Opinions

Tja, mooie plaatjes waarbij dankbaar gebruikt wordt gemaakt van het warme en zonovergoten Italië, maar waar dit ook gewoon heel mooi in beeld wordt gezet met af en toe ineens opvallende shots of fijne plaatjes al rijdend achter een auto aan. Ook de sfeer is prima en de muziek is lekker. Maar het is ook oersaai, nergens komt de spanning op mij als kijker over en zo kijk je naar dik twee uur mooie cinema die nergens boeit. Ook de acteurs helpen dan niet mee. Fiennes is soms sterk maar net zo vaak irritant, Swinton wel aardig, Johnson doet niet meer dan mooi zijn (al doet ze dat wel goed) en Schoenaerts mist elke vorm van charisma (en zijn hoofd staat me ook niet aan trouwens.) 2,0*.

Als je de plot zo leest lijkt de film redelijk logisch, als je de film kijkt zonder die plot sta je wel even voor de vraag: waar gaat dit over? Dat wordt langzaamaan wel duidelijk in de film, maar het is vooral de grootte van de absurditeit die ik niet kon hebben.

Om met een seksscène van ruim 12 minuten te beginnen getuigt van lef, temeer dit redelijk statisch is gefotografeerd, in, dat moet gezegd, wel mooi mooie kleuren en met een fijne belichting. Maar dat is dan veruit de beste scène van de hele film waarin ook redelijk wordt geacteerd en een wat nerveuze doch sterke spanning hangt. Naargelang de film dan vordert wordt alles maar vreemder en vreemder, dat soms dan wel degelijk heel grappig is, maar soms ook gewoon smakeloos of zo absurd dat voor mij de humor daarmee verdwijnt. Jammer, want zeker het eerste halfuur belooft veel. Het laatste deel is dan maar plichtmatig uitzitten naar rare nare scènes en dat doet het geheel geen goed. 2,5*.

Ik vond de film minder en minder worden. In het begin trekt de film nog wel een beetje op het tijdsbeeld (al valt dat ook wel mee) en het familiaire sfeertje maar uiteindelijk is dit gewoon een zoveelste rise and fall-verhaal eigenlijk en de film weet niets bijzonders te brengen. Visueel ook wat saai. Hardy zet ook een raar stemmetje op maar heeft nog wel iets dat hem in de aandacht zet, zeker naast Butler die de eigenlijke hoofdrol heeft maar volstrekt kleurloos is. Elke diepgang die bij hem wordt gezocht, zeker in de tweede helft van de film, overtuigt geen moment en zorgt constant voor saaie momenten van lange scènes waar veel wordt gepraat maar weinig gezegd. De enige die echt spettert is de energieke Comer. De openingsscène lijkt me een soort van ode aan Goodfellas (met het freeze frame en een voice-over die instart) maar het tempo en de spankracht van die film wordt nergens ook maar enigszins gehaald. 2,0*.

Bijzonder. Een soort satire die helaas nooit helemaal overtuigt. Want neemt die pop nu iemands leven over of niet? Het is een beetje gek en ongeloofwaardig, helemaal als blijkt dat de pop wel afkan. Had daar dan echt een keus gemaakt, of volle satire of vol in het drama. Nu is het een wat laf geheel. Twee aardige vrouwsrollen die al beter zijn doordat deze lekker stereotype zijn neergezet. Visueel verder weinig boeiend. Wel vind ik het einde sterk. Een oplossing die je niet zag aankomen en toch goed past. 2,5*.

Erg fijne film. Sowieso is het enorm genieten van alle rijke decors die ergens protserig zijn maar toch smaakvol. En daarin twee mensen die nergens met elkaar praten en toch voelt dit niet gemaakt aan. Geen idee hoe men het doet, maar het is knap gedaan en het werkt. Sfeervol, goed van tempo, emotioneel precies de juiste snaar en soms een enorm fijne humor. Het laatste halfuur is wat minder. Meer symbolisch en metaforisch wat ik iets minder kon hebben, maar is op een zeker basisniveau nog wel te volgen dus nog wel acceptabel. Maar dat fijne sfeertje uit het eerste uur wordt helaas nergens meer gehaald. 4,0*.

Nogal een lange zit, vooral vanaf het moment dat de donkere binnenlanden worden verlaten en we wat binnenscènes krijgen (statisch gefilmd en inhoudelijk zijn al die gesprekken niet boeiend) en alle scènes daarna ook die ik visueel maar wat saai vond. Winter Sleep kende ik alleen van deze regisseur en was ook een lange zit vooral vanwege de lengte maar had een zekere spankracht om drie uur nog wel te boeien, dat heeft deze Once upon a time helaas niet. Dat eerste uur is nog wel te doen, hoewel ik ook dat uur niet heel bijzonder of prachtig vond: visueel oké maar niet meer dan dat. Uiteindelijk wist de film me minder en minder te boeien. Met veel moeite 2,5*.

Fish Tank en American Honey vond ik geweldig. Met Bird keert Arnold weer wat meer terug naar de thema's van Fish Tank in een Brits achterstandsmilieu. Maar waar ze daar veel te vertellen had met ook een zalige zomerse vibe stelt deze Bird niet zo veel voor. Waar Arnold normaal ook erg gelukkig is met de casting is dat hier totaal niet. De nieuweling Adams is enorm vlakjes en kan alleen boos kijken en doet me verder niets. Van Keoghan ben ik nooit echt fan geweest, je ziet hem te veel acteren en te veel bewust ervan zijn dat hij aan het acteren is - geen moment is hij geloofwaardig. Zoiets heb ik ook bij Meryl Streep al zit zij dan nog in mijn irritatiezone erbij. En Rogowski heeft een te opvallend uiterlijk en te opvallend dictie met dat slissen en vind ik vooral irritant. In Passages vond ik hem ook al niet te harden. Daarnaast heeft hij een rare rol en gedraagt zich ook als een malloot. Geen idee wat dat voorstelde maar ik kon er niets mee.

De muziek met The Verve en Fontaines D.C. is nog wel oké en dat milieu wordt aardig getoond maar haalt nergens het niveau van Fish Tank. Ook het script is rommelig en ik heb me simpelweg enorm verveeld. 1,0*.

Op momenten wel aardig. Vooral als men dit heel serieus neemt en ook met computers vogeltrekken trackt. Ook de sfeervolle beelden van (gebouwen van) de Amerikaanse binnenlanden zijn fraai. Maar verder is dit wat nietszeggend waardoor zelfs 37 niet volledig weten te boeien. 2,5*.

Goede film. Inhoudelijk deed het me weleens denken aan dè twee films uit 1950, die ook eenzelfde onderwerp hadden met acteurs die uitgerangeerd waren of in ieder geval hun hoogtepunt hadden gehad. En an sich merk je het niet direct in de film, maar het is wel een leuke laag als je het weet.

Natuurlijk valt het camerawerk op. Het is alleen dat het in het begin wat wennen is en nogal vermoeiend. Je wil gewoon eens een cut zien, een stukje ontspanning aan dat beeld dat maar blijft doorgaan. En het maakt ook dat één van mijn fetisjen, het tracking shot, eigenlijk niet echt opvalt terwijl de film er wel talloze kent. Maar verder niets dan lof, met hoe mooi die camera beweegt, de kleurtjes die overal opdoemen en vooral dat schitterende laatste shot. Verder inhoudelijk best fijn, met kritiek op de showbizz maar wel op de juiste manier zonder dat er te nadrukkelijk op te leggen. Ook de humor is vaak geslaagd en de acteurs zijn heerlijk. Keaton schittert sowieso, ook in de scènes dat hij boos wordt: het lijkt echt van binnen te komen. Stone en Norton doen hun best en komen ver, vooral als ze naturel en rustig spelen, maar als ze boos moeten zijn zie je dat het meer moeite kost. Maar goed, zeker bij Emma Stone maken die grote ogen en eigenlijk haar hele verschijning heel veel goed. De beste rol is misschien nog wel van Galifianakis, droogkomisch en precies op de juiste toon. Moeilijk te doen maar knap gedaan.

Echt negatieve punten heb ik eigenlijk niet. Alleen wat deze film echt weerhoudt van een absolute topscore is dat het me net niet goed genoeg wist te raken. Een enkel moment wel, in die drankzaak met gekleurde lampjes of als er ineens klassieke muziek (Mahler zei iemand) op de achtergrond klinkt tussen al dat - goed passende- drumwerk door. Maar dat was zeer sporadisch. Een film dus die over de breedte gewoon heel goed is, maar net die top mist. 4,0*.

Ik vond deze film enorm matig. Dat zit op 2 punten: Robbie vind ik niet heel geweldig als Quinn met haar te overdreven uitspraak die vooral gemaakt voelt, en de film zit vol ellenlange knokscènes die maar duren en duren en niet nieuws of geweldigs brengen. Zo was de film een zeer lange zit geworden, ondanks de strakke speelduur. Verhaaltje is ook weinig verder, enkele personages zijn wel aardig maar voegen ook niet heel veel toe, McGregor is op momenten wel oké maar ook niet meer dan dat. In die nachtclub is het visueel ook nog wel prima, maar verder is ook op dat vlak niets te ontdekken. Dan blijft er weinig over dan verveling. 1,0*.

Uitstekende film van Hitchcock weer. Wat ik vooral fijn aan de man vindt is zijn talent voor verhalen vertellen op een juiste tempo. Een tempo dat net iets meer doet dan voortkabbelt, keurig constant blijft en toch zorgt dat de film voorbij vliegt. Buiten dat laat Hitch vooral de beelden spreken. Alleen al dat eerste shots waarin je in één beweging kennis maakt met de locatie en met de hoofdpersoon, dat is knap in beeld gezet.

Maar goed, verder is vooral de sfeer erg prettig, zijn de dialogen goed en het acteerwerk heel aardig. Echt spannend wordt het nooit in het begin en lijkt het ook iets te kalm. Ook de specials effects zijn wel zodanig lelijk dat dat de spanning niet echt kan verhogen. Niettemin is de tweede helft wel spannend met een aantal fantastische scènes, vooral met de kraaien en de school en dat repeterende kinderkoortje op de achtergrond. Sowieso is het gebruik van muziek doordat dit vrijwel ontbreekt en de omgevingsgeluiden pas echt eng kunnen worden. En dat mevrouw niet even simpel de deur open doet vergeef ik haar maar.

Ook fijn dat er geen verklaring komt. Daar ging hij nogal de mist mee in bij Psycho, nu kan iedereen zelf uitmaken wat hij ervan moet denken. 4,0* in ieder geval.

Er zijn van die films waar ik zonder twijfel van wil aannemen dat die objectief gezien, voor zover je kan zeggen dat zoiets bestaat, een meesterwerk zijn. Maar als ze dat zijn op bepaalde technische vlakken en vernieuwingen zoals deze film, dan is dat daarna vaak, zeker 100 jaar later, niet echt meer te zien. Wat je overhoudt is een vrij vlot vertelde film, maar waar je zo snel op het eerste oog niet ziet wat er nu bijzonder aan is.

Nu kan ik de stille film best appreciëren. Dreyers film over Jeanne d'Arc prijkt op plek twee in mijn toplijst, en de geluidsloze film is ook uitermate geschikt voor slapstickfilms, zoals The General. Maar een groots melodrama, met heel veel plot, is daar nu eenmaal minder geschikt voor. Dat men overdreven moet acteren is het grootste bezwaar niet, dat de film vol intertitels zit en dat men constant met elkaar praat zonder dat je wat hoort stoort me wel. Bovendien zijn de meeste personages zo eendimensionaal ( de twee jonge meisjes uit de film vond ik sowieso lastig te onderscheiden) dat je als kijker teveel op afstand blijft. In een dramafilm is dat toch een tegenvaller.

En hoewel de film vlot wordt verteld, is zeker Part I mij te vlot verteld. Het is eerder een collage van chronologische scènes dan een echt goed verteld verhaal. Een behoorlijk stuk geschiedenis en veel plot worden in krap anderhalf uur gestopt waardoor de film soms lastig te volgen is, maar ook nooit meeslepend of meelevend wordt. Pas met de scène rond de moord op Lincoln (een overigens uitmuntend stuk cinema, dat direct laat zien waar Coppola ooit de mosterd vandaan heeft gehaald) komt er meer structuur en wordt de film beter. Het door vele verguisde Part II dat daarop volgt was dan voor mij ook veruit het betere deel van de film. Zeker die scènes op het eind met de paarden die vrij indrukwekkend gefilmd zijn, maar eigenlijk wel de hele tweede helft door, met een strak tempo en toch genoeg uitdieping.

Nu had ik sowieso verwacht zwaar racistische elementen tegen te komen, maar dat vond ik nog wel meevallen. Sterker, de reacties van velen vind ik na het zien van de film vrij overtrokken. Beide kampen komen er niet heel goed vanaf. Negers zijn een stel wildemannen, de blanke zuiderlingen bestaan vooral uit PVV'ers en Telegraaf-lezers: allemaal vrij eendimensionaal dus. Dan is dat hele aspect überhaupt niet serieus te nemen; iemand als McQueen deed dat toch een stuk beter. En buiten dat, al was dit wel puur racisme, dan nog, dit is kunst, en daarin mag men vrij zijn om zijn mening te uiten. Je suis Charlie, toch? Zolang men niet aanzet tot geweld of laster pleegt, zie ik het probleem niet. En hoewel dat nu lastiger te beoordelen is, is de vraag in hoeverre men er naast zit. Ik kan me heel goed indenken dat leden van de KKK als helden werden gezien in die tijd, zoals met bepaalde terroristen dat nu wordt gedaan.

Dan zitten er nog een aantal fraaise scènes en shots in. Ik denk zomaar aan die vergadering in het Parlement, waar je eerst lege stoeltjes ziet en dat overvloeit in hetzelfde shot maar dan met een zaal vol mensen, ook dit is later (ik noem aflevering één van Band of Brothers) veel vaker gedaan maar dit shot is ook nu nog zet zo krachtig. Uiteindelijk door een vrij vermakelijk tweede gedeelte toch nog 2,5*.

Beetje vreemd, maar op momenten wel lekker. Zeker als er heel veel sfeer in de film komt, bijvoorbeeld als het meisje in een kroeg rustig zit en fijne muziek op de achtergrond klinkt, of de jongen in de avondschemer doelloos op het balkon staat met het verkeer verder op vele etages lager. Hele mooie beelden.

Verder wel een film die me vermaakte, ondanks dat het mysterie me minder kon interesseren en soms ook wat vreemd was allemaal, naast dat het überhaupt niet spannend werd. Maar tempo ligt goed, enkele aardige momenten en de sfeer is prima. Geen wereldfilm maar wel bovengemiddeld. Het einde is zoals hierboven al gezegd wel wat flauw. 3,5*.

Mooi geschoten, sfeervol (je krijgt niet bepaald de toeristische kant van Barcelona te zien maar dat werkt wel) en Bardem weet nog redelijk de aandacht erbij te houden (hoewel hij te goedaardig en zonder rafelrandjes is om echt te boeien) maar verder liet dit ding me koud en dan duurt de film ook nog eens een ellenlange 2,5 uur. In die tijd kan je veel kwijt aan thema's en Iñárritu doet dat dan ook. En dat is echt te veel drama en ellende bij elkaar om boeiend te blijven. De film zit zelfs zo vol dat ergens richting het eind de film weer meer ziet op de kanker en ik vooral dacht: oh ja, dat heeft de beste man ook nog. Ik houd simpelweg niet van zulke dramafilms die echt overvol zitten. 1,5*.

16+ deze film, geen idee waarom. Er worden wat tieten getoond, maar verder is dit allemaal niet zo schokkend in beeld gebracht. En bij zulke onderwerpen mag het journaal ook wel naar die leeftijdscategorie als het sec daar om gaat.

Verder wel een aardig inkijkje in die Brusselse wereld met de gevolgen van jarenlang falend beleid, bijzonder sfeervol geschoten met goede passende muziek. Knap ook hoe de sympathie van de zwarte groep richting de allochtone groep ging. Nu ja, een beetje, want een hoop van dat kansloze volk zou ik het liefst tegen een muur drukken en hun gezicht daar langzaamaan tegenaan wrijven. Irritante mensen die zichzelf heel wat vinden maar gewoon eens moeten werken en niet zo in een slachtofferrol kruipen.

Probleem van de film echter zijn Romeo en Juliet zelve. Hem vind ik in het begin vooral een onuitstaanbaar strontvervelend rotjoch. Hij krijgt daarna wat sympathie (vooral omdat die andere groep nog maffer is) maar heeft al zijn credits al verspeeld. Al is dat hele gedoe dat hij eruit wil stappen wel zo uitgekauwd inmiddels. En bij haar, prima rol dan weer, begreep ik nooit waarom ze bij al die mafkezen zit. En zo kon ik nooit echt meegaan in de film omdat het centrale verhaal de geloofwaardig, mijn aandacht en mij sympathie niet had. Misschien verdient de film om haar positieve punten wel een hoger cijfer, maar vandaag niet. 1,5*.

Deze film is goed geschoten maar met een belachelijk slecht plot en ook heel matig verteld. De actie is soms echt prima en echt verveeld heb ik me niet, maar wat een infantiel slechte film eigenlijk. Er worden ook veel te veel personages geïntroduceerd dat ik dacht dat ik een film gemist had (Eternals had datzelfde probleem). Ook die hele introductie die gewoon uitgelegd moet worden. Dat is slecht schrijfwerk. Verder af en toe erg matige humor en die broer en dat joch dat groot wordt waren vooral irritant. Brosnan daarentegen staat zichtbaar te genieten en alleen al met zijn charme en nonchalance zet hij een erg fijn personage neer, wat mij betreft het leukste uit de hele film. The Rock heeft het simpelweg niet in deze film en de schurk van dienst is direct te vergeten, net als de hele finale in slechte cgi. 2,5*.

Wel aangenaam kijkvoer. Richting het eind verre van geloofwaardig en ook zo'n film die heel slim wil overkomen maar vooral weinig informatie geeft. Niettemin heb ik wel heerlijk gekeken, vooral door de fijne sfeer en prettige belichting (bij dat diner, prachtig hoe chique alles oogt). Aardig geacteerd verder, leuk rolletje van Brosnan (die gewoon alles met enkel zijn charisma kan doen en alsnog overtuigt) en ook prettig kort. 3,5*.

Aangezien baspls nogal eens in een ander topic de woorden black en cauldron laat vallen maakt dat een mens nieuwsgierig. De film is me niet meegevallen.

De opbouw begint eigenlijk nog best goed, rustig en traag op de boerderij, maar ergens drukte iemand dan de hendel vol open. Binnen 10 minuten is Taran al in het kasteel van de vijand en een klein uur later is de film reeds te einde. En dat voor een epische aandoend verhaal. En je denkt bij de aftiteling: wat heb ik gemist?

Want daar zit het probleem. Alle lijkt redelijk eenvoudig te verlopen, sprake van een echte queeste is er niet. Personages krijgen nergens uitdieping en gaan nooit leven, de Prinses komt vanuit het niets ineens in beeld (wie was zij eigenlijk?), Taran vindt een zwaard en is deze zo kwijt door een ruil en ga zo door. Aangezien er geen enkele opbouw of uitdieping is mis ik daardoor ook enige spanning of ander gevoel. Erg jammer, want in de basis kan dit een goede film van tweeënhalf uur opleveren. Nee, alleen Taran zelf, een nogal saaie protagonist, die droomt van een heldenbestaan. Af en toe zie je dat, maar vergelijk dat eens met Alladin die daar eerst een kwartier lang wordt geïntroduceerd vanuit alle hoeken. Of Belle, zelfde verhaal. Of Simba. Die leven en hen begrijp je, Deze Taran niet echt.

Neemt allemaal niet weg dat de animaties mooi zijn. De personages zelf zijn typisch Disney, in gedrag en tekenstijl, maar vooral de achtergronden zijn anders. Mooi gekadreerd, mooie kleuren, goed gebruik van het brede formaat. Ow ja, en wie vindt ook bewegende achtergrond lelijk? Want dan zie je duidelijk een verschil, denk aan loszittende stenen of het huisje van de heksen dat verdwijnt. Niet bepaald mooi, maar dat zal wel een praktische reden hebben. Wel viel me dat juist met zulke achtergronden op.

Al met al een prima opzet met mooie animatie, maar er had op z’n minst een vol uur bij gemoeten. 2,5*.

De film ziet er bloedmooi uit met soms diepzwart, fijne kleuren (die nachtscènes!) en de oorlog wordt ook gruwelijk en ruig in beeld gebracht. De film is intens te noemen.

Maar toch, de film raakte me helemaal nergens. We krijgen een lang inleidend deel dat vooral ziet op sfeer en niet op personages, die sowieso wel een beetje op elkaar lijken allemaal. Dat maakt het ook niet overzichtelijk wie waar nu is. Verder is de actie schokkerig en chaotisch en beeld gezet waardoor deze mij niet wist mee te nemen. Pas de laatste 3 kwartier komt er meer rust en wordt de film beter op dit punt. Maar verder was dit echt een te lange zit voor mij, een film die niet over de volle lengte weet te boeien. 2,5*.

Ha, deze was dan weer zo slecht dat-ie nog wel leuk werd ook. Op momentjes dan. Eigenlijk is er weinig goeds aan de film te noemen behalve dat hij nog best wegkijkt, ook al zit er een veel te lang niet boeiend middenstuk in. En het laatste halfuurtje is ook wel oké. Verhoeven heeft nul uitstraling en kan niet acteren. Dat wreekt zich vooral in dat middenstuk dat vooral om zijn demomen gaat maar met zijn postuur en vechtskills redt hij zich het laatste halfuurtje nog heel aardig. Vol clichés ook (die schurk van dienst die medicijnen slikt etc) alsof ze het erom doen. 2,0*.

Wel oké, zeker dat eerste verhaaltje dat ook veruit het beste wordt uitgewerkt. Die andere twee zijn toch wat minder - de lengte werkt dan echt tegen- en ook het einde is niet heel verrassend. Op een gegeven moment zijn dat soort dingen in deze serie wel uit te tekenen. Acteerwerk ook middelmatig en hoewel de zaken rond techniek wel aardig zijn, is het ook wel meer van hetzelfde. 2,5*.

Tegenvaller. Het zal aan Coogler liggen, zijn vorige twee films smaakten me ook al niet. De film valt geregeld stil en mist een overkoepelende spanningsboog en iets als een ritme. Het zijn enkele losse momenten die eruit springen, maar verder is het een wat duffe bedoening die te lang gerekt wordt met ook wat onnodige plotwendingen. De actie is verder wel aardig, maar dun bezaaid en echt lekker knallen doet het niet. Ook is de film gigantisch donker, en dat 3D-brilletje helpt dan ook niet bepaald.

Aan de meeste acteurs ligt het niet. Boseman is een prima lead en vooral de vrouwenrollen vallen op met Wright is veruit de leukste rol en lekker fris gespeeld. Wel idioot is dat accent als ze Engels praten onderling, wat sowieso ook absurd is en ook niet heel consequent doorgevoerd. Laat ze dan volbloed Engels praten of in hun eigen taal en tegen buitenstaanders in het Engels. Niet dat halfbakken gedoe van nu. Alleen de schurk is me echt te simpel, een eendimensionaal boos persoon en Jordan weet er ook weinig mee te doen. Geen schurk om van te schikken, eerder niveau handlanger.

Wel fijn dat Marvel weer wat duisterder wordt, zeker na de veel te silly-achtige Thor. Ook kan ik waarderen dat juist de boze zwarte man die zichzelf in een soort slachtoffer rol zet de boeman is in de film. Gedurfd. Wel weer gek dat aan het eind ineens men de technologie gaat delen, iets waar ze een hele film lang niet van wilden weten. Maar ja. De soundtrack is ten slotte is wel heel fijn en had soms echt harder uit de boxen mogen knallen. 2,0*.

p.s. Bijzonder wel weer dat 90% de film snel verlaat, je zou inmiddels toch mogen weten dat er after credit scènes zijn?

p.p.s. Er zat ook een bloedmooi meisje in de zaal, alleen, en die bleef dus wel zitten. Dat heeft niks met de film te maken verder, maar in Apeldoorn is dat vrij ongebruikelijk. Een stuk bijzonderder dan de film uiteindelijk.

Weinig bijzonders, net als de eerste Black Panther enorm duf. En net als eerdere films van Ryan Coogler eigenlijk. De man heeft vast ideeën wat hij allemaal wil vertellen en af en toe een aardig visueel idee (die montage vanuit een explosie in de woestijn overgaand naar de golfslag bij het schip) maar hij kan verder niet regisseren. Actie is duf en het drama is vaak melodramatisch, afstandelijk, houterig en nergens geloofwaardig en alle ideetjes zijn nogal los zand. Wel iets minder los zand dan deel 1 en die 161 minuten gaan ook nog wel relatief soepel voorbij maar er is echt niks te beleven. Geen enkel shot dat je denkt: wow. Erg matige muziek (itt het eerste deel). Geen enkel stuk actie dat knalt. Geen schurk die echt imponeert. Dat kleine stukje dat Michael B Jordan mocht spelen was heel wat intenser dan de rest van de film. Maar het grootste probleem zit ook in de leidende rol. Wright was leuk als bijrol in het eerste deel, maar dramatisch acteren kan ze niet terwijl daar de nadruk op ligt. Simpelweg lukt het haar niet een film te dragen. Prima in een bijrol, niet in een hoofdrol. Boseman was ook geen briljant acteur maar had nog een enorme portie uitstraling en charisma waar hij op kon leunen. Wright niet.

Blijkbaar is Phase 4 nu afgelopen. Nou dat was wel een zooitje dan zeg met allemaal onaffe projecten en verhalen en echt nul lijn erin te herkennen. 2,0*.

Deze film heb ik ooit nog op een regenachtige dag in Cairns gezien voor ticketprijzen waar ik tegenwoordig bijna een hele maand gratis voor naar de film kan (AU $ 16.50, tegen een vrij slechte wisselkoers toentertijd). Niet dat het het iets met de film vandoen heeft, maar sommige dingen vergeet je niet. Allicht ook omdat de film zo'n indruk maakte.

Na mother! wilde ik deze weer eens herzien, vooral omdat ik me niet echt meer kon heugen waarom ik de score ooit verlaagd had. Wat deze Black Swan zo veel beter maakt dan mother! is dat de basis nog in de realiteit ligt. Op zijn meest basic niveau gaat deze film over iemand die hard werkt om een doel te bereiken en met stress te maken krijgt, met alle ongemakken van dien. Op dat niveau is de film al ongelooflijk genietbaar en intrigerend, maar de film heeft zoveel hints en andere facetten dat je er zo veel meer uit kan halen. Over psychoses van vrouwen en als directe ode aan een Repulsion, over incest of over de ontmaagding zoals ik er gisteren ineens in zag.

Die psychologie van witte zwaan wordt zwarte zwaan is natuurlijk vrij simplistisch, maar Aronofsky brengt dat met zoveel passie en schwung dat dat allemaal niets uitmaakt. Dit is een achtbaanrit van begin tot eind, de boog altijd gespannen en steeds strakker tot hij mag knappen. Dit alles mooi geschoten met opvallend gebruik van spiegels en de kleuren zwart, wit en grijs en af en toe een vlokje andere kleur erdoor. Maar nergens krijg je het idee naar een zwart-witfilm te kijken. Ook heerlijk gemonteerd en anders dan in Requiem niet met de nadruk daarop maar volledig ondersteunend om de film heerlijk ritmisch te laten zijn. Of soms met goede ideeën en uitstekend getimed, zoals een lamp aanknippen en het beeld van voren dan direct of die discoscène. Tel daarbij de geweldige performances van Cassel die lekker Frans mag zijn maar wel autoritair en gelooofwaardig blijft, de sexy Kunis, de enge moeder en zij allemaal in de schaduw van Portman die geweldig is met haar kwetsbare kant.

En terug naar 5,0*, uiteraard.

Degelijke film die op momenten prima vermaakt, je ook niet overspoelt met actie waardoor de grootse finale nog steeds groots is en fris aanvoelt, maar ook een te lang middenstuk kent. Prima gespeeld ook, vooral Pugh is een hele fijne aanvulling. Wat dat betreft typisch Marvel: film doet niets bijzonders maar weet zoals altijd wel een zeker minimumiveau te halen. 3,0*.

Best een fijne film om te kijken. Ergens beklemmend, ergens gewoon prettig kijkvoer dat nergens verveelt en een aardig beeld geeft van een klein stadjes en iemands leven dat op zijn kop wordt gegooid door een verkeerd begrepen bericht. Vaak met een wat observerende camera waar ik wel van houd. Daarnaast fijn spel van de meeste acteurs, vooral van de hoofdpersoon die nergens antipathie opwekt (en dat gebeurt vrij snel in zo'n rol knap werk dus). Wel heeft de film last van nogal wat clichés, vooral dat gedoe in de gevangenis wekte braakneigingen op. Maar al met al dik voldoende. 3,5*.

Matige docu. Oké, het wereldje van Sea World wordt aardig neergezet, net als het beleid van het bedrijf en de schuld af schuiven, maar dat is niet heel verrassend natuurlijk. Verder wel een redelijke afwisseling van interviews, nieuwsbeelden en show, maar het is allemaal wel heel statisch en saai neergezet. Iets meer tempo en iets strakker gemonteerd had de docu geen kwaad gedaan. Dit is goed voor hooguit drie kwartier, en deze duurt nog een halfuur extra. 2,0*.

Geen tweede Insider, daarvoor is de film inhoudelijk te zwak en laat hij me volledig koud. De plot zelf is niet heel spectaculair, het liefdesplotje wat overbodig (al wordt er nog wel iets meer mee gedaan dan in een gemiddelde actieprent of thriller) en vooral Hemsworth is er de acteur niet naar hier een fatsoenlijk personage neer te zetten. Laat hem lekker Thor spelen, dat doet hij uitmuntend, maar emoties overbrengen gaat hem slechter af. Met zijn fijne naturelle stijl verbloemt hij dan nog veel maar voor een film van ruim twee uur doet hij te weinig om je als kijker erbij te houden. Wei Tang doet ook haar best, maar ze blijft minder overtuigend in het Engels, al ziet ze er wel mooi uit. Wel een fijne rol van Viola Davis overigens. Verder soms nogal wat ongeloofwaardigheden en zeker in het begin is het geheel wel pittige kost - ik ben niet erg vertrouwd met ICT en hacken en als men zegt een spoor te hebben dan moet ik dat als kijker maar geloven, maar ik zie dat natuurlijk niet. Zo blijft er ook een zekere afstand tot de kijker.

Maar visueel is de film wel schitterend zoals we van Mann gewend zijn, met vooral heerlijke avondshots van skylines of reactoren, in zacht badend licht in vele kleuren. Maar ook de scènes overdag die lekker fel en zonnig zijn, het gebruik van de handgehouden camera die goed past en de ritmische montage, dat alles geeft een fijne dromerige sfeer en kijkt gewoon heel prettig weg. Daarnaast zijn de locaties ook erg prettig. Daarnaast is vooral de subtiele score te prijzen die de juiste sfeer en toon meegeeft. 3,0*.

Goede film wel van Spike Lee die ik veel genuanceerder vind dan de discussies soms doen vermoeden. Natuurlijk, Lee staat aan de zijde van de zwarte bevolking en toont de KKK als een hobbyclub vol mafkezen, maar evengoed heeft hij kritiek op het opjutten door Black Power. In twee scènes laat hij dit visueel tonen met crosscutting, en laat even zien dat hij zijn klassiekers kent, die techniek is groot gemaakt in The Birth of a Nation. Maar hij toont zowel het opjutten door de KKK als de zwarte beweging in één scène en zegt hier duidelijk mee: in wezen doet men hetzelfde. Dat de zwarte bevolking wel enig recht tot klagen heeft doet daar niets aan af. En aan het eind waar hij weer twee protesten toont, maar hier kiest hij wel duidelijker partij omdat één protest niet goed afliep. Verder vind ik best dat je als kunstenaar een boodschap mag brengen, maar ik vond dit slot ergens niet passen bij de rest van de film. Dan was dat 'America First' een stuk beter verwerkt. Ik ben het er niet mee eens, althans, ik zou Trump en de KKK niet op één lijn zetten, maar het is wel goed in de film gezet.
Fijn sfeertje verder, goed geacteerd en best leuk om te zien. Het tweede uur sleepte wel wat, maar als geheel wel een dikke voldoende. 3,5*.

Matige Neeson, al is dit niet echt een Neeson, maar een B-film met een uitgekauwd plot waar Neeson een rolletje speelt. Wel één die we inmiddels van hem kennen en hij dromend kan doen, iets dat hij in deze film ook wel een beetje doet. De actie is nog wel oké in beeld gezet en het is ook geen absolute draak, maar evengoed is dit ding direct te vergeten en duurt ook wat te lang. 2,0*.