Opinions

Aardig filmpje wel, vooral vanwege het boeiende onderwerp. De film zelf weet niet helemaal of het nu een komedie of meer thriller wil zijn, het heeft van beide wat weg en van beide net niet voldoende. Maar als geheel kijkt het wel weg. Leuk gespeeld, aardig sfeertje, Brazilië uit die tijd wordt prima neergezet en soms oprecht grappig, vooral als men zichzelf begint te zien als een zwakzinnig tweederangs land dat niet eens fatsoenlijk een bokaal kan opbergen en waar de politie en masse op vakantie is. Maar die momenten zijn schaars. 3,0*.

Kijk kijk, dat ik het werkelijk fantastische Christina's World nog eens mag aanschouwen in een film. Jammer dat de film zelf het niveau van dit werk niet haalt, vooral inhoudelijk dan.

Die eerste scène is eigenlijk typerend. De hele geschiedenis wordt middels voice-over even snel met de paplepel ingegoten. Dat is gewoon armoedig schrijfwerk, dat iemand moet uitleggen hoe de wereld in zijn toekomst in elkaar steekt. Laat desnoods dit in beeld staan als tekst aan het begin, zelfs dat is beter, maar eigenlijk zou dat niet moeten en vanzelf in de film duidelijk worden. Middels beeldtaal, middels beelden en belevenissen. Daar is alle ruimte voor, en zulk een lastige geschiedenis was dit nu niet echt. Verder krijgen we een tamelijk standaardverhaal waarvan de clue na goed een uur wel duidelijk is, en dan is het nog een uurtje uitzitten om te weten hoe men de film laat aflopen. Maar echte verrassingen zijn er niet meer.

Production Design is prima verder. Niets bijzonders, zo zien de meeste futuristische decors er tegenwoordig uit, maar de beelden van de Aarde in verval zijn heerlijk om te zien (al vroeg ik me af of dit kan, dat gebouwen niet volledig zijn ingestort etc). Kleurfiltertje erbij voor wat kil blauw en grijs (i.t.t. het verleden in warm geel) en je hebt een doeltreffende cinematografie. De originaliteitsprijs wint het niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Ook een aardige soundtrack die eens wat anders klinkt en A Whiter Shade of Pale is altijd welkom. De actiescènes zien er netjes en redelijk overzichtelijk uit en geven net genoeg schwung mee zodat de film niet gaat vervelen. Ook de sfeer van de desolate wereld is behoorlijk neergezet. En de vele verwijzingen naar ander science-fiction - Solyaris, Star Wars, Matrix, Wall E, ID4, 2001- zijn alleraardigst.

Cruise verder is geen geniaal acteur, maar voor dit soort actiefilms is hij uitermate geknipt. Verwacht geen diepgravende karakterstudie (daar is het de film ook niet naar) maar hij is altijd geloofwaardig en heeft genoeg charisma om de film te dragen. Overige rollen wisselen in niveau maar zijn nooit ondermaats.

Al met al redelijk vermakelijk, maar nooit écht goed en inhoudelijk te simpel om echt indruk achter te laten. 2,5*.

Veel discussie laatste tijd waarin vrouwen worden weggezet als feministen. Daarom des te gekker dat deze film, in ieder geval in mijn bioscoop, zo wordt geframed als vrouwenfilm met vooral trailers voor de film gericht op vrouwen en deze Ocean's Eigt in de Ladies Night.

De film doet weinig kwaad, maar staat op het niveau van Ocean's 12. Echt leuk wordt het nergens, uiteraard weer een of ander geweldig plan dat ook wat toevalligheden nodig heeft om te slagen en ook spannend wordt de kraak nergens. Met aan het eind nog een paar verrassingen. De vrouwen doen het stuk voor stuk aardig met Hathaway echt wel als absoluut de beste van allemaal en de luxe en de pracht van het Met en de juwelen zijn best fraai. Ook wel aardige muziek met een prachtig nummer van Aznavour dat ook prima in de film past. Maar het is ook een film die de aandacht er niet even scherp bijhoudt. 2,5*.

Ozu's vrouwenfilm. Althans, ik heb meer dan een dozijn films gezien van hem maar zelden dat er zoveel vrouwen inzaten en ook in grotere groepen samen. En al helemaal niet al keuvelend. Typisch Ozu, maar dan normaal met mannen.

Niettemin, inhoudelijk wel een minder interessante film van hem. Het vele gepraat (mannen en vrouwen) weet lang niet altijd te boeien. Jammer, want de plot is best eens heel wat anders dan dat we normaal krijgen al blijft familiedrama wel centraal staan. Visueel verder prima en heel af en toe iets bijzonders (zo ergens in het begin als de camera naar voren beweegt richting man en vrouw en zij uit beeld verdwijnen en de camera nog even blijft voortbewegen, dat geeft een zekere spanning alsof er wat gaat gebeuren maar erg tof om te zien sowieso). 3,0*.

Film met twee gezichten. Enerzijds heb je het sterke einde dat spannend is en een bepaalde rauwheid heeft. De actiescènes zijn goed geschoten, zowel dat ze overzichtelijk zijn als dat ze een bepaalde energie herbergen. Maar dat slotstuk is dan weer weinig Bond-achtig en je mist de mooie locaties van het begin van de film. Dat begin speelt dan weer in India, een land waar Bond nog niet was geweest en zo een leuke toevoeging is. De kleuren komen er ook mooi uit en de oriëntaalse sfeer is goed neergezet. Maar de humor is erg flauw, alle clichés van India komen naar voren en maken de film weinig genietbaar op die momenten (dan liever de serieuzere voorganger For Your Eyes Only) en het duurt soms allemaal erg lang. Ook de acteurs zijn wisselend. Moore begint vrij oud te worden (veel actiescènes zijn wel van een afstandje gefilmd om de stuntmannen hun werk te laten doen) en heeft het script ook niet mee. Wel was hij sterk als clown waar hij een bepaalde oprechte angst had (toen hij begon te schreeuwen dat er een bom was - beter zou Moore niet acteren als Bond) De Bond-meisjes zijn ook niet memorabel en ook niet heel knap. De boeven zijn wel aardig, en iemand die dobbelstenen in zijn handen tot gruis maalt hoort sowieso in dit soort films thuis, iemand in het rijtje van Jaws en Oddjob.

Het enige wat echt matig is door de hele film is de vrij rommelige opbouw, waarin van alles gebeurt zonder dat het nu duidelijk is waar dit toe leidt (en het is niet zo'n film die je graag vast wil houden door die informatie later te geven, het is gewoon slecht verteld.) He is wel dat de finale heel behoorlijk is, en ik me niet echt heb verveeld. 3,0*.

Nu ben ik al sowieso geen liefhebber van horror - ik houd niet van schikeffecten, en al zijn die er soms niet wel de gedachte daaraan met de spanning daarbij - , dus heel veel verwachtingen had ik niet, maar deze wilde ik wel zien als redelijke mainstream en de bijzonder aantrekkelijke (rood haar blijft prachtig) Karen Gillan.

Maar goed, op zich is dit best een redelijk originele film. Vooral omdat het geheim van de spiegel deels al bekend is doordat er in twee tijden wordt gespeeld. Zeker in het begin wordt ook leuk met de tijden gespeeld, maar tegen het einde werd dat wel minder en werd het vooral chaotisch waardoor je als kijker nooit helemaal zeker wist wat je nu zag.

Verder is de film niet heel mooi geschoten, maar af en toe leuke camerastandpunten en vooral in het begin sterke montage, vooral met het gespring tussen de tijd, dat tegen het einde wel rommeliger en minder ritmisch werd. Ook is lang niet alles even spannend of interessant en de jonge broer en zus spelen ook beter dan hun tienergenoten wat nooit heel heel goed teken is. Vooral de oude Tim vond ik maar erg matig en vervelend. 2,0*.

Herkenbaar, vooral dat. Het is knap hoe deze film precies de juiste snaar raakt. Een film als deze met deze onderwerpen is uitermate geschikt voor een serieus drama maar het blijkt briljant te zijn om hier een komedie van te maken. Op momenten is de film echt hilarisch met grappen die ik nog nooit heb gezien en situaties die zo uit het leven gegrepen zijn en juist daardoor zo herkenbaar. Kunst met de grote K.

Ik zit zelf nu wel in de leeftijd dat kinderen krijgen erbij hoort (hoewel ik ze zelf niet heb) maar collega's en vrienden en familie om me heen krijgen ze wel dus ik krijg er wel iets van mee. Zo hadden wij een Marokkaanse collega die ter ere van zijn zoontje een schaap meenam naar het werk om te slachten. Ook sowieso mooi om te zien hoe in de film er nog discussie is over de naam van een kind (met mijn ex zei ik altijd: die achternaam gaan we pas echt bepalen na de geboorte) of over de besnijdenis. Ik heb zelf geen relatie met een mohammedaan maar ik kan me het zo indenken dat er na de geboorte daar een prachtig misverstand over kan bestaan, dat je dat in alle hectiek even vergeet het over zulke zaken te hebben. Neem verder de diep psychologische uitwerkingen van de personages, het fenomenale acteerwerk (vooral Harmsen weet echt te ontroeren maar ook Schuurman toont weer aan al ver boven het soapniveau te zijn uitgestegen) en je hebt Godfather-allures met deze film. Verder zijn alle mannen zeer goed uitgewerkt. Ze kunnen niet koken, niet op kinderen passen en rukken zich af op foto's van de nanny. Niets aan gelogen.
0,5*.

Zo, wat is dit een verschrikking van een film. Ten eerste al de regie met die schuddende camera en irritante drukke onnodige montage. Verder bijzonder lelijk geschoten in kitscherige kleuren en matige belichting. Muziek is niets, spel is zo nodig nog bedroevender en spannend wordt het allemaal nooit. Buiten dat, het hele punt van het verhaal, gaat aan me voorbij. 0,5*.

Het leukste vond ik nog het vele Spaans zonder ondertitels en toch dat ik het redelijk kon volgen wat men precies zei; dan hebben die lessen toch aardig zin gehad.

Enfin, verder geen beste film. Het draait vooral om een vriendengroep die nooit een vriendengroep wil worden. Ze acteren vriendschap door elkaar maar elke keer 'gast' te noemen, maar chemie is er niet en geloofwaardig wordt het nergens. Tussen Bakhuyzen en het meisje loopt het dan al een stuk beter, maar ook dat houdt niet over. En de hele film draait wel rond die verhoudingen en faalt dus gewoon. Verder wel een aardige boodschap nog, sfeervolle plaatjes en erg fijne muziek steeds van The Strokes. Het laatste deel is wel het beste nog. 2,0*.

Mijn oud-manager had het altijd over No Talent Ass Clowns, nu weet ik waar hij die term vandaag had. Heerlijk herkenbaar soms die kantoorsituaties. Of dat nu over een printer gaat die niet meewerkt, tot cynisme over nieuwe consultants en bedrijfsopschoning. Die situaties zijn ook veruit het beste. Buiten het kantoor, en richting het einde worden de kantoormomenten steeds zeldzamer, is de humor een pak lager, minder leuk ook. Waardoor de film toch een beetje als een nachtkaars (of als een brandend pand) uitgaat. Het schijnt dat TGI Fridays ook werkte met Flairs maar na deze film er stilletjes mee gestopt is. 3,5*.

Toch wel een mindere Tarkovski. Dat komt vooral door de beelden die vaak niet heel bijzonder zijn. Vooral alle binnenscènes met een statische camera zijn saai. Dan is een bepaald shot wel mooi, maar als dat minutenlang wordt aangehouden en er gebeurt niets behalve wat gefilosofeer om het gefilosofeer, dan gaat dat op den duur vervelen en vooral na een uur begint dat wel tegen te zitten. Er zit ook weinig drama in terwijl daar wel de mogelijkheid tot is. Eén vrouw die wat hysterisch schreeuwt en dat is. Uiteindelijk is dit een film voor het brein en niet voor het hart, terwijl dat laatste je meestal in vervoering meeneemt. Dit soort werken lijken me bij uitstek bedoeld om in boekvorm te gieten. Tarkovski noemt zelfs Dostojevski in zijn films, een schrijver in wiens boeken het wel werkt. Dan heb je romans van 700 pagina's (of meer) met 100 pagina's interessante ideeën maar ook 600 om die te plaatsen. Voor dat drama neemt Tarkovski echter geen tijd. Neemt niet weg dat sommige momenten wel mooi zijn, het eerste uur nog wel goed is door te komen en zeker de buitenscènes er nog fraai uitzien. 2,5

Fijne Ozu, mijn eerste. Zoals ik al las erg licht van toon, te licht eigenlijk ook om echt indruk achter te laten, maar zeker een film die smaakt naar meer van deze regisseur. Mooi ingetogen acteerwerk (vergelijk dat met werk van Kurosawa uit dezelfde tijd), sterke beelden met veel gevoel voor locatie (met oud en nieuwbouw bij elkaar) en gewoon een fijne slice of life. Niet helemaal in focus (dat eerste halfuur staat redelijk los van het laatste uur) maar in dit soort films maakt dat minder uit. De personages zijn warm en heel menselijk en er worden zinnige dingen gezegd die vooral denkvoer zijn voor na de film. 3,5*.

Deze film werd langzaamaan minder en minder. De film begint als fijn sfeerportret. Sprekende veelzeggende plaatjes, prima geacteerd, boeiend, prettige soundtrack. Het tempo is ook goed met wat langere scènes die echter precies lang genoeg duren. De film kijkt heel lekker weg zonder saai te worden. Richting het einde werd de film steeds symbolischer en die lange scène bij dat vuurwerk en bij het meer: daar kan ik weinig mee. Ik dacht op den duur dat de jonge Renko iets als zelfdoding had gedaan en dit een oversteek naar de volgende wereld was. Ik vond het wat vreemd, temeer het einde weer aards is en ze gewoon letterlijk bij een meer was. 3,5*.

Ik vond dit vooral een vermakelijke film. Goed tempo, enkele lieve scènes met het meisje en het beest (cgi had beter gemogen trouwens) en ondertussen inhoudelijk nog een boodschap gebracht. Dat is gewoon goed gedaan op die manier. Ik vond Gyllenhaal wel een vreselijke rol hebben trouwens, maar de rest doet het een stuk beter, al acteert bijvoorbeeld Dano altijd op dezelfde manier. En aan het eind met die al beesten achter tralies klaar voor de slacht was emotioneel ook erg sterk gedaan. 3,5*.

Cultuurkloof. Nu sprak ik vroeger wel eens een persoon die werkt in de uitvaartbranche. Hij sprak altijd met veel liefde over dat vak. Het lijkt me ook ergens wel een heel dankbaar beroep. Daarom begreep ik op momenten deze film ook niet. Ergens weet je (denk je) dan dat dit in Japan dan wel anders zal zijn, maar mijn kennis is daarvoor niet toereikend. Dan wordt het omslagpunt vaak wel mooi getoond, dat als men eenmaal ziet wat er gebeurt dat men dan wel begrip toont, maar toch maakt het de film deels onbegrijpeijk en onmogelijk om mee te leven. Het maakt ook dat dit een zware film wil zijn op dramatisch vlak, maar dat nergens is. Alles gebeurt wel opvallend gladjes. Vriendinlief (die niets anders mag doen dan begripvol naar Kobayashi kijken) gaat wel even weg maar keert snel terug en eens er ruzie kan ontstaan, iets van spanning ook maar, overlijdt net de juiste persoon om dat ontwijken. Nu ja, flets is een beter woord om de algemene indruk weer te geven. En dan soms komt er nog een stukje in voor waar de humor echt totaal misplaatst is. Dan zijn de sfeerscènes in dat dorpje een stuk beter, maar onder de huid kruipen doet de film nergens. Maar goed, de film duurt dik twee uur maar kijkt opvallend makkelijk weg en vermaakt ergens best wel, dus sowieso wel voldoende. Het einde is echter wel cheesy en dat cellospel op de dijk sloeg nergens op. 3,0*.

Deze toonde men als voorfilm bij Coco. Ik schreef bij die film: "Later iets over de film, maar welke volslagen idioot heeft bedacht een filmpje van 21 (!) minuten van Frozen voor de film te plakken. Nu heb ik niets tegen die voorfilmpjes, juist de Pixar Shorts zijn erg sterk en ook dit filmpje was een pak beter dan sommige Pixar Sequels. Maar dan nog, 21 minuten!"

Filmpje zelf is niet heel bijzonder maar ook niet vervelend, tempo is prima en verveelt niet en de liedjes zijn oké. Maar dat is het dan ook. 3,0*.

Ik heb me eigenlijk wel prima vermaakt. Sfeertje is sowieso goed neergezet - vanaf seconde 1 voel je al dat er iets niet klopt. Dat is gewoon goed gedaan. Dan mag het acteerwerk af en toe te wensen overlaten (rare reacties van mensen, Krieps met dat irritant accent, eigenlijk weten als García Bernal en McKenzie wat ze met deze film aanmoeten), worden er kansen gemist (dat einde is wel prima, maar met ethische vragen had nog veel meer gedaan kunnen worden) en is het snel duidelijk wat er aan de hand is (de titel, maar ook dat McKenzie nog niet voorkwam - ergens dacht ik, zij gaat de dochter op oudere leeftijd portretteren) maar als film werkt dit ding wel. Het is vermakelijk, tempo is prima en het gaat er niet te ver over. Daarmee was dit gewoon aangenaam kijkvoer met een heel klein beetje gegriezel maar vooral mystery. Als avondje bioscoop uitstekend dus. 3,5*.

Best aardig, tot dochter Rosario langskomt. Vreselijk mens dat de fijne rustige sfeer weghaalt. Dan wordt het tegen het eind wel weer wat beter, maar juist dat eerste halfuur met enkel het bejaarde echtpaar was gewoon zo fijntjes. Net als de potentie die er is, maar dan had ik dat liever wat subtieler gezien en meer als drama en minder als komedie wat het nu wel een beetje is. 2,5*.

Op momentjes wel heel grappig en een paar keer heb ik hardop moeten lachen, vooral dan als Burr cynisch doet. Maar als hij zich echt kwaad maakt en begint te schelden dan is dat weer echt too much en simpelweg niet grappig. Ook het laatste halfuur is wat matig en de film gaat een beetje als een nachtkaars uit, tegenstrijdig de personages. 2,5*.

De Amerikaanse remake. Professioneel gemaakt, prima aankleding ook maar met af en toe wat belachelijke momenten (dat hele gedoe dat hij uitgerekend met zijn dochter seks heeft is toch volstrekt ongeloofwaardig??). De film is ook iets te gelikt ondanks soms bruut geweld, uiteindelijk blijft het allemaal wat mat. Een fijne innemende rol van Olsen en zij is met gemak de beste van de hele cast. 3,0*.

Fijne film, met een wat grauwe sfeer die langzaamaan wel went en zo ook niet meer onprettig is als in het begin. Soms allemaal wat vreemd en zeker het einde was niet helemaal mijn smaak, maar vaak is dit gewoon lekker om te zien. Mooi beelden, goede muziek, behoorlijk spel en een plot die blijft boeien, ondanks alle chaos. 3,5*.

Inhoudelijk stelt deze Disney niet zoveel voor, zoals de meesten van hen in deze periode, maar audiovisueel was deze Oliver & Company wel erg bijzonder. Eigenlijk waren de eerste 5 minuten nog de beste. Met erg mooie achtergronden -ik ken die stijl ergens van, alleen geen idee meer waarvan- achtergrondgeluiden als pratende mensen, claxons, rijdende auto's en een prettig nummer over het geheel heen gemonteerd. Die stijl blijft wel in de hele film, al wordt de mix met achtergrondgeluiden wat minder (jammer). Ook leuk eens een Coca-Cola-bord te zien. De beesten zijn verder erg doorsnee, net als de slechte en goede boef, het meisje Jenny en de Butler. Je denkt al snel dat dit een afgekeurd script was dat hier en daar is aangepast, maar eigenlijk ken je alles wel. Gelukkig is het wel mooi om te zien, dus een goede voldoende: 3,0*.

Visueel op momenten prachtig in contrastrijk zwart-wit - een verhaal als dit hoort ook niet in kleur maar moet ook wat ouderwets aanvoelen. Het begint al met de eerste shots en het onweer en slechte weer en pikzwarte takken op de voorgrond, maar ook bijvoorbeeld bij dat trappen beklimmen doet de camera goede dingen. En de hele film wel blijft dat soort momenten hebben. Leuk rolletje van Guinness en over de breedte wel aardig gespeeld maar ook duidelijk met acteerwerk van lang geleden dus echt helemaal meeleven lukte mij niet. Richting het eind weet de film daardoor net iets minder te boeien maar veel mag dat de pret niet drukken alleen een echte goede score komt er niet meer uit. 3,5*.

Dit lijkt me nu zo'n film die 70 jaar terug vrij vernieuwend en bijzonder was, maar waar nu op dat vlak weinig meer van overblijft. Wel is dit nog steeds een prima film om te zien die ook op momenten goed gemaakt is, maar zeker op sociaal en psychologisch vlak wat simpel is. Vooral op die vlakken zijn recenter zoveel films gemaakt en beter ook (mede door het acteerwerk dat ook anders is geworden, meer mijn smaak). Niettemin is de film goed verteld. Denk aan zo'n scène dat er een bord staat dat er arbeidskrachten worden gezocht, jochie loopt naar twee werknemers daar en een fade out zonder geluid - als kijker weet je precies wat er gebeurt in pakweg 10 seconden zonder dialoog. En richting het einde wordt de film zelfs nog een beetje meeslepend. Maar tot die tijd is de film ook wat verouderd en afstandelijk. 3,5*.

Dit is echt de beste nieuwe film die ik in meer dan 10 jaar in de bios heb gezien, een beetje een kruising tussen twee van mijn favoriete films maar met een geheel eigen smoel. Enerzijds is dat Antonio's meesterwerk La Notte, vanwege het visuele aspect vooral. Maar veel meer nog doet dit denken aan Hou's hommage aan Ozu, te weten Kôhî Jikô, vanwege het tempo, de sfeerschets in de grootstad waar de stad zelf ook een hoofdrol speelt en het milieu waarin dit speelt. Niet het chique, maar zeker ook niet de banlieus.

Visueel is dit ding goddelijk. Beginnend met (en vaak terugkomend op) de abstracte vormen van de moderne hoogbouw (enkel in zwart-wit is dit zo naar voren te brengen), vaak gedrenkt in sfeervolle beelden van interieurs en verder vol leuke ideeën en vondsten (dat dansje na een goede seksbeurt!). Met drie enorme boeiende personages, allen toch wel buitenbeentjes, een heerlijke no-nonsense sfeer en realistisch aanvoelende ontmoetingen en vooral seks. De acteurs acteren enorm naturel en Lucie Zhang is een ontdekking. Zo'n subtiel lachje van blijdschap als ze net een appje heeft gekregen van een jongen die haar heft laten zitten maar weer contact opneemt, prachtig. De film kent iets van een verhaal, maar is veel meer zo'n schitterende sfeerschets van enkele personen in een gebied in een bepaalde tijdspanne. Dat alles ondersteunt door een zalige electronische soundtrack. Alles voelt als een film van een millenial die perfect de tijdsgeest raakt van dolende dertigers in een grote stad, maar de beste man mag al met pensioen. Razend knap.

La Notte en Kôhî Jikô staan nog een treetje hoger, maar ik heb deze twee keer in de bioscoop gezien en beide keren intens genoten. 5,0*.

Aardig en vooral vermakelijk. De dommigheden moet je even wegdenken, het patriottisme is vooral onbedoeld grappig en cliché volgt na cliché. Het is ook een rip off van Die Hard van jewelste.

Toch heeft de film wel een hoofdrolspeler die dit draaglijk maakt, zit de actie redelijk in elkaar - al is het allemaal net te donker - en de film is hard en bloederig genoeg. Verder duurt de film net te lang en er zitten veel overbodigheden in. Want waarom Butler nu op deze manier uit dienst is gezet? Het is een aardige openingsscène, maar de beste man had toch ook gewoon een dagje vrij kunnen hebben? Want verder wordt met de situatie maar bar weinig gedaan. Wel is het slim geweest om het stuk in het Witte Huis steeds van onderwerp te veranderen. Door eerst de aanval te tonen, dan de redding van het kindje en dan pas het einde geeft dit wel genoeg afwisseling om de aandacht vast te houden.

Overigens vraag ik me af, als dit echt gebeurt, of men de president niet gewoon opgeeft. Ik kan me niet voorstellen eigenlijk dat die ene persoon - al is het wel een klap je leider te verliezen door terroristen- zoveel belangrijker is dan de levens van miljoenen. De film krijgt 2,5*.

Op één mooi shot na, boven een kapotgeschoten stad (Keulen?), in grijstinten waar de camera zachtjes horizontaal beweegt is dit een film die bestaat uit enkele tientallen volledig statische shots in overwegend bruin, beige, grijs. Sommige shots zouden niet misstaan op een fototentoonstelling: sterk gekadreerd en boeiend om te zien, maar even vaak vind ik de shots niet heel bijzonder. Ook hetgeen er gebeurt boeit niet altijd, vermoedelijk ook door de enorme treurnis. Op een gegeven moment ben je er wel klaar mee. Het is fijn als er dan enkele andere momenten in zitten, met 3 jonge dansende meisjes of scènes die beginnen met een focus op persoon X en uiteindelijk gaat om persoon Y. Dan gebeurt er binnen zo'n scène nog wat interessants. Zoals op de vismarkt, waar het shot begint als men vis bestelt en op de achtergrond een ruzie begint waar de aandacht uiteindelijk heen gaat. Maar al met al was dit te eentonig om de volle speelduur, die al beperkt is, te boeien. 2,5*.

Niet zozeer een film maar eerder een verzameling sketches met in elke scène een BN'er. Blijkbaar allemaal vrijwillig en voor Stichting Vrienden van Sophia van het kinderziekenhuis dus iets dat ik wel kan waarderen, al maakt dat geen goede film. Zeker in het begin had ik moeite ermee, vooral hoe men bij UWV omging met een klant. Zo volstrekt niet geloofwaardig - zelfs een komedie moet een zekere mate van geloofwaardigheid hebben om grappig te zijn. De sketches daarna zijn wel beter maar er zitten genoeg stukjes in die niet werken. 2,5*.

Teako schijnt 27 te zijn, maar ziet eruit als een vrouwtje van 57 met die rare lijntjes en bolle wangen als ze lacht. Wat een vreemde manier van tekenen en dat dat niemand tijdens het maken is opgevallen.

De film leunt in het begin veel op flash backs, veruit de sterkste stukken. Een enorm fijn sfeertje bij Teako thuis en vooral op school, al die kinderen in de klas begin echt te leven voor mij als kijker. Even heerlijk wegdromen naar mijn eigen jeugd. Het zijn veel korte momenten, schetjes haast, maar ze werken vrijwel alle heel goed.

Het tweede uur zit meer in het heden, maar is een pak minder boeiend. De natuur en platteland worden nog wel mooi sfeervol gebracht, maar de personages zijn eigenlijk niet interessant en dit deel is meer een lang drakerig cliché. Jammer, want op basis van het eerste uur had de film veel beter verdiend, nu ging dit ding als een nachtkaars uit. Naar boven afgerond nog wel een ruime voldoende, maar het is krap aan 3,5*.

Best heel aardig. De animatie blijft wederom schitterend. Was dit gewoon gefilmd, had het niet zo bijzonder geweest, maar juist doordat het allemaal is getekend geeft dat een betoverend uiterlijk. Die typische realistische stijl in de moderne tijd met treinen, reclameborden of koelkasten vol voedsel, dat blijft mooi. Wel is het zo dat die aandacht richting het visuele vaak langzaamaan vervaagt, door de gewenning en aan het eind weet je niet anders. Ergens is dat jammer dat die verwondering vaak maar een halfuurtje aanhoudt.

Het verhaal is aardig, zij het wat braaf allemaal. Maar Anna was een fijn personage en ik kon me daar best in herkennen. Niet zo extreem als haar ben ik, maar ik trek me ook het liefst terug alleen en vermaak me dan prima. Of vreemde mensen die mij ineens aanspreken, ook niet altijd even fijn. Het stemmenwerk verder is ook prima, fijn rustig gesproken.

Het tweede deel van de film is iets minder, als de nadruk meer op de relatie tussen Anna en Marnie komt te liggen en de grens tussen droom en werkelijkheid steeds meer vervaagt. Daar heb ik niet zoveel mee. En dat is wel vaker bij de films van Ghibli. Bij Spirited Away werd dit mooi opgelost door Chihiro echt een fantasiewereld in te sturen, hier werkt dat wat minder. 3,5*.