Opinions

Vooral vanwege Juno Temple het kijken waard in een licht komische rol met twee scènes waarin ze echt emotie opwekt: aan het eind met dat liedje en die scène dat haar papa het andere kind optilt, iets dat zij nooit in haar leven heeft gehad.

Verder is het vooral vermakelijk, redelijk dik aangezet allemaal, maar net te dik om echt serieus te nemen (dat is bij komedie best belangrijk) en net te dun om echt helemaal over the top te gaan en op die manier grappig te zijn. Het kijkt dus wel makkelijk weg, maar blijft gezapig en spettert nooit. Wel een mooie kleurrijke aankleding met vooral Jovovich en een fantastisch kapsel. Het jaar geeft '87, mijn geboortejaar, maar het voelt toch verder weg (of helemaal buiten de tijd om). 3,0*.

Op momenten best geinig. DeNiro met de rest van cast en crew kiest ervoor om all in te gaan en dat werkt. Je moet dit niet half lafjes doen met het idee van 'ooh zie ons eens'. Lang niet elke grap werkt, de film duurt net iets te lang, visueel allemaal niet superbijzonder en ook snel weer vergeten maar verder is dit een vermakelijk ding waar DeNiro wederom aantoont over een goede komische timing te beschikken en Aubrey Plaza als altijd een prettige rol heeft. 3,0*.

Niet heel slecht en best sfeervol, maar ook wel verouderd. Zeker visueel, technisch en qua acteerwerk. En Eastwood vind ik ook niet helemaal passen in deze rol. Verhaaltje zelf is wel aardig, vooral doordat in het begin nog wat kleinere zaakjes lopen voor men naar het hoofdverhaal terugkeert, dat helpt ook in de sfeer en uitwerking van het personage van Eastwood. Leuk eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij. 3,0*.

Sterke film soms. Vooral het eerste stuk is geniaal, zonder woorden, mooie strakke shots en een puur kale klinische behandeling en ook in een heerlijk ritme gemonteerd. Het vervolg, met de kidnap, het strippen van de kleding, het pissen in de bak en de hele grauwe nare sfeer is uitstekend. Jammer alleen dat daarna plotwending na plotwending volgt. Zullen ze gewoon afspreken dat er maar één per film mag zijn, dat is al een stuk beter.
Prima spel van de slechts drie acteurs. Arterton heeft bovenal een goddelijk lijf, maar toont ook prima het verdriet, de angst en de wraak. Enkel de scène voor de camera vond ik minder sterk. De beide heren zitten ook prima in hun rol. Als ze het al wat minder doen ligt dat vooral aan het script dat wat rommelig overkomt. Verder mooie degelijke fotografie, een sterke score en een heerlijk laatste nummer. 3,5*.

Over zowel Him als Her zijn een aantal dingen hetzelfde te zeggen. Grootse minpunt: het boeide me nauwelijks en geraakt werd ik ook niet. Deels door de weinige chemie tussen de beide hoofdpersonen, maar ook door het moment in de relatie waarin beide elk hun verhaal krijgen, maar dat nergens bijzonder wordt en ook wat onbegrijpelijk allemaal blijft. Daarnaast is het allemaal vrij saai in beeld gebracht. Wel kennen beide films een aantal sterke losse scènes, vooral kleine momenten tussen twee mensen (meestal niet de scènes tussen Chastain en McAvoy overigens). Ook de sfeerscènes overdag op straat rond de duurdere en wat hippere buurten van voornamelijk Brooklyn zijn fraai, met een lekker zomers gevoel en fijn gebruik van omgevingsgeluiden. En de parallellen tussen beide films zijn soms erg aardig gedaan, bijvoorbeeld dat gevechtje halverwege of dat beide een goede gesprekspartner hebben (zij de docent, hij zijn vader).

Her is verder warm gefilmd met diepe zwarte schaduwen en met een aantal aardige trackingshots en één sterk hypnotiserend shot met de muziek die de achtergrondgeluiden doet vervagen, maar de film mist karakter. Verder is zeker het eerste deel best aardig omdat je daar ook nog niks verwacht, maar de film bleef maar duren en zeker het tweede deel had mijn interesse niet meer. Ik heb me dus behoorlijk verveeld met enkele scènes tussendoor die het aanzien waard zijn. 2,0*.

Over zowel Him als Her zijn een aantal dingen hetzelfde te zeggen. Grootse minpunt: het boeide me nauwelijks en geraakt werd ik ook niet. Deels door de weinige chemie tussen de beide hoofdpersonen, maar ook door het moment in de relatie waarin beide elk hun verhaal krijgen, maar dat nergens bijzonder wordt en ook wat onbegrijpelijk allemaal blijft. Daarnaast is het allemaal vrij saai in beeld gebracht. Wel kennen beide films een aantal sterke losse scènes, vooral kleine momenten tussen twee mensen (meestal niet de scènes tussen Chastain en McAvoy overigens). Ook de sfeerscènes overdag op straat rond de duurdere en wat hippere buurten van voornamelijk Brooklyn zijn fraai, met een lekker zomers gevoel en fijn gebruik van omgevingsgeluiden. En de parallellen tussen beide films zijn soms erg aardig gedaan, bijvoorbeeld dat gevechtje halverwege of dat beide een goede gesprekspartner hebben (zij de docent, hij zijn vader).

Him kent wel meer betere scènes dan Her, en verglijdt niet helemaal in de vergetelheid tegen het einde, al vond ik ook deze film veel te lang duren voor mijn gevoel (nooit een goed teken bij een film van net 90 minuten). De fotografie heeft wel meer eigen karakter dan Her, met vooral een opvallend en veelvuldig gebruik van de kleur blauw (mannelijk) in kleding, meubels, omgeving en als filter in het algemeen. Dat maakt deze net wat beter, maar ook hier heb ik me eigenlijk behoorlijk verveeld. 2,5*.

Aardig filmpje wel, vooral de scènes op de set waar iedereen steeds meer beseft waar ze mee bezig zijn, die zijn erg leuk om te zien. James Franco vind ik simpelweg te irritant en ik snap dan ook niet dat Dave Franco, in een verder wel fijne rol, zo achter hem aanloopt. Op dat vlak van intermenselijke drama is de film dan ook mislukt, maar als plezierig vermaak is de film goed te doen. Visueel af en toe wel geinig, sfeervol en het tempo is prima. 3,0*.

Twee korte verhaaltjes die beide weinig voorstellen, ook vooral gericht op kleine kinderen (allicht enkel de meisjes) met nog een moralistisch boodschapje verteld door de prinsessen. Tekenstijl wordt redelijk gevolgd in lijn van de twee hoofdfilms, maar wel in mindere kwaliteit, net als het stemmenwerk, terwijl dat bij Aladdin dezelfde stemacteurs zijn, zelf met Salonga voor de zang. Maar goed, verhaaltjes zijn niet boeiend en de muziek is ook erg mager. Het kijkt redelijk makkelijk weg nog door de geringe lengte, niet omdat het echt de aandacht weet vast te houden. 1,5*.

In het begin sfeervol en acteurs voldoen ook prima, op een bepaalde manier aardig kijkvoer al had ik weinig sympathie voor het gedrag van LaBeouf. Wel is de boef van de dienst iets te nadrukkelijk een creep en kent de film wat spanning te veel clichés die eerder storen. Naarmate de film vordert neemt dat de overhand en wordt de film allengs minder boeiend. 2,5*.

Dit was wel pijnlijk slecht geacteerd. Dit deed soms denken aan slechte b-film uit de jaren 80. Een soort High Noon in de huidige tijd, maar dan minder goed. Veel minder goed. De actie is wat brak in beeld gezet, het einde een anti-climax, vol clichés met alleen qua sfeer nog wel iets dat te genieten viel. En gelukkig niet al te lang, al voelde het wel langer. 1,5*.

Best oké. Het ene personage is leuker en boeiender dan het andere en sommigen zijn onstuitbaar irritant (de woke dochter bijvoorbeeld of de gen-z zoon) en ook niet elk moment is even geslaagd maar over het algemeen werken de sketches heel behoorlijk. Misschien duurt de film net iets te lang en liggen de thema's en karikaturen er net iets te veel bovenop (al verlicht de licht ironische vertelstem van Paul de Leeuw dat wel een beetje) om echt te overtuigen maar over de breedte is dit een vermakelijk ding met tussen de karikaturen soms best herkenbare zaken. Ik denk dat de film echt beter had kunnen zijn door misschien het er allemaal iets minder dik op te leggen. Mede door de acteurs die goed in hun rol zitten en ook duidelijk met plezier spelen zeker en voldoende. 3,0*.

Niet best. Het production design vind ik nog het mooist, met die beelden van een vervallen Chicago en een sfeer die redelijk authentiek overkomt. Ook de muziek is heel aardig en Woodley weet nog iets van haar clichérol te maken. Met mooiboy Theo James had ik ook geen probleem die best wat charme meeneemt.

Maar man, waar sloeg de film op? Ja, de originaliteitsprijs wordt er niet mee gewonnen - wat bezielde de redacteur überhaupt toen die het boek las? Ziet men echt alleen maar dollartekens? Ongetwijfeld ja, maar zo duidelijk een kloon van die andere succesvolle serie. Dat er nog geen rechtszaak loopt. En was de inhoud nu eens echt fantastisch geweest, met een wereld die volstrekt geloofwaardig was, dan had ik er nog wel in mee willen gaan. Maar dit? Vond ik The Hunger Games al lichtelijk ongeloofwaardig, daarin gaat deze nog wat verder. En op zich zie ik best erin wat men hier mee wil zeggen, maar het is een parabel, en dat is nooit geloofwaardig te brengen, en men probeert dat wel. En als alle Disney-thematiek ook nog zo duidelijk om de hoek komt kijken dan ben je me kwijt.

Overigens sloeg die voice-over helemaal nergens op, met allemaal informatie die er even in wordt geramd (daar is een camera voor, toon dat, zoals Hitch ooit deed in Rear Window) maar het meest essentiële punt, rond die testen en wat nu divergent betekent, dat wordt gemakshalve maar aangenomen dat je als kijker erin meegaat dat het heel belangrijk is.

Verder is dit best een tijdje goed uit te zitten, wordt mooi de tijd genomen voor de personages en mis je een echte climax, maar dat kan ik wel waarderen. Sommige scènes mogen er ook absoluut zijn en op zich is het niet eens heel slecht. Daarnaast, als gezegd, is de look best mooi. 2,0*.

Geinig om eens te zien, maar ook niet meer dan dat. Goed vond ik de film niet, soms zelfs saai, niet heel geweldig geacteerd maar qua sfeer wel oké. Het is het allemaal net niet, waardoor ik me uiteindelijk wel begon te vervelen, en dat doet geen goeds in de score. 2,0*.

Een wat kleine tegenvaller, die vooral tussen alle filmische spielerei vergeet dat een goed verteld verhaal toch wel zeer belangrijk is,

De plot is wat mager, maar dat maakt niet uit. Leone had ook films die in de basis niets meer waren dan ‘3 mannen gaan op zoek naar een schat’, maar ik mistte wel maar al te vaak in deze Django Unchained een narratieve drive en een alomvattende spanningsboog. Het leek meer een verzameling losse scènes, die alle op zich wel werken, maar als geheel niet waardoor je de 165 minuten wel gaat voelen. Sommige scènes leken ook wat saai en zo af en toe viel alles ook helemaal stil. En dat is jammer, want voor de rest werkt dit wel verdomd goed.

Visueel is het een prachtige prent - misschien wel Tarantino’s mooiste. Heerlijk uitgepuurde beelden, supergebruik van het brede bioscoopformaat, heerlijke belichting (schilderijen van Rembrandt soms), mooie dieptewerking tussen wat dichtbij staat en veraf, af en toe fijn gebruik van de zoomfunctie en mooie evenwichtige shots alom. Ook een mooi vol kleurenpalet dat dan wel wat kitsch aandoet, maar dat wel past binnen deze film. Ook de montage is prima, vooral in overgangen naar een volgende scène, alsof er even weer aan de slinger wordt getrokken. Al is dat ook negatief uit te leggen dat het zo voelt, gezien wat ik hierboven allemaal zei. De muziekscore is niet direct memorabel zoals die van Pulp Fiction, maar werkt in de film op de momenten wel en daar gaat het om.

Het acteerwerk is over de breedte bovengemiddeld, met Waltz weer in een uitschietende rol, al had ik af en toe het idee dat hij iets te veel naar Heath Ledgers Joker heeft gekeken. Die verhaaltjes, de stem, de maniertjes. Deed me er vaak aan denken. Blijven over die heerlijke schietscènes (altijd volgt een ferme straal bloed subtiel de kogel uit het lichaam) en natuurlijk het een en ander in verband met slavernij. Dat zal Tarantino’s primaire doel niet zijn geweest, maar geeft wel af en toe wat extra diepgang.

Al met al wel vermaakt met een redelijk originele film, al komt het wat onsamenhangend over en duurt de film door momenten minstens een half uur te lang.

Nee, dit werd hem niet helemaal voor mij. Soms wel mooi geschoten, maar ook erg experimenteel waar de inhoud te veel naar de achtergrond wordt gedrongen. En soms zelfs was de film onbegrijpelijk, waardoor ik geen enkele binding voelde. Verder zaten er ook enkele rare stukken in, zoals die stomme ijsjesverkoper. Daar kon ik echt helemaal niets mee, zelfs niet flauw glimlachen. Uiteindelijk was de film een verzameling mooie beelden en enkele heel aardige momenten, maar in 100 minuten is dat echt te weinig om constant geboeid te zijn. 2,5*.

Sterke film, die ook anno 2015 nog razend actueel is, ook in Nederland zij het niet op rassenproblematiek maar wel op de multiculturele samenleving in het algemeen. Lee lijkt ook te zeggen dat ondanks goede bedoelingen, ondanks de beste wil van de wereld, uiteindelijk je niet naast elkaar kan leven. En ik denk dat hij gelijk heeft. Uiteindelijk ga je in vooroordelen denken (en hetgeen met vooroordelen is nu net dat ze vaak worden bevestigd) en ga je je ergeren aan elkaar. Typerend is dat juist diegenen die er de hele film lang wat van proberen te maken hun geduld verliezen.

Lee stopt dit alles in een op het oog frisse zonnige film. De warmste dag van het jaar, de wijk in Brooklyn is zonnig en kleurrijk (ik bedoel niet de bewoners) en eigenlijk is deze buurt ver verwijderd van de realiteit. Het lijkt eerder een idylle, maar achter die façade gaat nogal wat pijn en leed schuil. Misschien had ik een wat meer realistisch portret willen zien, maar de keuze van Lee werkt wel en zo wordt het geheel een prachtige parabel die vooral lekker wegkijkt.

Lee spaart ook zijn eigen groep niet. Juist de zwarten in de film zijn vervelend en lijken op Jackson na allemaal niet te werken (wat Lee zelf doet als bezorger mag je geen werken noemen). Dat werk wordt door de Italianen gedaan en de Koreanen, ook al minderheden, maar allicht meer geslaagd in de samenleving, zo lijkt Lee te zeggen. En die vechtpartij op het eind, met de dood van de radioman als gevolg, is toch echt niet de schuld van de Italianen. Ik kon ook niet anders dan volledig begrijpen dat juist zo'n vervelende vent dood ging en had daar ook geen moeite mee. Tegenwoordig zouden allerlei filmpjes op het internet komen, maar die beginnen pas op het moment dat de jongen door de politie wordt gegrepen. Nog een reden standaard die agenten met camera's uit te rusten. Zo voorkom je willekeur door het korps maar ook de macht van social media die tegen je kan keren.

Acteerwerk is wisselend. Veel karikaturen (het is ecter wel zo bedoeld) met Aiello als enige echt goed uitgewerkte rol. Een prachtig vaderfiguur die het beste probeert maar gewoon de samenleving (en realiteit) tegen zich heeft. 4,0* maar als het iets rauwer was geweest had die misschien nog beter kunnen zijn.

Die 150 minuten duren op den duur wel te lang. Ik vond de film niet slecht, op momenten spannend (ondanks enkele jammere goedkope jump scares) en behoorlijk geacteerd maar ik vond de film ook gewoon vaag. Te vaag om echt volledig erin mee te gaan. Niet dat de film onbegrijpelijk was - verre van- maar het was een wereld die ik niet helemaal kon accepteren. En dan nog het eind, dat niet helemaal past bij hetgeen daarvoor is gebeurd. Dat einde, in dat hotel weer terug, vond ik sowieso het slechtste deel van de film en dan heb je er al twee uur op zitten. Ferguson vind ik trouwens altijd wel een fijne toevoeging. 2,5*.

Aardig, maar niet meer dan dat. Het geheel is sfeervol gefilmd, maar het is ook weer typisch een origin story die snel de opbouw geeft en waar aan het eind ook nog een schurk verslagen moet worden. Kortom, te veel informatie en plot in te korte tijd. Vooral ook omdat die schurk niets te maken heeft met de rest van de film. Dan deed Nolan dat in zijn Batman Begins al een stuk beter.

Nu krijgen we gelukkig een sterke Cumberbatch die het allemaal nog wel geloofwaardig brengt, maar dat is het eigenlijk gen moment. 'Jaren training' wordt gezegd, maar nergens krijg je dat gevoel in de film. Eerder een driedaagse cursus. Hoeveel talent je ook hebt, dit is echt te snel afgeraffeld.

De actie verder is ook wel prima, maar ook niet zo bijzonder als men hier zegt. Hoogstens wat meer dan in Inception, maar meer ook niet. Sowieso raak je door al die cgi niet meer snel onder de indruk tegenwoordig, hoeveel steden of dimensies er ook over elkaar heen buitelen. Al met al nog wel vermakelijk zo in de bios, maar ook geen film die ik een tweede maal zou willen zien. 3,0*.

Behoorlijke tegenvaller. De film wist maar niet op gang te komen. We worden midden in de actie gegooid en daarna worden heel veel rustige scènes met vaak ook nauwelijks geluid afgewisseld met actie, zonder dat er een keer flow ontstaat. Verder wel een iets originelere insteek dan de gemiddelde Marvel met Raimi's horrosausje, maar al met al is ook dat wat lafjes en werkt niet samen met het blockbustergehalte. Ook de personages gaan echt nergens leven, dit blijft een (ook letterlijk) bloedeloos geheel. Jammer, want Raimi excelleerde in Spider-man 1 en 2 juist in het persoonlijke, die films hadden een hart. Maar Spider-Man 3 al niet meer, daarin zat dezelfde fout als hier. Deze Dr. Strange is een overvolle film die van scène naar scène hopt zonder dat iets invoelbaar wordt. Voorbeeld? In het begin is er een bruiloft, voordat die scène op gang kan komen is er al een monster. En hop, op naar Wanda die blijkt echter de anatagonist. En hop, volgende scène. En zo gaat dat maar door. De actie zit nog redelijk in elkaar en richting het einde wordt het wat aardiger, maar de cgi valt dan weer enorm tegen. Wel leuk om Patrick Stewart nog eens te zien. 2,0*.

We schijnen bij deze film te moeten beginnen met de hoeveelste Kurosawa dit is: mijn tiende dus. En hoewel de plot en opzet mij erg liggen had ik hier niet direct heel veel zin in. Want die plot en opzet liggen mij weliswaar, maar dan wel in de regel met nieuwe films waar beeld en geluid beter zijn (dat helpt enorm in de beleving) en het acteerwerk voor mij persoonlijk fijner is. Maar toch, uiteindelijk aangenaam verrast. Veel lange statische shots maar wel vaak boeiend genoeg om te zien en met een zalig vertelritme. Deze film was eigenlijk vooral heel aangenaam kijkvoer.

Ik leefde niet per se heel erg mee met de personages en ergens is dit allemaal net niet realistisch genoeg (het voelt te veel als film aan, niet zozeer als daadwerkelijk een sfeerportret van echte mensen) en dat weerhoudt de film van een hoge score, maar wat de film wel goed doet werkt ook heel goed.

Visueel prima met soms mooi kleurgebruik. En wat fijn is, is dat Kurosawa geen mening heeft over de mensen. Hij toont ze, met mededogen. En ondanks zwaar drama blijft de film redelijk licht van toon wat ervoor zorgt dat de film fijn wegkijkt. Sowieso heel knap weet hij één geheel te laten voelen ondanks dat er zwaar drama in zit gemixt met humoristischere momenten. 3,5*.

Toch een tegenvaller hoor. De film wil vanalles, maar is daardoor niet spannend, niet leuk, niet maatschappijkritisch. Pacino is oké maar zit er vaak ook wel over. Cazale heeft wel een schitterende rol met die constante treurige blik in zijn ogen. De rest is aardig maar zijn veelal wel typetjes. Op den duur zit er ook geen vernieuwing meer in en met de locatie kan ook weinig meer worden gedaan. Zo mist de film ook sfeer, terwijl zeker de eerste minuten juist heel sfeervol waren. Het is allemaal niet slecht, maar dat is het dan ook. 2,5*.

Wat minder gericht op slapstick, wat meer op verhaal. Goed verteld, maar veel stelt het nog niet voor. Enkele aardige scènes waarin de slapstick die er is behoorlijk wordt uitgemolken en veel herhaald. Dat is ergens wel goed gedaan maar duurt vaak net steeds te lang. 2,5*.

Visueel lelijk, enorm slecht geacteerd en qua verhaal weinig boeiend en vooral enorm moeilijk gebracht. Zo slecht en saai en nietszeggend als deze heb ik ze lange tijd niet gezien. Geen woorden verder aan vuil maken. 0,5*.

Vooral saai. Ook echt duidelijk op kinderen gericht met een wat -zoals ik het maar noem- naïeve manier van acteren die geen moment geloofwaardig is. Daarmee vervalt voor mij veel plezier en kan ik de film niet serieus nemen en verveel ik me al snel. Downey Jr. lijkt er sowieso niet helemaal bij met de aandacht. Visueel oerdegelijk (er zit echt geen een boeiend shot in) en saai ook en de cgi kan op momenten ook wel wat beter. 1,0*.

Met een glas whisky (Famous Grouse, Schots dus zonder -e-) op de film gekeken. En lees NRC en behalve de Saab voldoe ik behoorlijk aan je beeld, maar ben het toch redelijk met je recensie eens.

De film laat me ook koud. Dat komt deels door de manier van het verbeelden van liefde, en deels door het kille (en zeg gerust: slechte) acteerwerk. Daarnaast sleept de film behoorlijk. Kudo's voor de mooie muziek en af en toe mooie shots en fraai camerawerk en soms mooie fotografie (vooral de schitterende kleuren, al is het ook al te vaak gewoontjes gefilmd en soms zelfs lelijk), Jammer, want ik kom deze film maar al te vaak tegen in de top-10 van velen, dus ben er echt voor gaan zitten, maar hier kan ik eigenlijk niks mee. 2,0* (en dan ben ik mild).

Ik vond dit vooral een fijne film die een zekere serene kalmte gaf en vooral lekker wegkeek. Je herkent Almodóvar er wel in met de vele opvallend felle kleuren, maar gelukkig mooi verwerkt en niet zo kitscherig als in oudere films van hem. Het verhaal is er nauwelijks, meer een sfeerportret, en dat ligt me wel. Echt raken deed de film me dan weer niet, maar de film deed ook weinig fout. De nostalgische beelden waren ook erg leuk tussendoor met een fijne rol van Cruz. 3,5*.

Deze film voelt aan als een B-film uit de jaren 80, met die muziek maar vaker nog de delen zonder muziek die haast nep overkomen. Enorm slecht geacteerd ook, vooral door Van Houten en rommelig qua plot. Sommige scènes leken echt te veel in de studio's gemaakt.
Maar ik heb me weleens meer verveeld en enkele scènes steken erbovenuit. Zeker in de stierenarena, met de muziek en montage, dat is echt wel een goed stukje film maken. Jammer van de rest. 2,0*.

Leuk.

Levitt construeert de film als een klassiek muziekstuk zoals Mozart dat ook weleens toonde, met een thema en dan vele variaties daarop. De scènes lijken allemaal op elkaar, vaak met dezelfde shots en handelingen, maar altijd met de nuance net iets anders gelegd. Dat is in de eerste plaats een leuke gimmick an sich, constante running gags, maar het zegt ook iets over het monotone leven (mag ik sleur zeggen) van Levitt. Een bijzondere manier om je verhaal te vertellen en je punt duidelijk te maken en het lukt Levitt ook nog eens een bepaalde ontwikkeling van zijn personage zo te tonen. Knap. Maar de gimmick maakt wel dat het eerst en vooral een komedie is, waardoor echte uitdieping nooit naar voren komt en zeker de diepere serieuzere stukken met Moore eigenlijk gewoon saai zijn.

Verder prima geacteerd met acteurs die er allemaal duidelijk zin in hebben. Ook fijn geschoten met mooie kleuren en belichting en lekker flitsend gemonteerd. Sowieso spettert de frisheid van de hele prent af. Dan mag het stuk met Moore dan wel iets minder zijn, en zeker tegen het einde wordt de film ook echt een sleur, maar daarvoor is dit gewoon een heel fijn en grappig filmpje. 3,5* en hoeveel zal pornhub hebben betaald? Of hoe dankbaar zullen ze anders zijn?

Aardige film maar op wat momentjes na nooit echt spannend. Grootste pijnpunt is dat ik ook weinig kon met de personages. Die jongeren zijn ordinair dieven maar de blinde man wist nu ook niet bepaald sympathie op te wekken. Het boeide me dus niet veel wat er zoal gebeurde. Wel redelijk kort en een goed tempo en visueel wel oké. 2,5*

Ik heb me prima vermaakt ook al duurt de film best lang, maar geen moment van verveling. Qua tempo is dit prima, snedig gemonteerd vooral. Soms grappig, maar vaak ook had de film veel grappiger of scherper kunnen zijn. Helemaal de vinger erop leggen kan ik niet. Ik dacht in eerste instantie: het is allemaal wel erg dik aangezet. Maar daana dit nog eens overdenkend kwamen we erachter dat het meeste toch wel waarheid is, of er heel dicht tegenaan zit. Maar toch, in de film werkt het minder. Verder wel leuk gespeeld. Streep irriteert niet, Rylance vermaakt zich prima, Lawrence met een erg fijne rol en DiCaprio mag dan eenmaal lekker losgaan en vond ik sowieso wel sterk. Alleen Jonah Hill blijft pijnljk ongrappig, in welke film hij eigenlijk ook zit. Uiteindelijk wil de film heel veel zeggen en wijst naar iedereen. Allicht wat meer naar de ene groep dan de ander, maar iedereen is wel aan de beurt. Zo'n DiCaprio deed me denken aan Diederik Gommers die ook verliefd werd op talkshows. Maar misschien is dat het euvel wel waardoor dit niet de film is die pakweg Dr Strangelove was. Dat er te weinig focus is. 3,5*.