Opinions

Mads Mikkelsen is soort van de lievelingsacteur van m'n broer, dus als er weer een film draait dan is hij altijd. Zoals hij aan het eind zei: "Ja, een film met Mads, altijd een goede film". Nu kan ik de man ook goed hebben en ook hier weer een zeer innemend personage. Iemand die je altijd gelooft in zijn gedachten, demonen, ontsnappingen et cetera. Mar sowieso was het acteerwerk sterk, met als beste punt wel dat die groep van vier mannen aanvoelde als vriendengroep. Vrij esentieel voor zo'n film, maar vaak gaat men wel de mist in. Maar hier was chemie.

Wat ik zou sterk vond aan deze film was de herkenning, op heel veel vlakken. Dus dit was wel een film die me raakte, en daardoor goed scoort. Ondanks dat ik de film af en toe was vond slepen, visueel aardig maar niet bijzonder vond en aan het eind gaat het net iets te lang door. Ook is niet elke persoon even goed uitgewerkt en soms is het thuisfront wat clichématig (het acteerwerk verbloemt veel). Wel vaak ook goed kunnen lachen om de donkerzwarte humor. 4,0*

Typische Indie, met de camera los op de schouders, een zacht kleurenpalet, klein verhaal, kleine locaties en een soms fijn dromerige soundtrack. Dat smaakt me best en zo'n film kan weinig fout doen bij mij. En de film is soms best lief en teder, vooral de seks is opvallend prettig en rustig. Maar al dat geneuzel tussendoor is volstrekt oninteressant en op regievlak weet men dit ook niet beter te maken. De camera draait maar en je kijkt naar stille beelden van twee mensen die wat levenswijsheden uitspuien. Zelfs die 90 minuten gaan zo lang duren. 2,0*.

Blijft vermakelijk. Van Ducktales en met name Dagobert ben ik altijd fan geweest. En dat vermakelijke blijft hierin, met vooral een Dagobert die net iets meer nuance en menselijkheid meekrijgt dan in het vrolijk weekblad. En het blijft een echte jongensfilm vooral, met een beetje avontuur, spanning en vooral de droom ook in zulk een groot huis te kunnen wonen en spelen.

Verder is de kwaliteit nergens heel hoog; de facto niets meer dan een verlengde tv-aflevering. De animatie is pover (al zien het geldpakhuis en Duckstad er wel fraai ontworpen uit) en zeker in het verhaal zitten nogal eens gaten. En Turbo blijf ik irritant vinden. Het stemmenwerk is wel prima en ja, Dagobert hoort inderdaad een Schots accent te hebben. Ditmaal dus ook in het Engels gezien, de film, maar een Sacco van der Made is een uitstekende Nederlandse vertolking en verdient die lof. 3,5* blijven staan.

Fijn filmpje, het soort slice of life waar ik sowieso van houd. Gewoon twee weken lang worden enkele personen gevolgd, en juist die periode aan het eind van je schooltijd is altijd fijn. Zeker als dat serieus wordt genomen (hoewel American Pie an sich gewoon een erg leuke film blijft). Goed spel, al vond ik twee meisjes wel erg ordinair en had ik dar niet zoveel mee - ik vond ze ook niet echt bij die andere twee passen. Ook dat gedoe met die overleden broer had voor mij geen toegevoegde waarde. Maar verder erg lekker kijkvoer, sfeervol, een heerlijke zomerse vibe en het plaatst je even anderhalf uur op een andere plek. Soms iets te dramatisch gemaakt, maar in de regel blijft dat gelukkig weg. 3,5*.

Opzich wel een charmant filmpje, maar vooral te vol clichés om het echt boeiend te houden. Zeker als madame kleren gaat passen en in heel wat soorten outfitjes steeds het pashokje uitkomt. Je denkt alleen maar, serieus? Weinig origineel dus allemaal.

Maar och, het kijkt allemaal wel makkelijk weg. Die twee vriendinnetjes waren ook best lief (wel verrassend die rol in dit soort films, je verwacht twee echte bitches) en tussen Amell en Whitman heerst wel enige chemie. Hun scènes samen zijn duidelijk het beste. Oprecht haast. Verder vrij saai en weinig bijzonder camerawerk of echt opvallende scènes. Wel leuk dat Daft Punk nog langskwam met een minder bekend liedje van hun. 2,5*.

Aardige film. Vooral de plaatjes zijn schitterend, of dat nu de machtige landschappen zijn, de stoffige sfeervolle dorpjes of de enorm kleurrijke kleding van de beide vrouwen. Visueel verrukkelijk.
Inhoudelijk is de film minder, vooral omdat de toon nogal eens verandert wat niet echt werkt. Dan is het een achtervolgingsthriller, dan ineens komt er een rustige scène met melige muziek. En het einde daar kon ik weinig mee, dan wordt er ineens allerlei onnodig drama ingestopt wat niet nodig was. Gewoon richten op de vrouwen en hun hulpje was genoeg geweest. Die scène overigens dat ze ontsnapt zijn met een camera die blijft draaien en de vrouwen ineens niet in de kamer blijken te zijn als manlief binnenkomt vind ik wel erg knap gedaan. 3,0*.

Foei, denk ik. Deze klassieker had ik echt nog nooit gezien. Ik kende Dumbo vooral uit de strips van het Vrolijke Weekblad - daar was Dumbo een praatgrage olifant met zijn vriend Timmy. Dan is deze film wel even wennen.

We krijgen nauwelijks plot, eerder een flinke set-up met uitwerking van de personages waarin vooral op sfeer wordt ingezet en een enkele verhaalsontwikkeling. Zo is Dumbo wel vertederend, krijg je mooie scènes met zijn moeder en kan je een zeer goede film verwachten. Eens je denkt dat het kan beginnen is de finale al afgelopen. Jammer, d'r had makkelijker een half uur bij gekund.

Het tekenwerk is mooi ambachtelijk maar wat kaal en niet heel bijzonder te noemen. Enkel de scène met het opzetten van de tent - zijn dat echt negers die zomaar in een film zitten als een soort slaven?- en de slaapdronken toestand met roze olifanten zijn het vermelden waard. Ook de muziek verder deed me weinig. Timmy is een leuke muis zonder te irriteren en Dumbo zegt dus werkelijk geen woord. Des te knapper dat het je toch raakt, En eens een heel andere Disney dan met al die hyperactieve figuren.

Aparte en goede film met veel potentie die helaas veels te kort is. 4,0*.

Dit was wel de real life versie dit jaar waar ik het meest van verwachtte, maar ook weer niet heel veel. En daar voldoet de film precies aan. Op momenten is dit te veel op kinderen gericht met een aantal typische Disney-elementjes en een wat matige finale, maar als geheel is de film wel oké. De animatie kende nauwelijks plot en was veel meer een sfeerzetting, ook vanwege de oorlog was er weinig geld, visueel is die film wel een mindere. Daar heeft deze versie uit 2019 weinig last van, met een fors budget is de hele decoratie zeer overtuigend. De hand van Burton is wel te zien ook als is hij wel aangesnoerd. Maar er is met liefde genoeg aan gewerkt. Bijvoorbeeld die trein die nummer 41 draagt, verwijzend naar het jaartal van de tekenfilm. En ook de acteurs hebben er stuk voor stuk wel zin in (zeker Keaton, Farrell is wat bleekjes ernaast). Ook prima dat het verhaal wel een aantal veranderingen heeft ten opzichte van het origineel dus het heeft nog best een eigen smoel. Verder als film weinig bijzonders, daarvoor verrast de film niet genoeg en mist de film dan net te veel eigenheid. 3,0*.

Te kinderlijk waardoor ik er totaal niet in meekon. Naïef en ongeloofwaardig vooral. Het is een film voor kleine kinderen dus ik wil er de film niet per se op afrekenen, maar het stoort mij wel in mijn kijkervaring. Film doet verder weinig fout en is best schattig en zeker de volwassen acteurs zijn vrij sterk in hun rol, maar het jonge kindacteurtje is dan weer irritant. 1,5*.

Heel matig. Natuurlijk, dit is een kinderfilm, maar genoeg voorbeelden waar je op latere leeftijd ook best van kan genieten. Niet van deze. Vooral het amateurisme spat ervan af in de decors in Egypte, de rol van Hofman is volstrekt overbodig en irritant en eigenlijk valt er maar weinig leuks te beleven. Niet mooi, niet grappig, niet spannend, niets van alles. Alleen Fernhout krijgt echt een pluim en weet precies de juiste snaar te raken tussen kinderlijk en serieus waardoor hij voor iedereen te pruimen is. Was de hele film maar zo. 1,0*.

Aardige film, sfeertje is oké en visueel lekker zomers. Dat gevoel komt goed over. Ook heel redelijk geacteerd, al was dat altomeisje geen moment geloofwaardig en dat andere dikke meisje vooral irritant.

Ergens een rare boodschap. Sowieso dat Aniston, die toch veel eraan doet juist dun te zijn, hieraan meewerkt. Maar ook is obesitas volksziekte nummer 1, om dan maar te zeggen: wees blij met jezelf? Ook al eet het meisje in deze film vooral salades en gezonde dingen, dan nog.

De show aan het eind duurt wel echt veel te lang en haalt wel iets van de score af. 2,5*.

Ik moest halverwege de film even denken aan Jaws. Kijk die film eens terug zonder geluid, en dan vooral de erste pakweg 20 minuten. Die film wordt voledig verteld door beelden. Als er al iets gezegd wordt is het volstrekt banaal, zoals een 'good morning'. Zonder geluid is die film volledig te begrijpen. Spielberg is een meester wat dat betreft.

Waarom dit stuk? Wel nu, dat lukte namelijk niet in deze film. Villeuneuve is toch wel een andere regisseur. Ik vind hem redelijk met sfeerschepping en mooie geschoten beelden, maar een veel minder goede verteller (en stiekem zijn zijn beelden een stuk minder iconisch dan pakweg weer die zojuist genoemde Spielberg). En dat wreekt zich in deze film. Ik ken het boek niet en ook de eerdere verfilming niet, dus wat dat betreft kan ik de film goed daarop beoordelen. Deze film begint al met een voice-over om de geschiedenis te vertellen (eigenlijk een zwaktebod) maar ook daarna steeds veel uitleg op een weinig natuurlijke manier. En elke planeet wordt even netjes genoemd welke het is, ook dat getuigt niet van echt goed vertelmanskunst.

En dat alles wreekt zich een beetje dat die wereld nooit echt gaat leven. Wie welke fractie nu allemaal is? Deels wordt dat uitgelegd, deels worden allerlei namen geroepen waarvan ik denk: wie is dat dan weer? En dan zit ik 150 minuten te kijken naar iets dat goed in 90 had gekund, misschien zelfs minder. De film leunt dan heel veel op sfeerschepping, maar dat is niet mijn sfeer. Why so serious zou Ledger als The Joker roepen. Serieus en duister, zonder eigenlijk ook maar iets boeiends om te zien. En de actie is op een zekere manier nog wel overweldigend maar ook niet heel erg geweldig in beeld gezet (wederom Spielberg zou op dat vlak superieur zijn geweest).

De film wil episch zijn maar is dit eigenlijk nergens - de film is vooral lang en bombastisch. Als bioscoopervaring wil dit ding nog wel werken, maar ik kan me indenken dat deze in mijn woonkamer nog een lagere score had gekregen. 2,0*.

Behalve dat deze film weinig opbouw kent en nog wel wat boeiende thematiek aansnijdt, veel meer dan deel 1, is deze film qua stijl, sfeer en toon gewoon vergelijkbaar met dat deel 1. Alleen nog wat langer en vooral saaier.

Allereerst zijn het de personages, die wisten me maar weinig te interesseren en ook die hele wereld ging voor mij nergens leven. Veel vlakke vertolkingen (ook al mogen ook Christopher Walken en Florence Pugh nog opdraven) en tussen Chalamet en Zendaya heerst ook nul chemie; wat hen verder overkomt kon me weinig schelen. Er zaten ook te veel personen in die allemaal hun tijd moesten krijgen maar meer dan wat trage stille beelden krijgen ze vaak niet, her en der afgewisseld met bombastische scènes tussendoor.

Visueel ook weinig bijzonder. Saai vooral met hier en daar nog wel een aardig abstract shot van een woestijn of van die mensenmassa van boven, maar dat is het dan ook wel. Momenten die glorieus moeten zijn worden vooral ondersteund door een harde score eronder, maar de beelden zelf maken geen indruk. De actie is veelal zwak in beeld gezet, onoverzichtelijk en nergens spetterend en de cgi valt soms zwaar tegen (vooral van het publiek in die Arena).

Inhoudelijk zitten er echt wel inhoudelijk sterke punten in. Over politiek en hoe men soms handelt, wie er aan de touwtjes zit en vooral de blinde adoratie voor een profeet. Jammer alleen dat die wording van Chalamet nergens getoond wordt. Anderhalf uur roept hij niets te willen, ineens is hij een soort messias en spoort mensen aan te strijden. Waar kwam die ommezwaai vandaan? Nergens wordt getoond laat staan invoelbaar gemaakt hoe hij zo wordt. Allicht door het nemen van die spice, maar dan is het gewoon zwak geschreven en nog steeds niet invoelbaar. Aragorn in Lord of the Rings, Snow in die prequel op de Hunger Games, Peter O'Toole in Lawrence of Arabia: ook zij allen maakten een verandering door in hun manier hoe zij tegen de wereld aankijken maar daar liet men dat wel zien en voelen. En zo is deze hele Dune: je ziet vooral de gevolgen, nooit is dit eigenlijk echt een film maar eerder een verzameling losse scènes die ook niet altijd lekker op elkaar volgen. Voorbeeld, die eerste aanval op zo'n miner (?) komt echt ineens vanuit het niets zetten.

Enfin, 5,5 uur film voor dit verhaal en aan het eind is het verhaal niet eens ten einde. Allicht conform het boek, maar voor mij nog een laatste tegenvaller. 1,0*.

Ik had soms moeite de film te volgen, en zeker in het derde stuk brak dat wat op. Maar toch, ergens intrigeerde de film wel en wist me de meeste tijd wel te boeien. Vooral de beeldenpracht is geweldig om te zien en houdt de aandacht erbij. Dit is duidelijk een experiment dat op sommige vlakken meer dan geslaagd is, en op sommige vlakken simpelweg tekort schiet. 3,5*.

Vermakelijk, maar ook mede daardoor vaak hit and miss. Men kiest duidelijk voor de lach, voor de luchtigheid. Dat is enerzijds verfrissend en zorgt voor een aangename kijkervaring, anderzijds kiest men te vaak voor silly humor en dat werkt niet. Dan neemt de film zichzelf niet echt serieus, en waarom zou ik dat dan wel doen? Sterker, die hele fantasiewereld gaat op zulke momenten niet leven. Enorm jammer.

Niettemin kent de film genoeg goeds. Leuke personages allereerst, hoewel ook dit 50/50 is. Pine en Rodriguez zijn een prima leidend koppel, maar Grant gaat er te ver over en is daardoor niet leuk en Smith mist elke vorm van komisch talent en irriteert vooral. De actie is prima in elkaar gezet, gedoseerd en niet te veel met twee goede scènes: de inbraak in de koets en Doric die steeds in andere dieren verandert, al laat de cgi hier verstek gaan en dat is wel een smet op die scène.

Al met al luchtig vermaak dat verder behoudens enkele losse scènes dan geen enkele indruk achterlaat eenmaal uit de bios. Misschien ook wel door het enorme tempo. De film gaat echt van set piece naar set piece maar echte rustpunten zijn er niet, echte momenten om even opgezogen te worden in die wereld zijn er ook niet. 3,0*.

Als bioscoopervaring telt deze absoluut. Met de mooie beelden, het geluid, de hele beleving in slechts 106 minuten gestopt waardoor dit, ondersteund door de bombastische muziek, vooral één lange achtbaanrit is. Ook de manier van het verhaal vertellen met drie tijdlijnen/punten van focus en weinig dialoog maakt ook dat dit een vrij unieke ervaring is doordat dit niet een simpele film van a tot z is. Wat mij betreft had het nog wel kaler gemogen en elke vorm van hoofdpersonage eruit halen, dus ook die paar die we volgen nog minder in beeld. maar goed, de acteurs die wat meer tijd krijgen laten allen dan wel een sterke indruk achter.

Anderzijds liet de film me redelijk koud, en echt de vinger erachter krijgen lukt me niet, ook anderhalve week later niet. Maar de positieve punten zijn zo alom aanwezig dat dit op zeker 4,0* is.

Aardige film. De serie kende ik een beetje maar van lang geleden. Wat ik daarvan nog weet is dat het echt om de twee hoofdpersonen draait en hun relatie. De film heeft dat ook wel maar draait ook wat meer om plot. Gelukkig zijn beide actrices in vorm en hun vriendschap voelt echt aan, er heerst echt wel chemie tussen hen. Ondanks dat de film an sich niet heel bijzonder is, niet verrast en ook niet altijd volledig boeit is de film best goed uit te kijken. 3,0*.

De film volgt vooral Thiry en zijn zoektocht en mikt op suspense, en minder op drama. Terwijl daar nu net het interessante deel zit. Daarbij speelt ook dat ik het gedrag van Thiry nogal ongeloofwaardig vond en ik hier niet in mee wilde gaan. Dan speelt hij overigens wel een uitstekende krachtige rol en houdt de aandacht erbij, maar dat verbloemt wel dat de film een zeer zwak script heeft. 2,0*.