Opinions

Matig. Inhoudelijk biedt de film niets bijzonders, noch Bacon noch zijn gezin konden me echt interesseren. Er zit ook weinig opbouw in op dat vlak en hetgeen je krijgt zijn de gebruikelijke huiselijke taferelen die je na zoveel keer wel kent. Dan gaat het bij dit soort films vooral om de uitvoering en die is vrij grauw en serieus en duister. Soms lekker hard en rauw en bloederig, soms met fijne momenten met beeld en muziek, een enkele sterke actiescène (die achtervolging en daarna in die parkeergarage was prima) maar vaak ook viel de film een beetje dood. Spannend werd het niet, echt leuk ook niet en aan het eind bood de actie nog maar weinig opwinding. Dan speelt ook die sfeer mee en het enorm serieuze karakter, als een film je niet pakt weet hij het daarna ook niet meer te doen dan. Dan liever iets luchtigs om nog op dat vlak te genieten. 2,0*.

Geinig filmpje wel. Dat er veelal bekende acteurs worden gebruikt werkte niet, ik zag toch vooral die bekende acteurs daar zitten. De humor werkte gelukkig vaak genoeg wel al was er af en toe ook wel een gemiste grap. En ik had het idee rond BLM dat ze niet echt grappen durfden te maken, de film zakt ook wat in rond dat moment en uiteindelijk mede daardoor is de film ook net wat te lang om echt volledig te boeien. Maar wel een leuke eerste film voor dit jaar uiteindelijk. 3,0*.

Slecht, maar film wekt ook weinig irritatie op en kijkt op de achtergrond redelijk weg, bijvoorbeeld als je nog wat overhemden moet strijken. Visueel matig, slecht geacteerd maar soms ook lekker over de top waardoor het op momenten best vermakelijk is. Paar aardige moves van Van Damme en sfeertje in de gevangenis is wel oké. Alleen gen film om met volle aandacht te kijken, daarvoor is het niet interessant genoeg. 2,0*.

Vermakelijk, totdat het bloed echt begint te vloeien. In het begin is dat nog wel geinig, maar al snel sloeg de verveling toe. Spannend wordt het nergens, echt komisch vond ik het ook niet en er was te weinig afwisseling om het echt de hele speelduur interessant te houden.

Maar goed, zeker het eerste stuk kijkt goed weg. Fijne humor, leuk sfeertje in dat stadje en prima muziek. Ook was Crossman fijn om naar te kijken. 2,5*.

Af en toe een aardige knokscène maar verder erg matig. De acteurs zijn allemaal wat kleurloos en de film gaat nooit leven. Uiteindelijk heb ik me, ondanks nog wel een redelijk sfeer in beelden wel behoorlijk verveeld. En drie dagen later weet ik er ook weinig meer van te herinneren. 1,5*

Ruim een jaar terug heb ik het boek gelezen. 100 verhalen totaal, soms wat langer van rond de 20 pagina's, soms net aan 1,5 bladzijde. Soms las ik 1 langer verhaal, soms meerdere korte achtereen, soms weer dagen niet. Maar dat werkt prima in dat boek. Dat boek is een raamvertelling waarin 10 personen op de vlucht voor de pest naar het platteland vertrekken en elkaar elke dag, 10 dagen op rij, een verhaal vertellen. 100 verhalen dus, met rond elke dag iets van een thema. Dat geeft een zekere structuur. Die structuur is hier onderuit gehaald en dat maakt dat de film rommelig overkomt soms en vooral mist de film een overkoepelde spanningskracht die je geboeid moet houden zo.

Wat wel blijft is dat seks en erotiek de hoofdmoot blijven. Dat maakt de verhaaltjes ook leuk. Seks buiten het huwelijk is totaal geen probleem (we hebben het over de 14e eeuw in Italië) maar zelfs over verkrachtingen doet men luchtig en totaal niet moeilijk in de meest verhalen. Dat sfeertje wordt goed gebracht, sommige verhalen zijn ook prima verfilmd (en ook geschikt als korte film) en de aankleding is heel oké. Het acteren is dan weer minder sterk over de breedte en de film als gezegd weet niet altijd te boeien. 3,0*.

Best grappig eens te zien. Een volstrekt over the top filmpje, waarin verhaal en logica niet van belang is, maar wel de look en de drukte. Ondersteund door een lekkere score en goede sound design is het vooral heel druk, chaotisch, vol kleuren die altijd lijken te vloeken en zo veel boem boem dat Michael Bay er nog van kan leren. De klassieke muziek die langskwam is opvallend maar past wel prima, zeker op de manier hoe het is uitgevoerd. De film vind ik niet lelijk overigens, al is het mijn stijl niet, maar ook zeker niet mooi. Zeker voor een speelfilm is dit geen heel prettige stijl. En al is de film nog geen 50 minuten, het duurt allemaal wel te lang om de hele speelduur de aandacht vast te houden. Ook is de humor soms wat puberaal. 3,0*.

Ooit gezien toen bij BNN. Als film saai en heel lelijk, ook voor de porno met veel vies haar hoef je niet te kijken. Als film eigenlijk niet serieus te nemen, als cultproduct wellicht wel, maar niet voor een tweede keer. 0,5*.

Visueel nog wel mooi en Ana de Armas mag gewoon uren in beeld zonder dat ik me verveel, maar dat is het dan ook. Een enorm duffe film. Als je dan iets als een erotische thriller wil zijn dan doe je iets niet goed. Geen moment sensueel of spannend. De Armas is ook wat vlakjes en Affleck is helemaal doods in zijn spel en tussen hen gaat het ook nooit leven. 1,5*.

Aardig. Net als bij Lone Survivor is dit echt een film om in de bios te zien met heerlijk sound design en een prachtige geluidsmix. Je voelt de spanning gewoon door het geluid. En zeker het gedeelte tot de brand is die spanning alom aanwezig. Ook is dit veruit het leukste deel als je de oliewerkers gewoon lekker aan het werk ziet, grappen maken, collegiaal zijn, zeiken op de baas en wat er allemaal niet fatsoenlijk werkt: allemaal o zo herkenbaar. Het laatste halfuur is dit allemaal niets meer dan een ontsnappingsfilm die nergens meer spannend wordt of excelleert, mag het nutteloze vrouwtje van Wahlberg af en toe tempo uit de film halen en doet Berg niet de minste moeite een beetje nuance aan te brengen in het patriottisme. Was dat bij Battleship volledig passend en grappig, hier stoort het vooral (en dat heb ik niet snel). Dus als popcornvermaak goed te doen, maar zoals Basto al zegt: eenmaal buiten de zaal ben je hem vergeten. 3,0*.

Best mooi, al miste ik de emotionele impact. Dat zal deels door de structuur komen die echt drie losse delen beslaat. En door enkele keuzes die voor mij de film minder interessant maken. Het beste stuk is nog als Mike terugkomt en hij zich een houding moet geven tussen hen die gebleven zijn. Enorm sterk, ook door DeNiro's gezichtsmimiek die echt een gevoel van bevreemding geeft. Maar uiteindelijk is dit maar een klein stukje en komt de nadruk meer richting de andere twee veteranen, voor mij minder interessant. Ook het eerste uur is typisch, waar heel veel kan worden gedaan maar uiteindelijk een bruiloft van 40 minuten in zit. In Vietnam is het ook te fragmentarisch en zit je al te snel bij de berucht Roulette waardoor je als kijker nooit helemaal mee bent. Dat de film niet volstrekt oninteressant wordt komt ook door de acteurs die vrijwel allen geweldig staan te acteren, vooral met hun gezichten. Alleen Cazale vond ik wat irritant.

Maar goed, dat maakt het allemaal geen slechte film. Mooi geschoten, vooral de beeldende kracht is vaak sterk. Cimino weet heel goed wat hij wil tonen en geeft zo heel veel sfeer mee, of dat nu in het Vietnamese neonlicht is of de mist rond een Amerikaans staalstadje. Daarnaast kent de film enkele losse prachtige scènes met vooral schitterende muziek. Denk aan het jagen op de herten nog voor men naar Vietnam is gegaan. Soms duurt het wat te lang, is het te afstandelijk, maar er is genoeg moois. 3,5*.

Het verhaal kon me nergens boeien en de film is vrij langdradig. De film wil speels zijn, zoals Godard later ook deed weleens, maar het lukt de regisseur niet de juiste toon te vinden. Visueel wel erg mooi met fraaie kleuren en het hoogtepunt halverwege met de beelden van het stromende water in beekjes. Prachtig! In zoverre soms 19-eeuwse schilderijen om te zien en daarmee een ode aan de vader van Renoir maar ook andere schilders uit die tijd (de titel verwijst naar één van de bekendste werken van Manet). 2,0*.

Fan de muziek van Springsteen. Bekend om zijn liveshows maar twee jaar terug daar geweest en dat viel me enorm tegen. Strak gespeeld maar zonder ook maar enige vorm van spontaniteit (ja toen hij per ongeluk struikelde). Another day at the office. Kwalitatief goed, maar zonder ziel.

Nu dan deze film. Ook een beetje een tegenvaller. Wat de film goed doet is slechts een korte periode tonen om zo een idee te krijgen van een persoo. Voor mij werken zulke biopics het beste. Als ik wil weten wat iemand gedaan heeft lees ik zijn lemma wel op Wikipedia. Alleen is de film te degelijk gemaakt en wat saai in de uitvoering daarmee.

Maar belangrijker: de enorm vlakke kleurloze vertoning van Jeremy Allen White (die eerder lijkt op Dylan uit die film van vorig jaar) maakt dat we nooit de diepgang krijgen die script en film wel zoeken. Ja, pas helemaal aan het eind bij de psych als hij breekt. Maar tot die tijd heb ik nooit het idee te kijken naar een man tegen een depressie aan. Wel naar een man die zoekt, aldus het script, maar de acteur weet ook nooit duidelijk te maken wat z'n probleem nou is.

Wel leuk zijn het tijdsbeeld en sfeer, de stukken rond de opnames en het tot stand komen van de liedjes. Minder boeiend zijn de scènes met zijn liefje maar ja, als dat nu eenmaal zo was dan zet je dat in de film. Behalve dat zij volledig bedacht is (zo blijkt). Waarom in vredesnaam zitten die delen hier dan in? 2,5*

p.s. Gezien in Santa Monica. Leuk om eindelijk eens in dat land een film te zien (en dan ook nog eens in het gebied van L.A. en dichtbij Hollywood. Wel een stuk of 10 trailers van tevoren, lijkt me wat overdreven maar vooruit, het was netjes aangegeven dat de film wordt voorafgegaan door zo'n 25 minuten aan reclame en trailers.

Heerlijke film. Het is vooral de bijtende humor die de film maakt. Soms doet het thematisch denken aan Fight Club, maar deze Demolition is effectief grappiger. Door de goed geschreven situaties en door de acteurs die weten wat ze ermee moeten. Cooper, Watts en dat kind (die éne opmerking over dinner time!) mogen dan prima zijn (of meer dan dat), het is vooral Gyllenhaal die de show steelt. Zijn zombieblik is onovertroffen en met zijn cynisme en gebrek aan levenslust is hij vooral erg grappig, maar toch weet hij een zekere tristesse mee te geven en is op meer emotionele momenten volstrekt geloofwaardig. Verder is de film erg mooi geschoten met een wat dure en luxe maar warme uitstraling met veel donkergroen en goud in het kleurenpalet. Ook de nachtscènes zijn fraai. Daarnaast is de muziekkeuze prima en maakt de film gewoonweg beter en interessanter. De film kent eigenlijk geen echte nadelen, maar is gewoon nergens zó goed dat het gelijk een meesterwerk wordt. Toch meer dan behoorlijk. 4,0*.

Camp, en ergens wel grappig en ook soms heerlijk bloederig met een oké sfeertje en fijne foute 80s muziek. De film is gedateerd, maar op de juiste manier. Alleen is de koek na een minuutje of 40 wel op. De 50 minuten daarna zijn niet minder of slechter, maar brengen ook niets nieuws meer en de film mist te veel kwaliteit (of inhoud, of verhaal, of boeiende personages) om dan nog boeiend te blijven. 2,5*.

Ik vond dat formaat eigenlijk wel storen. 4:3 kan fantastisch zijn, maar de regisseur hier lijkt niet echt te weten wat hij ermee moet doen. Het is eerder dat dit op een breder formaat is geschoten en er zijn balken over geplakt, zo ziet het er uit althans. Niets benauwend, gewoon lelijk. Sowieso is de hele look erg pover en met dat formaat heb je soms het idee in een slechte soap eind jaren 90 te zijn beland.

Verder wel een aardige film die zich focust op een relatie tussen een halfbroer en -zus, ook de enige sympathieke mensen in de hele film. Die moeder is een bitch, die vriend een sneue loser en ook de rest wist weinig interesse op te wekken bij mij. Die relatie verder is wel interessant, maar de film gaat nergens heen. Ik mis een beetje het punt dat de regisseur wil maken en zo verzandt het geheel in nikserigheid. Wel goede muziek van The Fall. 3,0*.

Deze week een aantal dagen niet naar de bios geweest en behalve Den of Thieves draaide er van ma-wo ook weinig. Dus maar een kaartje voor deel 2 gehaald aangezien ik zo'n bezoekje voor mij ook even een momentje uitchecken is. Maar goed, wel maar deel 1 eerst bekeken.

Visueel een fijn ding, vooral de nachtscènes en al met al erg sfeervol. Ook die openingsscène is prima hoewel een en ander wel wat erg veel doet denken aan Heat. En dat men kiest voor sfeer en een langzame benadering valt op zich wel te waarderen. Ware het niet dat de film op die momenten simpelweg niet heel boeiend is. Geen idee wat het precies is. Het acteren dat allemaal wel oké is in de actiemomenten maar de acteurs missen ook een zekere diepgang? Personages zijn niet zo interessant geschreven? De loop van het verhaal is niet heel verrassend? De regisseur mist gewoon gevoel voor tempo? Het kan van alles zijn en ook een combi maar de film duurde echt veel te lang voor mijn gevoel en ik keek weinig geboeid. 2,5*.

Er loopt een actrice rond in deze film en ik dacht: die lijkt veel op Nazmiye Oral zeg. Enfin, later bleek dat zij ook hierin meespeelde. Geinig.

Net iets beter dan deel 1. Het eerste uur kent een beetje hetzelfde euvel waarin flink gas wordt teruggenomen en vooral sfeer wordt gecreëerd maar dat is simpelweg niet heel boeiend. Echter, zo richting de helft van de film wordt alles een pak interessanter. Vooral de lange inbraak is prima gedaan. Die duurt lang maar constant verandert de setting wel waardoor die scène zich inhoudelijk en audiovisueel blijft ontwikkelen en daardoor nooit verveelt. Ineens ook richting het einde nog met dat alarm constant aan op de achtergrond dat een zekere spanning geeft.

Neemt niet weg dat het eerste uur wel even doorbijten was en de laatste akte er ook wat bijhangt al is dat nog wel prima vermaak. Ook net iets te veel subplotjes, dat gedoe met die Albanees is alleen maar opvulling die eruit had gekund. Visueel net als deel 1 wederom fijn. 3,0*.

Een soort mix van Taken vanwege de inhoud en John Wick qua actie, met iemand die zonder problemen tientallen vijanden te lijf gaat. Dat maakt dat het er wel aardig uitziet allemaal qua actie maar nergens echt geweldig of spannend wordt. ok het nepbloed ziet er echt niet uit. Verhaaltje is ook wat soorsnee en hoewel de film vrij vlot gaat is het als geheel wat rommelig en lijkt de film halverwege klaar om een andere kant uit te gaan alsnog. Dat werkt niet echt. 2,0*.

M'n zoveelste Kurosawa maar wel de eerste die me echt ontroert. Ik vind de beste man een goed regisseur maar echt warm zijn zijn films niet, zelfs Ikiru niet echt, vooral door het acteerwerk dat me nooit echt weet mee te slepen op dramatisch vlak. Deze Dersu Uzala doet het wel, vooral door de acteurs. Zowel Dersu als Kapitán als zij beiden samen.

Visueel prachtig. In een traag tempo maar wel in een haast perfect tempo, zeker in de buitenscènes (in enkele binnenscènes valt de spankracht wat weg) waar geweldig gebruik wordt gemaakt van de Siberische natuurpracht. Uiteraard die scène op de taiga (die maar duurt en duurt maar daardoor juist steeds beter wordt), maar ook dat vlot in de rivier en het smeltend ijs in het water. Ook het groen oogt prachtig. Op momenten (mede door de taal) doet dit denken aan Tarkosvki. En af en toe ondersteund door mooie muziek.

Het einde is wat afgeraffeld. Kurosawa moet ineens nog een verhaal afronden maar dat deel is echt veel te kort om te werken. Ik zie wat hij wil zeggen maar hij maakt dat nergens invoelbaar. Het einde is wel ontroerend. 4,0*.

Deze film doet weinig fout, maar wist me niet te raken en wist ook vaak de aandacht er niet bij te houden. Vreemd, want ergens ligt dit wel in mijn straatje, maar Payne smaakte me al eerder niet. Acteerwerk is prima (Clooney kan ik altijd goed hebben), prima locaties, fijne sfeer, zo'n lekkere slice of life in plaats van een verhaal van a tot z, en een mooi kabbelend tempo. Maar als gezegd, de film blijft steeds niet boeien. 3,0*.

Gaat Wayne nu echt in elke Lone Star-productie trouwen? Ook hier moet aan het eind nog even één zo'n shot worden ingebracht. Verder weer lachwekkend slecht, zowel in acteerwerk als in uiterlijk met weinig wide shots en weinig te zien van de omgeving. Wat me ook opvalt is dat er geen enkele achtergrondmuziek in zit. Zo lijkt het ook echt amateuristisch, ergens in de achtertuin gemaakt. Gelukkig dat dit soort producties ook maar een krappe 50 minuten duren. 1,0*.

Zeer boeiend, maar zakt in de tweede helft wat weg. Eigenlijk is met de opening credits het hoogtepunt al geweest, maar het hele eerste deel is gewoon een hele fijne film die ergens lekker wegkijkt, maar ook constant intrigeert en interessant blijft. Het is denk ik dat er nog weinig wordt gesproken en er vooral sfeerschepping is. Daar helpt het kleurenpalet ook mee, net als de mooi gekadreerde shots en bruin-grijze industriële omgevingen en de hoeveelheid mist.

Halverwege wordt het allemaal iets minder. Er wordt meer gesproken en de overheersende sfeer uit het eerste uur verdwijnt langzaam aan. Het helpt ook niet dat ik weinig met Vitti kon. Mooie dame (en dat houdt nog best de aandacht vast) maar haar manier van acteren beviel me helemaal niet. Te geacteerd. Nep. En als je juist als hoofdbestanddeel van je film een depressief persoon hebt, dan mag je ook wel een goed actrice hebben. Daarbij speelt ook dat ze allemaal gedubbed worden dat vaak sowieso nep klinkt. Eigenlijk de enige echte dissonant van de film.

Maar goed, het tweede uur bevat wel nog veel mooie momenten met als hoogtepunt het verhaal met die jongen in de zee waarbij vooral de kleurenexplosie opvalt (al is dit nog lang geen Wizard of Oz in Technicolor, maar na die bruine wereld ineens heel wat anders). 4,0*.

Ik kende alleen deel 2, die ik vrij vervelend vond vanwege de Minions. Toch deze maar een kans gegeven. De Minions irriteren hier niet. Sterker, ze zijn best een leuke toevoeging. Maar verder kon ik weinig met de film. Ik ben geen fan van de animatiestijl en het verhaaltje kon me maar matig boeien. Verder op geen één vlak echt bijzonder, of het moet Gru zijn die niet begint als slecht mens en langzaam ontdooit, vanaf het begin is hij best een goed mens alleen wat verweest van de rest van de maatschappij. Dat is best fris. Uiteraard is er weer een schattig meisje dat nergens bang voor is. Dat kennen we nu wel, maar het werkt toch iedere keer weer. 2,0*.

Deel één heb ik nooit gezien, dus geen idee of die beter is, maar dit tweede deel is in elk geval een stuk prul; druk, schreeuwerig, niet grappig en vooral irritant. De Minions lijken vooral uitgevonden om kinderen te pleasen en daarna als merchandise te verkopen, want inhoudelijk hebben die wezens eigenlijk geen functie. Ja, grappen maken die geen grappen zijn. Een hoog gehalte aan onderbroekenlol, scheten, en veel val- uit uitglijdhumor. Of ik ben een zuurpruim, of er zat echt een stel kleuters aan de knoppen. Maar humor is dit niet te noemen.

Ook visueel zit er maar weinig bij. Technisch is niet niet bijzonder en esthetisch gewoonweg lelijk soms. Ook de overdreven gestileerde personages kunnen mijn goedkeuring niet krijgen. Maar sowieso is de hele look fut- en inspiratieloos. Het verhaal zelf is allemaal niet zo bijzonder, de stemmen redelijk en af en toe is er wel degelijk een geslaagde grap, vooral als men echt richting camp gaat. En zowaar, de tijd wordt er nog redelijk snel mee verdreven. Verder vooral vergeten. 1,5*.

Niet de beste reeks dit, en deze film is geen uitzondering erop. De Minions zijn eigenlijk nog wel geinig in deze film, maar krijgen relatief weinig tijd. Die nieuwe broer van Gru krijgt meer tijd maar vind ik een stuk minder leuk. De schurk van dienst is gewoon een saaie drol. Visueel ook allemaal weinig bijzonder. Verder kijkt het nog wel redelijk weg, maar dat betekent niet dat ik me vermaakt heb. 2,0*.

Geen goede film maar het tempo lag dusdanig hoog dat ik ook niet echt de tijd kreeg me te vervelen. Enkele momentjes (vooral rond de familie) waren nog best oké en genoeg stukjes met Minions die nog grappig waren. Maar verder typisch Illumination: vooral heel veel drukte en heel veel lawaai. Allicht denkt men dat kinderen van nu dat nodig hebben maar ik vind het nogal vermoeiend omdat het vooral lawaaiig is zonder echte visie erachter wat ermee te doen (Uncut Gems was ook enorm druk, maar daar was die vorm nodig om de chaos van die wereld en vooral de stress van Adam Sandler te tonen). 2,5*.

Pesten, nog altijd een onderwerp waar te weinig mee wordt gedaan. Wellicht niet eens zozeer doordat men het niet wil zien – hoewel dat soms wel degelijk de reden is- maar vooral door schaamte van de gepeste. En angst voor represailles. Hierdoor kan het pesten lang doorgaan: de gepeste zegt immers niets. Juist dat toont Franco ons uiterst effectief.

Deze film draait om Alejandra, een gewoon meisje -knap gezichtje en zonder echt anders te zijn dan anderen- en juist dit gewone meisje wordt gepest. Ze is samen met haar vader verhuisd na de dood van de moeder. Zij staat dan ook symbool voor de vele gewone mensen die zomaar ineens gepest worden. In haar geval is het een filmpje dat gelekt wordt, een filmpje waarin ze seks heeft met een jongen, zomaar in een dronken bui op een feestje, gefilmd met een smartphone (nog een reden die dingen bij Wet te verbieden, al is dat niet het punt dat Franco wil maken). Dat pesten gaat vervolgens van kwaad tot erger, heel subtiel door eerst steeds sms’jes te sturen met “Puta”, daarna ook briefjes in de klas met zulke teksten, tot buitensluiten, aanranding, vernedering en lichamelijke mishandeling.

Het gaat de regisseur om groepsgedrag, niet om oorzaken. Franco kiest doelbewust voor een normale situatie waarin de hoofdpersonen leven. Hoewel Alejandra een moeder heeft verloren, lijken de andere kinderen normaal. Ze hebben feestjes, drinken en blowen wat voor de lol, maar gaan netjes naar school en zijn niet arm of verwaarloosd. De uiteindelijke reden van het pesten is ergens ook nog best onschuldig. Het is juist het sneeuwbaleffect daarna wat Franco ons wil tonen. En dat gelukt hem bijzonder goed. En hoewel pesten in alle lagen voorkomt, ook bij volwassen op het werk, kiest Franco hier voor de jeugd. Volwassen komen nauwelijks in het stuk voor. De vader is druk met het werk en vraagt wel aan Alejandra hoe het gaat, maar zij zegt niets uit schaamte (of om vaders niet tot last te zijn). Zelfs als haar haren worden afgeknipt zegt ze dat. En papa vindt het nog leuk staan ook. Op school zie je nooit leraren en als er een directeur bij komt, dan verzint men wel een verhaal. En dat zal in deze film echt niet bedacht zijn, dat komt altijd voor bij pesten. Het wordt een eigen wereldje tussen de anderen, die nergens weet van hebben.

Audiovisueel werkt de film ook mee. Er is geen achtergrondgeluid te horen en op een leuk effect met schemerlampen na is de film visueel heel kaal en rauw. Enkel omgevingsgeluiden hoor je, en zelfs die worden vaak weggefilterd. Maar Franco kiest ook voor wat vreemde cameraposities al weet hij verdomd goed waar hij de camera moet neerzetten. De hele mise en scène klopt gewoon. De shots duren soms minutenlang en de camera beweegt niet, maar binnen in één beeld des te meer. Binnen dat beeld weet Franco heel veel te vertellen. Of het nu bij schooldirecteur is (papa op de achtergrond), in een auto (papa stapt uit en je ziet hem door de voorruit), in de keuken van het restaurant waar vader werkt en twee koks achter hem maar praten en praten over privézaken (en je ziet vader steeds meer irritatie krijgen) et cetera. Maar bovenal wordt het pesten zo in één beeld gezet. Je kan niet wegkijken. Er wordt niet gemonteerd dus zie je het tafereel of je er zelf bij bent. En, doordat het al de hele film zo gaat, is het geen gimmick om net dat pesten (en dat gaat ver) dan zo rauw te tonen.
En door het prima acteerwerk (zie Alejandra steeds dieper wegzinken), de achtergrond van de vader en Alejandra (het zijn wellicht emotionele tijdbommen) en de voorkennis (je weet dat het over pesten zal gaan) lijkt elke situatie verdacht en kan alles elk moment tot ontploffing komen. Zo blijft er een constante spanning als ondertoon. En dat dus zonder zware toegevoegde basgeluiden of muziek, maar puur uit de inhoud. Sterk.

Is de film dan perfect? Nee. Zoals al gezegd is de moeder dood, maar hier wordt nauwelijks iets mee gedaan. Alejandra lijkt er geen echte last van te hebben, de vader gaat gewoon door met zijn leven (al heeft hij het wel lastig soms, maar hij slaat zich erdoorheen), ze kunnen redelijk met elkaar opschieten en ik vraag me af of dat pesten ook was gebeurd als moeders nog had geleefd. Ik denk het eerlijk gezegd wel. Misschien dat ze het niet tegen haar vader durfde te zeggen omdat hij al zo aan het lijden was, maar dat komt er nooit helemaal goed uit. Juist doordat het allemaal redelijk soepel lijkt te gaan. Wellicht tegen het einde met het gedrag van de vader wordt er iets mee gedaan. Dat einde is er overigens sowieso net te ver overheen en lijkt niet echt te passen bij de rest van de film. Al is het wel een waarschuwing toch maar altijd direct eerlijk er over te zijn. Feit blijft dat Franco maar niet echt leek te kunnen kiezen tussen een film over rouwverwerking (zoals meesterlijk in In the Bedroom is gedaan) of een film over pesten. Nu valt het een beetje er tussenin soms.

Maar goed, de kijkervaring was soms behoorlijk intens en houd je makkelijk 100 minuten aan het scherm gekluisterd. Dus zeker 4,0*.

Balkan Erotic van Marina Ambrimovic: geinig, meer niet, maar meer zo een Teleac-filmpje.

Death Valley: wat is het doel hiervan? Duurt te lang, ondanks de mooie kleuren en de prima soundtrack.

Hoist: Duurt te lang, is verder niet slecht, maar gewoon saai.

House Call: Nee, dit werd hem niet. Die lage kwaliteit, dat is niks voor mij als er geen idee achter zit maar gewoon goedkoopheid vanaf straalt. Duurt ook te lang

Impaled: Ik ben geen fan van Clark, maar dit was veruit het meest interessante en vermakelijke. Een bepaalde leegheid, een omdraaiing van de rollen (de man wordt gecast) en een bepaalde oprechtheid nog wel.

Sync: Best heel aardig gemonteerd, en niet te lang.

We Fuck Alone: ziet er wel mooi uit, maar 24 minuten lang?

Kortom: zeer wisselend van kwaliteit met helaas veel eentonigheid. Clark was echt leuk en levert in zijn eentje haast alle punten op..

Zware tegenvaller. Vooral door de manier waarop iedereen als karikatuur wordt neergezet was dat m'n interesse snel. Elke leerling in de klas is vervelend en pesterig en heeft geen zin (de zwarten nog net wat meer natuurlijk), behalve het dikke meisje dat heel braaf is. En dan de docenten die allemaal uit Fawlty Towers lijken weggelopen met dat overdreven geschreeuw. Of ik hier nu satire in moest zien? Geen idee. Maar grappig werd het nergens (Fawlty Towers overigens wel). Daarnaast zeer onevenwichtig. Deels gaat dit over enkele docenten op een school, maar ook gaat het om Brody en zijn dementerende opa. Het is het uiteindelijk allemaal niet. En dan dat quasi-filosofisch geneuzel middels de voice over. Nee, dank je. Alleen het spel van Brody redt het geheel nog een heel klein beetje. 1,5*.