Opinions

Kleine tegenvaller. Dan begon de film nog goed met mooie beelden van weerspiegelingen in het water (dat éne shot dat maar omhoog en omhoog gaat!) en wat gepingel van muziek op de achtergrond. Maar die beelden blijven het mooiste en die muziek - die steeds terugkomt- gaat zelfs irriteren. Als één Hepburn in beeld komt, dan gaat het eigenlijk mis, want wat een vervelend mens. Geen idee wat haar bezielde (noch wat de Oscar-commisie bezielde overigens) maar dit overacteren slaat natuurlijk nergens op. Irritant en te aanwezig. Dan maakt Fonda zich er een stuk beter vanaf, al heeft hij ook er wel eens last van, maar hij heeft nog kwaliteit genoeg af en toe heel ingetogen zijn gezicht te laten spreken en dat doet hij dus wel heel goed. Jammer, want het script is dan wel mierzoet, maar kent wel goed geschreven teksten waar je als acteur heel veel mee moet kunnen. Daarnaast is dit een typisch geval van 'man ontmoet jong kind en verandert' maar dan wel redelijk genuanceerd. Fonda had dat immers in zich en verandert niet zo heel veel, slechts een klein beetje.

Verder is het redelijk uit te zitten, als is het echt mierzoet en zeker van het einde kreeg ik bijna braakneigingen (dochter Fonda leek er ook echt nog op het laatst ingeschreven, want daar gebeurt nauwelijks iets mee). 2,5*.

Ergens is het wel verfrissend dat en een iets andere kant uitging na het toch wat tamme You Only Live Twice. Alleen was het wel even wennen, ten eerste door de sfeer maar vooral natuurlijk door de nieuwe Bond. Lazenby heeft wel enige charme en doet het als actieheld heel behoorlijk, maar hij mist persoonlijkheid en vooral als hij one liners gaat spuien gaat hij pijnlijk hard onderuit. Daarnaast is de opzet van de film er één tot een serieus drama, vooral natuurlijk in zijn relatie met de (sterk acterende) Rigg, maar daar wordt toch te weinig tijd aan besteed waardoor dit een beetje blijft sudderen maar nooit echt tot iets moois leidt. Verder is de film ook nergens episch en Bond komt toch vrij snel en gemakkelijk bij de juiste informatie, dus als spionagefilm . Blofeld is dan wel weer sterk gecast, veel beter dan die toony versie in de vorige film. Wel blijft de film goed vermaken en wordt de sfeer steeds beter (vooral bij die Kerstmarkt weet men echt een gevoel op te roepen), al is de finale een beetje jammer met de technische beperkingen (die bobsleebaan zag er niet uit) en nogal abrupt. 3,0*.

Onderhoudende film maar weet genoeg te boeien. Het begin is nogal afgeraffeld omdat het halve universiteitsleven in 30 minuten moet worden gestopt. Voorbeeld: om aan te tonen dat Ginsburg hard ervoor leert zien we haar een keer nog 's avonds aan tafel zitten typen. Alsof de makers dachten: zo, dat is ook weer afgevinkt, volgende scène! Vergelijk dat met de passie die in pakweg een Black Swan zit. En zelfs als het dat niveau niet haalt is dit wel hel simplistisch.

Daarna zakt de film in tempo en komt wordt er stil gestaan bij 1 zaak. Dat is al stukken beter omdat je vanzelf de persoon Ginsburg zo leert kennen zonder dat het afgeraffeld wordt. Af en toe is het wel een film van te veel grootse gebaren en zeker Jones vind ik niet de fijnste actrice die nogal theatraal acteert. Dan vind ik Hammer een veel fijner acteur die vanuit een natuurlijke houding acteert en dat valt minder op en komt harder aan. Qua aankleding is het allemaal dik in orde en hoewel niet diepgravend is de film op momenten inhoudelijk interessant, zeker als het op juridische punten aankomt. Wel mooi om aan het eind de echte Ginsburg nog even de trap op te zien lopen. 3,0*.

Een wat voortkabbelende film waarvan je je achteraf afvraagt: en nu?

We volgen Sal Paradise rond zijn twintigste die met enkele metgezellen reist door de Verenigde Staten van net na de Tweede Wereldoorlog, het begin van de zogenaamde Beat Generation, dit is de eigenlijke autobiografie op film. We zien dus velerlei scènes, waarin men drinkt, blowt, neukt, problemen heeft met opgroeien of verantwoordelijkheid nemen en natuurlijk tijdens het reizen door het land. Wat je krijgt zijn soms erg sterke scènes, maar een verhaal dat het geheel overkoepelt miste ik. Het is niet echt een coming-of-age film (waarin de plot weleens ontbreekt), want je mist een echte verandering in de personen zoals die er pakweg in het briljante Diner (in dezelfde periode, ook zonder echte plot) wel was. Ook een echte narratieve drive tijdens de film is er niet. Ondanks dat de film hele mooie fotografie heeft, een fijne score, goede montage die haast de personen in hun gevoel volgt (druk of rustig), is het geheel nogal langdradig en zeker de laatste scènes (reizen) hadden van mij niet gehoeven, en dan ben je nog geen twee uur onderweg.

Verder wel uitstekend acteerwerk. Sommigen prijzen huppelkut Stewart, maar welgeteld heeft zij één scène echt moeten praten (over gevoelens enzo) en voor de rest moet ze gewoon geil uit d’r ogen kijken. Dat laatste kan ze wel, maar is nou niet per se een kwaliteit. Wat dat betreft doet een Johansson in een Match Point dat nog iets subtieler en overtuigender. De setting was prima, een goed beeld van eind jaren 40, mooie aankleding maar als geheel dus tegenvallend. Wel ruim voldoende, 3*.

Een fijne film om te kijken. Sfeervol in dat nachtelijk New York en dan meer de jazzy kant dan de wilde neon lichten. Vermakelijk ook met een lekkere lichte toon. Dit is gewoon heerlijk kijkvoer waarin Bill Murray uitstekend past. Hij is wel larger than life, zeker naast de fijn naturel spelende Jones, maar hij houdt het nog goed binnen het geloofwaardige. Tegen het einde komt nog wat onvermijdelijk drama zoals in elke film (waarom toch?) dat de film en toon wel enigszins onderuit halen. En echt volledig onder de huid kruipen doet de film ook niet. Wayans heeft nog wel een prettig rolletje, en mooie kledij. Dat is soms ook gewoon genieten. 3,5*.

De eerste 5 minuten moest ik even inkomen met dat schreeuwende kind en was ik bang weer in zo'n overdreven familiedrama te komen. Sowieso vanwege het krappe beeldformaat en een camera die lukraak lijkt te schieten en je niet goed ziet wat er in beeld gebeurt. Dat leek me eerder onkunde. Visueel sowieso nogal saai.

Maar eens na een kwartier als men in de kamer van de rechter zit wordt de film heel veel beter. Die kale benadering past perfect en is haast noodzakelijk hier en als kijker heb je net als de rechter enkel het verhaal van de advocaten en beide ex-echtelieden en kan je zelf meedenken (al zag die gozer er vanaf seconde 1 als een foute narcist uit dus ik geloofde de vrouw ook direct). Goed geacteerd, inhoudelijk interessant en qua lengte ook uitstekend - dit moet niet langer duren. Wel vond ik ook hier visueel de film er wat simpel en goedkoop uitzien. Zelfs in een kale benadering kan je meer doen. 3,5*.

Herzien en een halfje verlaagd. De film zou oorspronkelijk 6 uur moeten duren en dat is teruggebracht tot 3,5 uur. En dat merk je toch wel. Zeker in de tweede helft zitten er toch wat bruuske overgangen die niet helemaal lekker lopen en het ritme uit de film halen. Ook duurt de film dan wel 3,5 uur, dat komt toch vooral door de typische trage stijl waardoor ondanks die lengte toch niet alle personages even goed worden uitgewerkt.

En wat misschien nog wel meer meespeelt is dat het eerste uur (tot en met de lange flashback tijdens de jeugdjaren) zo verschrikkelijk goed is (qua sfeer, beelden, tempo, toon, acteren door de kinderen, emotionele impact, de muziek en dan vooral Deborah's Theme, het kijken naar haar, de eerste kalverliefde, die scène bij de brug etc etc - echt alles daaraan is fenomenaal) dat de film dat niveau nooit meer kan halen. Maar ook dat gevoel dat de film daarna gewoon een normale goede film is in plaats van iets absoluut magisch komt zij nooit echt te boven. Dat stuk in de jeugdjaren is een brok nostalgie en de rest van de film heb je als kijker stiekem ook nostalgie daarnaar als de film weer zoveel jaren vooruit de tijd in gaat.

Nog steeds geweldige cinema en 3,5 uur die nooit vervelen (ik zou de film zonder twijfel zo weer kijken) maar ook een film die stiekem richting het einde een klein beetje teleurstelt op enkele vlakken. 4,5*.

Everybody loves Pussy.

Eén van de betere van Tarantino. Vooral die eerste 2 uur zijn helemaal gemaakt voor mij. Weinig plot maar vooral veel sfeer en meer een slice of life. Dit is gewoon een verzameling van losse scènes die wisselen in kwaliteit, maar genoeg leuke momenten opleveren en ondertussen de vriendschap tussen twee mannen weet te tonen, al wordt het vrijwel nergens echt grappig of bijzonder - dit is zeker geen tweede Pulp Fiction. Alleen het eind is oprecht grappig met die enorm overdreven en bloederige overval.

Dit is ook een veel serieuzere film met weinig hip taalgebruik maar juist opvallend sereen en volwassen. Dan helpt ook mee dat de film er heerlijk uitziet qua production design, het zonnige L.A. voelbaar is door het scherm en waarin behoorlijk wordt geacteerd.

Hoewel sec gezien die hele Tate in deze film niets toevoegt - even ervan uitgaande dat je haar verhaal niet kent en de verrassing op het eind geen verrassing is, maar eerder zorgt voor de vraag wat de rol van Tate nu was- vond ik die scènes met haar er zelfs nog bovenuit steken. Heerlijk kijken hoe zij naar zichzelf in een bios kijkt, een boek koopt, op een feestje rondloopt. Volledig plotloos maar oneindig boeiend. 4,0*

Om maar te zeggen, een mooie tatoeage is een contradictio in terminis. Ongelooflijk wanneer mensen die dingen laten zetten: op vakantie, in een dronken bui, samen als verliefd stel al na een week. Met sommigen heb ik dan ook geen meelij. Bromet weet heel duidelijk dat hij die lui maar gewoon moet laten praten om een vermakelijke documentaire te krijgen. Diep gaat het nooit en na 20 minuten weet je het eigenlijk wel, dus 2,0*.

De tweede verfilming van Pynchon (zij het losjes naar verluidt) door Anderson en de tweede toch wat matige van hem. En of dat toeval is weet ik niet want deze film is wel heel anders van Inherent Vice. Veel rechtlijniger en veel meer gericht op de plot. De film is daarmee ook heel anders dan veel andere films van PTA die veel meer zagen op sfeer en vooral personages (denk alleen al aan de laatste film voor deze - Licorice Pizza was echt een aaneenschakeling van losse momenten maar daarmee een zalige droom als het ware). En die personages leefden altijd en waren eerst en vooral goed geschreven, personen om wie je ging geven.

Niet bij deze One Battle After Another. Personages zijn veelal inwisselbaar, temeer het acteerwerk over de breedte wat vlakjes is. Niet alleen door DiCaprio die heel weinig brengt maar ook veel bijrolletjes. Ja, zelfs Penn en Del Toro zijn toch best wat kleurloos. En zo is dit een film met een hele goede pacing (de 161 minuten vliegen soepeltjes voorbij) met soms mooie dromerige beelden en een fijne sfeer van de Californische binnenlanden maar ook een film die me niet echt raakt. Niet qua personen en niet op filmisch vlak. Ook de thematiek hangt er wat bij en is meer als ondersteuning van de plot dan dat die thematiek urgentie uitstraalt. Zonder de thema's rond immigratie en racisme had je in wezen dezelfde plot kunnen hebben (met wat noodzakelijke aanpassingen).

Ik miste al met al een beetje de wow-factor. Of het droge van de humor van de Coen brothers waar de film op momentjes een beetje naar hint. Twee scènes steken erbovenuit. Halverwege met de inval, die scène zit qua ritme en tempo en beelden en kleuren prima in elkaar. En de achtervolging over de heuvelachtige wegen met sterk gebruik van zoom, daar zitten enkele hele toffe visuele ideeën in.

Samengevat dus wel een vermakelijke film die verre van slecht is, maar ook niet meer dan dat. En dat is bij PTA een teleurstelling. 3,5*.

Qua idee wel aardig maar te episodisch om echt erin meegenomen te kunnen worden. Veel momentjes en scènes zijn ook net te kort om echt te beklijven. Elle Enchanted is wel leuk maar Sturgess te glad, zelfs voor die rol - ik geloofde niet dat Hathaway hem leuk vond. Verder qua sfeer en toon best oké en visueel ook wel aardig. 2,5*.

Na jaren herzien. Hij stond altijd al op 3,5* maar ik wilde hem al een tijde weer eens opnieuw bekijken. Dit ding is toch één van dé films van de jaren 70 en tevens met een gigantisch hoog gemiddelde hier. Ik zal wel wat gemist hebben vroeger? Enfin, ook na deze kijkbeurt blijft die score staan en in zoverre is de film een lichte teleurstelling.

De film is zeker wel het kijken waard. Vermakelijk zelfs zou ik zeggen. De film kent zware thema's maar een lichte toon. Maar hier werkt ook een en ander niet helemaal voor mij. De film is veel meer een metafoor dan daadwerkelijk een geloofwaardig ding. Neem dat feestje aan het eind, alsof dat echt zou kunnen gebeuren door een nachtwacht die mensen toelaat. En dat was wel bij meer puntjes. Daardoor had ik vooral wat moeite met het tempo soms.

Visueel degelijk maar ook wat saai, de muziek is fijn en de vertolkingen zijn mooi. Al die figuren gaan stuk voor stuk leven, al blijven de meesten ook daarmee net iets te veel karikatuur. Iets dat geldt dus voor de hele film. Omgekeerd maken die vertolkingen er wel een fijne prent van en soms is dat ook goed. 3,5*.

Veel beter dan ik mij herinnerde. Vooral het begin was erg sterk met nauwelijks tekst maar des te meer beeldtaal, een oprechte en leuke ontmoeting tussen de baasjes en een goed tempo. Ook kreeg iedereen netjes zijn plek en met bijzonder weinig beelden is er toch een redelijk compleet beeld ontstaan van de honden, de baasjes en hun samenwonen. Dat het tweede deel wat saaier is, is jammer maar er waren genoeg sterke scènes die het zeker draaglijk hielden. Vooral de honden die elkaar alarmeerden was erg goed.

De tekenstijl was wel heel aardig in vooral de achtergronden. De bewegende objecten vond ik minder goed, vooral in combinatie met de achtergronden; die dus echt als een doek erachter te leken geprojecteerd. Ook de overdreven manier waarop auto's rijden slingerend over de weg los van elke zwaartekracht kan ik niet echt waarderen. Verder prima stemmenwerk en een leuke jazzy score. 3,5*.

Saai, dat verhaal. Visueel af en toe best oké, sfeervol in beeld en geluid en ergens in de basis wel een leuk filmpje. Maar het is nogal doods allemaal. Personages wisten me niet te boeien en dan zijn die ongeveer 75 minuten zelfs nog aan de lange kant. Dat gedoe of die twee ouderen een latere versie van zichzelf waren lag er de hele tijd dik bovenop, maar is wat flauw uitgewerkt, maar er had sowieso meer mee gedaan kunnen worden. 1,5*.

Wat een lage ratings hier want dit was gewoon erg fijn bioscoopvermaak en een prima komedie - ik heb vaak genoeg moet lachen en de film is gewoon leuk om te kijken. Het zomerse sfeertje van L.A. wordt goed gebracht mede door de goede keuze voor locaties. Beide hoofdrolspeelsters zijn prima (Palmer is sowieso fijn en door SZA ben ik positief verrast) en ook veel bijfiguren zijn vermakelijk.

Het had soms allemaal nog wat scherper gemogen en de film begint richting het einde wat voorspelbaar te worden en begint ook wat slepen (als de komedie wat wordt losgelaten en het drama iets meer toegelaten). Maar ondertussen doet deze film waarvoor ik van films houd. Hij brengt me even naar een andere plek en laat me daar heerlijk toeven. 3,5*.

Drive. Toch wel voor mij één van de grootste verrassingen van de afgelopen jaren. Ik keek dan ook erg uit naar deze nieuwste van Refn die nog gestileerder leek. Maar toen enkelen die films als Spring Breakers hoog waardeerden ook deze, om haast dezelfde punten, ook sterk waardeerden begon ik te twijfelen.

Ditmaal kiest Refn voor Bangkok. We volgen een man die Amerika ontsnapt is en hier in het criminele milieu zijn geld verdient. Als zijn broer wordt gedood moet hij zijn broer wreken. De vraag is: lukt dat? Daarmee geeft Refn een bijzondere inhoud over een man die twijfelt, een man die zich niet thuis voelt in het milieu waarin hij verkeert. Voor mij is deze film echter niet zozeer een film over Oedipus, Freud of eender welke wraak dan ook, maar eerder een statement van Refn over de nieuwe verhoudingen in de wereld. Het Westen dat een tijdlang haar gang kon gaan, dat sterk lijkt en een grote bek heeft, dat anderen ongestraft kon misbruiken. Die tijd is voorbij, Azië slaat van zich af en zelfs diegenen die niet willen vechten worden onschadelijk gemaakt. Neen, Azië wordt onze nieuwe overheerser zoals wij jarenlang daar mensen hebben uitgebuit.

Maar goed, die inhoud is leuk voor het babbelen na de film, wat echt opvalt is het audiovisuele. De film kent net genoeg narratieve drive en intrigeert net voldoende om de aandacht er bij te houden; de beelden doen de rest. Refn werkt heerlijk met kleuren (enkel blauw, groen en rood trouwens) en maakt zo prachtig verstilde beelden – moderne kunst haast dat doet denken aan Mondriaan. Lange shots, goed gekadreerd en je merkt dat overal over nagedacht is voor een juist evenwicht. Overigens vond ik de buitenscènes, ook overdag, zowaar nog mooier. Perfect wordt de broeierige sfeer van de urbane jungles in Zuidoost-Azië weergegeven. Met de louche winkels, straatventers, etenstentjes langs de weg en de temperatuur die zelden onder de 20 graden komt. Je waant je direct in die tropische sferen. Verder is de score erg sterk, vooral in de vechtscène en de allerlaatste scène als de muziek invalt waar je een slaggeluid van een kapmes verwacht.

De acteurs helpen soms ook. Gosling is uitstekend als stille man, beter nog dan in Drive. Zijn mimiek en gebaren laten hem echt leven. Je merkt zijn twijfel, je merkt zijn ontevredenheid. Die is geen acteren maar één zijn met je personage. Ook Pansringarm is heerlijk - geen echt mens uit onze wereld maar eerder iemand die zo uit een prent van Tarantino komt wandelen. Wel is hij altijd eng en bevreemdend, precies wat wordt verwacht voor die rol. Verder zijn de Thaise meisjes mooi (zeer zeker Mai) en valt enkel Scott Thomas echt door de mand. Ze is nooit geloofwaardig als drugsbaas, ze is nooit oprecht als ze vuil spuit uit haar mond. Ze lijkt zich totaal niet op haar gemak te voelen in die krachtige rol. Dit is het tegenovergestelde van Gosling: je ziet iemand acteren en nooit echt zijn.

Nee, even was ik bang op een nieuwe Spring Breakers, maar Refn voldoet volledig aan de verwachtingen. Inhoudelijk sterk, visueel zo goed dat er genoeg momentjes van genot inzitten en interessant genoeg voor daarna. 4,5*.

Best aardig, maar wat futloos. Op momenten ook wel met een sterke regie en fijne muziek, maar het uiteindelijke verhaal werd ik niet enthousiast van. Lange tijd lijkt het een simpele romcom maar aan het eind moet er een vreemde twist komen. Redelijk spel verder van Brosnan die op zo'n plek helemaal goed zit en Bridges doet het niet onaardig, maar ik stoor me wat aan dat type personage dat we nu wel kennen. 2,5*.

Vooral mooi, met een heerlijke hypnotiserende gitaarsoundtrack door de hele film heen, soms best leuke shots en vooral een fijn sfeertje waarin Swinton en Hiddleston helemaal op hun plek zijn. Verder een aantal leuke verwijzingen naar hun lange leven en enkele mythes, en Wasikowska is altijd fijn om naar te kijken. Verder ook mooie locaties, zoals dat koffiebarretje in Tanger of een Detroit dat langzaamaan te einde geraakt. Maar toch wist het me niet altijd evenzeer te boeien of echt te raken. In The Two Towers (geloof ik) zit een scène over Arwen die alleen zou achterblijven op een lege Aarde. Wat dat voor gevoel geeft in minder dan een minuut probeert deze film over twee uur, maar lukt gewoon niet helemaal. 3,0*.

Film begint wel aardig maar weet na een halfuur eigenlijk niet meer te verrassen. Dit is een zoveelste avontuur met een hoop matte actie aan het eind met een hoge geeuwfactor. De broers als hoofdpersonen zijn wel oké, maar ook met alle clichés van dien en ik vond die wereld zelf ook geen hele overtuigende. Althans, ik snap niet waarom dit rare wezens moesten zijn met menselijke eigenschappen en producten. Daar kan ik niet zoveel mee. Visueel soms ook graflelijk, hoewel technisch wel in orde. Maar het blijft soms ogen als een computerspel die animaties van Pixars, althans dat is de associatie die ik heb. Dat is veel kritiek maar zo erg was de film nu ook weer niet. De film begint vermakelijk en er zitten genoeg aardige losse momenten in. Nog wel 2,5*.

De beste van Nijenhuis. Vooral het eerste uur is best oké door te komen. Het is nonsens, maar dat weet men zelf ook en je merkt dat men dit ook wel als parodie bijna brengt. Wel kitscherige parodie, maar toch. Het maakt het op momenten genietbaar. Daarbij helpt dat de acteurs best sympathiek zijn, zeker Jim Bakkum kan ik best hebben, maar zelfs Fischer irriteert niet. Ik denk dat ook meehelpt dat de personages meer normaal lijken dan andere films van Nijenhuis en in tegenstelling tot veel andere romcoms is de locatie verfrissend, gewoon een provinciestad en niet hip Amsterdam. Op een luie donderdagavond kijkt dit extreem makkelijk weg, en dat is soms voldoende. En dat meisje Barbara Sloesen is trouwens wel bloedmooi zeg.

Alleen daarna komt er meer drama bij wat ten eerste minder interessant is - het is allemaal de bekende weg verder - en de acteurs zijn er ook niet naar. Laat Bakkum lekker sympathiek zijn, dat doet die prima, maar laat hem niet emoties acteren. Verder als film matig op elke vlak, maar als dat eerste uur was doorgetrokken was dit zowaar richting een voldoende gegaan puur op entertainment. Helaas gebeurde dat niet. 1,5*.

Dit is niet goed. Matig geacteerd, redelijk binnen de lijntjes en de stukjes rond seks en toestemming zijn iets te nadrukkelijk verwerkt. Visueel ook vrij matig. Maar toch, ik heb me niet eens per se verveeld. De film verloopt gladjes en die film duurt niet lang met de anderhalf uur die ze heeft maar is ook voor mijn gevoel zo voorbij. 2,0*.

Na De Beentjes van Sint-Hildegard onze vriend Nijenhuis toch nog maar een kans gegeven. Nu durf ik wel te zeggen dat hij een kundig regisseur is maar die ook niks extra's brengt en met een slecht verhaal en vervelende personages toch weer een vreselijke film aflevert. Visueel oogt het als een simpele tv-film. Zeker daar in de zon van Miami of bij nacht in het neonlicht, daar is echt wat mee te doen. Nijenhuis doet er niets mee. Inhoudelijk weet de film ook weinig te boeien. Bakkum kan ik wel hebben, al gaat zijn personage nooit leven. En zo loopt dat voor de rest van de film. En Martijn Fischer is gewoonweg strontvervelend. Ook de dansmoves zijn alle maar matig en weinig boeiend en de camera doet er ook niks mee. Dan blijft er weinig over en zijn 115 minuten er wel enkele te veel. 1,0*.

Aardige film wel. Soms mooi getekend, al ben ik meer fan van stadspanorama's dan de natuur, dus al snel was de film voor mij op dat vlak minder interessant. Maar het is wel een lieve film waarin juist de kleine momentjes fijn zijn en vooral het opgroeien van het dochtertje mooi is neergezet. Het zoontje vond ik minder boeiend, dus ook daardoor werd de film naar het einde toe minder doordat de focus wat meer op hem kwam. Sowieso is dat laatste halfuur wat vreemd met die moeder die maar door het bos blijft lopen en roepen. Maar ik heb me in die twee uur niet verveeld, maar ben ook niet echt meegesleept. Naar boven afgerond 3,5*

Sterk, en wat het doet, doet het goed alleen is het jammer dat de film zo kort is. Daar had meer mee gedaan kunnen worden. Sowieso is Weeber sterk en geloofwaardig al krijgt hij ook maar een half script. Uiteindelijk krijg je op het eind de verplichte scène waar hij alles loslaat, maar tot die tijd is dit een prima film. Mooi sfeertje van een dorp, maar ook van een persoon die terugkeert in die benauwde wereld van zijn jeugd maar ook van zijn (tokkie)familie waar hij niet helemaal meer thuis lijkt te horen. Veel beelden met zeggingskracht ook vooral door de uitstekende locatiekeuze en daarnaast enkele fraaie shots (als Weeber even de fiets pakt bijvoorbeeld). Maar er zat af en toe ook wat overbodigs in. Dat gedoe rond die vader en broer in de bak was volstrekt nutteloos en men had een betere reden kunnen verzinnen voor de terugkeer naar je dorp (die communie van nichtje Alicia an sich was ook een prima reden geweest). Dan had je die spaarzame tijd kunnen gebruiken voor Weeber en zijn demonen want meer tijd daarvoor had de film echt goed gemaakt. 3,5*.

Best aardig. Onthaastingsfilm een beetje. Niet alles is even boeiend, maar dat kabbelende tempo past prima, met mooie shots van de Amerikaanse natuur en een prima sfeer uit die tijd. De aankleding is daarnaast een pluspunt, dat een beetje rauw realisme geeft waarvan je wel wil geloven dat het er in die tijd allemaal echt zo uit zag. Het is voor mij een collage van losse scènes, de één boeiender dan de ander, maar als geheel goed te kijken. De prima shoot out op het eind is typerend. Begint goed, maar gaat te lang door waardoor het dan weer begint te slepen. Leuk eens gezien te hebben, maar geen tweede keer. 3,0*.

Heel aardige Ritchie, ik denk zelfs zijn leukste. Ik vind de stijl van Ritchie vaak ergerlijk, veel te hip ook. Maar hier is daar allemaal geen sprake van en daardoor is dit ding veel beter te pruimen. De film is rommelig verteld, dat wel, zonder eigen smoel en volstrekt inwisselbaar maar om een keer gezien te hebben oké. Redelijke locaties, goed tempo (er gebeurt altijd wat, informatie wordt verteld terwijl men onderweg is, geen hogeschoolcinema maar wel effectief om niet te vervelen) en af en toe leuke ideeën in actiescènes (vooral de muziek dan) al knalt de film nooit echt. Statham gaat iets te veel op de automatische piloot, Grant is leuk, Statham's compagnon Malone is een beetje kleurloos en Aubrey Plaza is gewoon erg genietbaar, al vond ik die seksuele referenties van/richting haar dan weer nergens op slaan. 3,0*.

Heel Brits. Dus goed gemaakt maar ook te degelijk. Als er al iets van een conflict kan ontstaan dan wordt dat direct weggepoetst: de film moet niet ineens spannend worden naturlijk. De aankleding is fraai, acteurs zijn prima, de muziek is oké en zeker 90 minuten is dit als kijkvoer heel behoorlijk. Maar uiteindelijk duurt de film te lang. Ik vond dat na 90 minuten het verhaal wel klaar was. En dat laatste halfuur wordt dan een beetje afgeraffeld ook, daar waar daarvoor juist wel mooi de tijd werd genomen. Ook het verplichte stukje liefdesdrama was weinig bijzonder en haalt nogal wat vaart uit de film. 3,0*.

Twee uur lang vrij briljante cinema. De hele opbouw, het tempo, het visuele (niet heel speciaal maar mooi genoeg waar zeker de omgevingen prachtig zijn) en vooral de spanning. Ook worden inhoud, theorie, politiek, drama en bovenal bombast perfect gemixt. Je snapt Oppenheimers psyche, je begrijpt de bedoelingen, je voelt dat de film gaat om iets belangrijks. Ook de muziek is fijn en doet op momenten zeker denken aan There Will Be Blood. Er zit echt heel erg veel goeds in en ik zat volop te genieten. Zelfs de uiteindelijke ontploffing van Trinity is spannend terwijl de modale kijker zal weten dat die test gewoon gelukt is.

Daarna echter een uur een pak (en dan echt een heel pak) minder. Ineens draait het meer om politiek dan om de persoon Oppenheimer. Althans, zo voelt het wel. Ik zie echt wel dat Nolan ook (of juist) bezig is met de kwellende gedachten van Oppenheimer maar er is veel meer en de film mist focus daar. En hoewel los gezien dat stukje politiek best boeiend is past het niet bij de rest van de film en zou de film niets missen als dat deel zou zijn weggelaten.

Maar goed, er zit genoeg moois in. Sowieso twee uur absolute topcinema is meer dan de meeste films tonen. De acteurs zijn prima met een excellerende Robert Downey Jr en een ijzersterke Murphy. Helaas dat de film als een nachtkaars uitgaat. 4,0*.

Best oké. Zeker het eerste uur is erg fijn. Mooi hoe die relatie en het leven van Neeson en Manville wordt getoond. Twee mensen die af en toe woorden kunnen hebben maar duidelijk van elkaar houden. Er heerst ook echt een goede chemie tussen hen. In het slot komen er helaas wat kleine zijplotjes bij die de aandacht weghalen van dat centrale koppel en dat maakt de film gewoon wat minder boeiend, iets te veel gemaakt komt het over. Als geheel zeker een dikke voldoende maar een uur lang zat er nog een beduidend hogere score in. 3,5*.

Nee, dit vond ik niks. Verhaaltje is een mengelmoes van eerdere films, zoals Kappeuter ook al terecht opmerkt. Maar het weet niet echt te boeien, brengt niets bijzonders mee en is gewoon wat saai. Ik vond de personages ook nergens echt tot leven komen. En de film is soms te schreeuwerig (als het nog geen stadaard drukte van Illumination gelukkig). Ook de animatie is erg mager, zowel qua details als qua design. 1,5*.