Opinions

Vooral een ijzersterk eerste deel. Verstild, rustig, met mooie strakke beelden en fijne felle kleuren. Echt zo'n film die heerlijk wegkijkt en je gewoon als kijker passief alle verrichtingen volgt van dat hofleven in het klein. Je krijgt ook een vrij goed idee van de dagelijkse beslommeringen. Leuk is ook dat de film ergens in de 20e eeuw speelt, maar het zou zomaar 400 jaar eerder kunnen zijn. Verder ook sterk geacteerd waar men zonder veel te praten veel zegt.

Het tweede deel met meer drama en meer dialoog is een stuk minder. Die sfeer uit het eerste uur verdwijnt en ik kon ook niet helemaal meegaan in enkele beweegredenen. Jammer, nu slechts 3,5*.

Geen bijzondere film, maar ook geen misbaksel. Grootste fout is de casting. Tom Hanks loopt er een beetje verloren bij en met z'n gekke kapsel neemt hij ook niet de moeite geloofwaardig over te komen. Al wordt dat naar mate het einde vordert wel iets beter. Jean Reno heb ik weleens beter zien doen en Audrey Tautou was gewoonweg een drama. Alleen degene die Silas speelde en McKellen waren meer dan goed. Zij brachten wel dat vuur en passie dat ik vooral bij Hanks miste.
Ook het drukke camerawerk vond ik mateloos irritant. Het was doelloos en onnodig. Het lijkt zonder reden gedaan te zijn, of Howard wilde de film episch laten lijken. Dat is jammer want een enkele scène zit goed in elkaar. Het achteruitrijden in die kleine auto (al had het niet gehoeven van mij) was een knap stukje in elkaar gezette cinema. Ondanks druk cameragebruik en zeer snelle montage was er geen chaos. Wie waar reed was constant duidelijk Goed gedaan. Ook de laatste scène zag er mooi uit waarin dat beweeglijke wel functioneel was. Verder was belichting en montage prima in orde was de film zeer ooglijk.
Het script laat wel veel steken vallen. Wat deed die priester met dat koffertje. En sommige raadsels waren zo snel opgelost, dat was in het boek een stuk beter gedaan. Daar zat meer spanning in de film.
De film verliep verder wel snel, heb me ook niet verveeld, maar vooral geërgerd.
Net een voldoende 2.5*

Lang, vooral lang. En traag. Bij het verlaten van de zaal vroeg iemand wat ik ervan vond. Ik zei dat er wel anderhalf uit hadden gekund. 'Twee misschien wel', zei die ander. Want hetgeen Bo wil vertellen rechtvaardigt niet die 230 minuten, en dan kiest hij voor een extreem trage benadering met shots die maar duren en veel van die stiltes die vallen en geen moment geloofwaardig voelen maar extreem gemaakt. In het begin is dat al, waarna het na goed een halfuur wel veel beter wordt om vervolgens weer in traaaage ellende terug te keren.

Jammer. In potentie wel een mooie film. Halverwege zit ook een periode van 1,5-2 uur die wel erg fijn wegkijken met die zwevende steady cam en heerlijke montage, waar ook wat meer kleur in de film komt en de personages zowaar interessant wordenen niet volledig hangen in misère. Overigens niet zo interessant dat ik ze graag elke keer in close-up wil zien. Sowieso is dat jammer dat je de hele tijd tegen iemands hoofd of rug aankijkt terwijl. Terwijl de omgevingen enorm boeiend zijn met die - van zichzelf al - kleurloze kale betonnen stad. En als je al wat kan zien, kiest de regisseur voor letterlijke focus op de personages en worden die mooie achtergronden wazig. Dan gaat het ook storen dat alle kleur eruit is en wordt het visueel gewoon saai. Afgerond naar boven 2,5*.

Fijne film. Sowieso leuk hoe de film eerst mierzoet is, meer richting het RTL-dinsdagavondrama, om daarna in een gruwelijke horror te veranderen. Visueel wordt dat ook gevolgd, met kitsch muziek en roze kleuren in het begin tot een palet dat aan het eind alleen maar zwart is met een hoopje mens op de marteltafel nog net aan belicht. En beide onderdelen werken an sich, beide werken ook samen. Dat is knap. Gek ook, want zeker die melodramatiek in het begin ging er weinig subtiel op, maar werkte toch.

Enfin, het martelen zelf is dan weer iets minder. Een aantal leuke originele martelingen, maar ik heb het wel eens explicieter gezien en de meeste zijn toch wel bekend terrein. Het duurde zeker een minuut of tien te lang om echt boeiend te blijven. Niettemin voelde je het als kijker allemaal wel. Wel is het jammer dat vanaf minuut één zo ongeveer al duidelijk was dat broer Tommy er iets mee te maken moest hebben. Daarvoor was zijn rol net iets te dom geschreven. Maar dat mag de meeste pret niet drukken. 3,5*.

Vooral saai en richting het einde neemt de film ook wendingen die weliswaar verrassend waren maar mij ook niet bepaald trokken. Om eerst veel in die flat af te laten spelen en je zo meeleeft en meekijkt met de bewoners en hoe zij een en ander beleven is best goed, maar het probleem is dat de personages me weinig deden en visueel het erg saai is (en het oogde allemaal vrij goedkoop). Dat komt de rest van de film niet meer goed en met die wending had ik weinig.

Volledig eens met Montorsi hierboven. Er wordt aardig geacteerd door Van Huêt, redelijk door Schijf en prima door Van de Ven (deed me zelfs even aan Bergman in Höstsonaten denken) en het kind is vooral irritant. Verder ziet het er allemaal wel professioneel uit, maar het hele script slaat gewoon nergens op.

Nu is die plot allemaal niet zo moeilijk - je begint ook achteraan en werkt vervolgens naar voren toe. Als kijker begin je echter vooraan waardoor dit een heel intelligent script lijkt, maar dat valt wel mee. Langzaamaan vallen de puzzelstukjes wel op hun plaats, maar dit is gewoon lui schrijfwerk. Veel Detectives en Crimi's hebben hetzelfde euvel, maar die vallen weer terug op een bepaalde sterke sfeer.

Buiten dat slaat de hele premisse natuurlijk nergens op. Want waarom mag Schijf niet weten wie haar echte ouders zijn en wat ze hebben gedaan? Dat wordt nergens duidelijk. Sowieso was dit halverwege al wel een uitkomst om mee rekening te houden, alleen het feit dat het nogal een absurde uitkomst is deed mij nog twijfelen, want ze zullen toch niet? Ja, ze zullen dus wel. Erg jammer. Verder wat rare momenten in de film, veel te veel personages (zo lijkt het heel wat en mag je als kijker blijven raden hoe de vork in de steel zit, maar ook dit is maar opvulling van een mager idee), en ten slotte die scène waarin Schijf nog achterna wordt gezeten die totaal niet past binnen de film. 1,5*, omdat het redelijk uit te kijken valt.

Heel aardig. Sowieso wordt een leuke sfeer neer gezet in macho Texas en de uitsluiting van bepaalde mensen. McConaughey speelt echt goed en ondanks dat hij een klootzak is, weet hij toch een positieve reactie bij mij op te roepen. Vooral doordat hij altijd toont dat er een mens zit achter die homofobe cowboy. Ook zijn interactie met Leto - een knappe rol, tegen het stereotiepe aan, maar net aan niet waardoor hij een soort melancholie over zich heen krijgt- is heel fijn; bijna naturel haast, hoe die twee elkaar aanspreken steeds. Enkel Garner (mooie vrouw, zeker in dokterskostuum en met bril met zwaar montuur) valt een beetje door de mand met een weinig bijzondere rol. Ze voldoet, maar meer ook niet, en je vraagt je af wat nu precies haar toegevoegde waarde was.

Verder is het wel dat de film nergens echt opzienbarend is of mij echt deed steigeren van opwinding. Wat dat betreft is vooral de regie nogal saai. Deels komt dat de film ten goede doordat er niet wordt gespeeld op sentiment en vooral de stiltes vaak veelzeggend zijn (muziek is er nauwelijks), maar des te meer maakt het dat de hele film net iets te gezapig wegkijkt. Enkel de montage is echt goed en voelt lekker vloeiend aan met soms leuke korte snelle cuts achter elkaar.

En ja, er zit nog wat kritiek in verstopt tegen de grote pharmaceutische industrie maar de film is zo subjectief dat je niet altijd weet wie nu gelijk heeft. Ja, de sympathie ligt bij de kleine man (en deels valt er wat te zeggen, over zelfbeschikkingsrecht et cetera) maar zeker die tekst in de aftiteling brengt dat alles in een net iets ander licht.

Al met al vermaakt het geheel, maar echt briljante cinema wordt het nooit. Het is dat er twee mannen lopen die goed acteren. 3,5*.

Precies nul chemie tussen Irons en Binoche en dan houdt de verdere film al snel op. Ik vond dit al met al een saai ding dat best oké is, de film ziet meer op de psyche van Irons en zijn gezin (al komt zijn werk er uiteindelijk ook nog bij) en wel erg veel drama ook. Typisch zo'n film die me niets doet doordat men te nadrukkelijk naar conflict zoekt. Los van de chemie speelt Irons wel goed en ook met een fijne rol van zijn partner Richardson maar Binoche is vrij kleurloos. Qua sfeer ook nog best oké maar meer is er niet. 1,5*.

Film met potentie, die af en toe ook tot uiting komt, maar ook vaak erg vervelende personages kent. Een wat late coming of age -in wezen gaat de film wat Orwell al in Animal Farm noemde maar wat ook op opgroeiende mensen slaat, van die types die nooit volwassen wilden worden en dan ineens over baby's praten en vinden dat de ander ook moet opgroeien en precies worden wat ze nooit waren of wilden zijn. En doe je dat niet, dan lijkt je leven miserabel en kom je alleen te staan. Halverwege zit een sterke scène waarin Wyne alles van zich afschreeuwt, en ze heeft volkomen gelijk. Als kinderen niet worden opgevoed door hun ouders (gebeurt nog maar zelden, getuige de vele krijsende koters heden ten dage) dan mag je daar best eens wat van zeggen.

Wie dan ook een voetbalfilm verwacht komt bedrogen uit, dit is geen nieuwe All Stars. Wel is het grappig dat het vrouwen zijn (die ook allemaal mannendingen als gamen doen) maar veel voegt het niet toe. Sterker, dat hele voetbalgedoe had er gewoon uit gekund en dan had er meer focus kunnen zijn op Wyne die sterk wordt vertolkt en een leuk personage is. De enige eigenlijk. De rest is volstrekt niet grappig, vaak zelfs irritant, en dat vooral omdat iedereen staat over te acteren, de Rotterdamse nieuwe huisgenote voorop. Vreselijk om naar te kijken. Nu heb ik sowieso weinig met die RTL4-doelgroep die veel personages zijn, maar als je talentloze acteurs hebt die het er nog eens extra op leggen, dan houdt het op voor mij. Verder maar saai gefilmd met een magere soundtrack. Enkel de laatste scène is filmisch eens wat anders en best aardig. 2,0*.

De film kent drie delen. Een begin dat een beetje kinderlijk aandoet (of een leuk verkleedfeestje met net iets te fleurige kleding om geloofwaardig te blijven), een middenstuk in een grot dat echt veel te lang duurt en een einde dat me al niet meer heel erg kon boeien. An sich waardeer ik wel dat deze film eens wat anders is alleen werkte het voor mij niet. Milly Bobby Brown doet ook te veel met haar gezicht en neigt op die manier naar iets te theatraal acteren. 1,5*.

Nee, dit werd hem niet voor mij. Ik ken de stijl van Von Trier wel en de regels van Dogme 95 en deze film is daar echt wel een exponent van maar die handgehouden camera vloekte voor mij enorm met de inhoud. Ik vond het drama ook onnodig zwaar gemaakt en eigenlijk raakte me het totaal niet. De film duurde vooral ellenlang dus. Verder kon ik weinig met de musicalgedeeltes. Het eerste uur werkt de film nog redelijk als sfeerportret en dan is Björk ook wel oké maar het tweede uur vond ik simpelweg om bovengenoemde redenen niets aan. 1,5*.

Deze film kabbelt te veel. Ondanks een boeiend inkijkje en originele invalshoek wist de film me vaak niet te interesseren. En richting het einde komen scènes die allicht wat energie in de film stoppen maar weer niet bij de rest passen. Er gebeurt niet heel veel in de film en Costner heeft een zekere sympathie (met goede snor, maar zonder snor heeft hij te veel een hoofd van een tieneridool uit de 80s) maar kan geen film dragen waarin weinig gebeurt. In zoverre is de sfeer van het langzame leven toentertijd goed getroffen maar de film neemt te veel tijd. Een film als Meek's Cutoff doet dat met 90 minuten veel beter. Ik kan me indenken dat in de bioscoop de mooie beelden (hoewel dat vooral door de natuur zelf komt, niet door het camerawerk an sich) de film nog veel kracht geven maar thuis op de tv is dat allemaal wat minder indrukwekkend. 2,5*.

Oef, dat was een lange zit. Het verhaal leent zich uitstekend voor een goede film, maar het geheel blijft erg degelijk en Hooper weet ook nooit enig tempo in de film te zetten. Het ding kabbelt van scène naar scène zonder dat dit echt meditatief werkt. Na een uur had ik even de hoop dat er geen pauze zou zijn en de film al anderhalf uur onderweg was. Maar toen kwam er dus nog een complete tweede helft achteraan. Verder zijn de kostuums wel aardig (vooral de kleding van Schoenaerts) en is production design vaak spuuglelijke kitsch die we kennen van Hooper, met decors die onafgewerkt geschilderd zijn en eigenlijk zo uit de computer gerold lijken. Dit was ook al in Les Miz en The King's Speech. Dan doen die mooie gele huisjes daar niets aan af. Muziek verder met het pianogepingel kennen we onderhand ook wel. De film mist ook subtiliteit. Emoties worden met violenmuziek gebracht en alles komt keurig langs, tot en met de scène waarin Redmayne in elkaar wordt geslagen aan toe. Keurig één keer om te laten zien hoe erg hij lijdt, nooit vaker want het moet geen drama worden natuurlijk dat echt invoelbaar is.

Dan is het vooral spijtig dat Redmayne de hoofdrol heeft, een man die niet weet hoe te acteren en dan maar in tics en gewoontes terugtreedt. In zijn vertolking van Hawkins ging dat nog wel, en vrij geloofwaardig ook, maar nu wordt zijn gebrek aan talent pijnlijk duidelijk. Redmayne wisselt af met: handjes gebogen houden, naar de grond kijken (werkelijk constant), schaapachtig lachen, beetje glimlachen en wegdraaien bij de camera. Emoties overbrengen, de pijn van iemand die vrouw denkt te zijn, lukt hem niet en moet hij hardop zeggen. Ik heb me kapot gestoord aan hem.

Nee, er zijn eigenlijk maar drie redenen om deze film te kijken. Een verrukkelijke Vikander die wel weet hoe ze emotie moet overbrengen. Gewoon veel meer naturel en met een breed scala aan technieken. En twee scènes zijn heel aardig. Als Vikander gaat schilderen en de camera achter het doek is geplaatst. Dat is erg leuk gedaan. En die scène in de peepshow. Die is wel ontroerend, en ook betoverend op een bepaalde manier. Buiten dat heb ik zoiets niet eerder gezien en daar houd ik altijd wel van. Verder snel vergeten. 1,5*.

p.s. Met dit lage budget (15 miljoen) vraag ik me af waarom de film niet gewoon in het Deens is opgenomen. Vikander had je kunnen houden (heeft al eerder een Deense rol gehad) en dat had veel meer authenticiteit meegegeven. En geen Redmayne.

Goede regie, matig script.De beelden zijn soms mooi dromerig en fijn kleurrijk, lekker gemonteerd en af en toe krachtig veelzeggend waarin beeld de inhoud ondersteunt zoals de camera die weggaat bij het hok waar de ouders het slechte nieuws krijgen. Maar de film is ook enorm fragmentarisch en hopt van moment tot moment als Verkooijen weer eens geen pillen wil nemen of tegen advies ingaat. De rest ertussen wordt allemaal vergeten, om maar in een blokuur maatschappijleer te passen. Ook de dialogen zelf zijn niet altijd even goed. En zeker op school lopen wat slechte acteurs rond en heb je die typische gesprekken die zo vaak in films voorkomen maar ik op school nooit heb gehoord. Wat een verschil met de thuissituatie en de twee ouders die prachtig een vrij ingetogen rol hebben en fijn met elkaar omgaan. Sowieso heeft die Musters een fijne uitstraling. En dit was de eerste film ooit die ik zag waar je een link naar een website krijgt over een ziekte. Het einde, zo abrupt, is wel mooi. 2,5*.

Nogal een wazige documentaire. Het onderwerp dat ook wordt behandeld, spiritualiteit, lijkt ook de draad te zijn geweest bij de uiteindelijke montage. Een rommelig geheel dat wel duidelijk maakt wat het wil, maar niet prettig wegkijkt en zeker een twintigtal minuten te lang is. Apart trouwens dat die jongen die dan wel gehandicapt is maar niet achterlijk, hij schreef immers een boek en columns, wel als zodanig door die vader behandeld wordt. Let maar op zijn beeldtaal en spreken, of hij met een driejarige praat. Apart. 1,5*.

Heel erg fijn, ook echt een film die in mijn straatje ligt. Soms zelfs met te veel plot, en aan het eind hoefden van mij echt niet alle lijntjes afgerond te worden- de slice of life mag nog puurder zonder begin en eind. Beecham als Daphne met haar prachtig rossig gekleurd kapsel, dat is echt een meisje waar ik zo verliefd op kan worden. Ik zie hier ook niet de belichaming van de moderne vrouw, maar iemand uit alle tijden die gewoon even niet weet waar het leven haar brengt, wat de zin is van het leven en dan maar leeft van dag tot dag. Prachtig vertolkt, ingetogen en met veel gevoel. Mooie sfeerscènes van nachtelijk Londen en je krijgt zelf zin je te bezatten als Daphne voor een zoveelste keer in een kroeg zit. Gewoon uitermate prettig kijkvoer met een mooi inkijkje en een juiste lengte. En volgende keer zonder afgerond eind. 4,0*.

Dit heeft inderdaad weinig met Scooby Doo te maken, iets dat ik vroeger vaak meekeek (m'n broertje vond het echt leuk en dus stond dit vaak op thuis). Op momentjes is de film nog wel oké en het is lekker fris en enthousiast geacteerd en in elkaar gezet, maar ook wel gericht op een veel jonger publiek. Het einde is nog wel prima, maar tot die tijd weet de film nauwelijks te boeien. 1,5*.

Drie verhalen over die mensen in drie jaren (rond 2000, 2010 en 2022) waar op elk moment een familielid centraal staat en het thema van een vluchteling zijn behandeld wordt. Vooral de rechteloosheid die meespeelt. Deels universeel, deels echt wel specifiek voor dat land. Veel van wat er gebeurt zal in Nederland niet voorkomen (tenzij je echt illegaal bent ja) en dat maakt het soms ook wat lastig om direct te begrijpen wat er gebeurt. Vooral in het tweede verhaal als de echtgenoot van iemand overlijdt en ze dit geheim houdt. Ik als kijker snap dat niet, pas later in dat stuk komt de duidelijkheid: ze zal ontslagen worden omdat die mensen waar ze werkt geen politie erbij willen want een en ander is illegaal.

Geen van de verhalen komt echt helemaal tot wasdom in de 30 minuutjes die elk deel heeft maar alle zijn ze stuk voor stuk wel goed genoeg en afwisselend waardoor er geen herhaling en geen verveling optreedt. Visueel degelijk met af en toe een prachtig shot. In het tweede verhaal als de vluchteling in haar kamer boven huilt en beneden de autochtone familie feest viert, dat alles gefilmd vanuit buiten, ook terecht de foto van de poster. En het eindshot van het derde verhaal en daarmee het einde van het verhaal. Twee rouwende mensen en op de achtergrond nog het geluid uit de zaal waar die twee net vertrokken zijn. Op emotioneel vlak sowieso het beste deel en ook prachtig geëindigd.

Uiteindelijk genoeg moois te zien in 95 minuten al beklijven de delen net niet voldoende en zeer het eerste verhaal sleept wat te veel. 3,5*.

Tegenvaller, maar niet helemaal. Koreeda's visuele stijl vind ik heerlijk en zijn observaties sterk, maar in de regel vind ik zijn films met disfunctionele personen of gezinnen een pak minder boeiend. En dat wreekt zich hier ook wel een beetje. Dat hele gezinnetje interesseert me niet heel erg en de acteerprestaties zijn te vlak om mij echt te raken. Ondanks sommige misère liet de film me vrij koud en duurde echt veel te lang. Zeker na een uurtje begon de film echt te slepen.

Niettemin visueel verrukkelijk hoor. Fijn kabbelend tempo (dat zich helaas wel wreekt), mooie beelden van de stad, fijne zachte belichting, prettig achtergrondgeluid en mooie subtiele score. De plaatjes stralen stuk voor stuk sfeer uit en hebben vaak een enorme beeldende zeggingskracht. Maar ja, wel in een verhaal dat me niet boeide. 2,5*.

Had slechter gekund. Het tempo is wel oké en ergens wel leuk om te zien hoe klein de film wordt gehouden terwijl dit een superheldenfilm is - tegenwoordig zijn die standaarden anders (en dat is niet per se beter). Neemt niet weg dat de film nergens echt imponeert, Affleck heeft een fijne uitstraling maar is als gewoonlijk wat kleurloos en de rest weet ook nergens echt indruk achter te laten behalve dan Duncan als Kingpin die sowieso zijn postuur meeheeft maar ook autoriteit en dreiging uitstraalt. En Favreau is als altijd gewoon een prettige aanvulling. Jammer dat de film verder wat duf is. 2,5*.

Film die voor mij maar niet echt leuk wilde worden en nergens wilde ontbranden. Ik zie wel wat Anderson probeerde, maar de uitwerking is matig. Een vrij serieuze prent met iets te veel quasi-lolligheden tussendoor waardoor ik de film niet wilde geloven. Ook de 3 acteurs vond ik maar wat vervelend en kon nooit meegaan in hun reis, laat staan dat ik ze als broers zag.

Enkele scènes, vooral met fijne muziek uit de jaren 60, waren wel erg mooi. Ook visueel is het allemaal wel oké en echt vervelen deed de film niet. Maar verder deed die ook niets. 2,5*.

Erg fijne actiefilm, goed gedoseerd, mooi geschoten, prima acteerwerk. De actie gaat er nooit te ver over, het is helder in beeld gebracht en de muziek doet z'n werk.

Twee zaken die mij wat minder deden.

Het plot: In tegenstelling tot bijvoorbeeld Batman Returns vond ik enkele zaken nogal geforceerd, zoals de de aanslag op Wall St (ik zeg overigens expres WS) en de rest tegen de witteboordencriminaliteit Tegen het eind maakt een deel hiervan weinig meer uit, ik zag het uiteindelijk nut er ook niet geheel van in, De bom zal toch ontploffen en daarmee is Wayne Enterprise weg. En je ziet wel iets als de strijd tegen de directeuren, maar wordt nooit echt uitgewerkt. Als je dan toch begint, werk dit beter uit. Juist dat was een mooi punt voor anarchie geweest. Of was dit idee er al toen Ledger nog leefde, en is nooit uit het hoofd van Nolan verdwenen. The Joker was wel mooi geweest om die anarchie te brengen.

New York: Gotham is overduidelijk New York, jammer. In Batman Returns was de stad nog echt Gotham, gelijkenis tonend met Chicago en NYC, maar met die treinlijn, het eiland, hoofdkantoor van Wayne Enterprise: noem maar op. In TDK was het meer Anytown America, donker en saai, maar nog wel onherkenbaar als iets bekends en daardoor acceptabel.

In deze TDKR is het echt New York, zij het met wat aanpassingen (extra bruggen over de Hudson), maar verder veel shots van bekende gebouwen, Wall St (inclusief al die beveiliging in de straten rondom), shots van de Skyline. Waarom koos Nolan hiervoor? Sowieso, drie verschillende Gothams in drie films.

Verder meer dan uitstekend vermaakt, een knetterend kooigevecht, de tijd vliegt letterlijk voorbij. Al met al wel gewoon 4*.

Al het goede aan de film noem ik maar niet, dat weet iedereen wel. Goed in beeld gezet, fijne muziek, briljante Heath Ledger, sterke bijrollen, et cetera. Verder is Bale erg goed als Wayne, maar minder als Batman. Dat gegrom was gewonweg irritant.

Maar geen 5* film, toch een paar puntjes van kritiek.

Het stuk na de intro gaat niet snel genoeg en had zo de prullenbak in gekund. Daar had men wel iets anders voor kunnen verzinnen. Zorgt wel geloofwaardigheid, maar te langdradig.

Ook is de sfeer veel minder dan Batman Begins. Prima om voor een realistische aanpak te gaan. Iets dat wonderwel werkte in voorgenoemde film, mede omdat er nog een beetje fantastische comicsfeer hing (Die rails, dat eiland, de onderwereld). Hier is echter alles glad gestreken en kijken we naar een Anytown US, waar niets bijzonders aan is. Een paar kale gebouwen, maar dat vormt geen Gotham City. Dat is veel donkerder en onheilspelleneder. Ik miste echt die sfeer om de film een meesterwerk te vinden. Helaas. Dan toch liever de Tim Burton Wereld.

Prima X-Men weer, die sowieso qua sfeer en actie altijd wel een eigen smoel hebben, met ditmaal ook een enorm opgepompt geluid (als die raket wordt gelanceerd!) waarvoor je naar een bioscoop gaat. Goed geacteerd ook (McAvoy begint eng veel op Stewart te lijken) en met enkele actiescènes die er echt uitspringen, qua intensiteit en inventiviteit. Het verhaal zelf vond ik wel wat minder en Turner vind ik niet een hele overtuigende Jean Grey, terwijl zij nu net de hoofdpersoon is. Het verhaal wordt sowieso redelijk klein gehouden en de schurken van dienst hangen er maar een beetje bij. Emotioneel werd ik er niet bij betrokken, maar als blockbuster mag deze tellen en verveelt geen seconde. 3,5*.

Typisch een boekthriller, met een whodunnit waar je als kijker (lezer) nooit precies weet tot het eind hoe het nu zit. Vind dat altijd wat gemakkelijk, want ergens ben je natuurlijk er wel benieuwd naar maar dan moet je nog een hele film door, en nu eens is die goed en nu eens niet heel bijzonder, zoals deze Dark Places.

Want het hele verhaal is verder allemaal dertien in een dozijn. En de finale is eigenlijk een kleine anti-climax. Verder merk je dat er wel geprobeerd is een wat duistere sfeer van te maken met die Satansrituelen en wat donkere meer lugubere locaties en scènes, maar nergens lukt dat echt. Dit is zeer beslist geen Se7en. Het is al met al een nogal mak lammetje zo en de film wordt ook nergens spannend. Wel is het zo dat het lange tijd best weet te onderhouden en prima wegkijkt.

Wat wel positief eruit springt is het acteerwerk. Theron is goed en weet geloofwaardig een gefrustreerd persoon neer te zetten die langzaamaan wat open bloeit. Maar ook alle andere rollen worden prima neergezet op de jonge Ben na allicht. 2,5*.

Enorm rommelig. Het ziet er allemaal fantastisch uit, vooral de decors in dat huis en de sfeer in dat vissersdorpje is ook heel fijn. Daarnaast goed gespeeld over het algemeen met Green (met blonde lokken!) die zichtbaar geniet en ook een Depp die er zin aan lijkt te hebben. Maar er zitten enorm veel personages in die allemaal er een beetje bijhangen. Daarmee komt er een enorm duf middenstuk dat gewoonweg gaat slepen, zonder enige vorm van vooruitgang in de plot en is het wachten tot de finale. Dan komen ineens al die nevenfiguren erbij die tot die tijd haast onzichtbaar waren en je denkt: deze film had zoveel meer fun kunnen hebben. Je hebt er immers wel de acteurs voor (veel grote namen ook). Maar wat het vooral is met deze film is dat het niet echt die filmmagie heeft die Burton in pakweg Edward Scissorhands wel had. 2,5*.

Soms vraag ik me weleens af waarom ik überhaupt dit soort enge films wil zien; eigenlijk houd ik daar helemaal niet van, die spanning en schrikmomenten. En eerlijk is eerlijk, die zaten er genoeg in bij deze film met een paar heel sterke. Weliswaar iets te veel aan het begin - dat was een aaneenschakeling van nachtelijke scènes haast- maar ze doen prima hun werk.

Alleen de verdere aankleding was nogal mager. Uitwerking van personages verdient bij mij altijd een voorkeur, maar je moet je niet gaan afvragen waarom men voor een bepaalde uitwerking kiest. Want waarom hebben ze geldzorgen (en wel zo een huis?), wat is de reden dat het oudste zoontje verliefd is. Oninteressante en overbodige ballast. Deels verklaarbaar (de buurt denkt dat het gezin niet lekker loopt) maar daar waren betere opties voor. Nu bestaat de film voor de helft aan familiaire sores dat me verder weinig wist te boeien.

Verder is het geluid nog vermeldenswaardig, want naast de fijne score speelt geluid een grote rol en maakt de film ook echt creepy. Al met al 2,5*.

Je hoeft de boekenserie niet te kennen om te weten dat al die boeken in een zuinige 90 minuten zijn gepropt - in elke vezel van deze film is dat merkbaar. De film kent vet noch vlees op de botten. Soms, als in een film als Duel, past dat perfect (hoewel die film stiekem nog best wat inhoud heeft) maar bij een film als deze The Dark Tower waar een hele geschiedenis wordt verteld werkt dat niet. Dit voelt als één lange samenvatting zonder beleving, zonder emotie, zonder enig moment dat je kan meeleven als kijker. Sommige losse momenten werken wel, maar anderhalf uur achterelkaar maakt dit gewoon een film die je ziet maar nergens beleeft en direct vergeet. Een Elba en McConaughey proberen het nog wel, maar ze krijgen ook geen materiaal mee om ergens eer mee te halen. Het jochie irriteert vooral, visueel erg saai en alleen de krachtige muziek wil nog wel eens knallen. 1,0*.

Een soort Se7en qua sfeer en toon maar wel beduidend minder sterk. De film teert in het begin vooral op die sfeer en dat gaat goed, daarna richt de film zich meer op het verhaal en dat werkte voor mij minder. Wel leuk dat het lang onduidelijk blijft of er echt iets bovennatuurlijks plaatsvindt of dat alles zich afspeelt in het hoofd van de hoofdpersoon (en de conclusie is trouwens ook prima). Niettemin heb ik niet constant geboeid gekeken. 3,0*.

In 1999 kwam The Insider uit, over de strijd tegen de tabaksindustrie. Een jaar later kwam Erin Brokovich uit, ook al zo'n soort film over de strijd tegen een machtige en vooral rijke bedrijfstak. Dark Waters is in zoverre niet origineel te noemen en de hele vorm van de film loopt over van degelijkheid. Chique en warm en op momenten sfeervol gefilmd, maar er zit echt niets eigens aan de film. Ook de hele opbouw van de film is gekend. Af en toe een echtelijke ruzie of een fittie met de baas om maar aan te tonen dat de hoofdrolspeler alles op het spel zet voor zijn strijd, maar het zijn vooral excuusscènes omdat dat gevoel nergens wordt gewekt. Zulke ruzies worden ook al snel weer opgelost en de hele film blijft oppervlakkig (in tegenstelling tot The Insider bijvoorbeeld, waar die dimensie wel goed werd neergezet). En die hoofdrolspeler is druk natuurlijk, zo zit hij 's avonds in een archief bij het licht één bureaulampje nog te werken, etc - je kent het beeld wel. De film verrast dus nergens, maar is ook zeker geen treinramp. Inhoudelijk goed gebracht, visueel prima, behoorlijk geacteerd en het tempo is prima. Dus goed gemaakte middelmaat, maar middelmaat niettemin. 3,0*.