Opinions

Na een paar stille films is het echt een genot ineens geluid te horen. En het viel me alleszins mee hoe men acteerde, maar alles is naturel als je het vergelijkt met die faces uit het stomme tijdperk. Dit is verder een vrij apart filmpje. Vermakelijk in het begin, iets minder tegen het eind (een echte climax wil niet echt komen, eens de spanning kan beginnen is de film afgelopen) en technisch soms erg rommelig. Dan weer geluid, dan weer niet, en altijd merkbaar. Maar er gaat sowieso ten eerste een bepaalde charme van uit en ten tweede stoort het niet. Ook de vele ideeën die Hitch weer had zijn sterk (die moordscène is prachtig). Daarnaast heb je soms het idee dat hij ook maar wat aan het spelen en uitproberen was en dat maar in de film heeft gelaten (een langsmarcherende groep wachten vrij luid ineens). Fris, prima gespeeld ook maar echt goed niet te noemen. 3,5*.

Zelfs met een soort van jumpcut, al zal dat ook onbedoeld kunnen zijn. Hier is natuurlijk niks bijzonders aan nu, maar goed, je hebt wel het idee dat er nog enigszins is nagedacht over hetgeen men wil laten zien met die drie-akter werken-drinken-werken. 2,5*.

Matig. Vooral visueel wat saai met die vele grijstinten en weinig inspirerende decors. Ook het acteren is wat vlakjes, vooral Snipes is haast slaapverwekkend. Af en toe nog wel vette actie maar tussendoor ellenlange scènes die niet boeien. 2,0*.

Jaren terug eens gezien en niet helemaal overtuigd, maar het werd toch weer eens tijd dat ik naar Amsterdam ging dus direct maar een voorstelling in Eye meegepakt waar deze in zaal 1 draaide met het grote scherm. Als je deze films immers ziet, dan toch maar op groot scherm en met fatsoenlijk geluid; op dat punt verdient deze het absoluut.

Want audiovisueel is deze film overdonderend, met een fantastische noir-look maar dan in de toekomst geplaatst, vol zielloze wolkenkrabbers en waar de zon nooit schijnt en het altijd regent. Dat kan goedkoop lijken, maar Scott weet wel verdomd goed waar hij zijn camera moet plaatsen om interessante composities te krijgen. Daarnaast is de lichtinval gewoon prachtig, de beelden van Aziatische eettentjes bij neonlicht erg sfeervol en past de muziek van Vangelis hier echt uitstekend bij. Het is ook opvallend hoe weinig gedateerd de film eruit ziet, anders dan een 2001 of Scott's eigen Alien, waarvan veel duidelijk was dat die films nu al enkele decennia oud zijn. Het production design in deze Blade Runner heeft behoudens een enkel apparaat een bepaalde tijdloosheid. Overigens was het wel beter geweest de film in 2119, desnoods 2219 te tonen, maar storen doet dat het niet dat wij nu slechts vier jaar van de tijd van de film afzitten.

Maar goed, het is wel een vrij lege huls allemaal. Een mooie huls om te zien, maar leeg niettemin. Deze film lijkt soms volledig style over substance, waarbij die inhoud ergens in het proces vergeten lijkt te zijn Als we Deckard zien in zijn eentje, een zoveelste fles whiskey leegdrinkend, of fastfoodbami haalt op de markt, dan is dat niet om te tonen wat voor een eenzame man dat is, maar het moet vooral sfeer geven van een vervelende toekomst. Overal in de film zie je mogelijkheden tot een mooie karakterschets (al is Ford daar dan weer niet de acteur naar), tot kritiek op modernisering, levensvragen over wat echt is en niet et cetera. Maar nergens komt dat er echt uit. Dan helpt ook al niet mee dat de plot ook niet veel voorstelt. Ford krijgt het allemaal vrij simpel voor elkaar om de Replica's op te sporen, dus ook op dat punt weet de film nergens spannend te worden. En zoals de hele film me eigenlijk niets doet.

Dat alles is zonde, want puur op uiterlijk krijgt de film de volle mep. Maar ja, innerlijk is ook belangrijk hè? 3,0* blijven staan.

Enorme tegenvaller.

Nu vond ik de originele film al geheel geen meesterwerk, vooral omdat die me volstrekt koud liet, maar die film had in ieder geval nog iets in haar neonoir-toekomstbeeld, de opkomst van Azië als voorspelling en verdere volstrekte onpersoonlijkheid in een overvolle megastad, sfeervol gefilmd en met een zalige score. Audiovisueel en als blik op de toekomst was dat wel degelijk een meesterwerk en verdiende haar plek in de filmcanon ook zeker.

Deze 2049 heeft dat allemaal niet. Ergens probeert Villeneuve het wel, maar hij stopt zijn film uiteindelijk vol ideeën die allemaal half worden afgewerkt. En dat in een enorm traag tempo zonder dat je daarmee in een soort trance geraakt maar vooral ongeduldig op de klok gaat kijken. In de basis is dit een detectiveverhaal dat me nergens echt wisten te interesseren. Dat is de basis, weliswaar omringd door allerlei ideeën, maar voor mij was dat meer dan alleen de kapstok. Zozeer dat ik aan het eind de uiteindelijke oplossing nogal een teleurstelling vond. Natuurlijk, je kan daar heel belangrijke thema's in zien, maar zolang die plot voor mijn gevoel voorop stond is dat hetgeen wat op mij overkomt. Onevenwichtig ook. Een kleine teleurstelling dus.

De film is ook leeg, letterlijk, op een Aarde zonder veel mensen en zonder context. Er is blijkbaar een ramp gebeurd (nucleair, klimaat?) maar dat is vooral op de achtergrond. Villeneuve probeert die sfeer mee te geven, maar die wereld gaat helaas nooit leven en blijft enkel beeldvulling. Soms mooie beeldvulling, maar niettemin niet meer dan dat. En dan zijn er nogal wat vraagstukken -dit is onder meer een verhaal over realiteit tegenover nep- maar zoals gezegd, half gedaan. In een film als Her werd dat thema duizend keer beter uitgewerkt, al is het maar dat het daar het centrale thema was.

Gosling loopt ook te veel als dooie rond. Dat hoort bij zijn rol, maar een Hoeks weet er iets engs mee te doen in haar ijselijke afstandelijkheid. En Ford ooit kan twee uur niets doen maar dan redt zijn charisma hem altijd nog. Gosling heeft dat niet. Leto ten slotte is typisch zo'n personage dat alleen in films voorkomt, altijd zijn praatje klaar vol diepzinnige wijsheden. In een niet al te serieuze James Bond mag dat, hier niet.

Visueel is het aardig. De accenten liggen iets anders, maar te vaak heb ik het idee naar een slechte kopie van het origineel te kijken. Als Deakins dan met geel licht en schaduwen mag werken wordt het nog wel mooi, maar dat is te weinig. Verder een aantal leuke ideeën (vooral projectie De Armas die nog het meeste leven in de film bracht) maar te weinig op dik 2,5 uur. De muziek was soms oké, maar vaak was de bas veel te luid en daardoor niet meer dan wat lawaai. 1,5*.

Niet goed, en zelfs niet eens spannend. Daarvoor wordt er snel te veel gekkigheid de kast uit gehaald waardoor elke vorm van spanningsopbouw verdwijnt en er blijft een hoop lawaai en veel geschreeuw over. Enorm matig geacteerd ook en visueel pover. Maar al met al kijkt de film zowaar best makkelijk weg, dus ik ga niet voor het allerlaagste. 1,5*.

Om maar met de deur in huis te vallen: dit ding krijgt nog wel een voldoende. Het onderwerp ziet vooral op de breedste vorm van verkrachting, of beter (want de term is beladen en dekt voor veel mensen slechts een bepaald soort verkrachting): onvrijwillige seks, zoals die tegenwoordig in de wet staat. Bergman pakt het onderwerp breed op met verhalen van vrouwen (als slachtoffer) en mannen (niet per se als dader maar zeker niet als slachtoffer), de juridische kant (voor mij persoonlijk als jurist het interessants - Spong zegt ook enkele rake en veelal boeiende dingen wat dat betreft), het zedenwerk bij de politie etc.

Ik vraag me wel altijd af of zij heel veel mensen interviewt en slechts enkelen toont of dat ze een goed gevoel heeft bij welke malloten ze direct raak heeft. Zo volstrekt onverschillig als men bij de zedenpolitie reageert (alsof men haar en daarmee de slachtoffers niet serieus neemt) daarvan mag ik hopen dat dit een klein deel is (maar verdere duiding daarover ontbreekt helaas).

Belangrijkste kritiekpunt is echter het volgende. Zoals vaker bij Bergman is de docu wat los zand, eerder een verzameling impressies dan echt een strak en sterk lopend en onderbouwd verhaal. Verkrachting zoals men dat in het maatschappelijk verkeer vooral bedoelt (met geweld dus) en onvrijwillige seks in alle gradaties (van mensen die verstijven tot mensen die achteraf er toch spijt van hadden) worden op een hoop gegooid en dan is verdere duiding echt wel nodig. Ik bedoel, ik heb ook weleens seks gehad zonder dat ik dat wilde maar mijn ex wilde wel en ik deed mee om haar wat te plezieren of omdat ik een bepaalde druk voelde, maar dat is een ander kaliber dan onvrijwillige seks terwijl je echt echt niet wil laat staan seks d.m.v. geweld. Dat euvel had ik ook een beetje bij de film How to Have Sex (Film, 2023) . Bij een film valt dat nog te vergeven (hoewel het die specifieke film zwakker maakte) maar bij een documentaire verwacht ik meer. Bergmans stijl is ook om vaak niet door te vragen en op veel momenten verlang je daar als kijker wel naar.

Ik heb best wat kritiek maar de reden dat ik toch een voldoende geef zit vooral in het onderwerp van deze website: ik beoordeel de docu ook als filmische kijkervaring en die ervaring was prima. Ik heb me niet verveeld (verre van) en de pacing en afwisseling zijn ook goed gedaan waardoor dit ding boeiend blijft. Ondanks de hiervoor genoemde gebreken dus toch een voldoende. 3,0*

Niet helemaal overtuigend. Opzich wel een geinig film met een aardig sfeertje en leuke locaties, maar die me toch niet helemaal wist mee te trekken. Vooral het acteren was me te schreeuwerig en de film mist af en toe wat tempo. Zeker het einde wordt maar gerekt en gerekt. De film raakte nogal eens de aandacht kwijt. De actie is verder wel oké in beeld gezet, ook de special effects zien er prima uit en een paar mooie stadspanorama's, maar net te weinig. 2,5*.

Aardige film die enkele goede punten kent maar ook wat begint te slepen en soms te veel drama erin stopt. Sowieso het centrale duo Azabal en Bakri zijn ijzersterk met een goede chemie en hun relatie leeft echt. Prachtig innemend door Bakri en energiek door Azabal. De jonge Messioui valt wat tegen dan; hij blijft te veel aan de oppervlakte met zijn vertolking. Visueel erg degelijk maar nergens heel bijzonder. Soms wel mooi de focus op allerlei materialen, stoffen en handwerk maar dat brengt niet veel nieuws. Ik kijk vaker filmpjes over het maken van kleding en deze film voegt eigenlijk niets toe op dat punt. Zeker richting het einde begon het allemaal wat te lang te duren voor mijn gevoel. 3,0*.

Deze gekeken aangezien ik Supernova nog zou gaan zien - ik was benieuwd naar het andere werk van de regisseur. En eigenlijk is het precies zoals ik een beetje vreesde en zoals ik vaker zie bij Nederlandse arthouse-producties. Daar worden stiltes verward met veelzeggende stiltes waardoor de film soms echt gaat slepen. Iemand als Hitchcock zou dat niet overkomen, die wist wel exact welk tempo hij nodig had om interessant te blijven. Films als Vertigo en North by Northwest zijn wat dat betreft perfect gemaakte films.

Enfin, Blind dus. Veel trage scènes, veel stiltes (die dus aanvoelen als stilte om naar stil te zijn) en twee hoofdrolspelers die mij niet zoveel doen. Van Halina ben ik nooit fan geweest (als lelijk meisje is ze dan wel weer uitstekend gecast, maar daar zou je ook de schmink voor hebben) en ook hier denk ik van... Of eigenlijk denk ik niets, want ze doet me ook niets. Ook geen irritatie zoals bij DWDD, maar ze roept ook geen emotie op. En dan de Vlaming, die ik en maar matig zijn teksten vind oplepelen, en daarnaast een vervelende stem heeft. Soms vind ik Vlaams heerlijk, als ze snookercommentaar geven bijvoorbeeld, maar soms vind ik dat accent te opvallend om erin mee te gaan. Daarnaast heeft Seldeslachts (wel een mooie naam overigens) een te zware stem voor deze rol. En ten slotte begreep ik zijn woedeaanvallen in het begin niet zo.

Niettemin zie je best dat Van den Dop iets kan en smaak heeft, want het zijn vooral losse flarden die sterk zijn. De angstaanvallen zijn mooi gedaan en de kadreringen zien er vaak strak uit. Ook de muziek is prima (meer dan prima zelfs) en de film heeft echt wel zijn momenten. Alleen de negatieve punten overheersen net iets te veel. 2,0*.

De film begint leuk, sfeervol, fijn geschoten, goed tempo en een heerlijke soundtrack (ook al zonder The Boss). En hoewel ik zijn muziek geweldig vind, zakt de film van niveau als zijn muziek erbij komt. Vooral doordat het volstrekt niet subtiel gebeurt en elk liedje moet zo ongeveer een betekenis hebben voor dat moment. Ik kreeg daar jeuk van. Tel het clichématige verhaal erbij en vooral de rol van die vader, dan gaat dit ding gewoon irriteren. Door de goede punten en fijne eerste halfuur wil ik nog wel een voldoende geven. 3,0*

Als je zoveel kleren bezit dat, als je bestolen wordt van een aantal stukken dat het niet eens opvalt, is het dan wel erg dat je bestolen wordt? Dit soort vragen zitten wel degelijk in de film, al draait het daar niet om, maar gek genoeg vond ik het bepaald niet erg.

Na Spring Breakers een tweede film over nihilisme en een hang naar geluk door de jeugd (voor een docent filmwetenschappen zou dat dankbaar materiaal zijn voor een korte essayopdracht). Maar Coppola blijft iets meer op Aarde dan Korine, en dat bevalt me wel. Ditmaal dus een stel tieners (of mogen we ze nog pubers noemen) en de wereld van aanbidding. Niet enkele aanbidden zij hun mode-iconen en sterren, maar willen zelf ook onderdeel van dat leven uitmaken, met chique feestjes en dure kleding incluis en heel veel vrienden op Facebook. De invloed van social media laat Coppola uitstekend zien, en het hele idee daarbij komt goed uit de verf.

Dat alles doet ze in een frisse stijl dat het zonovergoten Californië overdag goed toont, maar ook de beelden van L.A. bij nacht vanuit de heuvels is fraai. Coppola kiest voor een rustige beeldvoering met een beschouwende camera met af en toe een versnelling die vooral even lekker aanvoelt. Hoogtepunt is die inbraakscène in één shot van buiten genomen, langzaamaan inzoomend met L.A. op de achtergrond, prachtig stukje film. De muziek soms past erg goed, al zal ik veel herrie thuis niet vrijwillig opzetten, maar sommige stukken zijn wel erg lekker (die eerste scène) en Frank Ocean nog even bij de aftiteling.

Uiteindelijk is dit wel een aaneenschakeling van feestjes en inbraken. Dat ondersteunt het punt dat Coppola wil maken, maar als kijker ligt verveling om de hoek. Eerlijk is eerlijk, ze stopt daar net op tijd mee, maar ook eerlijk, die laatste akte na de arrestaties voegt werkelijk niets meer toe op datgene dat al gezegd is. Ook het begin gaat nogal snel, Mark en Rebecca zien en elkaar en twee minuten later breken ze al in - dat moet ik als kijker dan maar blijkbaar accepteren. De acteurs hebben het prima naar hun zin en zitten goed in hun rol, met als charmant hoogtepunt Katie Chang, wat een leuk mooi meisje is dat. De mooie kleding constant maakt het af. 3,5*.

Het schijnt overigens dat ze ook bij Hilton thuis mochten filmen, moet je dat goed vinden of zou mevrouw aandacht tekort hebben? Ik vrees het laatste.

Typisch zo'n film die je al vaker hebt gezien. Er is iets niet pluis en dat heb je als kijker al snel door (dat is ook de hele sales talk van de film) en de personages hebben dat ook al snel door. Al is het maar dat men op dat eiland heel raar reageert. Dusdanig raar dat de film voor mij niet meer eng of creepy wordt, maar simpelweg raar en ongeloofwaardig. En het is jammer dat de uiteindelijke uitkomst ook vrij letterlijk is: er worden vrouwen misbruikt. Geen dubbele bodems, geen echte metaforen, hoogstens kan je Epstein en zijn eiland erin herkennen maar dat is het wel. De film is daarmee wat flauw. De montage is ook enorm rommelig. Ik las ergens dat dat de bedoeling was maar het lijkt me eerder onkunde.
Visueel wel leuk gedaan maar qua pacing niet altijd even sterk en die hoofdrolspeelster irriteerde me vanaf seconde 1 al. Veel negatiefs maar zo slecht was de filmervaring nu ook weer niet, vooral teleurstellend. 2,5*.

Aardige Statham die helaas nogal wat overbodige ballast heeft. Blijft het bij Statham en de centrale plot, dan is dit best genietbaar. Leuke sfeer in de UK, fijne score en altijd weer die meer dan degelijke granieten kop. Maar al die zijplotjes haalden mij nogal eens uit het verhaal. Ze voegen voor mij weinig toe, halen het tempo eruit en boeiden eigenlijk gewoonweg niet. 2,5*.

Matig en vooral saai. McQueen kan wel filmen. Zoals de bommenwerpers die glijden over het water, die scène met een lang shot waarin George vanaf een pier vlucht voor invallende bommen, dat shot in het theater waarin iedereen stil staat wachtend op de bom (met daarvoor al een fijn zwierig tracking shot) en daarna de rondgang door dat theater dat kapot gebombadeerd is of alleen al de eerste scène met die slang en het lawaai en de chaos. Allemaal uitstekend gedaan. Alleen kon het hoofdverhaal me nooit boeien en dat komt mede door de vlakke vertolkingen van Heffernan maar ook van Ronan die ik toch hoog heb zitten.

Veel zijstapjes zijn inhoudelijk boeiend en McQueen zegt ook iets over de verdeeldheid en racisme binnen de UK. Dat is een interessante tegenstelling gezien het kwaad dat men in die oorlog bestreed maar als dat nog niet duidelijk was dan wordt dat in ieder geval nog een keer letterlijk gezegd door een van de personages. Op dat soort momenten werkt de film niet. Ook die bende dieven past qua toon totaal niet. 2,0*.

Af en toe leuke momentjes en geinig om Michel Gondry te zien (ik besef ineens dat de beste man Fransoos is) maar verder niet heel bijzonder. Tussen de jongen en het meisje zit weinig chemie en hetgeen verder allemaal gebeurt weet ook niet echt te boeien. Qua regie af en toe geinige foefjes en visueel soms ook wel ok;e. 1,5*.

Zelfs als zou ik sympathie willen opbrengen voor de film, maar als je afsluit met een nummer van dat vreselijke Kenington dan houdt het al snel op. An sich is de film nog een enigszins onderhoudende thriller maar ook een volstrekt overbodige remake (dat telt mee in de beoordeling voor mij) die ook op elk vlak minder is. Regie voegt niets toe en doet soms zelfs afbreuk, vooral die eerste scènes waarin niet wordt gepraat maar die kapot wordt gemaakt door de muziek eronder. Had dat stil gehouden en je had een krachtiger beeld gekregen. De acteurs stellen allemaal niet zo veel voor. Gernandt kan wel wat maar lijkt zich nooit in zijn rol te voelen, Kenzari is een matig acteur die het kneusje moet spelen maar waar je als kijker als snel een hekel aan krijgt en het meisje van dienst weet ook weinig emotie over te brengen. Dan gaat het ook storen dat men domme dingen, en dan niet zozeer domme dingen omdat men onder stress staat maar omdat de plot nu eenmaal vooruit geholpen moet worden. Dan blijft alleen nog ergernis over. 1,0*.

Moeilijke film om te beoordelen. Dit is geen biopic, eerder een koortsdroom. Soms mooi dromerig, vaak echt veel te lang. Alleen al het einde, dat ging maar door terwijl de film al vaak had kunnen stoppen. Dat laatste shot ook duurt iets van een minuut, maar na 20 seconden was ik er wel klaar mee.

De Armas is goed. Ze weet heel goed Marilyn te zijn zonder een karikatuur te worden, al mist ze die typische uitstraling van de echte Monroe (en die is niet te acteren) en ze mist een script en film om in te excelleren. Dit is een collage van losse flarden waarin het moeilijk is mee te leven met de personen. De film liet me koud en de De Armas kon dat niet redden. Ik weet ook niet wat Dominik wil zeggen, want ik zie veel Monroe maar had aan het einde van de film niet het idee maar iets meer van haar te weten, ze blijft een raadsel. En als het gaat om gekte tonen, dan deed Polanski dat een stuk beter in de blauwdruk voor zulke films Repulsion.

Visueel mooi, maar ook enorm onevenwichtig. Dan weer breedbeeld, dan weer tv-formaat, dan weer zwart-wit (wel vaak prachtig contrastrijk zwart-wit trouwens, vergelijk dat met het saaie grijze palet van bijvoorbeeld Mank twee jaar terug) dan weer kleur, dan weer focus, etc. Maar ik kon er geen lijn in zien. Allicht zal het allemaal uitgedacht zijn maar ik houd er wel van dat zonder wetenschappelijk onderzoek al bij een eerste kijkbeurt te zien.

De film duurt ruim 2,5 uur en hoewel ik dat veel te lang vond (in 90 minuten had men het punt ook wel kunnen maken en dat had een sterkere film opgeleverd) en ik nogal wat kritiek heb gegeven en ik een enkele keer op de klok keek bleef ik toch kijken en echt verveeld heb ik me niet. En dat stuk montage van het bed naar de waterval verdient alleen al een punt. Dus naar boven afgerond nog een voldoende. 3,0*.

Tegenvaller. Losse scènes met wat leuk camerawerk werken nog wel los, maar als geheel is een en ander wat rommelig, niet coherent en de film mist echt flow. Ook is het het allemaal net niet. Ik zie wel de shots die sfeer moeten oproepen maar ze doen dat alle net niet. Hierboven is ook al terecht geconstateerd dat veel personages soms hele domme dingen doen, zonder dat de film echt leuk absurd wordt. Nu is het vooral storend en vooral bedoeld om de plot vooruit te helpen maar de film wordt er niet beter op. 2,5*.

Visueel wel een tof ding. Lekkere felle kleuren soms, heel duister, het oogt zeer goedkoop (met weinig vloeiende animatie) maar ergens past dat wel. Wat sfeer betreft een prima film. Maar inhoudelijk een pak minder boeiend en deze stijl past voor mij beter bij kortfilms, stop-motion blijft altijd lastig om me echt erin te verliezen (uitzonderingen daargelaten). Dus ondanks de beperkte lengte van maar ruim een uurtje heb ik me ook verveeld. 2,5*.

Mooi en sfeervol duister getekend en lekker kort; de film duurt geen seconde te lang. Anderzijds, juist aan het eind (toen alles kleurrijker werd, een verrassing) had het best nog even daardoor door mogen gaan. Ook inhoudelijk ging het ineens een hele interessante kant uit. Prima stemmenwerk, goed tempo, maar ook te kort om echt te beklijven. 3,5*.

De film deed me qua plot een beetje denken aan Blow-up van Antonioni. Zelfs de titel doet eraan denken. Die film van de Italiaanse meester is wel superieur aan deze thriller. De Palma weet wel hoe hij moet filmen, waar hij zijn camera moet zetten (denk aan die scène in het toilet) of hoe hij een scène moet opbouwen, al moet hij dat gevoel nog wat finetunen. Het is allemaal al aanwezig maar zou in latere films echt tot spannende scènes leiden, nu is het een goed gemaakte film die wat rommelig is verteld, lang niet altijd even veel boeit en ook niet subliem geacteerd is. Het doordraaien kwam voor mij nooit echt uit de verf. Op punten scoort de film nog wel een voldoende. 3,0*.

Deze film was ooit mijn eerste Antonioni, zonder dat ik wist dat deze van hem was (ik kende de beste man nog niet eens van naam) maar deze was eerder een film uit de kast van m'n vader die zeer geïnteresseerd is in de jaren 60. Nu vele Antonioni's verder kijk ik toch net wat anders naar de film. De ervaring blijft redelijk dezelfde, maar ik herken wel veel uit andere films. De beelden van een modern Londen (liefst met kale flats - daarom zie ik ook liever de films in zwart-wit waar de vormen en lijnen veel belangrijker zijn), de tijdsgeest die vooral in mode naar voren komt, de stille beelden en de rust en ritme in montage. Een bijzondere film die soms nergens heen lijkt te gaan en aan het eind laat de film je ook verweesd achter: waar heb ik naar zitten te kijken? Maar wel op een fijne manier want altijd heb je het idee dat Anotnioni precies weet wat hij doet, maar de bal vervolgens bij de kijker neerlegt.

Visueel niet heel bijzonder. De aankleding is wel aardig met soms mooi gekleurde kleding, maar als geheel wat grauw en saai ook. En als geheel ook geen film die onder de huid kruipt. Wel de volle speelduur enorm boeit en daarom verhoogd naar 4,0*.

Heel pover. Het begint al met de matig acterende hoofdpersoon maar zijn hysterische familie is zo mogelijk nog veel ergerlijker. Die hele familie en die hele Jaime Reyes konden me niet zoveel boeien. Actie is ook niet heel denderend en vaak ondersteund door toch wat lelijke cgi. Van de love interest komt werkelijk nul sprankeling en voegt ook niets toe maar voelt ook compleet ongeloofwaardig. Heel slechte ergerlijke film die an sich nog wel makkelijk wegkijkt maar nergens vermaakt of boeit. 1,0*.

Bijzonder lichtvoetige film van Allen weer, maar wel beter dan enkele Europese uitstapjes. Ditmaal dus een vrouw die anderen aanspreekt op hun levensstijl, hen een loser noemt maar eigenlijk zelf altijd afhankelijk was van anderen. De vergelijking met Kazans films hierboven snap ik, al had ik die link zelf niet direct gelegd, vooral ook doordat Blanchett afhankelijk is van the kindness of a husband. Maar goed, dat personage an sich is best heel aardig bedacht en kan tot veel moois leiden. Wie wil ziet ook een link met Allens carrière. Vroeger altijd succesvol in New York, maar nu naar andere steden om centjes te sprokkelen.

Toch had Allen hier veel meer mee kunnen doen, maar hij besluit expres niet de diepte in te gaan maar het geheel komisch en luchtig te houden. Jammer, want als Allen er echt voor gaat krijg je zoiets schitterend als Match Point. Nu is het echter een aardig filmpje dat voortkabbelt, niet altijd even spannend en goed is, maar gelukkig nog wel in fijne warme kleuren gefilmd, met mooie locaties en prima acteerwerk. Vooral Blanchett is goed, temeer Allen steeds flash-backs gebruikt en je haar dus in verschillende stadia van haar psyche volgt, en altijd weet je in welke zij zich bevindt. Maar nogmaals, was de toon serieuzer geweest, dan was dat acteerwerk waarschijnlijk echt tot zijn recht gekomen. 3,0*.

Halverwege de film was de helft van de zaal inmiddels ook leeg, ik geloof dat dit wel een record is tot nu toe (atlhans met zo'n volle zaal, ik zat ooit met een stelletje in een zaal en zij vertrokken halverwege. Dat percentage van 66,66% aan vertrokken publiek zal ik niet snel meer halen).

Enfin, objectief best een goede film. Ik zeg altijd dat biopics niet moeten zien op een heel leven maar vooral een thema moeten pakken (dat is wat The Aviator uiteindelijk goed maakte, al is die fil een van de uitzonderingen waar een heel leven verfilmen wel werkt) of een beperkte periode. Lincoln was goed, Steve Jobs was goed. En deze Blue Moon speelt zich af in een tijdbestek van pak 'm beet anderhalf uur terwijl je toch de persoon om die de film draait leert kennen. Dat is simpelweg goed schrijfwerk.

Twee kanttekeningen echter. Ten eerste boeit die hele persoon mij niet heel veel. Maar dat is nog niet onoverkomelijk. Echter wist de film me geen moment te boeien. Niet als film en niet als verhaal. Hawke is best nog vovertuigend en weet knap in character te blijven terwijl zijn rol zo kan overhellen naar het theatrale maar hij blijft net aan de juiste kant van die dunne lijn. Dat is goed gedaan. Maar hij lult maar en lult maar en eigenlijk nergens wist het mij te boeien. De film werd enorm vermoeiend maar ook saai.

Daarbij speelt mee dat er visueel weinig te genieten valt. De sfeer in die kroeg met constante zachte pianomuziek maar ook de zacht ogende belichting is best mooi getroffen, maar qua camerawerk en composities is het allemaal veel te degelijk. 1,5*.

Kwam m'n vader eens mee; een groot succes aan de kassa deze. Dat lag vast aan andere zaken dan de kwaliteit. Amateurfilm in alles, maar één van die vrouwen is best prettig om naar te kijken. Dus 1,0*.

Goed zal ik deze zeker niet willen nemen. Dit is geen film maar eerder een aantal losse scènes met wat plotontwikkelingen snel achter elkaar en acteurs die niet acteren maar gewoon hun teksten lijken op te lezen zonder enige vorm van emotie. Toch knap dat het verhaal zelf best goed begrijpelijk is en de film vrij makkelijk wegkijkt. Ook de sfeer en natuurbeelden zijn best fraai en er is één geweldige cut zo tegen het eind als de twee man op een paard aankomt lopen, de camera naar rechts zwaait en lijkt alsof daar wat struiken staan, maar dat is gewoon een volgend schot waar diezelfde mannen weer aan komen lopen. Geen idee waar dit ineens vandaan kwam, maar wel erg mooi gedaan. 2,0*.

Kleine tegenvaller. De sfeer was prima, soms mysterieus, soms gewoon eng met al die blije mensen, en met een mooi beeld van de jaren 80 (de enige periode trouwens dat kapsels vrouwen effectief lelijker maakte) en de buitenwijken. Maar de film moet het vooral van het mysterie hebben en sommige losse scènes (wel vaak met passende leuke on ontroerende muziek) en eigenlijk niet van de inhoud. Ik lees weleens dat Lynch iets wil zeggen over de façade van de buitenwijk, dat er achter iedere voordeur wat kan gebeuren wat je niet zou verwachten. Maar dan zie ik liever een American Beauty. Hier komt dat wel langs, maar uiteindelijk vind ik dit een vrij plotgedreven film nog wel.

Maar goed, deze Lynch vermaakt dan nog wel maar spannend werd die nergens, laat staan dat die me echt greep. Voor de losse delen dan nog wel een voldoende. 3,0*.

Deze wilde ik vooral zien vanwege Gaite, alleen is ze duidelijk iets minder overtuigend als ze Engels moet spreken. Die paar momenten dat ze wel Nederlands mag spreken is ze zoveel malen beter en echter. Al is ze nog steeds duizendmaal zo goed als de verder volstrekt kleurloze Tsiteladze. Verder een draak van een film. Eerst typisch arthouse met veel van die stille maar VEELBETEKENENDE blikken, daarna overdramatisch. Inhoudelijk boeit het niet. Qua sfeer en muziek (170 hz is er wel in te herkennen) is het nog wel aardig die eerste drie kwartier, daarna wordt ook dat minder. 1,5*.