die naar voren komt leeft gewoon, het drietal is een leuk stel en Team Rocket is zowaar niet irritant. De sfeer is prima, de omgevingen mooi en als gezegd: het is altijd geloofwaardig en daarmee is die wereld ook echt, en dat is echt de belangrijkste factor. De afwisseling in omgevingen en stadjes werkt ook prima. Verder is dit een serie waarin het Nederlandse stemmenwerk gewoon sterk was. Die vier sterren die ik geef zijn grotendeels gebaseerd op hoe ik de serie toen vond, en dat was wel lichtjes geweldig.Waar de gameboy-game nu zelfs nog meer dan geinig vermaak is, zal Pokémon dat niet meer zijn (ongetwijfeld). 4,0*

Ergens zo rond aflevering 5 kwam de klad er wat in. Dan zit er een aflevering lang weinig nieuws meer in, om vervolgens in de zesde aflevering ineens veel meer op de psyche te vallen, maar ik vond dat binnen het geheel toch wat uit het niets komen. Die afleveringen daarvoor waren vooral veel meer plot en de verslaving kwam maar zijdelings langs. Het meeste nog in de eerste aflevering in dat tehuis. Vooral de passie van de hoofdpersoon - voor in dit geval schaken- wordt enorm sterk getoond. Maar de verdere psyche van haar vond ik minder sterk naar voren komen.

Dat neemt niet weg dat er ook heel veel goeds in zit. Soms heerlijk zwierig camerawerk, mooie decors, kostuums, tijdbeeld en een goed tempo. Meestentijds heb ik me zeer goed vermaakt, juist door die zaken. En het stralende middelpunt is Taylor-Joy toch echt wel. Wat (zeer passend) onderkoeld, maar met een enorme sterke uitstraling. 3,5*.

Dit was eigenlijk heel slecht, maar zoveel jaar geleden nog best vermakelijk. En opvallend veel naakt voor zo'n serie.

Niet heel geweldig. Uiteraard een verhaal dat verteld moet worden, maar soms aan de lange kant terwijl geen van de personages lange tijd echt uitgewerkt werd, dus het bleef allemaal wat afstandelijk. Aparte minserie ook wel wat betreft opbouw de eerste twee afleveringen zijn nog redelijk opeenvolgend met de aanloop in deel 1 en de rechtszaak in deel 2. Maar deel 3 volgt enkele personages jaren later en het vierde deel is haast een aparte film en is puur en alleen gericht op Korey Wise. Dat laatste deel zit vol met clichés - ongetwijfeld waar, maar storend- maar is ook wel het beste deel, vooral door de sterke vertolking van Jerome als ouder wordende Wise.

Wel was het prettig dat het racistische motief nauwelijks genoemd werd. De vijf jongens zijn eerst en vooral vijf slachtoffers, ongetwijfeld met een verhaal dat door de aanklager geloofwaardiger is te maken omdat de vijf zwart zijn, maar die link wordt nergens bewust gelegd en dat is verfrissend en maakt de film op dat punt een stuk beter. Maar de echte reden erachter, toch interessant, wordt weer niet getoond. Tunnelvisie? De wil om te scoren? DuVernay kiest uiteindelijk voor de slachtoffers, maar dat is feitelijk 5 keer hetzelfde verhaal en voor mij gewoonweg minder interessant. Dat maakt niet dat deze miniserie slecht is, maar uiteindelijk wel te lang voor mij. Vooral omdat het visueel allemaal wel erg goedkoop oogt, met veel visueel kale en saaie scènes binnenskamers. 2,0*.