Opinions

Het is wel het jaar van films over racismekwesties: Mandela is net uit, 42 over de eerste zwarte honkballer een halfjaar terug, en niet lang terug was er nog Fruitvale Station om binnenkort ook 12 Years a Slave te verwachten. En deze The Butler dus - de minste die ik tot nog toe gezien heb.

Grootste fout, als hierboven al vaak aangegeven, is dat de film teveel wil. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar het butlergedeelte is weinig meer dan een kapstok om de complete geschiedenis van de emancipatie van de nigger te tonen. De film begint nog diep in het zuiden op een plantage, en eindigt met Obama als president. Een logische afsluiting, maar al hetgeen daar tussenin is gewoonweg niet altijd even goed.

De sores binnen de familie is niet spannend en vooral de thematiek tussen de accepterende en berustende vader en de rebellerende zoon ligt er nogal dik bovenop. Dat idee an sich is juist zo interessant: de zwarte butler als dienend werker en hoe daarmee om te gaan, maar het wordt allemaal zo zonder enige subtiliteit gebracht. De beelden moeten voor zich spreken. Maar goed, daar is Daniels de regisseur niet naar. Alleen al het eerste kwartier waarin even de hele levensloop van Gaines wordt getoond met voice-over om alles te duiden toont dat Daniels niet genoeg ideeën heeft om dat met enkel beelden te tonen. Dan deed men dat in Pixars Up toch wat beter.

En verder, doordat men zoveel wil vertellen, wordt alles snel afgevinkt en afgewerkt zonder enige uitdiepingen, of dat nu alle belangrijke stukjes uit de geschiedenis zijn van de burgerrechtenbeweging of alle presidenten die even de revue passeren (soms lachwekkende typetjes trouwens). Ongetwijfeld had men beter één van beide stukken kunnen pakken, dan had de film beter kunnen zijn en vooral beter uitgewerkt. Nu is het vlees noch vis, al zijn sommige losse scènes best heel sterk. het is vooral het geheel dat tegenvalt.

Verder is de film ook dodelijk saai gefilmd en gemonteerd zonder enige bezieling. Alleen de rol van Whitaker is echt het noemen waard. Hij weet zo goed en zo kwaad mogelijk binnen de beperkingen een heel mooi meelevend personage neer te zetten. De overige acteurs voldoen meestal wel, alleen is Oprah nogal miscast. Ze doet daar best, maar ze is gewoon geen actrice.

Uiteindelijk neigt deze prent in alles naar de Oscars, jammer alleen dat 12 Years a Slave in hetzelfde jaar uitkomt - daar kijk ik bijzonder graag naar uit, overigens. Voor deze Butler 2,0*.

Hele matige film. Doet een beetje denken aan The Raid of die andere Indonesische film die recent aan Netflix is toegevoegd. Ook die zijn niet perfect want vooral eentonig en duren te lang, net als deze film. Maar deze Filipijnse film is qua actie ook enorm matig. Chaotisch in beeld gezet, mede omdat het in de nacht speelt en zo nogal donker is. Maar ook qua montage en beeldvoering niet heel overzichtelijk. Ik raakte al snel zo het overzicht en de interesse kwijt. En het geweld zelf is ook niet zo lekker over the top waardoor het wat vlakjes is allemaal. Ondanks af en toe leuke muziek en lekker kleurrijke belichting kon ik hier eigenlijk niets mee. 1,0*.

Matig, bijzonder slecht eigenlijk. Oninteressant verhaal, lelijke en goedkope animatie (vooral dat stukje CGI helemaal aan het begin) en nergens dat er ook maar iets bijzonders in zit. Typisch voor tv gemaakt, zelfs de fade-outs waarna je een reclame kan verwachten zitten erin. Enkel het stemmenwerk is de moeite waard, verder heel snel vergeten. 1,0*.

Vooral door sfeer erg fijn. Nog steeds een bladzijde uit de geschiedenis die ik nooit echt kan bevatten hoe in de jaren 60 dit nog kon spelen in de V.S. Dat beeld als geheel wordt gewoon prima gegeven en het basisverhaal is oké. Het tempo is ook goed, de film duurt nog geen twee uur maar voelt nog korter. Wahlberg vermaakt zich duidelijk maar speelt iets te veel een typetje en Abdul-Mateen II voldoet in zijn rol maar is volledig inwisselbaar en speelt nogal kleurloos. Maar tempo, sfeer en thema maken dat de film als geheel goed scoort. 3,5*.

Mooi. Het is vooral de animatie die opvalt, met zoveel details getekend en vooral de poging om het alledaagse te tekenen vind ik zo mooi. Of dat nu tramlijnen zijn, zakken chips of een klaslokaal: juist de animatie geeft iets magisch. Verder wordt er best vaak vanuit een wat vreemd standpunt getekend. Alleen het vele zonlicht soms, alsof de film glimt, is niet altijd even fijn. Doe maar gewoon, denk ik dan, dat is al mooi zat (en dat is juist mooi).

Het verhaal is opgesplitst in drie delen. Zo is dit een mooie coming-of-age film geworden met vooral een aantal sfeerimpressies die o zo veel zeggen. Nauwelijks plot, maar vooral een aantal beelden en kleine verhaaltjes. Dat is best heel fijntjes gedaan en verfrissend om te zien,

Nu is het wel dat deel II een stuk minder is, zowel in verhaal als tekeningen, maar nog steeds prima. En de emotionele impact is ook niet heel erg groot. Overigens maakt het laatste shot in deel III wel heel veel goed, waarin Takari zijn jeugd voorbij is en verder kan in de toekomst. Prachtig eind. 4,0*.

Heel aardig, al zakt de film in de tweede helft wel in.

De film begint met veel sfeerbeelden, impressies haast, maar waarin genoeg narratieve drive zit om niet stil te vallen. We volgen het leven van twee vampiers in het nu en krijgen veel flash-backs om maar aan te geven: er zit een geheim in hun geschiedenis. Dat eerste deel is prima. Het eenzame zwervende bestaan van de twee wordt zo mooi getoond zonder veel uitleg. Dit is ook veel meer een film over eenzaamheid (zeker voor de beide dames) dan een vampierfilm maar ook is het een coming-of-age film. Al wordt Ronan nooit ouder, je zit wel in die periode en moet ooit toch eens haar moeder loslaten en verder gaan met haar eigen leven.

Helaas merk je ook dat het verhalende element de overhand krijgt in het tweede deel. Er moeten losse eindjes worden vastgeknoopt, Eleanor krijgt steeds meer last van haar leven en moet dit via voice-over toch heel stellig duidelijk maken (jammer trouwens, voice-over was niet nodig) en het einde is ook wel een beetje teleurstellend, net als dat geheim dat er ook niet echt is, al is dat ook wel weer verrassend te noemen.

Visueel is het allemaal niet zo bijzonder. Af en toe sfeervolle beelden en fijne belichting, maar de poster (en ook trailer) doet meer vermoeden. Het wat wel wat grauwer gemogen, wat meer kleurrijk licht. Nu zijn er enkel de neonletters en in het begin af en toe wat fraai belichte beelden. Het is dus allemaal net de te braafjes en degelijk.

De pianomuziek is dan wel erg sterk en de kostuums zijn ook prima, net als de leren broek van Arterton. Ook de vele cross-cutting, met Clara en Eleanor die zo apart gevolgd worden maar hen wel als een eenheid toont, is sterk. Verder zijn de actrices prima. Arterton heeft vooral een heerlijk lichaam, maar geeft genoeg body mee om een getroebleerde vrouw te tonen. Het is alleen wel wel Ronan die de show steelt. Met een ijzingwekkende blik constant graaft ze heel diep en haar pijn is voor de kijker ook echt voelbaar. Ze loopt rond als dode, maar met heel wat leven in haar lijf. Ze kan het nog wel dus, want in The Host was ze maar erg matig.

Al met al prima vermaakt, maar het tweede deel had beter gemogen. Interview had een betere verhaallijn, deze film een betere inhoud. 3,5*