Opinions

Keek redelijk weg in het begin, maar een enorm mager beestje verder. Soms nog wel geinig in de 80s, maar verder goedkoop ogende lelijke fotografie. Stallone vind ik wat beter dan in deel II, minder dommig nu. Leuk ook om Hogan en Mr. T te zien, al kunnen die beide totaal niet acteren en zijn vooral geinig. Serieus is dit echter nergens te nemen. Shire is ook decor geworden en voegt dus niets toe en de hele film is verder weer een kopie van deel I en deel II en weet nergens te verrassen. Gelukkig wel wat korter dan het vorige deel. 2,0*.

Ze worden er niet beter op; die hele serie begint echt B-pulp te worden. Nu ook met een robot waardoor je eerder denkt een verkeerde aflevering van James Bond te hebben, dan een boksfilm over een underdog. Matig verhaal, afgeraffeld in 90 minuten, met zo ongeveer dezelfde opbouw als elke andere Rocky-film. Lachwekkend haast, nog meer omdat men de film zelf vrij serieus lijkt te nemen. Die bokspartij op het eind is nog wel aardig en de film duurt gelukkig maar 90 minuten. 1,5*.

Iets beter dan de delen 2 t/m 4, vooral omdat de opbouw net iets anders is en het sfeertje wel oké (wat meer hiphop voor m'n gevoel ook, de link richting Creed later is hiermee ook al wat kleiner) maar nergens echt excelleert of echt boeit. Visueel wel erg pover trouwens, al zijn de locaties wel prima. En bijzonder dat de film niet eindigt met een groot gevecht maar een portie straatvechten. Dat maakt de film net anders, maar ook maakt het dat de film geen climax echt kent en nogal als een nachtkaars uitdooft. Die jonge bokser is verder nogal kleurloos en maakt geen enkele indruk. 2,5*.

We want to make a statement, not a manifest.

Ach ja, mijn filmliefde begon ooit wel met Star Wars, en in de begindagen dat ik hier op dit forum rondzwierf stonden minstens twee delen in mijn top 10 met Empire als onaantastbare nummer één. Mijn filmsmaak is wel veranderd, en behoudens Empire vind ik geen van de films nog echt heel goed. Wel vind ik die hele wereld en het concept nog steeds fantastisch en dat houdt de wat houterige delen IV en VI overeind en maakt de Prequel Trilogy nog enigszins het kijken waard. Wel was er met die trilogie van begin deze eeuw al één positief punt te noemen, met computeranimatie wist Lucas de Galaxy veel meer tot leven te wekken en hoewel het meeste soms iets te veel oogde alsof het uit de computeranimatie was dit toch een grote stap. Alleen al die grootstedelijke architectuur van Corsuscant maakte dat de delen II en III iets toevoegden. En daar kwam dan vorig jaar nog de film van Abrams bij, een eindeloos plezierige film die enorm veel schwung de Galaxy inbracht. Maar die ook een stap verder ging in production design, met een soort down-to-earthbenadering zoals ook al door hem getoond in Star Trek. Beste voorbeeld waren die kapotte Star Destroyers op het oppervlak van Jakku.

Enfin, Edwards gaat daar op door. Na het sfeervolle en visueel sterke Godzilla en een handvol teasers en trailers waren mijn verwachtingen op die punten hooggespannen - ze worden ook alle volledig ingelost. Nog meer dan Abrams maakt Edwards er een realistisch universum van met soms een meer documentairestijl die hij hanteert bij de gevechten, en zo alles laat aanvoelen als een echte oorlog, maar ook vooral in het production design. Meer nog dan de vorige delen leeft deze wereld en lijkt alles verbonden te zijn. Planeten zijn geen losse delen maar zijn onderdeel van een universum, en ook daar kunnen dus grote ruimteschepen hangen boven steden. Maar vooral ook die beelden van de Death Star zijn fenomenaal en sommige volledige vernietigingen verbluffend en wederom heel aards. Daarnaast is er de volwassen toon van de film, grimmig en duister, die helemaal juist is qua toon en past bij het verhaal. De manier hoe de rebellie wordt getoond die niet zo zwart-wit is, is ook een prettige aanvulling. En het is o zo fijn dat aan het eind iedereen gewoon eens is gestorven. Verder is die laatste scène met Vader echt heerlijk (wederom hoe het eruit ziet) en zijn de vele verwijzingen van en links naar Episode IV gewoonweg erg fijn. En die Stormtroopers blijven praten over nieuwe modellen van Tie-fighters.

Dat betekent allemaal niet dat het de epische grandeur heeft van een Empire (dat daarmee de beste van de reeks blijft) of, eerlijk is eerlijk, zelfs maar Revenge of the Sith (maar dat blijft in de basis een rotslechte prent). Het is allemaal iets te vluchtig om vol mee te kunnen leven. Ik zat dan wel vanaf seconde één in de film door de sfeer en visuals, maar niet door de personages. Nauwelijks uitwerking kennen zij en de film racet van het éne moment naar het andere. Hier had gerust twintig minuten film bij gemogen met wat meer rustpunten en meer uitwerking. Een Jyn Erso begint ineens speeches af te steken, ietwat ongeloofwaardig zo ineens. De acteurs zijn alle prima, maar krijgen nauwelijks ruimte om er iets van te maken en dat is gewoon zonde. Wat getoond wordt is zonder meer uitstekend, maar hetgeen niet getoond wordt, dat wordt toch gemist.

Verder kan ik wel goed leven met de iets andere aanpak dan de hoofdlijn - de Episodes- van Star Wars door geen begingeneriek te nemen maar ook bijvoorbeeld namen van planeten in beeld te tonen. Van mij mogen er gerust nog vele films komen als dit niveau wordt vastgehouden. 4,0*

Oef. Weer typisch formulewerk met grappen die nooit leuk zijn en een wereldje dat alleen in film bestaat en daardoor nooit gaat leven. jammer, in de basis met die kookcursus voor singles is dit idee niet onaardig. Maar net als in andere films van Nijenhuis wordt dit bevolkt door allemaal hondsirritante personages die geen moment echt aanvoelen. Alleen de rol van Loek Peters - met speels gemak de beste acteur van Nederland - was nog het kijken waard, voelde echt aan en raakte mij als kijker. En dat ietwat alto-meisje was gewoon erg leuk om te zien, maar voor de rest kon het me allemaal vrij weinig boeien. Het viel nog mee dat er voor mij redelijk wat onbekend volk tussen liep en je niet struikelt over de Martine Bijls of dokter Simon Dekkers. Verder visueel ook niets bijzonders te ontdekken en vol met situaties die vooral storen (aan het eind bij die vergadering is het niet echt en oprecht, maar vooral nep en vervelend).
Beste scène was nog die dansscène met Somebody to Love op de achtergrond. Niet vanwege de lelijke belichting of brakke editing of dat rare camerawerk, maar gewoon puur omdat het een gruwelijk lekker nummer is. Dat zegt genoeg over de film zelf. 1,0*.

Ergens zo aan het begin hebben twee personen een blind date. Het beeld stopt, enkel Leo Alkemade beweegt en bekijkt zijn date en beoordeelt die. Tieten een 7, ogen een 8, postuur een 6 etc. Dat is best een geinig ideetje en komt ook redelijk in de buurt van daten en toont letterlijk wat mensen bij daten de eerste seconde doen. Andere ideeën, waarin mensen tot de camera praten of beginnen te zingen zijn op zijn minst opvallend maar werken een stuk minder. Dat maakt de film ook enorm cringe maar toch, zo slecht dat het dan weer op momenten zowaar leuk wordt. Het scheelt ook wel dat de acteurs er best zin in hebben waardoor de film prima is uit te kijken ook al weet hij lang niet altijd te boeien en is behoudens genoemde momenten weinig bijzonders te beleven. 2,0*.

De docu kent wel enkele leuke sfeerbeelden en af en toe geeft dit een aardig inkijkje. Het is wel enorm oppervlakkig en weet daardoor ook simpelweg na een tijdje niet echt meer te boeien. Verder ben ik ook niet echt een fan van documentaires met veel interviews tussendoor. De muziek maakt nog wel wat goed. 2,5*.

Een dvd die al jaren op de plank lag hier en nu toch maar eens gepakt (voor ik wat films van Fellini wil herzien). Qua idee, sfeer, camerawerk en fotografie (Fellini in kleur, de tweede keer voor mij denk ik na Amarcord) allemaal prima. Alleen, je volgt een keur aan personages (of eigenlijk volg je ze niet echt) en scènes door de jaren heen die stuk voor stuk niet slecht zijn maar zo allemaal samen goed twee uur lang wel behoorlijk saai worden. De film moet het hebben van de algehele sfeer waarin Rome de hoofdpersoon is maar dat komt voor mij er nooit echt uit. Jammer. 2,5*.

Behoorlijke tegenvaller. Uiteindelijk, als je door het zwart-wit heenkijkt, is dit helemaal geen bijzondere film. Het is wel inderdaad in de basis een sfeerportret over een jaar, maar behoorlijk vol plot gestopt en ook aardig wat drama wat de film geen goed doet voor mij. Op een gegeven moment voelde het allemaal te gescript en dus niet meer echt. Ook stukje komedie (dat gedoe met die auto) schuurt met de rest van de toon van de film.

Visueel is het af en toe best mooi (aan het eind tegen de zon in) maar vak is dit meer grijs dat zwart-wit en nergens heel bijzonder. Wat opvalt is vooral de zijwaartsbewegende en ronddraaiende camera, maar dat trucje wordt op den duur wat vervelend. Er zit hier nergens de subtiele betovering en naturel in die Lubezki wel krijgt in dit soort films (en al eerder deed bij films van Cuarón). In Roma voelt het te gemaakt soms. En als geheel vond ik de film ook wat kil en klinisch, mede door dat grijs en te overdreven dramatiek.

Is dan niets goed? Dat nou ook weer niet. Yalitza Aparicio speelt echt wel lichtjes geweldig en weet met weinig lichaamstaal heel veel te zeggen. Ook het tijdsbeeld is oké en vooral het tempo is prima, je hoeft je geen seconde te vervelen. Daar kan ik geen onvoldoende voor geven. Maar ik had zo graag meer willen geven. 3,0*.

Gisteren de kans gehad deze in de vroegere Minerva in Apeldoorn te kijken. En wat een leuke verrassing was het.

Zoals wel meer films van vooral vroeger spat het plezier eraf. Zoals het eigenlijk hoort wordt cinema hier in essentie teruggebracht tot puur vermaak dat in de handen van de juiste makers vanzelf kunst wordt. En de makers van deze Roman Holiday handen duidelijk de juiste handen. Een eenvoudig verhaal wordt zo toch heel wat.

Het begint al met de goed geschreven dialogen. Scherp, vlot, fijn om uit te spreken en dus lekker in het gehoor. Dat is al de helft van het al dan niet goed kunnen acteren. Dan zijn er een aantal hoofdrolspelers die prima spelen. Peck is wat stijfjes en degelijk maar komisch op de juiste momenten en goed genoeg in het algemeen en staat zo tegenover de sprankelende Hepburn. Een meisje lijkt ze nog met de lange haren (en later kort, dat je weet waar Tautou in Amélie haar inpiratie vandaan haalde) en met haar eindeloze charme wint ze al de helft. Daarnaast speelt ze prima. Geen overacting tijdens haar slaapdronken toestand, fris en fruitig in haar jurkje paraderend door een zonnig Rome en vorstelijk en streng (de kin omhoog) met haar prinsessengewaad aan, als show voor de rest van de wereld. En altijd even geloofwaardig. Knap, haast niet van die tijd en haar Oscar is dan ook verdiend.

Technisch is het aardig. De regie overheerst in ieder geval nooit maar ondersteunt wel waar nodig. Er zit een enorm tempo in, er wordt met minieme beelden de juiste informatie gegeven (alleen die eerste scène al met de pijnlijke voeten) en ook de muziek gaat nergens overheersen. Nergens zware muziek onder zware melodramatiek. Fijn!
Twee shots trokken mij in het bijzonder. Als Peck dan eindelijk het meisje afzet blijft hij verdomd lang staan met zijn auto, zonde resultaat. En het laatste shot, als de camera hem volgt en je de steeds grotere ruimte (lees: leegte) ziet ontstaan achter hem, terwijl hij nog eenmaal kijkt, wederom zonder resultaat. Zowel de afloop van de film als die van de shots zijn toch wel verrassend, zeker als je meer films in die genre hebt bekeken.

Blijft over een soms wat flauwe en belegen humor. Veel 65+’ers in de zaal vonden het wel grappig maar het kon mij niet altijd bekoren. Ook de zin met de informatie dat de hele film geschoten was in Rome (toen nog een bijzonderheid) was aardig, maar om dan te beginnen met drie bewegende beelden uit London, Amsterdam en Parijs? Tsja. Dat mag verder de pret niet drukken, dus verdiend 4,5*.

Film begint wel heel aardig met leuke ideetjes van de regie, maar zakt uiteindelijk steeds verder weg. Niet heel boeiend, maar ook niet spannend, creepy of smerig. Visueel pover en ondanks het breedbeeld erg benauwend op de verkeerde manier. Vreemd verhaal verder ook. Wel lekker kort dus echt vervelen deed ik me niet, maar het hield ook niet over. 2,0*.

Mooie film, maar zo geweldig als sommigen hem vinden is deze niet. Dat komt vooral door het tweede deel. Het eerste deel kent nog een zekere spanning in het begin (is dit een ontvoering, een droom, een apocalyptische wereld?) en een goede opbouw. Ondanks de beperkte ruimte verveelt het niet. Sowieso staat het mysterie er nog natuurlijk en de relatie tussen moeder en kind is soms best mooi, hoewel dat kind met dat geschreeuw wel vervelend is. Tussen beide stukken zit dan die ontsnappingsscène en die is met gemak de beste van de hele film. Spannend, ontroerend (het jongetje dat de bomen ziet), mooi geschoten, heerlijke muziek en dan de ontknoping als moeder en kind herenigd worden.
Het tweede deel kent twee gezichten. Enerzijds is er nu de sterke rol van Tremblay die langzaamaan de echte wereld leert kennen (en niet meer schreeuwt), met een fantastische Joan Allen en ook die stiefopa als warm bad. Anderzijds is er de erg magere rol van Larson, al komt dat vooral door het script. Larson wordt in haar eigen huis weer neergezet en wordt wat chagrijnig nu en dan. En dat is het dan. Ook de hele rol van Macy en die huwelijksproblemen hangen er maar een beetje bij. Juist dit alles had een uitstekend drama op kunnen leveren want het is er wel materiaal voor. Niet dat ik nu allemaal huilende mensen hoef te zien, maar gewoon meer aandacht daaraan. Er wordt steevast voor het jongetje gekozen - moeders verdwijnt na een suïcidepoging zelfs lange tijd uit beeld- en hoewel dat deel met Tremblay mooi en interessant is, had ik ook graag meer van Larson en haar strubbelingen gezien na zeven jaar opgesloten en seksslaaf te zijn geweest. De eindscène is wel mooi. 3,5*.

p.s. Ik heb vrijwel de hele review tussen spoilertags gezet, ik had sowieso de helft al moeten doen en dit is makkelijker.

Film waarin veel wordt gepraat maar weinig gezegd. Er komen best wat thema's langs, ook een aanklacht tegen de wetgeving rond euthanasie en Turturro in een aardig rolletje mag wat roepen over klimaatverandering maar dat hangt er echt te veel bij en past niet echt bij de film. En eigenlijk zijn het vooral open deuren die worden ingetrapt. Verder is dit een lange praatfilm waarin niets boeiend is te horen en vrijwel niets boeiends is te zien. Oerdegelijk camerawerk met wel de felle kleuren van Almodóvar (ditmaal veel groen, dat zie je normaal minder) maar ook nooit eens een bijzonder moment of beeld. Ja, het laatste shot is prachtig en kan je zo inlijsten maar dat is dan het enige ook. In het begin zitten nog enkele aardige scènes die even breken met de twee vrouwen (ook enorm duf neergezet door beide actrices) maar na een twintigtal minuten is ook dat helaas klaar. 1,5*.

Matig. Visueel is de film wel oké met een interessante premisse en de film start wel aardig, maar legt vervolgens de focus op moeilijk drama waarbij er juist heel veel interessante psychologische zijpaden niet genomen worden. De film focust dus op drama, maar heeft twee acteurs die daar niet mee overweg kunnen. Janssens is daarnaast een enorm kleurloos figuur, waardoor de film als geheel me maar matig kon boeien. 1,5*.

Vergeleken met ander werk van Hitchcock vond ik deze tegenvallen. Slechts één moment was de suspence te voelen, maar verder was dat het geheel vrijwel weg. Neemt niet weg dat de film zeker niet slecht is. Camerawerk is eigenlijk briljant, door dit een geheel eigen leven te laten leiden. Stewart was goed, de rest vond ik tegenvallen en vooral die Kenneth liep er een beetje verloren bij. Ook vond ik niet elke montage goed, soms was het te gemaakt. De eerste twee lagen er goed in, de rest was te overduidelijk dat er een nieuw shot moest komen. Slechts éénmaal heb ik een echte shotwisseling gezien toen werd overgeschakeld naar Stewart, ergens halverwege.
De achtergond kon ik wel waarderen, overduidelijk in een studio, maar het heeft zijn charme hier. Zeker omdat het donker worden redelijk goed overkomt. Mooiste moment was wel de opening, het enige wat je van buiten ziet, die draai naar de ramen met gordijnen ervoor en dan die gil, subliem begin.
3*

Lange tijd gaat de film richting een hele dikke voldoende. Meer drama dan komedie, een mooi portret van twee mensen die een beetje uit elkaar groeien door een verandering in hun levens maar er toch steeds proberen het beste van te maken. En er komen interessante zaken rond gender en verwachtingen daarover bij. Echt een meer dan prima film. Maar het laatste halfuur schiet de film zichzelf in de voet. Dan gaat de film richting komedie en vooral hysterie en ik vond dat veel te overdreven en totaal niet meer geloofwaardig. En werkelijk nergens grappig. Zo jammer. Raar ook hoe de film met een soort van grap eindigt terwijl in Florida twee kinderen wees dreigen te worden. Ik vond dat heel gek. Er zat echter te veel goeds in in voor een onvoldoende dus net aan 3,0*.

Ik houd van twee soorten documentaires: overgeproduceerde docu's die filmisch veel te brengen hebben, of die dingen zoals deze met een registrerende camera en verder niets. Geen pratende koppen, geen interviews, geen vertelstem. Dit soort docu's zeggen gewoon meer, ook al zal hierin wel geknipt zijn. Het is verder wel een boeiende film, ook al hadden sommige kinderen best wat meer aandacht mogen krijgen. De maker focust zich soms te veel op één kind en de rest wordt dan vergeten. Maar goed, wat we zien is wel een dikke voldoende. 3,5*.

De film doet veel goed en eigenlijk niets fout maar voelde af en toe wat lang aan (ondanks de niet superlange lengte) waardoor er geen hogere score uitkomt.

Wat zo fijn is, is dat deze film heel mooi maffia en coming of age combineert en dan vanuit het gezichtspunt van het kind. Ja, vaders is een bendeleider (en heeft vast wat op zijn kerfstok) maar blijft ook de vader. En die combinatie levert een zekere boeiende dynamiek op. Vooral de scènes tussen vader en dochter zijn mooi en ook hoe ze in een zomer elkaar beter leren kennen. Het script helpt ook wel. De vader is niet iemand die zijn dochter verwaarloost maar iemand die zijn dochter simpelweg weinig kan zien omdat hij op de vlucht is. Clichés worden daarmee ontweken. Normaal zie je vaak dat mensen elkaar zelfs haten en dan naar elkaar toegroeien, maar van dat alles is hier geen sprake. Het is wel even weer aftasten maar vanaf seconde 1 zit er wel een liefde, zeker vanuit de vader. Fijn. Een sprekend voorbeeld is met de telefoon. Dat is een stukje ongehoorzaamheid maar ook het feit dat ze telkens nog overal buiten wordt gehouden. Door de film heen wordt ze langzaamaan meer en meer meegenomen. En doordat ze zelf direct opbiecht dat zij belde en de vader hier liefdevol op reageert helpt ook daar weer aan bij. Dit is iemand die weet in wat voor situatie ze zitten en dat zoiets haast een logische actie is voor een puber.

De film is typisch voor het genre door een bepaalde zomer te gebruiken om de ontwikkeling te tonen. En door het script werkt dat ook. Fijne zomerse beelden waarden waar de zomerse warmte vanaf straalt en meehelpt aan de sfeer. Alleen ja, het tempo soms. Jammer. Dus slechts 4,0* en dat heb ik echt met moeite naar boven afgerond.

Het cijfer dat ik geef is puur op beleving (en een stukje smaak ja en ook heel wat andere dingen) maar juist omdat ik de laagste score geef behoeft dat wel enige nuance. Kortweg duurt de film 188 minuten en om allerlei redenen vond ik er geen drol aan vaak. Dan zijn 3 uur heel veel (in twee etappes uiteindelijk bekeken en het laatste uur ook niet echt met de aandacht erbij mee). Had de film 90 minuten geduurd, dan allicht had ik nog best goed hoger kunnen geven. Want de film is zeker niet slecht, verre van. Vol overtuiging (waardeer ik), groots (waardeer ik meestal alleen werkte het niet voor mij in deze film), prima dansjes, CGI soms matig maar vaak oké en een fijne aankleding en best een boeiende plot. Maar het acteerwerk kon me niet echt smaken (de acteurs dansen beter dan dat ze acteren) waardoor personages niet gaan leven en de film vooral lang duurt. Maar ook op elk stuk actie wordt nadruk gelegd met eindeloos veel slow-motions. Goed uitgevoerd, daar niet van, maar al heel snel boeide me dat niet meer. Sowieso vond ik de actie te overdreven om er echt door bewonderd te worden. Aan het eind dat ronddraaien met een motor in de handen?. Er is overduidelijk voor een bepaalde stijl gekozen, die stijl wordt ook uitstekend uitgevoerd (zou de film Beste Regie winnen, prima!) maar is simpelweg niet mijn smaak. En zo kent de film dus best nog we; een aantal positieve punten alleen zijn dat niet de belangrijkste punten en tellen vooral die 188 minuten heel zwaar mee voor mij. 0,5*

Mooie film en ook ontroerend althans dan voor een halfuur. Daarna wordt de film wat magischer en fantasierijker en dat trek ik soms gewoon een pak minder. Bij deze film wat dat het geval. Het eerste halfuur dat draait om het alledaagse leven, de ontmoeting van de meisjes, hun samenzijn en dat ondersteund door schitterende beelden (juist het alledaagse wordt in animatie betoverend) en met die muzikale omlijsting. De mooie plaatjes blijven wel (als die ambulance in de sneeuw wegrijdt, dat ziet er geweldig uit) maar qua emotionele impact werd de film een heel stuk minder waardoor zelfs dat uurtje wat lang aanvoelde uiteindelijk. Naar boven afgerond wel een dikke voldoende: 3,5*.

Inhoudelijk best sterk, met een aantal interessante invalshoeken (de Duitse invloed). Een aantal aardige fragmenten verder en als enige visuele gimmick zijn ook de hedendaagse interviews in zwart-wit opgenomen. Alleen is het geheel nogal saai geschoten en gemonteerd. Wel veel tips erbij. 3,0*.

Pfft. Veel duffer dan deze krijg je ze niet snel. Ik vraag me af of de makers er zelf wel zin in hadden. Alleen het uiterlijk lijkt nog wel wat met veel mooie plaatjes van nachtelijk New York. Maar verder? Saai verhaal dat wel duizend maal hebben gezien, saai hoofdpersoon (uiteraard weer een drankprobleem) en weinig spetterende actie of ook maar iets bijzonder. Vermakelijk voor een klein halfuur, daarna is het wel mooi geweest. 1,5*.

Dit is ook lang niet altijd mijn humor, bij absurdisme is dat een heel dunne lijn waar ik niet echt de vinger op kan leggen waarom ik iets wel of niet leuk vind. Gelukkig moest ik bij deze film vaak genoeg hardop lachen om enorm idiote en foute -die vooral- grappen. En sommige grappen lijken odes aan andere films. Die scène met de families bij de incheckbalie deed me denken aan een scène uit Airplane!. Visueel worden er ook leuke dingen gedaan, zowel uiterlijk als montage. Haast een western in een volledig eigen wereld. Het maakt wel dat je de film enkel op het vlak van humor en absurdisme kan bekijken terwijl ik ook het wel prettig vind als het qua film en verhaal net iets minder absurd is en daarom ook als geheel leuk is om te zien. Nu vond ik dit vooral een verzameling van hele goede scènes afgewisseld met iets mindere stukken en per saldo al met al iets te lang. Zeker de laatste 20 minuten was het weinig bijzonder meer. Maar het is zeker een voldoende. 3,0*.

Mwoh. Typisch 80s met af en toe aardige actie maar ook vrij gedateerd en een Schwarzenegger die ik ook niet super gecast vind. Tempo is redelijk en de film kijkt nog wel weg maar echt boeien doet dit ding echt nergens. Kan er ook weinig over kwijt. 2,5*.

Powell heeft een kwaliteit die iemand als Adam Sandler ook heeft: ze ogen enorm sympathiek, bij Sandler geweldig gebruikt in Uncut Gems waar je toch van hem blijft houden. Maar in deze The Running Man werkt dat ook. Het begin bijvoorbeeld gaat enorm snel maar vanaf seconde 1 gun je Powell de wereld. Dat is prettig. De man is niet eens heel charismatisch maar met hem als lead werkt het toch vrij goed.

Het verhaaltje is niet heel bijzonder al is het maar dat we anno 2025 dit al in tientallen varianten hebben gezien. Maar de film is vakkundig gemaakt en hoewel ik niet alles wilde geloven van die wereld waarin het speelt, door de flair en schwung maakt dat tijdens het kijken niet uit. Actie en rustige momenten worden netjes afgewisseld. Al met al vakkundig gemaakt maar ook erg degelijk, iets opzienbarends gebeurt nergens. Ook de thematiek wordt er soms wel erg weinig subtiel ingeramd en de film duurt een kwartiertje te lang. Maar verveeld heb ik me niet. 3,0*.

Ik vond dit best een oké filmpje, gewoon lekker vermaak vanaf de bank. Vooral de hele trail die gevolgd wordt is leuk om te zien met fijne sfeervolle beelden uit Latijns-Amerika en ergens ook een aardig inkijkje in de keuken. Cage doet zijn ding en helpt de film vrij makkelijk vooruit. Dat verhaal van dat meisje dat Cage volgt vond ik dan weer een beetje erbij gesleept, maar echt storen doet het niet. 3,5*.

Compleet anders dan de rest van wat ik van Miyazaki ken en heb gezien. Minder sfeer en zeker visueel niet heel bijzonder. Het is allemaal een stuk minder gedetailleerd, al zijn de achtergronden soms nog wel fraai. Ook de actie is volstrekt ongeloofwaardig met auto's die over bergwanden rijden en mensen die reuzesprongen kunnen maken. Maar dat lijkt ook de bedoeling, bedoeld ook puur voor de fun. En dat doet de film zeker, want ik heb me de volle speelduur prima vermaakt. Goed tempo, geinig verhaaltje, leuke personages. Geen film die echt een diepe indruk achterlaat, maar wel erg leuk om eens gezien te hebben. 3,5*.

Deze vond ik iets leuker dan die miniserie met de origin story. De animatie is kinderlijker en simpeler, maar dat past wonderwel en geeft het een zekere frisheid. Hoewel het soms wel vloekt met een wat duistere toon en sommige animatie die ook wat meer grijs-bruin is. Maar ook deze film vond ik emotioneel erg vlakjes en echt boeien deed de film niet. Wel keek de film redelijk makkelijk weg en echt vervelen deed het niet. 2,5*.

Ik ken de serie niet verder, maar voor zo'n origin story maakt dat weinig uit. Wel was het dat het me niet echt interesseerde, misschien dat het wel daarmee te maken had dat ik geen binding had met personages. Qua tempo kon het soms beter en zeker emotioneel vond ik het vlak. Dan scheelt het dat een een serie is, dat het niet echt verveelt omdat een aflevering al snel is afgelopen. Animatie is af en toe wel frai (zeker in het derde deel) maar ik zie liever detailrijke tekeningen dan best mooie meer aquarelle achtergronden. Verder is de actie wel oké, maar uiteindelijk weinig bijzonders in kunnen ontdekken. 2,5*.

Prima film, de laatste voor dit jaar overigens en een mooie afsluiter van een mooi filmjaar.

Grootste pluspunt is de film vanuit twee oogpunten te tonen. Beide personages hebben hun charme en hun onhebbelijkheden en zo houd je als kijker altijd de vraag bij wie je voorkeur ligt, en dat verschilt nogal eens door de prent heen. Sowieso heeft het ook als voordeel dat het einde nooit cliché aanvoelt. Ik kende de geschiedenis een klein beetje, maar bij een focus op één persoon kan je altijd zeggen: ja, typisch dat het zo eindigt.

En gelukkig weet Howard beide acteurs genoeg scènes en net genoeg uitdieping te geven. Beide acteurs zitten prima in hun rol en vooral de combinatie samen spettert. Verder is de film lekker kleurrijk gefilmd (wel met lelijke belichting vaak) waardoor het echt een film uit '76 lijkt. De score is lekker dreigend en dreunend en past perfect. Daarnaast krijgen we een mooi tijdsbeeld van de Formule 1 toen het nog een sport voor helden was. Decors en kleding en vooral make-up zijn allemaal prima in orde.

De actiescènes zelf zijn dan het grootste minpunt: vaak chaotisch in beeld gezet zodat enige spanning wel verdwijnt omdat ik geen benul soms had wat zich nu op het scherm afspeelde. Te snel gemonteerd, schokkerige camera en vooral te veel close-ups. En verder, ach, dit is geen overdonderende cinema dat nog dagen zal na sidderen. Wel is het een knappe degelijke film die de volle speelduur de aandacht weet vast te houden. Omdat het de laatste is van het jaar: 4,0*.