Opinions

Pesten, nog altijd een onderwerp waar te weinig mee wordt gedaan. Wellicht niet eens zozeer doordat men het niet wil zien – hoewel dat soms wel degelijk de reden is- maar vooral door schaamte van de gepeste. En angst voor represailles. Hierdoor kan het pesten lang doorgaan: de gepeste zegt immers niets. Juist dat toont Franco ons uiterst effectief.

Deze film draait om Alejandra, een gewoon meisje -knap gezichtje en zonder echt anders te zijn dan anderen- en juist dit gewone meisje wordt gepest. Ze is samen met haar vader verhuisd na de dood van de moeder. Zij staat dan ook symbool voor de vele gewone mensen die zomaar ineens gepest worden. In haar geval is het een filmpje dat gelekt wordt, een filmpje waarin ze seks heeft met een jongen, zomaar in een dronken bui op een feestje, gefilmd met een smartphone (nog een reden die dingen bij Wet te verbieden, al is dat niet het punt dat Franco wil maken). Dat pesten gaat vervolgens van kwaad tot erger, heel subtiel door eerst steeds sms’jes te sturen met “Puta”, daarna ook briefjes in de klas met zulke teksten, tot buitensluiten, aanranding, vernedering en lichamelijke mishandeling.

Het gaat de regisseur om groepsgedrag, niet om oorzaken. Franco kiest doelbewust voor een normale situatie waarin de hoofdpersonen leven. Hoewel Alejandra een moeder heeft verloren, lijken de andere kinderen normaal. Ze hebben feestjes, drinken en blowen wat voor de lol, maar gaan netjes naar school en zijn niet arm of verwaarloosd. De uiteindelijke reden van het pesten is ergens ook nog best onschuldig. Het is juist het sneeuwbaleffect daarna wat Franco ons wil tonen. En dat gelukt hem bijzonder goed. En hoewel pesten in alle lagen voorkomt, ook bij volwassen op het werk, kiest Franco hier voor de jeugd. Volwassen komen nauwelijks in het stuk voor. De vader is druk met het werk en vraagt wel aan Alejandra hoe het gaat, maar zij zegt niets uit schaamte (of om vaders niet tot last te zijn). Zelfs als haar haren worden afgeknipt zegt ze dat. En papa vindt het nog leuk staan ook. Op school zie je nooit leraren en als er een directeur bij komt, dan verzint men wel een verhaal. En dat zal in deze film echt niet bedacht zijn, dat komt altijd voor bij pesten. Het wordt een eigen wereldje tussen de anderen, die nergens weet van hebben.

Audiovisueel werkt de film ook mee. Er is geen achtergrondgeluid te horen en op een leuk effect met schemerlampen na is de film visueel heel kaal en rauw. Enkel omgevingsgeluiden hoor je, en zelfs die worden vaak weggefilterd. Maar Franco kiest ook voor wat vreemde cameraposities al weet hij verdomd goed waar hij de camera moet neerzetten. De hele mise en scène klopt gewoon. De shots duren soms minutenlang en de camera beweegt niet, maar binnen in één beeld des te meer. Binnen dat beeld weet Franco heel veel te vertellen. Of het nu bij schooldirecteur is (papa op de achtergrond), in een auto (papa stapt uit en je ziet hem door de voorruit), in de keuken van het restaurant waar vader werkt en twee koks achter hem maar praten en praten over privézaken (en je ziet vader steeds meer irritatie krijgen) et cetera. Maar bovenal wordt het pesten zo in één beeld gezet. Je kan niet wegkijken. Er wordt niet gemonteerd dus zie je het tafereel of je er zelf bij bent. En, doordat het al de hele film zo gaat, is het geen gimmick om net dat pesten (en dat gaat ver) dan zo rauw te tonen.
En door het prima acteerwerk (zie Alejandra steeds dieper wegzinken), de achtergrond van de vader en Alejandra (het zijn wellicht emotionele tijdbommen) en de voorkennis (je weet dat het over pesten zal gaan) lijkt elke situatie verdacht en kan alles elk moment tot ontploffing komen. Zo blijft er een constante spanning als ondertoon. En dat dus zonder zware toegevoegde basgeluiden of muziek, maar puur uit de inhoud. Sterk.

Is de film dan perfect? Nee. Zoals al gezegd is de moeder dood, maar hier wordt nauwelijks iets mee gedaan. Alejandra lijkt er geen echte last van te hebben, de vader gaat gewoon door met zijn leven (al heeft hij het wel lastig soms, maar hij slaat zich erdoorheen), ze kunnen redelijk met elkaar opschieten en ik vraag me af of dat pesten ook was gebeurd als moeders nog had geleefd. Ik denk het eerlijk gezegd wel. Misschien dat ze het niet tegen haar vader durfde te zeggen omdat hij al zo aan het lijden was, maar dat komt er nooit helemaal goed uit. Juist doordat het allemaal redelijk soepel lijkt te gaan. Wellicht tegen het einde met het gedrag van de vader wordt er iets mee gedaan. Dat einde is er overigens sowieso net te ver overheen en lijkt niet echt te passen bij de rest van de film. Al is het wel een waarschuwing toch maar altijd direct eerlijk er over te zijn. Feit blijft dat Franco maar niet echt leek te kunnen kiezen tussen een film over rouwverwerking (zoals meesterlijk in In the Bedroom is gedaan) of een film over pesten. Nu valt het een beetje er tussenin soms.

Maar goed, de kijkervaring was soms behoorlijk intens en houd je makkelijk 100 minuten aan het scherm gekluisterd. Dus zeker 4,0*.

Balkan Erotic van Marina Ambrimovic: geinig, meer niet, maar meer zo een Teleac-filmpje.

Death Valley: wat is het doel hiervan? Duurt te lang, ondanks de mooie kleuren en de prima soundtrack.

Hoist: Duurt te lang, is verder niet slecht, maar gewoon saai.

House Call: Nee, dit werd hem niet. Die lage kwaliteit, dat is niks voor mij als er geen idee achter zit maar gewoon goedkoopheid vanaf straalt. Duurt ook te lang

Impaled: Ik ben geen fan van Clark, maar dit was veruit het meest interessante en vermakelijke. Een bepaalde leegheid, een omdraaiing van de rollen (de man wordt gecast) en een bepaalde oprechtheid nog wel.

Sync: Best heel aardig gemonteerd, en niet te lang.

We Fuck Alone: ziet er wel mooi uit, maar 24 minuten lang?

Kortom: zeer wisselend van kwaliteit met helaas veel eentonigheid. Clark was echt leuk en levert in zijn eentje haast alle punten op..

Zware tegenvaller. Vooral door de manier waarop iedereen als karikatuur wordt neergezet was dat m'n interesse snel. Elke leerling in de klas is vervelend en pesterig en heeft geen zin (de zwarten nog net wat meer natuurlijk), behalve het dikke meisje dat heel braaf is. En dan de docenten die allemaal uit Fawlty Towers lijken weggelopen met dat overdreven geschreeuw. Of ik hier nu satire in moest zien? Geen idee. Maar grappig werd het nergens (Fawlty Towers overigens wel). Daarnaast zeer onevenwichtig. Deels gaat dit over enkele docenten op een school, maar ook gaat het om Brody en zijn dementerende opa. Het is het uiteindelijk allemaal niet. En dan dat quasi-filosofisch geneuzel middels de voice over. Nee, dank je. Alleen het spel van Brody redt het geheel nog een heel klein beetje. 1,5*.

Matig. Op momenten wel spannend, maar als geheel veel te lang en vooral vol mensen die weinig sympathie opwekken waarbij je moet meeleven met diegenen die het minst onsympathiek zijn. Ook de docustijl vind ik niet helemaal overtuigen, een stijl die je echt moet beperken tot films die je als docu brengt (ik noem een United 93) of soms een enkele andere film. Misschien had Bigelow zich moeten richten veel meer op de rellen in het algemeen en niet zozeer op het gedoe in dat hotel. 2,5*.

Begint ijzersterk maar zakt tegen het einde wel wat in.

Het uitgangspunt moet je maar voor lief nemen en is dusdanig hard (en absurd, ik ken de Belgische wet niet maar in Nederland zou dit lijkt me niet kunnen) neergezet dat je wel een bepaalde richting wordt uitgeduwd die niet altijd even overtuigend is. Want Cotillard is al ziek, ze heeft het niet heel slecht (ze koopt steeds pizza, flesjes water, een ijsje) en haar collega's idem en dit is één verhaal van duizenden die het veel erger hebben. Interessanter zou zijn of mensen bereid zijn 10% in te leveren of de kans te hebben dat 10% van het personeel wordt ontslagen. Maar goed, dat is een heel andere film dan. Ik zie dit dan ook meer als karakterschets van iemand die erbovenop probeert te komen dan een sociaal drama. Leuk is natuurlijk dat de film vragen oproept of je zelf bereid zou zijn een bonus (een bonus ja, geen salaris) in te leveren.

Wel is film een uitstekend medium voor zulk een verhaal dat we krijgen, meer nog dan literatuur, door gewoon de camera neer te zetten op interactie. Dan werken die lange shots ook mee die de acteurs de kans geven echt zo een scène op te bouwen en hun personage te zijn in plaats van te acteren. Verder is het camerawerk wat saai, maar dat past wel in het realistische, met vooral heel veel gewone woonwijken. Niet de glamour, ook niet de achterbuurten. Nee, gewone mensen met gewone problemen.

Grootste troef blijft Cotillard die dan wel wat tics gebruikt, maar verder helemaal in haar personage glijdt en met veel nuance en kleine gebaren een knap personage neerzet - mij had ze in ieder geval volledig mee. Helpt mee dat ik haar ook bijzonder aantrekkelijk vindt, zeker in deze film met staartje dat haar een prachtige jongemeisjesuitstraling geeft. Ook Rongione als manlief had zijn inbreng zoals iedereen wel, waardoor alle losse scènes tussen Cotillard en haar collega's echt knetteren van emotie. Wel treedt enige herhaling op (al verstrekt dat de boodschap wel) en niet alle keuzes in het tweede deel vind ik even sterk, dus daarom 3,5*.

Nee, dit werkte totaal niet voor mij. Een hoop geneuzel dat eigenlijk nooit interessant wordt en dat spelen met de vierde wand (althans soort van) vond ik gewoonweg raar. Visueel wel redelijk nog met zachte kleuren en belichting maar stiekem versterkte dat het saaie alleen maar. 1,0*.

Nou vooruit, sommige scènes rond het excorcisme waren nog wel creepy, maar verder was dit helemaal niets. Vooral dat docu-stijltje doet wat goedkoop aan en wordt ook nog eens niet consequent doorgevoerd. Had er dan een echte ficitieve docu van gemaakt. Spannend wordt het nergens, film ziet er niet bijzonder uit en matig acteerwerk. 1,0*.

Was deel 1 nog een film van Meryl Streep, daar is dit vervolg toch wel een film met Anne Hathaway en dat zegt vooral iets over hun plek in de filmwereld in die 20 jaar. Enfin, minder scherp dan deel 1 en hoewel er wat momentjes zijn waarop er een reflectie op de laatste jaren plaatsvindt en de cultuur op de werkvloer wordt besproken mist deze film wel een bepaalde mate van urgentie. Niettemin heb ik me best ermee vermaakt met de mooie plaatjes van kleding, luxe en Italië. De acteurs doen ook hun ding maar Tucci is wederom erg fijn en Streep irriteert me normaal enorm met haar tics en overdreven acteerwerk maar hier blijft ze verre van en speelt een uitstekende rol. Beiden weten iets van emotionele diepgang nog mee te geven. Blunt en Hathaway doen hun ding maar komen daar prima mee weg. 3,0*.

Na het vervolg deze film weer eens herzien na zo'n 20 jaar (ik zag hem vrij vlot toentertijd). De film wordt vlot verteld is vakkundig gemaakt. Die scène als Streep in het begin aankomt is gewoon prima in elkaar gemonteerd. Streep mag sowieso genoemd worden. Ik ben vaak geen fan van haar maar haar ingehouden manier van acteren is volledig overtuigend en ze komt ook echt over als iemand die je vreest. Hathaway moet duidelijk nog wat kilometers maken en is te gemakzuchtig en op dramatisch vlak wat minder overtuigend. Tucci is fijn als altijd.

Wat de film vooral een beetje nekt is dat men steeds de veilige weg kiest, men had echt andere keuzes kunnen maken, vooral over de ontwikkeling van Hathaway. Het is niet slecht allemaal nu (dat einde dat Streep niet meer terugzwaait is best oké ook) maar ook wel wat gezapig. 3,0*.

Veel speelt zich af in eentonige donkere ruimtes. Dat soort ruimtes zouden moeten zorgen voor spanning maar elke vorm daarvan ontbreekt hier. Duffe film die al snel verveelt waarbij acteurs erg matig zijn. 1,0*.

Matig. De film begint nog wel aardig en sfeervol (mooie fijne beelden van een winters New York) maar de film verandert al snel in stroperig drama dat nooit overtuigt, vooral niet de relatie tussen de saaie Ford en de ook niet echt overtuigende Pitt. De aankleding is nog wel oké maar de film is veel te degelijk en duf om ook maar ergens echt te boeien. 2,0*.

Best geinig, op momenten hilarisch maar na een goed uur geloofde ik het ook wel en kwam er weinig nieuws meer bi voor mijj. De groezelige stijl is niet helemaal mijn ding, maar het past hier wel prima. En de gore wordt af en toe leuk in beeld gezet. Daarnaast vermaakt de film een goed uur sowieso met een stel maffe maar fijne personages die allemaal net iets te belezen willen praten (follow the yellow brick road), een aantal goede grappen (fifty fifty, of die truck) en sterke sfeervolle locaties. Na dat uur kwam er halaas geen voortuitgang meer en vond ik de film zelfs wat saai worden.
De soundtrack is wel erg fijn met vooral een fantastisch gebruik van Freebird, in visueel sowieso de beste scène. 3,0*.

In zoverre een bijzondere film dat deze een vrij lange aanloop kent zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Het grootste drama betreft nog dat een enkeling wat naars zegt over de huidskleur van Brown, maar ook dat zijn ruzies in de marge. Geen groots drama, geen echte conflicten. De film neemt anderhalf uur de tijd, en dat is echt te lang, richting de finale met wat actie in de Korea-oorlog. Ik weet ook niet wat deze film moet zijn: een portret van de eerste zwarte piloot, van de oorlog zelf, van een groepje vliegeniers met toevallig een zwarte piloot? Hoewel de aankleding verder prima is (hoewel iets te clean en en met te veel retro-look allemaal) is de film steeds het net niet. En dan worden er 140 minuten voor uitgetrokken. Daarbij speelt ook dat de invulling van Majors aan de persoon Brown nogal vlak is en de stukken waarin hij vecht met demonen geen moment overtuigen en zelfs wat lachwekkend worden. Zijn vrouw (in de laatste scène vooral) en wingman Glenn Powell doen het wat dat betreft een stuk indrukwekkender. Ongetwijfeld een film die met zijn thema gokt op de Oscars maar als drama te zwak is en ook nog onverwachte concurrentie (op het vlak van Oscars) krijgt door die andere pilotenfilm Top Gun dit jaar. Dat gaat hem niet worden. De regisseur van dienst heeft af en toe nog een leuk visueel idee met een goede uitvoering (ook in de montage) maar daar blijft het bij. 2,5*.

Goed gemaakte film, zowel qua ingetogen acteren als met de mooie fotografie, maar verhaal en personages wisten me niet echt te boeien en uiteindelijk ging de film veel te traag voor mij en duurde voor mijn gevoel veel langer dan de krappe twee uur. Het einde was wat onverwacht en vond ik ook niet helemaal passen maar zorgde wel dat ik met wat meer interesse keek dus daarmee naar boven afgerond 2,5*.

Hier kon ik echt niets mee. Ik houd van sfeerschetsen en scènes als mensen niets zeggen zolang die maar naturel aanvoelen. Bij deze film was het allemaal te gemaakt. Verder een verhaal dat ik niet echt kon volgen en daardoor ook m'n interesse kwijtraakte. In grote lijnen ging dit nog wel, maar veel eindeloze losse scènes kon ik simpelweg niet plaatsen. Af en toe nog wel een bijzonder shot (dat pistool in de bioscoop zoals hierboven al genoemd bijvoorbeeld)

Het gedeelte in 3D was ook niet heel bijzonder. Een lang shot ja, maar er wordt weinig mee gedaan en de omgevingen zijn ook niet echt geweldig. Misschien verwachtte ik een zekere trip, maar dat is het nooit geworden. Buiten dat was er wat mis met de 3D, of mijn brilletje, maar dat zou gek zijn want ik had ook een eigen brilletje bij me en hetzelfde euvel. Vage beelden, slecht leesbare ondertiteling. Maar op dat moment was ik al zover dat het me niets meer uitmaakte. En dat zegt genoeg. 1,0*.

Aardige film die wel vermaakt met een redelijk tempo en aardige sfeer maar ook niet meer doet dan dat. Echt spannend wordt dit nergens, visueel wat saai en het einde is oké maar echt er van ondersteboven was ik nu ook weer niet. Allicht omdat die nogal werd afgeraffeld waar men in het begin juist wel enorm de tijd neemt eer er wat begint. Wel gek, zo'n film die in de Top 250 staat maar waar ik echt nog nooit van had gehoord. het is dat die in de lijst staat en ik hem daarom wilde zien. 3,0*.

Hitchcock. De beste man wordt dan wel steevast The Master of Suspense genoemd, spannend vind ik zijn films nooit. Wel biedt hij over het algemeen superieur vermaak met een camera die vertelt, goede muziek, fijne dialogen en vooral een perfect tempo waardoor zijn films nooit stilvallen (al zijn er wel negatieve uitzonderingen).

Zo ook deze Dial M. De film begint wat traag met heel veel gepraat en daar had best wat meer beeld bij gemogen, want het geheel is net iets te statisch gefilmd zo. Typerend is de eerste minuut waar Hitch zonder iets te vertellen zo ongeveer de hele voorgeschiedenis uitlegt en toont dan Kelly een minnaar heeft. Hij kan het dus wel! (en dat weet je ook wel trouwens) Ook leuke visuele vondsten ontbreken, behalve dan die waar de schaduwen van Kelly en haar lover op de deur worden getoond als de echtgenoot de sleutel omdraait. Verder fijn spel van de gladde maar vooral charismatische Milland en de leuke rechercheur. Kelly is wat vlakjes al heeft ze het scenario ook niet mee, maar iets actiever had best gemogen.

Overigens gaat de film minstens een kwartier te lang door, en op het eind nog eens een minuutje. Niet dat ik de film vond vervelen - integendeel- maar ik had Milland het wel gegund als hij zijn vrouw bestraft kon zien. Gelijk zou dat een mooi statement zijn tegen overspel. En die allerlaatste scène had mogen stoppen bij het omdraaien van de sleutel, dat was genoeg geweest. Dan had ik hier nog hoger voor gegeven. 3,5*.

Weer zo'n film op heel smal formaat. Maar wel één waarin het visuele aspect juist het beste was van de film. De camera zit gelukkig niet te veel op de huid en deze regisseur weet hoe een smal beeld toch mooi te vullen is en hoe er ruimte valt te creëren. Sfeervol, mooie kleuren, sprekende beelden en soms fijn dromerig.

Inhoudelijk dan weer minder bijzonder. Echt zo'n verhaal waarvan ik vond dat al tientallen keren te hebben gezien rond een gezin in de lagere sociale milieus. Alle clichés rond afwezige vaders of moeders, nieuwe scharrels, criminaliteit, ruzies binnen, het jongere zusje of broertje etc kwamen wel langs. Dat was jammer.

Debutante Khebizi doet het nog wel aardig waarmee haar rol toch nog goed overkomt. Wat ik wel leuk vond is hoe ze naar buiten overkomt. Soms groot houden maar ook wel oprecht zich prettig voelen door expressief over te komen alleen daarachter zit een klein hartje en een zekere nervositeit - als een jongen te dichtbij komt wijst ze hem af. Aan het eind mag ze naar dat programma maar je kan je ook afvragen hoe het met haar daar zal gaan want daar zal ze vermoedelijk wel over die grens van seks heen moeten. Dat maakt het einde treurig maar boeiend. 3,0*.

Ik moest naar de wc en zette de film op pauze. Ik dacht al wel bijna bij het einde te zijn maar ik zat pas op een uur. En dat zei alles. Vreselijk traag, oninteressant en saai. Visueel soms erg mooi (vooral die kleuren in de nacht en de sfeer in de stad, je voelt de broeierige warmte gewoon) en heel af en toe een losse scène of moment die wel werkten, maar ik kwam hier niet doorheen. De laatste 40 minuten wel afgekeken maar met beduidend minder aandacht, dat wel. 1,0*.

Bond is vooral een product van zijn tijd, niet enkel in de zin dat hij is ontstaan in de wereld van de Koude Oorlog, maar ook na een tijdspanne van 50 jaar film inmiddels heel wat gedaanten heeft gehad en perioden heeft gekend (zoals ook Donald Duck) - middels de film leer je als kijker allicht ook wat over de tijd waarin het speelt. Nu moet je daar wel niet te veel van verwachten, maar als het gaat om sfeerzetting lukt dat de meeste Bonds bijzonder sterk. Deze eerste uit de jaren 70 is daar geen uitzondering op, of het nu in kapsels zit, het toch wel gedateerd aanvoelende in- en uitzoomen of vooral Las Vegas dat net een wat rauwer randje had dan tegenwoordig: het is allemaal even goed. De film ziet er dus vooral fijn uit (sowieso best aardig geschoten) met de locaties en het tijdsbeeld.

Jammer alleen dat de rest zo matig is. De Bond-girl is niet alleen niet erg knap, acteren kan ze ook niet. Blofeld is ook maar een wat makke verschijning en B2 en Vlugge Japie zijn vooral grappig en griezelig op de verkeerde manier. De actie is op een autoachtervolgingsscène na ook erg laf, en zeker het gebruik van special effects is ronduit lelijk (dit lijkt ook de eerste Bond waarin ze dit soort effecten gebruiken - dan maar minder explosief maar wel overtuigend en echt aandoend, denk ik dan). Daardoor wordt de film nooit echt spannend en gaat gewoon slepen tegen het eind. Ook de humor is erg flauw, al kan de verder prima Connery (die ik wel miste in de film met Lazenby) daar nog wel mee uit de voeten. Overigens was ik vooral blij Connery weer te zien en waardeer dat vooral, want hij doet het allemaal wat op de automatische piloot. Alleen dit is wel de meest silly film tot nu toe, zonder dat andere punten echt sterk zijn om dat te verbloemen. 2,0*.

p.s. Grappig dat sommigen hier vinden dat Connery al te is, terwijl Moore drie jaar ouder is dan Connery en pas twee jaar na deze zijn eerste Bond-film draaide. Maar ook Dalton en Brosnan begonnen op een latere leeftijd dan dat Connery ermee stopte.

Ik kan hier weinig slechts over zeggen. Leuk verhaal, fijne setting, mooie aankleding en prima spel met een ontwapende rol van Powley. Grappig ook hoe vrij men is in deze film. Niet alleen het geaccepteerde coke- en drankgebruik, maar ook dat als eenmaal uitkomt dat stiefpa en stiefdochter seks hebben hij niet wordt opgesloten, of dat moeder hem een viezerik vindt. Nee, het kan niet omdat moeders zelf al een relatie had. Geinig. Maar ook vond ik het als geheel nogal gezapig waardoor ik ondanks de korte lengte toch soms wel even op m'n klokje wilde kijken hoe lang het nog zou duren. Het middenstuk vertoont weinig ontwikkeling en ook het einde wordt te veel gerekt. 3,0*.

Vermakelijke docu wel. Op een wat grappig bedoelde manier zien we tussenkopjes/hoofdstukken over typische trekjes bij dictators, om vervolgens vrij serieus die per stuk te behandelen, waar er vaak één of twee voorbeelden worden uitgepakt en dieper worden besproken. Zo krijg je van de meeste wel enigszins een beeld. Die wisseling van toon tussen grappig en serieus schuurt af en toe wel maar storen doet het niet. En op algemeen niveau leer je weinig bij, maar op detailniveau zitten er nog wel aardige voorbeelden in. En het kijkt makkelijk weg. 3,0*.

Ik heb best nog vaak moeten lachen in deze komedie met soms heerlijke foute grappen en soms oprecht geestige momenten. Maar even vaak valt de film wat dood en zelfs die weinige 85 minuten wisten me nooit volledig te boeien. Allicht door het verhaal dat als kapstok dient en niet sterk genoeg is, al zal dat op zich niet moeten uitmaken in zo'n film. Dus geen idee waar het aan lag. 2,5*.

Op punten zou deze het met gemak winnen van haar voorganger The World Is Not Enough, maar als geheel valt het tegen, zeker naarmate de film vordert.

Het begint allemaal vrij sterk, met die surfers en het hele gedoe in Noord-Korea. Brosnan is sowieso op zijn best sinds Goldeneye, meer losjes dan zijn twee voorgaande films en met een mooie mix van koele zakelijkheid en charme, zoals ik Bond het liefst zie. Maar hij krijgt hier ook andere scènes en die bevallen hem goed. En vervolgens evolueert de film eerst nog heel aardig tot in Hong Kong (nu die moderne metropool die we kennen, wel iets anders dan in voorgaande Bonds) en Cuba en Londen (met een leuk zwaardgevecht dat er goed op gaat). Maar daarna gaat het helemaal mis. Het verhaal wordt steeds lachwekkender, de actie is duf en vooral te ver over the top, de cgi verdomde lelijk en de gadgets gaan me ook te ver - iemand had bij die onzichtbare auto toch echt moeten ingrijpen. Verder is het camerawerk soms ook vervelend, met die versnellingen en rare horizontale bewegingen alsof dit een moderne zoveelste actiefilm is, zonder de stijl die bij Bond hoort. En ook nog: de theme song is wel één van de lelijkste en minst passende in de reeks.

Dat is jammer, want in tegenstelling tot veel voorgaande Bonds kunnen de Bond girls ditmaal wel acteren, met vooral de bloedmooie Pike die eruit springt. Dench is goed als altijd en Cleese irriteert weer eens, vooral doordat hij te veel wil lijken op Llewelyn, terwijl die onvervangbaar was. Uiteindelijk wordt het allemaal een vrij lange zit en keek ik de film met weinig interesse uit. 1,5*.

Heerlijke actiefilm. Gewoon om eens lekker te kijken op een avond maar ook nog eens een filmisch interessant. Te beginnen met de fantastische fotografie. Alles geschoten in een prachtig kleurenpalet, vooral in groen, geel en blauw. Ook mooie lange shots, zwierig camerawerk en tenminste niet om de halve seconde een cut. Verschrikkelijk dat soort montage omdat het een chaotisch beeld schept. Hier is alles tenminste duidelijk en goed in beeld gezet.

Het plot is simpel, zeer rechtlijnig, maar daardoor is de film veel geloofwaardig zonder vele subplots en extra's om maar voor spanning te zorgen. Dat voelt zo geforceerd aan. Hier heeft de film dat niet en kan de actie over de top zijn zonder echte ergernis. En de actie vond ik nog wel meevallen, 3 of 4 scènes met wat geschiet, een enkele ontploffing (spoiler]vooral de c4 die McClane laat ontploffen is geweldig) en dat is het. Het blijft beter bij en zorgt voor plotontwikkeling en karakteruitdieping tussendoor. Ook het begin past hier prima in, gewoon rustig aan en daarna barst het pas los.

Daarnaast goed spel. Sommige personages zijn gewoonweg irrtant (Ellis) maar dat meeste zijn meer dan prima. Willis is natuurlijk übercool met z'n vele oneliners en humor maar krijgt goed tegenspel van Rickman die een heerlijke foute en stijlvolle dief neerzet. En dat zonder het te dik erop te leggen. Hij balanceert op het randje maar zit nog ne aan de juiste kant.

En dan de humor. Dat is in de hele film aanwezig en geeft het een luchtig effect mee en maakt de film des te meer genietbaar. Yippee-ki-yay

Wel vermakelijk, niet bijzonder en duidelijk minder dan zijn voorganger. In alles. Fotografie is minder. Het is niet slecht, maar er is ook weinig speciaals aan. De grote boef is niet bijzonder, terwijl een Gruber dit wel was. Ik word hier niet warm of koud van. De actie is wel veel grootser maar daardoor niet beter. Soms wel erg Over The Top en leuk als vermaak maar meer niet. Een enkele scène speelde wel op het gevoel het laten neerstorten van het vliegtuig
Daarnaast vol van cliché's (vooral aan het einde) en ook McClane's beroemde uitspraak komt nogal geforceerd open. Vergelijk dat met de briljante eenvoud (maar veel doeltreffender) uit Die Hard zelf.
McClane zelf is dan wel weer cool, maar loopt er een beetje bij in sommige delen. Hij is de slimme man die alles zelf wel zal oplossen en de rest van de cast werkt tegen. Ook dat komt geforceerd over. Teveel dingen om je aan te ergeren, maar gelukkig zat er genoeg humor en vaart in voor een heel kleine voldoende.

Heel behoorlijke film. Duidelijk anders van opzet dan zijn twee voorgangers, maar dat maakt de film niet minder. Van Die Hard is niet echt te spreken, ondanks aanweizgheid van McClane, maar het is wel een goed in elkaar gezette actiefilm. De actiescènes zelf zijn nergens echt hoogdravend en bijzonder, maar wel degelijk en duidelijk. (iets wat ik miste bij een Quantum of Solace die ik de dag ervoor zag)
Goed spel van de meeste personen. Jackson speelt de persoon die hij altijd speelt, niets speciaal aan, maar als Side Kick werkt het wel. Ook is Jeremy Irons prima als badguy. Geen Hans Gruber, zeker niet, maar wel eng genoeg als terrorist. Of zou dat enkel aan het Duitse ervan liggen.
Daarnaast fijne muziek, vooral tijdens de overval en leeghalen van de Federal Reserve Bank is dat heerlijke deuntje dat vaker in films wordt gebruikt, en ook tijdens de opening van de film een prettig nummer. Ook mooi stukje zwarte humor. En humor is sowieso genoeg aanwezig.
Fotografie is niet bijzonder. Vergelijk dat met deel 1, die film zag er veel mooier uit. Had dus meer ingezeten. En laatste minpuntje was het einde. De film gaat net te lang door. Op een gegeven moment geloof ik het wel.
3*

Erg simpel verhaal. Het bekende fenomeen van gescheiden ouders waarbij het kind een verandering doormaakt, jammer, dat kan anders. Melody Klaver was sterk. Beelden waren mooi, dat helpt het naar een kleien voldoende.

De film begint niet onaardig maar richting het eind nemen absurdisme en het haast meta-achtige het nogal over en dat vond ik verre van overtuigend maar haalde me ook echt uit de film. De beste stukken zijn bijvoorbeeld als het draait om de hoofdrolspeler en zijn rol in de maatschappij. Bijvoorbeeld als hij eindelijk een blowjob krijgt en je hem meer gelukkig ziet kijken dat hij zoiets krijgt dan dat hij puur van de blowjob zelf geniet. Die blik van Stan is enorm boeiend en invoelbaar om te zien. Ook aardig om te zien hoe de figuur Oswald zijn intrede doet en totaal anders in het leven staat. Alleen wordt vanaf dat moment de film minder boeiend omdat het minder om het drama draait. Zo werd het uiteindelijk nog een trage zit. 2,5*.

Eerste uur is sterk, vooral als de focus ligt op de relatie tussen Fiennes en Mulligan. De opgraving zelf is meer een kapstok voor het portret van twee mensen. Een fijn tempo, mooi gefotografeerde beelden en een fijn sfeertje. Na een uurtje verliest de film echter elke vorm van focus en zakt op momenten ver weg (al blijft de film nog wel vermaken door de sfeer, tempo en belden). De oorlog komt vaak op de achtergrond zonder dat er echt wat mee gebeurt maar vooral alles rond Lily James (wel bloedmooi om te zien) past totaal niet bij deze film en dat doet echt afbreuk eraan. Maar door de vele goede punten die echt goed zijn uiteindelijk wel een dikke voldoende. 3,5*.