Opinions

Geen idee wat men hier nu mee wilde. Qua beelden wel sfeervol, maar het verhaal trekt nergens op en zo voelt de film en die sfeer gemaakt en leeg aan. Veel liedjes verder, maar voor mij zat er weinig bij, echt plezier eraan beleefd heb ik niet en ondanks de korte lengte weet de film toch te vervelen. 1,5*.

Matig. Verhaal wil een soort thriller zijn, en drama, en iets zeggen over corruptie, maar het blijft allemaal te veel in nikserigheid hangen. Dan komt er nog een liefdesverhaaltje tussendoor dat nergens overtuigt want de chemie tussen acteurs ontbreekt en het hangt er ook maar te veel bij. Als geheel dus niet spannend, niet dramatisch, niet bijzonder.

Dat wil niet zeggen dat alles slecht is. Het tempo is wel oké en de beelden kennen wel een zekere zeggingskracht; de omgeving en het milieu daar komen goed naar voren en als geheel is dat best sfeervol. Maar als film verder gewoon niet goed genoeg. 2,0*.

Vreselijk. Slecht acteerwerk, lelijk en vooral heel vermoeiend gefilmd, rommelig gebracht en zeer saai. Maar vooral enorm zouteloos, waarin je merkt dat de acteurs er geen zin in hadden en muziek en beeld volstrekt inspiratieloos zijn. Nauwelijks uit te zitten. 0,5*.

Film voelt als een herhalingsoefening van het sterkere en leukere The Big Short (die ik wel iets te laag heb beoordeeld, achteraf gezien). En hoewel in deze Vice enkele leuke vondsten zitten (die aftiteling halverwege) is de film niet zo fris en sprankelend meer. Het soms wat hippe stijltje met het doorbreken van de vierde wand komt ook niet echt naar voren omdat er ook best wat drama en serieux in zit. Dat vloekt.

Cheney als de grote man, dat mag geen openbaring zijn want dat is wel algemeen bekend dat hij het belangrijkste beleid grotendeels uitstippelde in de regering Bush. We krijgen zijn levensgeschiedenis te zien, een periode van goed 40 jaar. Dat is gevaarlijk want veel van films over zo'n periode mislukken, met soms een uitzondering. McKay neemt in ieder geval de beslissing zich wat meer te focussen op de mens Cheney en hoe hij denkt, waarbij zijn - best mager uitgewerkte- weg naar de macht als een kapstok dient om de film vooruit te helpen. Dat laatste lukt wel, mede door de sterke editing - je verveelt je geen moment. De film is op een zeker punt gewoon prima lui plezierig kijkvoer.

Maar McKay neemt ook heel veel hooi op de vork en wil van alles zeggen zonder dat hij zijn thema's en verhalen echt weet uit te werken. Ik weet ook niet echt wat hij nu wilde zeggen. Dat Cheney ergens wel een goed mens is, maar gegrepen door de macht? Want hij begint nog als jonge ambitieuze enigszins idealistische (hoewel niet heel veel) medewerker, beschermt wel zijn vrouw en staat wel achter zijn lesbische dochter en legt ook de grens daar voor zijn eigen rol in de campagne. Dat brengt McKay duidelijk in beeld. Maar ondertussen lijkt hij de man die Irak is binnengevallen. En daar komt van alles bij zoals Halliburton en haar rol in de oorlog. Als je bekend ermee bent zit er nog iets van herkenning in, maar McKay benoemt alles zijdelings zonder er echt een sterk politiek werk van te maken en in de film los gezien zijn het losse flodders die niets zeggen.

Vertolkingen wisselen. Bale zit echt wel in de huid van Cheney, maar toch heb ik altijd het idee naar iemand te kijken die aan het acteren was. Geen moment vond ik hem geloofwaardig. Kijk naar de echte Cheney en je ziet wat Bale probeert, maar het lukt hem niet. En de make-up bij de oude Cheney is nog wel goed, maar een jongere versie lijkt gewoon op een pafferige versie van Bale Adams, die nooit echt ouder wordt, doet het een stuk beter maar heeft een zwakke rol. Rockwell wil te losjes zijn en lijkt gewoon niet op Bush en Carell doet het nog het beste, maar zijn rol valt op een gegeven moment redelijk weg. 3,0*.

Typisch Allen-filmpje uit de laatste 15 jaar. Zomers sfeertje, warme fotografie, mooie stad als decor en veel plot in de film maar vooral bedoelt om sfeer te krijgen. En deze film kent enkele fijne personages, vooral Bardem staat hier een partijtje naturel te zijn en enorm charmant. Wat wel leuk is, is te zien hoe Johansson verandert voor de kijker van spannende wilde vrouw naar best een saai meisje. Ik vind de film wel beter op de luchtige momenten met de vlotte voice-over en het niets-aan-de-hand-sfeertje, op de dramatische momenten kakt de film wat in. Daarvoor is de rest te licht om hierin meegezogen te worden. Maar al met al wel anderhalf uur fijn kijkvoer. 3,5*.

Goed. Inmiddels is wel gezegd hoe knap de film is gemaakt, en dat is absoluut waar. Daarnaast valt het op hoe sterk het tempo is omdat de film bijna nooit stilvalt of saai wordt. Sterker, de 140 minuten verlopen zeer gladjes en het geheel wordt zelfs behoorlijk spannend en altijd hangt er - zeker in het eerste uur- een gevoel dat het weleens heel erg mis kan gaan. Een fijn soort spanning. Dat verder an sich het filmen in één take eigenlijk niets toevoegt doet daar niets aan af.

De film wordt overigens wel steeds beter, omdat deze vooral in het begin nogal eens ongeloofwaardig is en zeker Victoria zelf kan je met de beste wil nog wel begrijpen, maar doet eigenlijk op het eerste oog domme dingen. Iets meer kennis van dat personage had dan allicht geholpen, maar door de manier van filmen lukt dat sowieso niet. Maar als de film meer plotgedreven raakt schieten die tekortkomingen naar de achtergrond en ben je als kijker helemaal om.

Maar goed, de film ziet er ook nog eens knap uit. Soms mooi gespeeld met focus en vooral als de geluiden wegvallen en rustige muziek opkomt wordt het van een betoverende schoonheid. Er zitten sommige echt knappe shots in. Ook leuk om geen bekend Berlijn te zien maar een beetje de buitenbuurten, als éénder welke Duitse (of grote) stad. Ik zou er zo naar verlangen weer een stedentrip te maken. Verder ook prima gespeeld, vooral door Lau als Sonne die in het begin irriteert maar langzaamaan iemand is waar je met mee gaat leven. 4,0*.

Best een aardige film vooral doordat het altijd wel een genot is Dame Judi Dench te zien acteren. Typisch Brits, maar met een vleugje ontspannen humor gegoten in een prima aankleding zo eind 19e eeuw. Je waant je als kijker toch even in die periode en alle pracht en praal. Fazal is sympathiek maar ook niet meer dan dat en vooral de bijrollen zijn goed bezet. De film zelf sleept tegen het einde wel wat en doet verder niets bijzonders, maar werkt als stukje tijdverdrijf op de zondagochtend. 3,0*.

Als je zojuist 187 minuten lang geboeid heb zitten kijken naar een film, één waar geen shot te veel in zit en geen scène te lang duurt, een film die werkelijk geen seconde verveelt, die vermaakt, die ontroert en die gewoon bovenal mooi is, maar toch had je nog meer willen zien, wat zegt dat over een film?

La Vie d’Adèle dus, hoofdstuk 1 en 2 nog wel. Dit is niet zozeer een lesbische film, al speelt het wel een rol, maar dit is een volbloed coming of age. Het is de film van Adèle, zoals de titel ook zegt, over hoe zij opgroeit, zichzelf ontdekt en verder het leven in gaat, met dan die eerste grote liefde als leidraad. Daarom is die titel ook zo belangrijk, omdat je weet dat dit slechts de eerste twee hoofdstukken zijn van haar leven, en zij klaarblijkelijk verder kan leven. Na die laatste scène, als zij de hoek om gaat, laat ze Emma eindelijk achter zich. Nog wel verdrietig, ongetwijfeld, maar ze heeft het lot geaccepteerd en kan Emma loslaten, daarmee is ze eigenlijk echt volgroeid. De jonge introverte Adèle, die nooit ergens echt leek bij te horen, is klaar voor haar tweede leven als zelfverzekerde dame.

Kechiche kiest ervoor dit verhaal enigszins gefragmenteerd te tonen. Hij zoomt in op belangrijke gebeurtenissen, diegene die Adèle laten groeien, en met name toont hij eten, slapen, dansen en seks. En Kechiche neemt behoorlijk de tijd voor de scènes waardoor ze allemaal aan kracht lijken te winnen. Dat feestje dat maar doorgaat terwijl je voelt dat er onrust aankomt, dat gesprek in de kroeg dat gewoon fijn is om te zien, het tekenen op het bankje, de etentjes bij beide ouders om heel duidelijk de verschillen te tonen en de seks ook, al duurt die ene lange scène mij net iets te lang. Er is immers geen sprake van enige opbouw en na een minuut of vier, hoe prima ook gefilmd, geloofde ik het wel. Tussendoor zitten nog scènes die Adèle plaatsen in het leven (van Emma zijn die scènes er niet trouwens) van haar school en later haar werk. Deels opvulling, deels om de rest een plaats te geven en bovendien leer je Adèle zo beter kennen.

Inhoudelijk klopt het dus wel, en zeker die fragmentatie zorgt ervoor dat de film niet lijkt op veel soortgelijke films. Maar het is de aankleding verder die de film doet bruisen. De regisseur wordt ten eerste geholpen door twee formidabele actrices. Seydoux is de meest ervaren van de twee en in de bijrol is ze prachtig en oprecht in elke emotie. Buiten dat heeft ze een schitterende glimlach. En natuurlijk is er nog Adèle zelf die haar eigen naam mocht houden (zoals ruim de helft van de cast trouwens) en werkelijk een prachtpersonage neerzet, ietwat triest zonder zielig te zijn. Adèle is introvert, ze heeft vriendinnen, maar lijkt nooit helemaal erbij te horen omwille een eigen keuze. Pas bij Emma is ze op haar gemak, maar ook de vriendinnen van Emma lijken haar weinig te doen. Exarchopoulos speelt eigenlijk niet eens, zo naturel voelt het aan. Het zijn de kleine gebaren die haar tot leven wekken. Hoe ze in een kroeg loopt verdwaasd, een enkele blik in haar ogen, een glimlach, een broek die ze steeds even optrekt. Kortom: iemand om van te houden.

De schoonheid van inhoud wordt ondersteund door het visuele. Kechiche is haast voyeuristisch, zo dicht zit hij steeds op de huid van Adèle en toont vaak haar rondingen en half openstaande mond als ze slaapt. Dat geeft een enorme spanning die heel af en toe wordt losgelaten met een overzichtshot, maar nooit voor te lang. Verder weet Kechiche uitstekend waar hij de camera moet plaatsen om heel veel informatie in één beeld te vangen. Grappigste moment vond ik de camera die langs de gladgeschoren onderkant van Adèle glijdt als ze model ligt, om vervolgens die peuk half hangend te zien (grappig) en de tekening waar ze keurig een slipje op aanheeft (subtiel maar leuk en functioneel naakt). Daarnaast zijn de locaties mooi, alsmede de kleuren van de herfstbomen, de belichting en het blauw dat overal tussendoor lijkt te schieten. Niet alleen het kapsel van Emma, maar ook jurken, broeken, het groenblauwe zeewater, de rook bij de demonstratie, stoelen, tafels, muren, et cetera. Alleen niet de lucht, waardoor juist dat andere blauw zo opvalt. Verder is de muziek vaak afwezig en komt op juiste momenten naar boven, en ja, in de laatste scène is dat erg mooi, omdat je voelt dat de film dan ten einde is. Zo hoort een film te eindigen.

Is de film dan perfect? Nee, dat denk ik niet. Had de film ook anders gekund? Zeker. Adèle had in deel één meer in haar normale leven geplaatst kunnen (niet per se moeten) worden, zoals dat in deel twee wel precies goed gebeurt. Nu is het meer als duiding zonder echt een andere functie. Bijvoorbeeld als haar vriendinnen beginnen te schreeuwen dat ze lesbienne is. Dat kan. Maar dan? Ja, even later is er een feestje en lijkt alles weer pais en vree (overigens, dat shot van even verderop aan het eind is wat mij betreft de beste van de hele film) om vervolgens nooit meer hen te zien daarna. Of ik even een stukje miste. Ook met haar ouders, die ze het niet wil vertellen om even later daar nooit meer naar om te kijken. Deel twee had niet extra’s hoeven te hebben en was perfect in inhoud, deel één had meer mogen hebben van mij. En Kechiche zoomt ten slotte iets te vaak in op billen zonder dat dat echt nodig lijkt.

Adèle is dus een pracht van een film. Mooi geschoten, geweldig geacteerd en de volle drie uur zonder een verveeld moment. Had de film beter of anders gekund? Wellicht wel. Is de film zo voldoende? Ja, absoluut. Is het een perfecte 10? Nee, maar om Moviemeter mogen we gelukkig sterren geven. 5,0*.

p.s. Welke hansworst lukt het de pauze in te lassen op zulk een ongelukkig moment, dat was niet tussen deel één en twee één zo het leek.

104 jaar oud inmiddels. Dit is meer een verzameling bewegende schilderijen dan een film, wat doet denken aan die katholieke kerken waar de kruisgang van Jezus vaak in schilderijtjes is verwerkt door de kerk heen, al zijn het er in deze film ruim 20 (in plaats van 14 in de normale kruisweg) aangevuld met een enkele scène van de geboorte en de tussenperiode. Volgens mij zag ik maar 1 shot dat wat bewoog (de tocht naar de Golgotha), verder was dit statisch. Maar doordat ze nooit veel langer dan een minuut duren zit er toch genoeg tempo in. Ook de decors en aankleding zijn prima. Maar als het gaat om beleving en wat ik er nu echt van vind - en ja, dat gebeurt met mijn 2020-bril, dan kan ik ook niet meer geven dan 3,0*.

Net iets minder dan La Vie du Christ, een film die ik gisteren zag en waar de user boven mij ook naar verwijst. Dat zit deels in de lengte, deze duurt 44 minuten, en dat is eigenlijk net te lang om enkel te kijken naar statische frames waar wat mensen op en neer bewegen. Ook is deze film inhoudelijk net wat minder interessant, die andere film draaide enkel om de Passie, deze pakt het hele leven van Christus en juist die Passie vind ik zelf net wat boeiender. Aankleding en sets zijn wel oké, en de special effects (met zomaar verschijnende en verwijdende personen, en zelfs bliksem) zijn zelfs prima, maar visueel heeft het weinig te bieden. Naar boven afgerond 2,5*.

Grappig, ergens aan het begin hebben ze het in het kantoor van M over microchips en de gevolgen van een nucleaire explosie in de atmosfeer daarbij. Met dat gegeven wordt verder niets gedaan, maar zou later wel als basis dienen voor Goldeneye.

Bonne, de laatste van Moore, zeker niet mijn favoriete Bond-vertolker. En was dit vroeger voor mij één van de meest plezierige Bonds, daar vond ik het nu vooral een grote duffe bedoening. Actiescènes en een verhaal die veel potentieel kennen maar nergens echt leuk worden. Actie is vrij futloos in beeld gebracht, en het helpt ook niet dat Moore met zijn 58 ook niet meer de jongste is. Ik moet wel zeggen dat hij bepaald aura nog heeft, een zelfverzekerdheid en zeer galant is en het daar nog net mee redt, maar aan alles voel je dat dit gewoon klaar was al een tijdje.

De sfeer van de eighties is wel leuk neergezet, met veel innovaties van toen in de film gestopt - als tijdsdocument werken veel Bond-films nog steeds door dat soort zaken. Verder heeft deze film met Duran Durans nummer één van de sterkste songs van de serie die er echt lekker in knalt, na een al even sterke opening. Alleen dat niveau wordt nergens vastgehouden. De Bond Girls zijn verder niet bijzonder (en niet aantrekkelijk) en Walken doet zijn best als Zorin maar krijgt net te weinig tijd (ook hier, in potentie best een goede schurk). En laten we wel wezen, had iemand toen ooit al van Silicon Valley gehoord? Ik kende die naam eerst en vooral uit deze film, later pas van bedrijven als Apple 2,0*.

De film begint nog wel aardig in dat dorpje maar trok me niet helemaal. Dat ligt deels aan de wat bevreemdende stijl (het acteren, maar ook camerastandpunten die net wat ontregelen maar niet op een sterke manier, eerder een manier die te duidelijk mij als kijker bewust laat zijn naar een film te kijken) en deels dat de film nooit echt gaat boeien en nooit echt spannend wordt. Het is soweso wachten op een twist denk je de hele tijd bij zulke films (en er komen er twee, van beide was ik niet ondersteboven). Na een uurtje zakt de film echt wel in en focust op minder interessante scènes. 2,0*.

Soms mist de film wat focus en had het allemaal wat strakker gekund maar dit was eerst en vooral een prima Telefilm, vooral door het ijzersterke acteerwerk van zowel broer als zus. Sowieso volledig geloofwaardig hun relatie onderling, maar ook los doen ze het prima. Mooi ook hoe getoond wordt dat Remco hunkert naar erkenning, heel inlevend (en herkenbaar ook wel) gebracht. Fijne sfeerschets ook die echter als al aangehaald best strakker had gekund. Die relatie met die pa had van mij niet zo moeilijk hoeven te zijn. Het einde vond ik er wel te over gaan. Ik had eerder iets subtieler verwacht, dat ze bij die talent show erachter kwamen en het einde verhaal was. Dat zijn strafpunten. Daarom 3,0*.

Aardig filmpje wel met die zangerige vertelstem en mooie fotografie die veelal uit stille beelden (dus echt foto's) bestaat. Niettemin ondanks de hele korte duur van nog geen kwartier wist dit filmpje me niet de hele tijd constant aan het beeld gekluisterd te houden. 3,0*.

In potentie heel behoorlijk, maar de uitwerking laat te wensen over. De drie losse verhaaltjes zijn alle net te kort om te beklijven en meer dan een lichte sfeerschets wordt het niet. Antwoorden op het 'waarom' komen er ook niet en deze verhalen blijven wat hangen daardoor in nikserigheid. Daarnaast is het jammer dat de jongeren in Frankrijk en de UK niet hun moerstaal spreken maar Italiaans. Wel redelijk sfeervol, maar nergens nog zo bijzonder gefilmd als in latere films van Antonioni. De film verveelt niet en de twee uur gaan redelijk soepel voorbij, dus nog wel 3,0*.

Prima film met een wat slepend middenstuk. Jammer, want zeker het begin belooft veel. De bubbels, het geschreeuw, de jungle van de Aziatische stad met al haar kleuren, rook en rook. Heerlijk wordt de broeierige sfeer neergezet, met vooral veel verwarring zo (deed me denk aan 8 1/2 hoe die camera steeds van subject verandert) en een sterke soundtrack die vooral in die dampende disco sterk spreekt. Ook de scènes daarna nog (met dat rood-groene in een obscure tent, deed denken aan Irréversible, blijkt het dezelfde cameraman te zijn) gaan lekker mee in deze sfeer. Maar dan, als de eigenlijke reis begint gaat het geheel wat slepen. Scènes die wel een bepaalde dreiging geven, en maar al te vaak ook de warmte en vochtigheid doen voelen (er is ook heel goed naar Apocalypse Now gekeken, in inhoud en het visuele), maar die vaker ook langdradig en oninteressant zijn. Het einde is vervolgens wel heel sterk. Het verhaal wordt zo netjes afgesloten, al kon ik er niet helemaal in mee gaan. Deels ligt dat ook aan het acteerwerk. Hij is me net iets te flegmatiek, zij me te hysterisch. De uitkomst op het eind is dus ergens logisch, maar ze heeft me daarvoor ook al niet te pakken dus het doet me allemaal wat weinig. 3,5*.

Prima mee vermaakt. Soms iets te simpele humor en de film mist het echt cynische van bijvoorbeeld Bad Santa, maar juist door hier ergens wel een kerstfilm van te maken met alle zoetigheid, clichés en familiegeluk maar dan gemengd met een slasherfilm maakt dat de film op momenten erg genietbaar is. Acteerwerk is wisselend en zo'n Leguizamo heeft een te typisch hoofd voor de schurk van dienst. Hij staat me gewoon wat tegen dan. Enkele momenten springen eruit, vooral als Bryan Adams uit de boxen klinkt. 3,5*.

Aardig debuut, al had er wel wat snediger en soms beter gemonteerd mogen worden en iets meer tempo mogen hebben. De muziek is prettig, de drie hoofdrolspelers zijn uitstekend op dreef, het is allemaal fraai gefilmd, maar soms cut de regisseur te vroeg (net als een shot fijn begint te worden) of laat hij scènes iets te veel slepen. Ook geen idee waar hij nu precies heen wilde, maar als korte impressie werkt het wel. 3,0*.

Ik kan me goed vinden in hetgeen Donkerwoud aangeeft. De film is soms bloedmooi gefilmd en de decors zijn ook erg fijn, ik zie ook wel wat Bergman wil filmen, maar uiteindelijk is het een film die me ook vrij koud laat waarbij ideeën en hetgeen gezegd moet worden belangrijker lijken dan doorleefd acteerwerk en de manier hoe het gezegd moet worden. De 90 minuten blijven wel boeien dus wel een ruime voldoende nog. 3,5*.

Migrantenmileu's, straatjeugd en Italiaanse films: geen combinatie je vaak ziet. En dan niet veel achterstandsbuurtjes maar vaak zonnige toeristisch aandoende stadsbeelden. Dat is best verfrissend om dat zo te zien. Jammer dat de film zelf weinig nieuws onder de zon brengt, nauwelijks verrast en wel erg zwaar op drama gaat zitten. Ook wordt er veel verteld zonder dat er veel mee wordt gedaan (dat Holocaust-verleden hangt er maar een beetje bij bijvoorbeeld). En ondanks dat er vel langs komt is de film toch langdradig en gaat op momenten vervelen. 2,0*.

Origineel, soms best mooi, die anatomische lessen en tekeningen zijn fascinerend om naar te kijken, maar als geheel liet me dit ook volstrekt koud. Heel afstandelijk in ieder geval. Vooral de scènes tussen Asano en Tsukamoto konden me nauwelijks boeien, hoe mooi het soms ook er uit zag (in die roze gloed van en ondergaande zon die schittert in de haren). 3,0*.

Iets te degelijke film die simpelweg te lang duurt voor hetgeen wordt verteld. Wel prima dat de film begint als normale detective (daar lijkt de film wel op) maar daarna een vrij lange flashback krijgt - dat wel zorgt voor wat verandering. Acteerwerk is aardig maar niet denderend. Verder leuk om het ooit nog kleine meisje uit Pan's Labyrinth weer eens te zien (ik ken haar vooral van heel veel Insta-posts op warme stranden en aan zwembaden) al blijft haar vertolking wat vlakjes. 2,5*.

Dubbelrecensie van Mal Viver en Viver Mal

Twee films, beide met enorme overeenkomsten (logisch) maar toch ook verschillen. Mal Viver volgt over een periode van iets meer dan een dag enkele vrouwen (mater familias, dochter, kleindochter, overige familie en dienstmeiden) die een hotel runnen waarbij vooral moeder-dochterverhoudingen op scherp komen te staan. En wel meer onderlinge relaties. In een ingetogen stijl, vaak met wat onaffe kadreringen (de camera staat sneaky op afstand) en een kabbelend tempo. Te kabbelend soms, dat zeker. En de onderlinge ruzies gingen nooit helemaal leven voor mij, daarvoor was een en ander te toneelmatig. En er komt te veel bij kijken, de film mist echt focus. Dat neemt niet weg dat sommige kleine losse momenten beter werkten. Echter richting de climax wist de film me echt nog nauwelijks te trekken op inhoudelijk vlak. De wat afstandelijke stijl werkt dan niet mee.

Viver Mal is de volgende film en volgt dan weer de hotelgasten waarbij het personeel meer figurant is. Van het gekibbel is niets meer te zien, enkel als één van de vrouwen haar hond zoekt. Dat stukje komt steeds terug. Wel hebben al deze gasten soortgelijke besognes en ook hier is vaak een vertroebelde moeder-dochterrelatie. Deze film is meer een omnibus met drie losse verhalen waarin elke keer een bepaalde groep centraal staat. Los van het wat theatrale en gewoon rare tweede verhaal vond ik deze film wel leuker om te zien. Warmer ook in fotografie (en veel gebruik van spiegelend glas) maar ook net wat interessantere ruzies die net wat meer geloofwaardig zijn. Hoewel ook deze wel neigen naar het gescripte werkten toch door de kortere lengte en de focus enkel daarop vooral het eerste en derde deel beter. En opvallend veel seks in deze film, veel meer aanwezig dan in de eerste film.

Ik heb dus deze volgorde gehad (die ook zo wordt aangeraden) en dan vallen leuke dingen op maar ik ben enorm benieuwd hoe ik ze zou hebben ervaren als ik ze omgekeerd zou hebben gezien. Al met al was Mal Viver wel intrigerend genoeg om net aan een voldoende te geven. En aangezien ik Viver Mal net wat fijner vond geef ik die een halfje hoger. 3,0* om 3,5*.

Ach ja Godard. Soms mooi, vaak op zijn minst wel bijzonder, maar ook kil en afstandelijk waar ideeën belangrijker lijken dan de beleving. Ook deze film lijdt daaraan, vooral de laatste twee hoofdstukken waarin de camera statisch staat en iemand dan allerlei filosofische dingen mag zeggen die niet boeien door inhoud noch door vorm.

Karina blijft wel een reden om te kijken, zij heeft een bepaalde uitstraling waardoor je als kijker geboeid blijft. Visueel ook genoeg leuke dingen, redelijk sfeertje en die 80 minuten gaan ook snel voorbij, maar al met al voelt deze hele film als tussendoortje, als samenvatting. 3,0*.

Ergens aan het begin wil de hoofdpersoon van een opvallend gele bloem eten, met naam en toenaam wordt gezegd dat dit een uiterst giftige bloem is. En vervolgens is die bloem nog een volle 2 seconden in beeld. De vraag die dan direct opkomt: goh, zou hier nog iets mee gebeuren later in de film? Het antwoord laat ik in het midden, maar zo'n film is dit dus. Vaak een wat traag gaand verhaal met heel wat drama, te veel eigenlijk voor deze film, te zwaar gemaakt om mee te gaan leven. Er zitten wel enkele mooie stukjes in van het boerenleven en de relaties van vrouwen onderling, maar dat zijn de bijkomstigheden. Het hoofddrama zelf deed me gewoonweg niets. Ook visueel erg pover op een smal formaat en nogal saai gefilmd, soms oogt het zelfs wat amateuristisch. De film toont uiteindelijk wel een aardig portret maar schiet op de belangrijke momenten niet raak en ging op den duur ook wat vervelen. 2,0*.

Hoop oninteressant geneuzel dat ook nooit iets van grappig of leuk wordt. Personages wisten volstrekt niet te boeien en deze 2 uur voelden lang aan daardoor. Heel lang. Ook weinig klik tussen de acteurs en iemand als Adèle Exarchopoulos kan hier ook slecht mee uit de voeten. De actie is nog wel aardig en er zitten wel enkele leuke ideeën in met een fijne synergie tussen beeld en muziek, maar die momenten zijn dun bezaaid en veel te weinig om richting een voldoende te kunnen gaan. 1,5*.

Aardig. De absurdistische humor is niet aan mij besteed, maar het stuk drama werkt al een stuk beter, mede door een sterke Cruz, zowel sensueel als hartverwarmend. Het slotstuk van de film is dan ook een stuk beter omdat het drama de overhand neemt en de hele flauw humor verdwijnt. Verder aardig geschoten hoewel het me te kleurrijk was soms, vooral op de kitscherig lelijke manier. Het sfeertje is wel leuk en het kijkt prima weg. 3,0*.

Ik wil de film zeker niet slecht noemen want ik heb weliswaar veel kritiek maar ook 105 minuten geboeid gekeken. Maar ik was toch behoorlijk teleurgesteld en dacht ook op de fiets terug naar huis: wat zou een Kore-eda met dit uitgangspunt hebben gedaan? De film zou een heel stuk subtieler zijn en daarmee ook veel beter. Zonde.

Dat centrale uitgangspunt waar je de een opgeeft om de ander te redden is echt voldoende voor twee uur drama. Maar nee, er zaten al allerlei strubbelingen tussen beide families. Te veel, waardoor dit eerder een film van oud zeer is dan van nieuw drama. Een drama dat zich nooit echt lekker ontwikkelt daarom. Te vaak wordt conflict gezocht zonder dat er echt aanleiding toe is. Hier is geen drama waar vanuit personages zich ontwikkelen, hier speelt dat de personages de ruzie opzoeken en zo ontwikkelt het drama zich. Echt geloofwaardig vond ik het in de regel niet. Uiteraard gaan er twee vreemd alsof er nog niet genoeg gebeurt. Het was allemaal eindeloos interessanter geweest als die families juist wel echte vrienden waren en op goede voet met elkaar leefden.

Maar ook hoe beide gezinnen elkaars spiegel zijn is te gemaakt. Helemaal omdat Fedja van Huêt (de enige die nog redelijk normaal deed en niet volledig onsympathiek was) dan ook nog eens een man is met een succesvollere vrouw. Dat an sich is prima maar ook iets dat in de film weer als extra stukje drama komt. Geef een gezin een werkende man en een vrouw ernaast en het drama zelf kan centraal staan, draai het om en geef de vrouw meer succes en ook dat wordt een extra laag. Althans wel in deze film. En die zat al zo vol.

De acteurs doen hun best en doen dat goed en weten nog wel iets realistisch ervan te maken, alsof we toch naar echte mensen kijken. En ook de regie is prima, vaak weet die de toon goed te raken op een enkele valse noot na. En visueel erg fijn in 1.85:1 waar ook vooral verticale lijnen soms erg mooi naar boven komen en soms wordt er in dat krappere formaat heel veel breedte gevonden. Enkele shots springen eruit. Dat eindshot met de mist dat het geheel abstract maakt, of die bergwand van linksboven naar rechtsonder in het bos waar twee mensen klauteren, of zelfs een shot als beide vrouwen een wijntje drinken en heel subtiel een soort schuine lijn precies door de beide glazen gaat (het ene leeg, het andere voller op de voorgrond en de lijn gaat precies over de lijn waar wijn in glas overgaat) en die lijn trekt zelfs door in het houten meubilair rechts in beeld. Mogelijk toeval maar ik betwijfel dat. Daarvoor waren de shots in de regel te uitgedacht. Net als het script dus. Alleen bij shots brengt dat meerwaarde, bij het script zorgt het voor teleurstelling. 3,0*.

Pijnlijk. Zo'n komedie die graag leuk wil zijn en daardoor de plank volledig mis slaat. Acteerwerk ligt er vaak veel te dik op, met die broer die niet helemaal goed is of een volstrekte idiote en miscaste Beau van Erven Dorens*. Zelfs een aardig acteur als Van de Sande Bakhuyzen kan hier helemaal niets mee en hij loopt wat verloren rond. Daarmee ben je als film mij al kwijt, zelfs een komedie heeft een zekere geloofwaardigheid nodig en is leuker als die zichzelf enigszins serieus neemt. Verder ook vreselijk lelijk gefilmd trouwens en verder op geen één punt interessant of origineel. Ondanks de leuke Haverkort, een prima Van de Wijdeven, dat wel grappige jonge meisje (wat ontwapenend zonder dadendrang) en dat bloedmooie meisje Julia dat voor 3 seconden in beeld brengt kan ik hier weinig mee. 1,0*.

* Wel kudo's voor Beau trouwens met zijn uitspraak richting de advocaat van Kemna. Dat had ik nog nergens gezegd. En Beau zit in deze film en Kemna deed de casting. Dus bij dezen.

Mooi geschoten documentaire (lekker dromerig) waarin de emotie vanzelf komt zonder dat ernaar op zoek hoeft te worden gegaan.

Wat de docu minder sterk maakt is dat het vooral de zusjes in beeld neemt en hen laat vertellen. Er is 2 jaar gefilmd, ik denk echt wel dat er veel meer materiaal was om een veel betere en minder praterige documentaire te maken. Ook die ouders zijn enorm boeiend omdat alle vier (het 3e zusje zonder de ziekte is eigenlijk niet in beeld) een andere persoonlijkheid hebben wat soms schuurt, maar voor de kijker wel enorm intrigeert. Alleen dat is vooral weer: show, don't tell. En uiteindelijk zien we vooral pratende hoofden. Ergens is dit voor de docu ook een lastige periode omdat beide zussen nu nog prima kunnen leven en je er niets aan ziet, dat is dan ook wel moeilijker om te tonen. Maar toch, met 2 jaar volgen en filmen had dat best gekund. Niettemin blijft het wel een boeiend uurtje. 3,5*.