Opinions

Hele matige Allen. Wederom fijn zomers warm camerawerk, sfeervol en een lichte toon ook met die muziek. Maar inhoudelijk niets boeiend. Er wordt nogal gestrooid met allerlei namen en films van weleer, maar hst is eerder interessantdoenerij dan dat het echt in de film past. Alsof Allen nog een en ander wilde zeggen, en dan maar dit in de film heeft gestopt om de toch redelijk korte speelduur vol te krijgen. Bovenal is Shawn bloedirritant. Een versie van Allen zelf speelt hij, maar hij wekt dus vooral irritatie op. Dan blijft er weinig over. 1,5*.

Vooral niet bijzonder. In beginsel wel het soort verhaal dat me trekt maar nogal zouteloos gebracht en het vlakke acteren van de vier kindacteurs helpt ook niet echt. Spannend wordt de film ook nergens. Visueel soms tof maar soms rare kleurfilters die lukraak erin lijken te zitten, vooral dat stuk van toch wel bijna een kwartier met een vrijwel volledige gele gloed. Maar vooral pacing valt nogal eens tegen en de actie is ook niet altijd even denderend in beeld gezet. 2,0*.

Ik had hier veel van verwacht, maar de film viel me enorm tegen. Sowieso duurt dit ding te lang, na een minuut of 80 is het punt wel gemaakt en dan gaat de film nog lang door. Vooral die scène met die twee vrouwen in een verlaten hotel duurt maar en duurt maar. Net als de productie want blijkbaar is de film al in 2018 opgenomen.

De sfeer is soms geweldig, met verlopen hotels en vergane glorie uit de jaren 80 waar men in is blijven leven daar met foute glittergordijnen en gekleurd tl-licht. Maar dat was voldoende geweest. En de regisseur kiest ervoor om alles nog wat triester te maken met alleen maar grijze dagen en veel regen. Dat werd uiteindelijk te veel. Ook qua plot vind ik de film maar half uitgewerkt en het acteerwerk is weinig bijzonder. Thomas mist de emotionele diepte die zijn rol nodig heeft en blijft daardoor enorm aan de oppervlakte. Op dat vlak, de uitwerking van de figuur Ritchie Bravo, is de film mislukt net als zijn relatie met zijn dochter.

Ik zie ook dingen geschreven over die Nazistische vader vanwege liederen die hij zingt (blijkbaar, ik herkende ze niet), maar dat betwijfel ik. De man dementeert, keert terug naar zijn kindertijd daardoor, roept ook om zijn moeder aan het eind. Zijn vrouw kwam uit '33, zelf zal hij niet enorm veel ouder zijn geweest. Kortom, de Nazi-tijd was zijn kindertijd waarin zulke liedjes op school worden gezongen. Puur door zijn dementie komt hij daar weer op uit, zonder verdere reden.

Geen idee wat Seidl hiermee wil zeggen. Iets als: het verleden wordt vergeten, de boomers denken enkel aan zichzelf en leven in oude glorie en de jeugd bestaat uit immigranten en luiwammesen die teren op hun ouders? Maar dat zal vast te simpel zijn bedacht. En eigenlijk boeit het me ook niet. 2,0*.

De inhoud, het leven in een moderne grote stad van een jongmens waarin twijfel is geslopen, noem het een quarter life crisis, vind ik enorm boeiend. Alleen de uitwerking totaal niet, al is het maar dat de inhoud daardoor veel te ver op de achtergrond raakt. Dat heen en weer geslinger tussen heden en verleden, fantasie en realiteit, daar heb ik niet zoveel mee. Het zorgt er ook voor dat ik me nooit in de film kan laten meeslepen omdat ik niet weet wat ik nu zie. Ik kijk ernaar uiteindelijk, maar beleef het niet. Jammer, want visueel is de film soms echt verrukkelijk. Prachtige beelden met veel kleurtjes, lekker montage en fijne muziek en soms erg sfeervolle nachtlocaties. Dat houdt de aandacht die 90 minuten nog wel vast, net als het goede rustige spel van Sakurai. Maar dan loopt er tegelijk een stukje persoonlijkheid rond als clown, waarvan ik het mijne maar denk. 3,0*.

Matige Hitchcock. Ik had in de kast nog steeds zo'n box staan met allerlei oude films van Hitch, waaronder en heel resem aan stomme films. Het werd nu toch maar eens tijd die te pakken, maar ik hoop niet dat deze een voorbode gaat zijn voor de rest. Nu en dan best fraai gefilmd met af en toe bijzondere shots, iets dat Sir Alfred wel vaker liet zien, ook in zijn latere films. Daarnaast is de man sowieso visueel ingesteld en weet met weinig intertitels toch zijn verhaal duidelijk te vertellen. Maar het geheel is ook gewoon een enorm saaie draak die me nergens wist te boeien en eigenlijk continu verveelde. Inhoudelijk niet, maar ook leek de film ellenlang te duren. Deels ligt dat er ook aan dat ik stomme films sowieso niet echt geschikt vind voor drama, deels ook gewoon aan het weinig bijzondere verhaal. 1,5*.

Sterke film. M'n eerste western van voor de tijd van de spagheti's. En het was een mooi welkom. Leuke dialogen, goede actie, prachtige rol van Wayne. Wat heeft die man een uitstraling.

Het was natuurlijk een film dat in feite op een geheel andere plek gespeeld had kunnen worden, Het Texaanse Westen dient als decor, maar dat zet wel een bepaalde sfeer neer. Dit zal zeker niet m'n laatste Hawks of Wayne zijn.

De film wordt steeds zwakker. Het eerste uur vond ik sterk, op dat legerkamp waar vooral veel sfeer wordt geschetst en er nog weinig plot is. Met dat paardenrennen, een ruzietje hier, et cetera. Dat is gewoon aangenaam kijkvoer met af en toe ook sterke beeldvoering. Daarna wordt de film dus steeds minder, gaat mer op plot en wordt simpelweg minder interessant. De film wil ook op den duur te vel vertellen en verliest focus. 3,0*.

Niet eens onaardig. Ook niet bepaald goed te noemen, maar met het heerlijke No-Worries-sfeertje van Australië is dit lange tijd best lekker weg te kijken. Leuk gespeeld wel, relaxed en de film doet lange tijd weinig fout. Jammer alleen van het laatste kwartier waar alle eindjes nog worden worden geknoopt en er nog een bak clichés wordt uitgestrooid waar je misselijk van wordt. Daarom net de verkeerde kant van de streep. 2,5*.

Eerste uurtje is best oké met een fijn sfeertje. En de hele set-up en steeds rond die ene plek geeft de film net wat extra's. Daarna een hele rits twistjes die me niet echt wisten te overtuigen en de film wordt er ook minder boeiend door. Acteerwerk is solide maar niet heel hoogdravend of speciaal. Ben de film denk ik morgen alweer vergeten. 2,5*.

Ach ja, Dreamworks. Ik vind dat in de regel niet de beste animatiefilms, al zit er soms wel een prima film tussen. Maar dat is deze niet. Visueel echt enorm lelijk, ongeïnspireerd stemmenwerk, een matige schurk van dienst en een verhaal dat nog wel aardig is maar de boel an sich niet kan dragen. Qua thema's en verloop is dit allemaal weinig bijzonder en weet dan ook nergens te boeien. Het idee van al die figuren bij elkaar is dan nog wel aardig. 1,5*.

Originverhalen, altijd leuk om te zien wat men ervan maakt. En soms ook best voorspelbaar (al is het maar dat je het einde kent) maar in ieder geval is deze Rise vermakelijk genoeg.

We volgen een wetenschapper (de verdienstelijke Franco) die een medicijn tegen Alheimer probeert te ontwikkelen. Uiteraard overtreedt de beste man alle regels en neemt de aap mee naar huis, waar natuurlijk het één en ander misgaat. Tot zover niets nieuws onder de zon. Wat echter wel werkt is de geloofwaardigheid van de wereld eromheen en van de apen zelf. Al is soms overduidelijk te zien dat ze uit CGI bestaan, zeker Caesar brengt wel gevoel mee. Knappe prestatie van Serkins dus. Maar ook het lab met proefdieren is prima uitgewerkt. Zolang je de premisse maar aanvaardt dat die medicijn zo werkt, dan is de rest ook te accepteren. Situaties volgen elkaar vaak logisch op, Caesar ziet wat van de wereld maar wel de verkeerde zaken, dus zijn verandering is te begrijpen en ook het slimmer worden van andere apen –zij het wat snel- is nog prima te volgen.

Minder punten zijn de vriendin van Franco die werkelijk niets toevoegt en de vader die wel prima wordt gespeeld maar vooral lijkt te zijn toegevoegd voor wat diepgang (die het niet krijgt) of als reden waarom de hoofdfiguur zo koortsachtig werkt aan het medicijn. Ook audiovisueel zit er weinig bijzonders in. Enkel in buitenscènes met mooie lichtinval van de zon, dat wel. De opstart over de verdere ondergang van de mens en voor een vervolg wordt gelijk ingevoegd. Het lijkt zelfs wat weg te hebben van The Stand of de film Twelve Monkeys. Aardig gedaan dat. Daarnaast krijgen we nog enkele leuke verwijzingen naar de oudere films, zowel inhoudelijk als meer thematisch. Dat doet het bij mij altijd goed.

Al met al wel vermaakt, vooral vanwege het onderwerp, anders had ik wel lager gegeven. Maar een milde bui, dus 3,5*

Het is dat de personages en verhaal me niet echt boeiden waardoor ik me ondanks de beperkte duur nog wel verveelde, want er zit visueel best veel goeds in. Enorm veel sfeer en Reichardt heeft een goed oog voor sprekende locaties met veel toffe en mooie beelden van kleine stadjes, de binnenlanden of dat laatste shot op de snelweg dat, als je zelf over zulke wegen hebt gereden met rijen dik verkeer, veel echter aanvoelt dan in veel andere films. Een en ander oogt wat amateuristisch maar geeft de film ook wat van zijn charme. 2,5*.

Asmr-genot, althans de halve film qua speelduur. Die ellenlange shots met de massage, bij de acupuncturist en als die jongen minuten bezig is om groenten te wassen en een maaltje te bereiden. Dat is echt zalig kijkvoer en had nog veel langer mogen duren. Die shots bleven boeien en keken echt heerlijk weg, en ja, gaven ook een fijn gevoel.

Goed, knappe film verder. Er worden enkele woorden gesproken (bewust zonder ondertiteling), het verhaal wordt vanzelf volstrekt duidelijk, af en toe sfeervol. Ik kan in zoverre hier weinig slechts van vinden. Maar naast die heerlijke scènes zoals zonet besproken vind ik echt de andere helft aan speelduur (gelukkig afgewisseld met fijne scènes) onnoemelijk saai. Tsai trekt daar zijn rustige stijl te ver door, zonder echt zeggingskracht mee te geven. Daarvoor zijn de beelden niet bijzonder genoeg, en is de film (zoals vaker bij Tsai) te afstandelijk. Ondanks het intieme portret dat hij probeert te schetsen. 3,0*.

De muziek van The Boss vind ik geweldig en vorig jaar heb ik hem eindelijk live gezien maar dat viel me wat tegen. Drie uur duurde de show en die zat strak en goed in elkaar maar elke vorm van spontaniteit was eruit (alleen een moment dat Springsteen struikelde was spontaan) waardoor er weinig beleving in zat ondanks de kwaliteit (en allerlei pratende mensen die niet even drie uur hun mond kunnen houden).

Enfin, deze docu heeft qua beleving er wel wat van weg. Niet slecht, best informatief en nog genoeg leuke muziek te zien maar ook erg degelijk en zonder enige beleving gemaakt. Dit ding is echt dertien uit een dozijn waarbij het onderwerp me nog interesseert waardoor de docu wel is uit te zitten maar dat is het dan ook. 2,5*.

Niet mijn soort film, maar goed, hij stond aan. Het is vooral de humor die ik niet echt kan meer kan hebben en verder is Sean William Scott gewoon een vervelende en vooral irritante acteur. Een enkele geslaagde grap en het feit dat het redelijk verzorgd gefilmd is maakt dat het niet volledig een onding is, 1,5*.

Geen heel bijzondere Disney, al zit er genoeg positief in voor een voldoende. Ik kon en kan nooit echt meegaan in die antropomorfe dieren waardoor deze film nooit helemaal leeft. De personages zijn verder wel leuk, de achtergronden fraai (de figuren zelf vind ik qua stijl een stuk minder), enkele liedjes zijn oké maar het stemmenwerk erg saai met stemmen die ook helemaal niet passen bij bepaalde dieren. Als geheel nog wel goed weg te kijken, maar voor mij niet meeslepend. 3,0*.

Heel matig. Het begin in Arabië is nog wel sterk en doet denken aan de hedendaagse oorlogsfilms daar (of in het Midden-Oosten). Allicht wil de regisseur er iets mee zeggen, alleen neemt hij er daarna niet meer de tijd voor.
Daarna zakt de film ver weg. Egerton mist elke vorm van charisma, Foxx is een prima acteur maar doet hier weinig en Hewson heeft mooie lippen en een goed decolleté maar dat is het dan ook. Mendelsohn als schurk is lachwekkend slecht hoe hij loopt te tieren en slissen.
Verhaaltje is niks bijzonders, allemaal donker en chaotisch gefilmd en Foxx kan met zijn donkere huidskleur overal lopen en rotzooi veroorzaken zonder dat iemand hem eens oppakt. Heel bijzonder. Ik vond sowieso de actie veel te modern voor de tijdsperiode en kon er nooit in meegaan. Je merkt verder wel dat er een groot budget tegenaan is gegooid, maar behoudens enkele aardige momenten van production design wordt er weinig mee gedaan. Sterker nog, sommige sets pasten qua sfeer en uiterlijk beter bij Lord of the Rings dan een oud-Engelse legende. Al met al een film met veel geld maar zonder visie, dan blijft er weinig over. 1,0*.

Niet heel slecht, ook niet heel bijzonder. Begint de film nog sterk met zeker inhoudelijks wat in te brengen, zo eindigt de film matig als simpele actiefilm zonder ook maar ergens bijzonder te zijn. Enkel dat éne shot waarin Robocop uit zijn droomt ontwaakt is me echt bijgebleven. Wel goed dat men probeert de mens juist meer uit te diepen, en zijn relatie met zijn gezin, maar het blijft bij proberen want het komt behoudens wat losse scènes nooit echt van de grond. Zo wordt dit een film die redelijk wegkijkt maar nogal als los zand wat voortkabbelt. 2,5*.

Totaal niet mijn ding. Het begint al met die lelijke en gedateerde eighties look (ook al is de film uit 1990) en aan alles voelt deze film nep aan. Je kijkt naar een film en weet dat je daarnaar kijkt, zoiets hoort niet te gebeuren. Wel rauw, duister en soms wat hard, maar ik ben wel meer gewend en eigenlijk is de actie ook wat duf. Verhaal kon me ook niet echt interesseren en uiteindelijk de strijkplank gepakt en ondertussen gekeken want ik vond de film gewoon saai worden. Af en toe wel fraaie locaties maar dat kan de film ook niet redden. 1,0*.

Nog slechter dan het tweede deel. Verhaal is totaal niet boeiend, een saaie Robocop en hoewel de film iets minder gedateerd is, ziet het er wel enorm goedkoop uit allemaal. Lelijke effecten daarnaast (lachwekkend slecht zelfs) en ook de actie is niets bijzonder. Enkel nog een half puntje extra voor de erg mooie Jill Hennessy. 1,0*.

Lief filmpje. Het duurt net te lang om volledig boeiend te blijven en een echte hoge score te geven maar er zit veel goeds in. (En de film verveelt niet). Erg toffe animatie die enerzijds eenvoudig lijkt maar anderzijds best wat detail kent. Fijn sfeertje en vooral de scènes in de grootstad zijn mooi (ik ben enorm fan van animatie in de grote stad). Ook veel losse momenten werken stuk voor stuk (met die vogeltjes) en thema's als afscheid nemen en doorgaan met je leven worden enorm volwassen en goed gebracht; deze film raakte me wel. En eigenlijk als ik dit zo typ vind ik wel dat deze film toch hoger verdient dan ik in eerste instantie gaf. 4,0*.

p.s. Ik zat in een zaal waar mensen van mijn leeftijd zaten, maar ook ouderen en hele kleine kinderen (die allen stil en geboeid keken). Echt een film die op veel vlakken kan werken en voor veel leeftijdsgroepen geschikt is.

Prachtige film. Allereerst weten de volle drie uur te boeien. Het tempo is heerlijk en de personages zijn interessant. Van mij had de film nog kaler mogen zijn, nog minder filmisch drama en vooral een sfeerschets en portret van zo'n familie. Want dat is het voor mij vooral. Ik vond het niet eens een portret van mensen die vanuit conservatief Zuid-Italië komen, want dat hangt er maar wat bij eigenlijk.

Maar de keuzes die dan gemaakt worden, daar kan ik ofwel goed mee leven of ik vind ik ze geweldig. Mooi om de twee hoofdpersonen Simone en Rocco tegen elkaar gezet te zien die ook een soort omgekeerde ontwikkeling doormaken, iets dat in de klassieker Anna Karenina ook al zo mooi wordt gedaan. Daarbij helpt het acteerwerk ook. Alain Delon prachtig ingetogen en die broer is vooral een irritante rol maar wel met gevoel gespeeld waardoor ik hem niet irritant vond. De bijrollen zijn soms wat overdramatisch, maar omdat het slechts bijrollen zijn en de hoofdrol van Rocco juist zo rustig is werkt dat verder prima; ik heb me er niet aan gestoord.

Visueel af en toe ook geweldig, met die kadreringen. Alleen al op de Milanese Dom hoe door de openingen naar beneden wordt gekeken. Schitterend om te zien. Dan mogen de personages af en toe wat te symbolisch zijn aangezet en soms snap ik ze echt niet (hoe Rocco zijn broer blijft verdedigen en zijn verkrachte vriendin juist niet) -deels accepteer ik dat door de tijdgeest en deels werkt het niet echt goed- maar doet weinig af aan de score. Naar boven afgerond 4,5*.

Met m'n vader hierheen geweest, hij wilde hem graag zien en had geen zin om alleen te gaan. Aardige docu verder wel. Ik had een wat meer informatieve verwacht, over de opkomst van muziek in specifiek Den Haag. Dat was in zoverre een tegenvaller. De docu gaat echt over de oude artiesten van toen en hoe ze nu leven en omgaan met ouder worden (en vooral hoe radiostations en fans ermee omgaan ook). Soms van die saaie pratende hoofen (houd ik niet zo van) en soms gewoon een fijne registrerende camera. Al met al heb ik me ook niet verveeld, er zitten enkele boeiende stukjes in en de docu geeft een prima beeld van oudere artiesten al interesseren die personen me niet echt. Verder redelijk wat tips opgedaan qua muziek om me eens in te verdiepen. 3,0*.

Een heel behoorlijke film, allicht Bay's beste. Gewoon soms kneiterharde actie met veel schwung in beeld gezet. Soms veel te chaotisch (dat zou later bij Bay veel erger worden) maar meestal knalt het goed. Qua tempo niet altijd even sterk (die 136 minuten ga je wel voelen), maar de acteurs geven wel de film wat extra's. Ik was van tevoren op de hoogte van die theorie dat Connery hier eigenlijk een oude Bond speelt. Geinig bedacht en hoewel ongetwijfeld niet waar denk ik wel dat Bond voor Connery en Bay een inspiratie was voor deze rol van Connery. 3,0*.

Ik ben niet echt Elton John-fan. Wat me wel opviel bij de film waren nog een x-aantal liedjes die ik direct herkende, maar ik had geen idee dat ze van John waren. De beste man schijnt ook één van de best verkopende artiesten aller tijden te zijn, meer nog dan Queen Al zal dat in Nederland denk ik wel omgekeerd zijn. En dan kom je al snel bij die andere film natuurlijk.

Tja, de vergelijking met Bohemian Rhapsody maak je al snel, dit is een beetje hetzelfde soort film. Net zo oppervlakkig en vol scènes die elkaar snel opvolgen, hoewel het wel een stuk minder dom is dan in de Queen-film. Hierin lijkt nog enige logica te zitten, maar uiteindelijk is het allemaal ook wat simpel gebracht. Wat deze film dan beter maakt is dat de aanpak iets anders is. Vooral door sommige liedjes als musical te brengen en zo echt te verweven in de film. Dat zal niet iedereen smaken, maar ik vond het wel oké eigenlijk.

Maar als film verder is het ook geen geweldig ding. Het is misschien iets ruiger, maar nog steeds behoorlijk binnen de lijntjes gekleurd. Ook de hele opbouw met het typische rise and fall, wat drugs en drank en dan het absolute dieptepunt - we kennen het wel. Maar eigenlijk wordt er verder weinig mee gedaan en is dit geen film die je echt laat meeleven, daarvoor gaat het allemaal te vlug en wordt er naar te simpele psychologie gezocht in de jeugd zonder liefde van een kille vader.

Een paar momenten schieten er wel bovenuit, als Elton na een ruzie in de coulissen op moet, in een verenpak en heel vrolijk rondhuppelt. Treurigheid die prachtig wordt getoond. Maar de rest van de film is van lager niveau. 2,5*.

Nee, typisch Ritchie weer en dat trekt me gewoon niet. Zijn hippe stijltje maar vooral alle hippe gangsters vind ik niet leuk en zo wordt het een strontvervelend geheel om naar te kijken, ondanks de fijne editing en redelijk tempo lukt het maar niet de aandacht erbij te houden. Visueel ook minder interessant dan in Revolver nu alle kleur eruit getrokken is haast. Stijlvol, maar saai. 1,0*.

Prima film. Het ligt er soms allemaal wat te dik op, maar als geheel overtuigt het wel. Een mooie langzame opbouw, geen al te groot verhaal en vooral de romance is best lief, al is Shire in het begin net iets te veel aan het overacteren - daar geloofde ik haar gewoonweg niet. Sly is verder een redelijk acteur maar in ieder geval iemand die de sympathie heeft dus dan ben je al snel prima in je rol. Verder aardige sfeerbeelden al vond ik sommige films uit die tijd met dezelfde omgevingen wat beter. Ik vraag me wel of of deze film de status die het nog heeft dat te danken heeft aan de kwaliteit van deze film, of doordat er nog flink wat vervolgen kwamen en daarmee vooral de serie flink bekend is. Deze eerste in ieder geval 3,5*.

Wel iets beter dan deel II, III en IV (V nog niet gezien) maar het houdt niet over. De film is op momenten best sfeervol, maar Stallone legt het even vaak ook zeer dik erop. Weinig subtiel dit. De hele aanloop duurt ook vrij lang zonder dat er echt ontwikkeling in zit. Op een gegeven moment is het punt wel duidelijk. Verder weer hetzelfde als altijd, met onder een muziekje wat trainingen en aan het eind weer een gevecht. In dat gevecht is nog wel wat visuele spielerei dat het interessant maakt, maar het is ook chaotisch en op het oog zonder idee geschoten. 2,0*.

Eén lange gimmick die een klein uur lang leuk blijft, maar daarna verzandt in nikserigheid en zonder plotontwikkeling ook nergens meer weet te verrassen. De film wordt dan saai en kijk je plichtmatig uit. Maar tot die tijd erg geinig en volledig van de pot gerukt, maar nog net op het randje dat het genietbaar blijft. Scheelt ook dat de glamrock (dit is heel erg jaren 70) redelijk catchy is en dat de film überhaupt een musical is, dan slik je al die onzin een stuk makkelijker. Susan Sarandon ziet er verder leuk uit en Curry steelt de show. Maar jammer van die laatste drie kwartier. 3,0*.

Erg matig, eigenlijk een herhaling van deel 1 met dezelfde verhaal en dezelfde opbouw en aan het eind een boksmatch. Maar naast het feit dat dit niet bepaald origineel is, is het allemaal ook een stuk minder sfeervol en soms wat karikaturaal. Daar neigde de eerste film al een beetje naar maar die wist nog net aan de goede kant te blijven, dit vervolg gaat te vaak over de lijn. De pacing is wel uitstekend van ondanks dat de film weinig bijzonder en nauwelijks interessant is, vliegen die twee uur wel voorbij en is dit best goed weg te kijken. 2,0*.