Opinions

Kan deze ensemblefilm net een kleine voldoende geven. Een leuk onderwerp heeft de film, waar best veel uit te halen valt, maar dat is zeker niet ten volle benut.

Aan de acteurs ligt het niet. Alle zijn goed, en je ziet dat ze er plezier in hadden, dat spat werkelijk van het doek af. Daarnaast een heerlijke soundtrack met de juiste muziek op de juiste momenten (ik denk aan A whiter shade of Pale).

De film is verder degelijk, en wellicht te degelijk. Alle cliché's komen netjes langs, en dat zijn me er toch veels te veel. Ook camerawerk was niet heel bijzonder, evenals de fotografie. En dat is jammer. Ook duurde de film net iets te lang.

2.5*

Veilige matte film maar wel oké kijkvoer. Zeker het tweede uur glijdt soepel voorbij. In ieder geval een biopic die zich redelijk focust op een redelijk beperkte periode al moeten er met flashbacks en een doktersbezoekje toch nog heel wat zaken bijgehaald worden. Ben-Adir is wat vlakjes als Marley en mede daarom gaat deze film als biografisch document nooit echt leven; Lynch als zijn vrouw is al een pak beter en weet ook iets van diepgang en emotie te vinden in haar beperkte rol. Verder een aardig tijdsbeeld en ook zeker leerzaam. En ik krijg wel zin me meer in die muziek te verdiepen. 3,0*.

Heel matig. Kinderlijk, lelijk geanimeerd en inhoudelijk weinig bijzonder. Allerlei weinig interessante bijfiguren en ondanks de korte lengte toch slepend. Stemmenwerk was nog wel oké. 1,0*.

Het probleem van deze film is dat ik hem nooit geloofde maar dat de toon vreselijk serieus was. Inhoudelijk boeide me het allemaal niet veel. Een en ander voelt ook rommelig aan. Er lijkt steeds een nieuw plot ook te ontstaan en er zit maar geen ontwikkeling in de film. Crowe doet het leuk maar DiCaprio vond ik niet altijd even goed overtuigen, hij legt het er allemaal te nadrukkelijk op (dat doet hij sowieso vaker en soms werkt het, vaak ook niet). Visueel wel prima maar het bleef een wat lege huls uiteindelijk. 1,5*.

Toffe short zonder verder enige uitleg maar die puur gericht is op sfeer. En dat doet de film uitstekend. Visueel fijn, sterke score en het duistere sfeertje komt sterk over. Wel echt te kort om echt indruk achter te laten, maar wat de film moet doen doet hij gewoon goed. 3,5*.

Nou, de snor zit niet fout, die is er keurig vanaf 1980. Alleen de opnames van We Will Rock You zijn 3 jaar later geplaatst zoals er wel meer foutjes in zitten. Of dichterlijke vrijheden. Om het script beter te maken, of zo. Maar dat is gewoon slecht schrijverschap als je uit zo'n hele geschiedenis kan kiezen. Waarschijnlijk speelt mee dat men geen keuzes durfde te maken en de typische biopic wilde, met overal een beetje van. Om die reden is de AIDS-verwijzing maar 3 jaar naar voren gehaald, een kniesoor die erop let.

Biopics kunnen interessant zijn, doordat ze over een korte tijd gaan maar daarmee toch de essentie raken, ik denk aan Lincoln, Darkest Hour of Steve Jobs. Of ze gaan over een langere periode maar met een centraal thema, zoals de grootheidswaanzin en gekte van Hughes in The Aviator of het wilde leven van The Doors. Vaker echter gaat het mis, als men maar het bekende afvinklijstje gebruikt, zoals in The Iron Lady of jOBS. En deze Bohemian Rhapsody lijdt daar ook onder. Geen keuzes, van alles wat en de film mist een centrale focus. Gaat dit over Mercury en zijn coming out, over de band Queen, of ruzies?

Dat er dan een loopje met de waarheid wordt genomen stoort in dit geval omdat ik de band daarvoor te goed ken, maar in de basis kan het. Alleen dit wanstaltig slechte script maakt soms echt wel compleet verkeerde keuzes. Ruzies worden gekoppeld aan nieuwe hoogtepunten, Mercury die aan het eind nog even vlak voor Live Aid in het reine komt met zijn ouders en meer van die braakneigingopwekkende rotzooi. Te toevallig, te gescript en daardoor nep. Ik geloofde de film gewoonweg niet.

De film is vooral een lange samenvatting. De grootste hits komen langs. De ontmoeting tussen Mercury en May en Taylor (niet Deacon, die is er ineens). De nieuwe vriend. De melding van de Amerikaanse tour. Het maken van de liedjes. Niet het proces zelf van de nummers maken wordt getoond (behalve bij Bohemian dan een klein beetje) maar enkel even kort de notie dat men ermee bezig was. Kortom: de film toont alleen en laat niet invoelen.

De acteurs doen hun best. Malek is lange tijd volledig Mercury, pas tegen het eind wordt het wat minder. En vooral May is overtuigend, maar alle acteurs zijn eigenlijk wel prima. Alleen krijgen ze een heel matig script mee. Met een enorm zwakke regie die niet verder komt dan wat hitjes op de geluidsband zetten. Jammer, zeker die eerste vijf minuten zijn prima tijdens de intro credits, waar het geluid wat is weggemixt en het visueel even wat anders is. Dromerig haast. En ook Live Aid is leuk in elkaar gezet. Maar het is het geluid van de echte Mercury die ook daar de show steelt. Het is niet eens dat ik me echt verveeld heb, maar deze film vond ik gewoon ronduit slecht. 1,0*.

Ik lees veel commentaren dat de film realistisch is. Terwijl als de film nu iets niet is, dan dat wel. De film is gebaseerd vermoedelijk op echte ervaringen maar dan wel alle ellende van 20 jaar (en wat aangedikt) verpakt in een avond van anderhalf uur. Dat is echt veel te veel en begon al snel te irriteren om uiteindelijk in pure ergernis te eindigen. De te laat komende collega, de keukenjongen die zich snijdt en allerlei ruzies gewoon midden in het restaurant zijn dan nog wel de minste frustraties. Maar goed, als er een vrouw binnenkomt met een notenallergie dan ben ik er wel klaar mee als ze per abuis toch iets binnenkrijgt. Ik spoiler dit maar, maar dit lag er zo dik bovenop. Net als die bidon die uiteindelijk gevuld bleek met drank. Neem je je kijker dan niet serieus dat je als maker dit later toch wel brengt alsof dit nieuwe informatie is? Uiteraard is er ook een zwarte serveerster met een racist als klant, want er kan best nog wat drama - nee DRAMA- bij.

Dan is er dus die meneer die er racistische denkbeelden op nahoudt maar hij had wel 100% gelijk over het amateurisme van de serveerster die niet weet hoe ze wijn moet inschenken. Blijkbaar speelt dit alles zich af in het hogere segment, maar behalve de prijs van de wijn kan ik dat nergens uit afleiden. Niet alleen niet weten hoe je moet serveren maar ook erg frivool gedrag van personeel, gerechten die er ook niet heel bijzonder uitzien, ruzies op de werkvloer, fouten die gemaakt worden, een keukenhulp die de handen op de verkeerde plek wast, iemand die oesters niet schoonmaakt met handschoenen. De hele film ademt een amateuristische bende in een gezellige kroeg, maar ook niet meer dan dat. Als gezegd, in 20 jaar kan dat allicht weleens voorkomen (en zelfs dan is het overdreven) maar in deze ene avond? Dit sloeg echt nergens op.

Die lange take voegt ook weinig toe. Ik ben enorm fan van zulke takes maar vaak wel binnenin een normale film. Meestal is een film in één zo'n take een gimmick die vaak ook de aandacht op zichzelf vraagt. Nu moet ik zeggen, dat gebeurde hier niet. Als er nu iets wel naturel was dan was het de sfeer, de belichting, het achtergrondgeluid en het camerawerk dat heel knap ongedwongen voelde. Op deze manier volgt de camera ook knap steeds wat andere mensen, hoewel iedereen eigenlijk te weinig screentijd krijgt. Dus hoewel de film inhoudelijk een absoluut wangedrocht is, is deze nu ook weer niet de aller slechtste ooit. Maar soms past een proteststem. Dat was hier het geval. 0,5*.

NB: Ergens halverwege wordt gezegd door een recensent dat je moet beoordelen wat het is, niet wat het niet is. Dat doe ik dan ook maar. Voor wat het had kunnen zijn verwijs ik naar bijvoorbeeld El Bulli: Cooking in Progress (Film, 2010) - MovieMeter.nl waar je wel ziet hoe een professionele brigade werkt in een toprestaurant.

Film begint wel aardig, met enkele fraaie beelden van IJsland en een fijn sfeertje. Dan komt het mysterie erbij, dat start nog wel prima maar verzandt al snel is dezelfde scènes als meer van dit soort films. Twee mensen ontdekken de lege wereld, vermaken zich even maar al snel weet de film er niks meer mee te doen. Daarna wordt het allemaal steeds minder, stuurloos en zweverig en saai. Monroe is nog wel oké maar die jongen mist elke vorm van charisma en hun relatie gaat ook nooit leven waardoor de film me op dat vlak ook niet weet te boeien. 1,5*.

Film begint sterk met iets dat lijkt op een portret van een twintiger is een vreemde miljoenenstad. Helemaal het soort film waar ik van houd. Helaas is de uitwerking een stuk minder, steeds met die camera. En vooral gaat de film een volstrekt oninteressante kant uit voor mij. Ik heb sowieso weinig met dat type wereldverbeteraars. Niet je eigen cultuur en ideeën opdringen, dat willen wij omgekeerd immers ook niet. De film wordt uiteindelijk vooral vervelend. Aan Weeber ligt het niet, die houdt zich goed staande met zijn Engels met accent en geeft nog iets van leven aan de film. 1,5*.

Leuk. Het verhaal zelf is wel heel aardig en doet weinig denken aan Disney maar des te meer aan Pixar. Bolt is een grappige hond, de Kat is echt geweldig en de hamster acceptabel. Veel leuke korte stukjes en zelfs dat liedje van Miley Cyrus is prima te pruimen. De animatie ziet er redelijk uit, al is het nergens bijzonder wat betreft look. De moraal is er zoals altijd - ditmaal onder meer dat je af en toe afscheid moet nemen van het verleden-, om vervolgens alles goed te laten aflopen aan het eind van de film. Had je echt je punt willen maken, was dan eerder gestopt in de film. Maar goed, verder prima vermaak.3,5*.

Vooral een hele fijne rustgevende, haast mediterende film. Er gebeurt niet zoveel, maar dit is nu bij uitstek een film die je lui vanaf de bank kan kijken zonder de aandacht te verliezen. Best knap gemaakt ook, want in korte tijd wordt veel verteld eigenlijk, mede door goed en mooi gebruik van de seizoenen die ook visueel steeds heel duidelijk naar voren komen. Soms met erg mooie shots en sfeervolle muziek.

Maar ondanks al het positieve is het is ook een film die me nergens greep. Hij kijkt vooral heel erg lekker weg. 3,5*.

Lange tijd erg fraai, met die muziek en de beelden van militaire parades of ontploffende atoombommen, liefst een beetje vertraagd. Het is allemaal knip- en plakwerk, maar de regisseur weet wel de goede beelden te pakken. Ergens ook geinig om de waarschuwingsfilmpjes te zien in Amerika bij een nucleaire aanval, en vervolgens zonder geluid de horror uit Hiroshima. Daar helpt geen enkele preventie tegen. Het einde gaat nog wat meer inhoudelijk over het Manhattan Project maar dat vond ik visueel een pak minder en paste niet echt bij de rest qua stijl. 3,0*.

'Hou vol Eva' zegt Jan Smit zo tegen het eind. Dat hij beter tegen mij kunnen zeggen, want ondanks de schamele 100 minuten speeltijd was dit een verdomd lange saaie zit.

Ik ben geen Rotterdammers dus wars van sentiment jegens deze gebeurtenis, noch zal ik de film afkeuren op haar titel (al heeft dit verder niets ermee van doen). Wel keur ik de film af op het slechte script (zowel in plot als onuitspreekbare zinnen die elke verbeelding en subtiliteit wegwerken), slecht acteerwerk (en nee, Smit is dus echt geen acteur, let alleen al op zijn houterige mimiek), overbodigheden (80% van het verhaal) en lelijke special effects (die olifant, de ontploffingen, de stad in brand et cetera et cetera.) Sowieso, men was wel erg snel weer boven Jan na het bombardement. Ik kan me indenken dat dat een grotere impact moet hebben. En dan de uitwerking van personages, moeten ze nu altijd de hele Aarde op hun schouders dragen als last? Moeten ze altijd redenen hebben voor hun daden? Nee, op zijn minst drie trauma's en een slecht toekomstperspectief.

Het meest ergerlijk is nog wel dat het hele bombardement niets van doen heeft met dit verhaal, het komt hoogstens op vervelend zo tegen het eind. Hier had heel wat mee gedaan kunnen worden, wat zoiets doet met een stad, met haar inwoners, met weet ik wat. Maar dan kies je net voor iemand die daar niet woont en toch al weg wil. Elke mogelijke oplossing tot een mooie film is in het script vakkundig om zeep geholpen.

Verder visueel nogal goedkoop, vreselijke drammerige muziek die maar door blijft gaan, onprettige montage en vreselijke kitsch soms. Vertraagde beelden kunnen werken, maar dan moet je dat gevoel wel hebben. Ate heeft dat duidelijk niet. Alleen al die beelden die voor de film zijn geschoten maar ineens 70 jaar oud lijken (lachwekkend!) en de voice-over die helemaal nergens op sloeg.

Op het eind is nog wel even duidelijk dat Rotterdam mooier was voor het bombardement dan nu met die zielloze moderne hoogbouw. 0,5* verder voor de film.

Ik keek op een gegeven moment op m'n horloge. Niet dat ik me verveelde, maar ik had het idee dat de film eindelijk zijn kantelpunt kreeg en de dominostenen zouden gaan vallen (er zit trouwens een hele slechte metafoor daarvan in de film). Maar het leek me sterk dat we pas halverwege waren, het punt waar zo'n kantelpunt vaak komt. Bleek de film nog net een kwartier te moeten duren.

Dat zegt eigenlijk genoeg. De pacing is uitstekend en die 7 kwartier vliegen voorbij, maar het is ook een mager ding dat op essentiële punten tekort schiet. Het ding is verder vrij chaotisch verteld. De film wil ook heel veel vertellen maar niets komt echt overtuigend over. Denk aan de angstcultuur die een poosje het hoofdthema is. Echt geweldig uitgewerkt wordt dat nergens, zeker niet op psychologisch niveau. Vergelijk dat met een film als The Insider die strakker is in thematiek en daar veel meer tijd voor uittrekt voor uiteindelijk iemand daadwerkelijk openlijk uit de school klapt. Bij deze Bombshell wordt dat nergens zo invoelbaar gemaakt en voelt dit meer als makke documentaire of lange samenvatting. Je ziet wat er gebeurt, maar je beleeft niet wat er gebeurt. En de rol van Robbie voelt ook enorm overbodig (achteraf blijkt dit ook een fictief personage), hoewel zij wel de twee beste momenten uit de film heeft en pijn wel echt invoelbaar maakt, maar dat zijn ook direct de enige 2 momenten uit de film.

Wat ik wel goed vind is dat de film zich heel erg richt op Ailes en niet elke (conservatieve) man die fout is puur omdat hij van het sterke geslacht is. Veel vrouwen die Ailes ook volop steunen komen prominent in beeld en hoewel veel mannen naar vrouwen kijken als lustobject in de film (de ironie wil dat die 3 actrices zonder hun looks nooit zo succesvol waren geworden, laten we niet schijnheilig doen met ons allen) en ze ook niet helemaal serieus nemen (in het begin met die interviews), is de film wel duidelijk dat het Ailes persoonlijk was die fout zat en een angstcultuur het verdere werk doet. Een nuance die vaak ontbreekt en daarmee verdient de film haar voldoende. 3,0*.

Ik kan Jandino geen 10 seconden uitstaan, laat staan anderhalf uur. Waarom dan toch deze film? Iets met elke weekend een Nederlandse film die vrij bovenaan stat bij Netflix. Niet nadenken welke, gewoon kijken en zien.

Enfin, Asporaat is vervelend en de film wil graag vaak grappig zijn, maar het is mijn humor totaal niet. Film zelf is ook vrij voorspelbaar met een matige soundtrack. Toch heb ik me niet echt verveeld. Lekker vlot geschoten en de regie heeft af en toe wel geinige dingen. Ook De Vries is een lichtpuntje. 1,5*.

Ik kon hier weinig mee en de film wist me steeds minder te boeien. Vooral dat wereldje voelde net te absurd aan en overtuigde niet. We krijgen ook geen antwoorden. En vooral de rol van Rylance is enorm irritant, alsof hij niet weet in wat voor film hij zit en daardoor aan de hele film afbreuk doet. Chalamet is ook niet super, vooral kleurloos. Russell doet het nog wel leuk maar kan de film ook niet echt dragen. Verder wel aardige plaatjes en als roadtrip is de film wel oké. Ook de sfeer is wel aardig, met weinig muziek en scènes die geruisloos in elkaar overlopen waardoor ze juist weinig naturel aanvoelen maar heel hard. Gek. En ineens is de film afgelopen.

Opvallend zijn de locaties, toch wel wat aftandse plekken steeds waar men woont en verblijft. Ook de Eaters zijn vaak wat creepy. Alsof ze een metafoor zijn ergens voor en Guadagnino (of de schrijver van het boek) hier iets mee wil zeggen. Maar geen idee wat. 2,0*.

Sterk, maar vooral erg leuk om naar te kijken. Ongetwijfeld zal dit 40 jaar terug helemaal revolutionair zijn geweest en daar blijft nu weinig van over (net als een À Bout de Souffle) dus dat meesterwerk wat de critici ervan maken zie ik niet, maar het blijft wel een uiterst fris filmpje dat plezierig is om te zien.

Het verhaal is erg simpel, maar hoewel de film wel vrij plotgedreven lijkt is het vooral sfeerschepping. Het is ook niet zozeer een doorlopend verhaal als wel vele losse scènes waarin we kennis maken met Bonnie, Clyde, hun vrienden en hun daden. De film valt nooit stil hierdoor en hoewel niet alles even bijzonder is, kijkt het lekker weg zo. Het acteerwerk is ook wisselend. Beatty is prima maar niet speciaal, Dunaway (vond het soms net een lookalike van Taylor Swift van nu met dat kapsel) weet met haar gezicht heel duidelijk te maken dat ze wel in is voor een avontuurtje en haar saaie (en waarschijnlijk kansloze leven) leven opzij wil zetten, Hackman is te doen, Gene Wilder wel geinig en Parsons als Blanche is vooral hondsirritant.

Wat je ook merkt zijn de vele tegenstellingen, die ook heel duidelijk door de regie naar voren worden gehaald. Het is enerzijds natuurlijk de speelse toon van de hele film tegenover het gewelddadige karakter van de daden van de gang dat al met al een geinig effect geeft. Maar vooral het tijdsbeeld dat wordt geschapen met alle tegenstellingen is fraai. Het speelt zich af in het Oude Zuiden waar men nu en dan nog met paard en wagen rijdt en de huizen doen denken aan de westerns, maar ondertussen bestaan er al wel vakantiebungalows en fastfoodburgers (ik dacht echt dat dit pas uit de jaren 50 kwam). Dat hele verhaal van Bonnie en Clyde past daar mooi in. Ergens een ouderwets avonturenverhaal maar ondertussen wel verslagen door de media als de nieuwste hype. Dit is wat deze speelse film inhoud geeft en daarmee voor mij absoluut een meerwaarde. Omgekeerd wordt met de crisis uit die jaren veel minder gedaan. We zien wel beelden van de vele ontheemden, maar daar blijft het bij. Daar had meer mee gedaan kunnen worden (want dit speelde voor Bonnie ongetwijfeld mee het avontuur aan te gaan), maar misschien past dat hele diepgravende ook niet bij het karakter van deze film. Niettemin 4,0*.

Toch wel een vingeroefening voor Magnolia, waarin PTA helemaal los mag gaan. Dat werkt het eerste uur uitstekend, daarna zakt de film wat in. Er moet een verhaal worden afgerond waar PTA mijns inziens op de verkeerde gebeurtenissen inzoomt, en het eerste uur was zo vol energie dat je als kijker ook al wel bent uitgeput. Het is niet slecht, maar een stuk minder.

Maar tot die tijd genieten. Heerlijk camerawerk met soms prachtige shots (de rolschaatsen voor in beeld en Wahlberg klein verderop), een zalige soundtrack en vol schitterende personages. Allen zitten ze niet op hun plek, losers zijn het zelfs eigenlijk, maar zo vol mededogen geschreven en sterk geacteerd dat eenieder sympathie krijgt. 4,0* (blijft staan).

Oei. Waarom spreken Duitsers toch Engels met een Duits accent, afgewisseld met volle Duitse woorden? Maak of een keuze voor normaal Engels, of voor vol Duits, maar dit halfbakken werk wordt lachwekkend en is tenenkrommend. Vooral de kindacteurs die hier duidelijk moeite mee hebben zijn echt de gruwel ten top. Verder gaat de film behoorlijk slepen en wordt nergens echt sprankelend, op een enkele zeer knappe scène (de Kristallnacht met het korengezang) na. Verder zien de straten en decors eruit alsof ze zo uit de studio komen, ook met weinig mensen op straat en net te schoon om echt te zijn.

Het is dat Geoffrey Rush weer fantastisch staat spelen met een prachtige warme doorleefde rol, dat de muziek veel fraai pianogeklingel kent (al begrijp ik de Oscar-nominatie niet) en dat de beelden in een mooi wat afgebleekt kleurenpalet zijn gegoten. Dat maakt het geheel nog enigszins genietbaar. 2,0*.

Ik keek wel uit naar deze film, maar die was nogal tegenvallend. Wat de film kraakt is dat deze vooral heel leuk wil zijn, met vlotgebekte hoofdpersonen en leuke gebeurtenissen. Maar het voelt enorm gemaakt en weet daardoor niet te vermaken. Ik heb ook werkelijk geen één keer moeten lachen. Het is dat beide dames het echt wel goed doen (zij zijn zoveel beter dan het materiaal dat ze krijgen) dat de film nog wel is uit te zitten. En de muziek en af en toe het camerawerk zijn prima. Maar volgende keer een beter, origineler en oprechter script zou wonderen doen.

Sterke film die soms helaas iets te veel op komedie hint en te luchtig blijft en daardoor kracht verliest. Ook vind ik hoofdpersoon maar weinig sympathiek en zijn vertolker maakt er ook niet veel meer van dan een melodramatische babbelaar. Dat is allicht een acteerstijl, maar ik vond ook afbreuk aan de film doen. Vooral omdat het einde meer draait om zijn psyche en dat overbrengen lukt hem niet.

Jammer, want als portret van een tijd waarin het land langzaamaan weer naar de toekomst kijkt is dit ding erg fraai. Het land leeft, of dat nu de bouw is of een showroom van nieuwe auto's of de vele feestjes. Ergens voel je dat de regisseur precies dat wilde laten zien. Een land met een toekomst en helaas ook (al dan niet zelfgekozen) slachtoffers. Visueel soms erg mooi met contrastrijk zwart-wit en vooral de scènes in de avond zien er fraai uit. 3,5*.

Dan heb ik nog de 'korte' bioscoopversie gezien, maar ook die vond ik al vrij langdradig. Dit is echt een film van momenten die los stuk voor stuk erg sterk zijn, of dat nu die beginscène is in de nachtclub of momenten dat de boot diep afdaalt. De angst is van de gezichten te lezen en sowieso is de beklemming te voelen, door de nauwe ruimtes en de camera die vaak dicht op de huid zit. Maar dat soort sterke momenten worden steeds spaarzamer en weten na drie kwartier ook niets nieuws meer te brengen. Elke nieuwe scène is dan weer een herhaling van een scène ergens eerder in de film. En zo verloor ik langzaamaan de aandacht. Het slot is wel erg sterk gedaan. 3,0*.

Zoals de meeste films van Cohen echt niet mijn humor. Een enkele grap is raak, de meeste echter totaal niet. Het typetje is wel aardig. Als film zijnde verder ook weinig bijzonder. Die films van Cohen zijn vooral groot denk ik door goede marketing erachter, en ook wel steeds een sprekend typetje. Maar dat is het dan ook wel. Toch knap opzich dat hij altijd de aandacht weet op te eisen, maar dat maakt nog geen goede film. 1,5*.

Blijkbaar heb ik geen vooruitziende blik: ik had een privévoorstelling. Jammer, Borgman verdient beter.

Het verhaal zelf is niet eens zo vreemd en al zegt Van Warmerdam er geen diepe betekenis achter te hebben gestopt, er valt genoeg voor een kijker uit te halen. Is het gewoon een zwerver die langskomt, een gewiekste sadist, een gevallen engel of is dit alles een metafoor voor de hele wereld? Maar wat het ook is, Van Warmerdam houdt alles dicht tegen het realisme maar gaat er net overheen waardoor humor inktzwart wordt, maar ook ergens de geloofwaardigheid niet in het geding komt. Je weet als kijker immers: dit is meer dan zomaar een verhaal. Dat citaat aan het begin doet de rest, Bijbels, al komt het citaat volgens mij niet uit het Grote Boek. Maar als regisseur wil je daar uiteraard wat mee zeggen.

Visueel ziet de film er retestrak uit, met perfect gebruik van de omgevingen en het brede bioscoopformaat. De hele villa is sowieso een prachtig stukje, een betonnen fort waar de rijken achter verstopt zitten (we zien nooit een scène van de rijken buiten hun huis, tussen het plebs, zoiets als Mann deed in De Toverberg.) En ondanks de weinige muziek zit er geluid genoeg in om nooit echt hele stille shots te krijgen. Het acteerwerk is dan weer wisselend. Bijvoet is bevreemdend en eng maar ook vertrouwd en daarmee uitstekend in zijn rol, Minis is heerlijk als wat kille dame met een spectrum aan onderhuidse emotie's en altijd geloofwaardig en Perceval valt vooral tegen, ook deels door zijn Vlaams accent dat me soms teveel associaties geeft met slechte serie's als Spoed of Flikken. De rest is niet echt memorabel maar passen prima.

Dat alles neemt niet weg dat het geen film is die echt is blijven beklijven. Het is vermakelijk, het is grappig, je kan tijdens de film denken: waar gaat dit over, maar even kort daarna glijdt dat al langzaam weg. Geen meesterwerk dus, wel een prima film. 3,5*.

Op aanraden van mijn vader deze film eens bekeken. Soms hebben we dezelfde smaak, vaker zoekt hij heel andere zaken in films (vooral muziek/sfeer uit de jaren 60), maar in dit geval ben ik blij met deze tip. Lang geleden dat ik eens een politieke film heb gezien die ook als film zijnde zeer de moeite waard is. En de combinatie van beide factoren die goed zijn, dat geeft de hoge score die ik er aan heb gegeven.

Allereerst het inhoudelijke deel. Ten eerste wist ik niet dat dit om een waar gebeurd verhaal ging, daar kwam ik pas bij de aftiteling achter. Wel voelde de film voor mij constant realistisch aan. Deels door de aankleding, deels door het script, deels door Tom Cruise, die veruit zijn beste rol ooit speelt. Hij gooit zijn imago weg, zonder schaamte, en zet een zeer naakt personage neer, met alle frustratie en emotie daarbij. Zeer geloofwaardig, en dat is wel zo prettig in een politieke prent. En langzaamaan leef je ook mee met Cruise, in zijn ellende. Allereerst door zijn handicap, later ook door de behandeling tegen hem.

Een meergelaagde film is dit te noemen. Natuurlijk draait het om één persoon die verliefd is op zijn land, die verlamt raakt, die zich vragen gaat stellen, maar hij staat direct als voorbeeld voor vele gevallen gelijk aan hem. Nog immer juichen wij naar de veteranen uit 40-45, maar deze generatie soldaten kreeg de hoon mee van een land dat die oorlog niet meer wilde. Terwijl zij voor hun doen hetzelfde deden als hun voorgangers in Europa en de Pacific. Daarnaast geeft de film een mooi beeld van die tijd, zowel de leefwijze van jongeren, van gezinnen, als van de protesten en het beeld van Vietnam. En passent geeft de film een beeld van de oorlog in Vietnam, de gruwelijkheden aldaar, hoe men daarmee omgaat (zowel hoe omgegaan wordt met misdaden en misstanden als hoe de veteranen achtervolgd blijven door de spoken uit de jungle.

Dit alles is mooi meegenomen, maar een film moet er ook nog een beetje uitzien. Ook hier overtrof Stone ruimschoots de verwachtingen. De aankleding is geweldig. Van auto’s en gebouwen tot aan kleding en kapsels; je waant je in de VS van de jaren 70. Daarnaast getuigt ook het gebruik van het medium film van grote klasse, en toont een zeer brede verscheidenheid. Verschillende formaten van film, soms documentaireachtig, soms prachtige kleurenplatten (vooral in Vietnam, maar ook in flikkerende disco’s en gewoon op straat) en heerlijke montage (vooral bij de parade in het begin, een echt stuk goede film).

Een film, inhoudelijk en stilistisch goed, dat ook nog eens ontroert. Dat is een hoge waardering waard.

Iets betere western dan veel van die andere korte filmpjes met Wayne uit die tijd. Fijn sfeertje wel en met enkele aardige scènes. Het is ook heel aardig geschoten, al is de beeldkwaliteit dan weer belabberd. Natuurlijk verder veel te kort en daardoor voelt dit meer aan als een samenvatting dan een doorleefde film. Acteerwerk is navenant, acteurs lijken zonder bezieling te spelen. Een Wayne redt zich nog wel die iets van charisma heeft en zijn typerende stem, de rest is bijzonder matig. Film deed met die koeien ook wel denken aan latere films als Red River en een Australia, maar doordat ik die latere ken is dit weinig spectaculair meer. 2,0*.

De eerste vijf minuten leken op z'n minst een plezierige film te beloven. Leuk gemonteerd en een aardig tempo. Maar het blijft DreamWorks en uiteindelijk zijn dit allemaal vrij simpele filmpjes die nergens echt verrassen. De film nam dan wel een iets andere afslag dan normaal, maar echt bijzonder wordt het niet. Stemmenwerk is aardig maar ook niet meer dan dat; acteurs zullen hier ook niet hun best voor willen doen. Animatie is simpel, oogt goedkoop en soms zelfs vrij lelijk. En op het einde durft men weer eens niet. Och ja, ik zal mild zijn. 1,5*.

Aardige actieprent, maar al met al ook weinig bijzonder. Enkele actie is wel goed gefilmd (die achtervolging in de kleine auto is uitstekend), vrij snel gemonteerd maar wel met overzicht en met ritme waardoor camera en montage bij onderdeel lijken van de choreografie. Damon is op dreef en met zijn Duitse medespeelster heeft hij een prima chemie, al merk je dat ze het lastiger heeft als ze in het Engels moet acteren. Maar spannend is de film niet, en dat hele bovenliggende verhaal vind ik ook maar weinig interessant. Sterker, met al die complotten heb ik het al wel snel gezien en doet echt afbreuk aan het verhaal. Al met al geinig deze eens gezien te hebben maar meer niet. Een week later moet ik ook m'n best doen wat er allemaal ook alweer in deze film gebeurde. 3,0*.

Nogal een overbodig zijverhaal bij de Bourne-reeks. Behalve dat er weer allerlei stropdassen duistere plannen uitvoeren vanuit een control room en af en toe de naam Bourne valt (of iets uit die films) heeft dit er verder weinig mee te maken. Zeker het begin lijdt daaronder; het is enorm chaotisch en pas na een halfuur komt langzaamaan naar boven dat deze film rond Renner draait. Dat is fijn dat dat opgehelderd is, maar het verhaal van Renner is niet boeiend (hij zoekt medicijnen en probeert niet gedood te worden, ofzo) en de film als geheel blijft te chaotisch, alsof men daarmee probeert te verbloemen dat de film weinig voorstelt. If you can't convince them confuse them, zal het adagium zijn geweest. Anderzijds zijn die scènes aan het begin in Alaska wel mooi en is het eind weer een lawaaiig chaotisch geheel, vergelijk dat met de achtervolging in het eerste deel. Renner is wel oké, maar mist de uitstraling van Damon en is wat saai als actieheld (ik vind hem beter is sommige andere films). 1,5*.

Matige actiefilm. De locaties zijn oké, Damon is enorm op dreef en er zitten enkele fijne scènes in, maar op actievlak schiet het tekort. De film is met zijn shaky cam en snelle (en eerlijk, ook heerlijk naturel aanvoelende) montage wel lekker vlot op momenten dat er vooral wordt gepraat. Soms dacht ik ook: dit heeft nogal wat tijd gekost om dit alles te filmen. Ook die scène in Londen op het station past perfect bij dat drukke stijltje. Maar bij de echte actiescènes schiet dit ernstig tekort. Totaal onoverzichtelijk waardoor die, veelal lange, scènes al snel gaan vervelen. Aan het eind zie je wel dat Bourne nog leeft en welke vijand eventueel niet meer. En een actiefilm draait toch vooral om actie. Mager verhaaltje ook dat zich interessanter voordoet dan het eigenlijk is. Het is dat het vlot verteld wordt, maar echt interessant is het allemaal niet. 2,5*.