Opinions

Typisch Brits drama. Het oogt allemaal wel prima, al merk je ook dat het budget niet heel fors was, met veel kleine ruimtes waardoor er weinig decors nodig waren. Prima geacteerd, maar niet meeslepend. Onderhoudend, maar ook wat saai. En soms te melodramatisch - Peake vond ik vaak ook echt irritant in haar liefdesuitingen. Verder weinig bijzonders over te zeggen en die 90 minuten zijn precies lang genoeg. Geen wereldfilm, maar verveelt ook niet. Het einde vond ik echt een positieve uitschieter, gewoon met z'n tweetjes verder, de oude liefde vaarwel gezegd en bezig met plantjes potten. 3,0*.

Draak van een film. Dit ding gaat nergens leven, het meisje weet niks te brengen en irriteert vooral en visueel is het af en toe lelijk. De hele beedltaal is ook enorm saai, de muziek inspiratieloos. Zo'n film zou magisch moeten zijn, maar is bijna het tegenovergestelde. Soms zie ik nog wel punten in een film, maar hier vond ik geen spoortje van liefde in terug. 0,5*.

Een halfuurtje toch wel beter dan het eerste deel. In ieder geval een stuk rustiger en hoewel er niks speciaals of bijzonders in de film zit is dit nog redelijk kijkvoer. Daarna echter moeten de kinderen weer wakker worden geschud denk ik en komt het lawaai terug met veel irritante personages en een hoop gedoe dat nergens om draait. Visueel soms echt lelijk (sowieso die kleuren, maar ook de stijl en qua technisch vernuft) en qua soundtrack ook weinig bijzonder (uitgerekend Jefferson Airplane wordt dan heel zacht gedraaid). 1,5*,

Heel erg druk en lawaaierig. Eigenlijk slaat die titel nergens op, want na 10 minuten al begint het grote avontuur en dat heeft niets meer te maken met het 'geheime leven van huisdieren'.

Stemmenwerk is kleurloos, technisch is de film oké maar verder niet heel mooi. Een enkel grapje of momentje is wel oké, de eerste 10 minuten en de laatste 5 zijn ook best lief. Maar die drukdoenerij tussendoor had niet gehoeven van mij. 1,5*.

Vooral erg mooi geanimeerd, waar de verschillen tussen winter en niet-winter mooi naar voren komt en optimaal van kleuren geprofiteerd wordt, zonder kitscherig te worden. Verhaaltje is zo-zo, maar is goed uit te zitten en het sfeertje is ook prima en begin je, net als in series, de meeste personages wel te kennen. Niets bijzonders verder, maar wel even leuk voor tussendoor. 3,0*.

Ik keek deze film samen met iemand en zij zei op een gegeven moment dat ze niet wist hoe dit zou aflopen. Ik zei: die Shooter is bedacht in zijn hoofd. Niet omdat dat overduidelijk uit de film blijkt maar omdat een wat geoefende filmkijker dit trucje al veel vaker heeft gezien. De film was nergens verrassend voor mij. Maar toch, hij werkt wel. Depp is prima als een wat halfdode hoofdpersoon, het tempo is prima (en de film duurt ook niets te lang), sfeer oké en de film is luchtig genoeg om ook gewoon lekker vermakelijk te zijn. Ik heb me vooral uitstekend gemaakt met een weinig bijzondere film maar die simpelweg gewoon goed gemaakt is. En soms is dat meer dan voldoende. 3,5*.

Matige film. Qua look en gevoel is dit zo'n semi-erotische thriller uit de jaren 80, ook met die muziek wat zachtjes steeds op de achtergrond. Visueel ook best aantrekkelijk met enkele mooie shots (Gyllenhaal onder water zo aan het eind) en enkele betere momenten. Maar de personages pakten me niet, ik miste chemie tussen de spelers en aangezien de film vooral daarom draait wist de film me als geheel niet te pakken en verveelde uiteindelijk. 2,0*.

Aardige film. In het begin even wat verwarrend wat nu huidige en oude tijd was, vooral omdat de hoofdpersoon nog steeds als jonge man ook een baard had en het was me niet opgevallen nog dat hij als oudere man wat meer grijze haren had. Dat kwam pas later.

Enfin, op dramatisch vlak een beetje gemaakt allemaal. Echt geloven deed ik de film niet. Als film rond onderzoek en daarna thematiek rond de machtsovername al een stuk beter. Echt geweldig wordt de film nergens maar de prima aankleding, warme fotografie en fijn ingetogen acteerwerk zorgen dat de film nog wel interessant genoeg blijft en niet verveelt. 3,0*.

Ik zag enkele weken terug de recentste film van Leigh, ook met Marianne Jean-Baptiste in een hoofdrol maar met een allemensen irritante rol. Wat een verrassing om haar dan in deze film te zien met een totaal andere rol en ze was, met een schitterende Spall, veruit de beste van de prent. Ingetogen en innemend. Mooi. De rest van de cast was toch wel te veel een typetje en ook de situaties leidden te veel tot steeds een climax, al met al behoorlijk theatraal en te vaak niet geloofwaardig. Jammer, want de toon verder is best klein gehouden met normale mensen met normale problemen. De film kabbelt redelijk voort en is onderhoudend en levert ook wel een voldoende op maar er had meer in gezeten. 3,0*.

De film is ergens wel raar maar laten we wel wezen: zo heel gek is dit anno 2025 ook niet meer. Op zich prima gemaakt op momenten maar ik denk ook vaak dat men maar wat deed. Dat ziet er soms best oké uit maar lijkt geen enkele functie te hebben en is eerder een op zichzelf staande gimmick (denk aan die kleurenfilters die steeds veranderen bij het gesprek). Af en toe wel prima montage, op een bepaalde manier intrigerend maar die 75 minuten zijn echt te lang om te boeien door een matig middenstuk en een finale die te lang duurt. 2,5*.

Heel matig en vooral flauw, zeker als het om goedbedoelde humor gaat die steeds weer slecht wordt getimed en vreselijk oubollig is - ik heb geen één keer moeten lachen, zelfs niet een glimlach. De acteurs irriteren ook allen wel een beetje omdat ze overduidelijk een karikatuur spelen en dat te overdreven doen, Rockwel voorop maar ook een normaal erg fijn Ronan lukte het niet om wel een goede balans van karikatuur en serieus te vinden.

Regisseur George is overduidelijk geïnspireerd door Wes Anderson maar komt vooral met een slappe kopie van zijn stijl, is niet altijd stijlvast en mist de werkelijk krachtige beelden die Anderson wel op het doek weet te toveren. Visueel sowieso niet heel bijzonder verder en aan het eind een erg flauwe ontknoping. 1,5*.

Heel matige film. Ook van een erg simpele weergave van problemen die er wel zijn en genoemd moeten worden, maar dan niet met dit gedrocht. Matig acteerwerk, visueel niet bijzonder en het voelt allemaal gemaakt aan. Mensen doen niet wat logisch is in een situatie, maar doen wat nodig is om de plot vooruit te helpen in de richting die de makers willen. En zo wordt die boodschap ook drammerig en vervelend. 1,0*.

Als je weet dat de Aarde nog drie weken heeft, wat dan? Daar kan je een duizend pagina’s dikke ideeënroman over schrijven vol filosofische uitweidingen, of je gaat zoals deze film de wat luchtigere komische tour op. Dat bevalt tegen het einde aan heel aardig.

Zeker, het eerste deel is nogal saai. Er gebeurt niet heel veel, van de dreigende Apocalyps is weinig te merken, af en toe is er een leuk moment. Pas als de road-movie begint krijgt de film vaart en een hart. Dat was ook nodig ook. Want Carell is prima gecast als dooie, maar kijk daar eens een hele film naar. Hou je niet vol. Als zijn levendige buurmeisje Penny (een sprankelende Knightley) haar entree doet dan gaat de film zelf ook leven. De episoden die komen zijn van matig (in de bunker) tot heel geestig (de zelfmoord door de assassin, gelijk de link naar dat papiertje aan het begin van de film), maar vooral het samenspel tussen de twee en de oprechtheid van hun gevoelens doen veel goed. Het einde is tamelijk voorspelbaar, maar dat maakt zowaar niets uit.

De film ziet er goed gefotografeerd uit. Niets bijzonders, maar wel warm en mooie shots. De muziek is heel aardig, wat mooie melancholische klanken. Alleen de Talking Heads uit de trailer heb ik klaarblijkelijk gemist. De ideeën die voorbij komen wat te doen met je laatste dagen zijn heel verschillend, de één wat geloofwaardiger dan de ander. Maar er is overduidelijk voor een positieve nooit gekozen en dat is ook wel leuk. Wat anders dan pakweg Melancholia van Von Trier.

Zeker het begin was zwak, vervelend zelfs, later werd het beter en kwam de film echt wel aan. Derhalve een ruime voldoende: 3*.

Mwoh. De bijfiguren zijn allemaal wel kleurrijk en geven enig leven aan de prent, maar juist de twee centrale vrouwen en hun handelingen vond ik dan weer een pak minder boeiend. Ondanks de frisse toon en tempo wordt het zo toch wat langdradig. Visueel wel aardig, vooral dat laatste shot in de bus met weerspiegeling, maar heel bijzonder is het allemaal niet. 2,5*.

Verrassend leuke film. Beide hoofdrolspelers hebben mooie rollen. Vooral Peters, heerlijk naturel, Hij kan neigen naar overacteren, maar doet het nooit. Nog geen Cees Geel in Simon, maar wel bovengemiddeld. Ook Schaap doet het zeer goed (prachtige jonge vrouw trouwens met prettige uitstraling). Dat zij niet meer films krijgt. Ook hun onderlinge chemie is uitstekend.

Het verhaal is alleraardigst, het idee van docu in docu als film werkt wonderbaarlijk goed. De sfeer is uitstekend, de beelden niet bijzonder maar wel fraai, vooral enkele avondshots.

Inhoudelijk is de film prima. Want hoewel onze bewaker een heel redelijke vriendelijke man is, zegt dat niets over z'n stemgedrag. De film wil denk ik aangeven dat er snel etiketjes worden geplakt, en dat PVV-stemmers enkel lopen te schelden op alles wat donkerder dan blank is. Ook de bewaker kan prima zo een stemmer zijn, maar wel in alle redelijkheid. Het is wellicht de media die dat wil opkroppen. En dat wordt prima getoond.

De titel is leuk gekozen. Een beetje zoals die 'domme' onderbuik denkt, spreekt en schrijft (volgens de opinie). Daar al gelijk een sneer in. Een van de beste Nederlandse films die ik heb gezien. 4*

Fijne film. Een typische biopic eigenlijk die al zo vaak is gemaakt en niet heel diep graaft. Maar op twee vlakken is dit ding wel wat anders dan soortgelijke muziekbio's en daarmee werkt dit ding goed. Allereerst wordt er meer op het gezin ingespeeld dan de muziek - er zit zeker muziek in maar niet het proces naar dat ene bekende liedje zoals je zo vaak ziet. En daarnaast wordt de film echt neergezet in een bepaald milieu en wordt inzichtelijk gemaakt waarom Selena zo belangrijk was voor veel Texanen met Mexicaanse roots. Hoe zij zich voelen (en behandeld voelen) in de USA is een belangrijk thema en dat brengt de film goed. Zo krijg je sowieso ook een mooi sfeerbeeld. Lopez doet het aardig en weet de energie van Selena redelijk te brengen maar blijft wat oppervlakkig in de meer dramatische delen en het echte Zuidelijke Texaanse accent mist ze ook een beetje. 3,5*.

Ik was even bang voor een biopic, en dan het liefst zo één die het hele leven in een goede twee uur probeert te proppen. Al snel zag ik dat dat niet het geval was. Het is ook geen biopic maar eerder een verslag van de gebeurtenissen rond het stadje Selma, waarin weliswaar Dr. King wordt gevolgd, en we zijn familiesores zien, maar dat is allemaal zo marginaal dat je niet van een biopic kan spreken. We leren de persoon King ook nooit echt kennen. Dat is jammer, want echt sterk is de film niet. Hij focust op van alles en nog wat, maar wordt daardoor nergens echt goed omdat alles maar half wordt behandeld. Daarnaast had er best wat snediger gemonteerd mogen worden; voor m'n gevoel duurde de film vrij lang. Verder werd het soms allemaal iets te heroïsch gebracht wat niet helemaal paste. Bij The Lord of the Rings past het, hier niet. Dan zag ik liever de rauwheid van McQueens slavenfilm. Wat ook niet echt hielp was dat de speeches van King een beetje schreeuwerig waren. De echte King had een wat zangerige stem waardoor hij juist zo mooi hard kon praten door een microfoon, Oyelowo heeft dat niet.

De aankleding is verder prima, ik werd wel geraakt door de oude Lee (tot twee maal toe) en op zich was het allemaal wel interessant en verveelde ik me niet echt, maar het had wel beter kunnen zijn. 2,5*.

Jaren terug zag ik deze film voor het eerst. De eerste Ghibli, ergens wel de eerste anime, althans dat ik bewust een Japanse animatiefilm keek. Ik heb daarvoor weleens een Pokémon-film gezien maar die associeer ik dan minder met Japanse animatie (maar is gewoon Pokémon). Mede door Netflix heb ik nu wel ongeveer de hele collectie Ghibli gezien (in ieder geval alles dat op Netflix staat) en leek een herziening hiervan mij wel leuk. Het werd een fijne herziening.

Wat mij vaak aantrekt in anime zijn de animaties van alledaagse dingen door de mens gemaakt: auto’s, winkelschappen, moderne skyscrapers, eten. Alledaagse dingen worden magisch als ze getekend zijn. Deze Spirited Away kent dat allemaal wel maar in veel mindere mate omdat de film toch deels in een fantasiewereld speelt. Normaal houd ik daar minder van. En toch, deze is visueel verrukkelijk. Mooie kleuren, leuke ideeën voor alle monsters en spoken en in het begin nog die dingen waar ik zo van houd. Ook die treinreis met voorbijglijdend landschap is prachtig.

De film kent een enorm tempo – er wordt nauwelijks aan een intro gedaan of sfeerzetting, al zit die sfeerzetting door de hele film heen er wel in- waardoor de film lange tijd nooit stil valt maar juist richting het einde toch wat gaat slepen. Dan blijken die ruim 120 minuten er toch een paar te veel te zijn.

Al met al weer zeer genoten. Geen perfecte film, daarvoor mist de film net nog wat beetje extra (ondanks al het moois die echte wow-factor) en richting het einde zakt de film dus soms wat weg, maar dat mag weinig pret drukken. 4,0*.

Vreselijk. Film wil nergens spannend of beklemmend worden. Typisch is die Irreversible-achtige muziek die in die film wel voor een dreigende sfeer zorgt maar in deze Chileense film totaal niet lijkt te passen. Visueel had ook meer gedaan kunnen worden, al is dat shot onder die grote boom erg mooi. Eerste 20 minuten zijn volstrekt niet relevant, daarna een hoop oninteressante scènes en aan het eind nog wel wat fijne gore, maar dan is de film al verloren. 1,0*.

Normaal smaakt me dit wel, zo;n kostuumdrama. De omgevingen zijn mooi en de kleuren vol en rijk, het spel behoorlijk en Lee weet wel waar de camera te plaatsen vaak om echt mooie shots te krijgen. Maar het is ook, zeker in het begin, zeer fragmentarisch waardoor de film nooit ging leven en erg afstandelijk bleef. Dan gaan het koele acteren en de kille degelijke registratie, hoe goed ook, ook behoorlijk tegenwerken en wordt de film een langdradig saai gebeuren met veelal brakke editing en gemis aan tempo of ook maar één moment dat er even uitspringt. 2,0*.

Aardige film. Vooral visueel mooi en de acteurs brengen genoeg overtuiging mee om er direct te staan. Maar zeker het tweede uur wat minder boeiend, meer gewoontjes en minder spannend. Het sfeertje van het eerste uur, dat beduidend beter was, is dan wat weg helaas. Zeker geen slechte film die alleen qua gevoel wat teleurstelt uiteindelijk. De score daarom fors naar beneden afgerond. 3,0*.

Film mist focus. Want is dit nu een film over iemand die uit de oorlog terugkeert en aanpassingsproblemen heeft, of is dit een wraakfilm? Het zijn echt twee losse onderdelen omdat die beide nooit echt goed gemixt worden. Wat maakt dat de film vlees noch vis is, met een Kurylenko die vooral heel aantrekkelijk mag zijn maar dat is het dan ook. Enkele aardige actiescènes en visueel wel oké, ook die korte speelduur helpt wel dat ik me niet hoefde te vervelen. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. 2,5*.

Inhoudelijk vond ik het allemaal te vergezocht om echt te kunnen genieten van de film. In het begin gaat dat nog wel allemaal trouwens, als de hele opbouw er nog is. Dit ding is dan ook echt zalig rustgevend met dat water, die muziek (de film doet heel erg 80s aan daarmee, van zo'n foute serie), het ritme en verder weinig woorden. Maar de film wordt steeds vreemder, net als het gedrag van de personages. Ongetwijfeld bedoelt de regisseur er van alles mee maar ik wil in eerste instantie wel een geloofwaardige film op dat vlak. En daar zit de crux voor mij. 3.0*.

Fijn filmpje. Vreselijk eigenlijk zijn al die stereotypes, vooral de eerste scène als ze uit het vliegtuig komen en ik even bang was voor een vreselijke komedie, maar dat zakt gelukkig snel in en gedraagt men zich redelijk normaal. Dan zitten er wat typische tranentrekmomenten in, maar ik vond het vooral een film die lekker wegkeek met oprechte jongeren en hun emoties. En sowieso een paar leuke Koreaanse meisjes om te zien. Paar leuke beelden, niet altijd even boeiend maar over het geheel waan je je zelf daar even op dat kamp. Pluspunten zijn de vele talen die worden gesproken, zelfs als die Duitser even naar huis belt en dan Duits praat. Dat soort details maken een film af. 3,5*.

Lichte tegenvaller, vooral vanwege de hoge gemiddelde score hier dan. De film begint geweldig. Spanning, mooie statige shots waarin het brede beeld uitstekend naar voren komt en sfeervol. Ook de opbouw is ijzersterk. Maar dan zakt de film wat weg. Vooral omdat ik qua verhaal de film nergens meer verrassend vond - vanaf een halfuurtje ongeveer is wel redelijk duidelijk hoe de film verder verloopt. Wel knap hoe de sympathie nog steeds weet te veranderen, maar daar blijft het ook bij. En hoewel de fotografie vaak geweldig is, is het camerawerk ook niet altijd even prettig. Af en toe voelde het gebruik van zoom of het bewegen van de camera ook niet altijd vlekkeloos en soms ook niet gepast in die scène, dan riep de camera te veel de aandacht op. Niettemin nog steeds een prima film met voldoende goede punten (ook het acteren) maar helaas niet zo goed als gehoopt. 3,5*.

Geweldige film. Door de plot en en de trailer had ik wel eerst lichte twijfels (Wordt het te zwaar drama? Te veel op emoties spelen? Te gescript? The Hollywood-achtig?) maar niets van dat alles. Vanaf seconde 1 zat ik in de film en is dit vooral een spannende thriller die goed gebruikt maakt van het moment zelf. Wat ik bedoel: je gaat echt mee met die personages die op dat moment nog geen idee hebben wat er precies speelt en dat maakt de film toch een soort van spannend. De documentaire-achtige stijl met losse camera en bepaalde shots die een docu suggereren wordt dat gevoel nog eens versterkt. De film voelt enorm realistisch an. Door de structuur (vrijwel volledig vanuit een regiekamer ver weg van de gebeurtenissen) en die documentaire-achtige stijl deed de film al snel denken aan die andere sublieme thriller (United 93, ook al omdat het daar draait om laffe terroristen die onschuldige burgers pakken en je de film bekijkt vanuit omstanders vooral). Visueel ook fijn (alsof het toen geschoten was maar de film ziet er wel aantrekkelijk uit) en met sterk acteerwerk. Het tempo is ook uitstekend.

Wat ik nog het fijnste vond is dat je kijkt naar mensen die hun job doen en dat goed doen. Ik las weleens boekjes van Mart Smeets waar hij vrij helder hetzelfde beschrijft hoe men live televisie soms moet maken en dat weet de film uitstekend over te brengen. Over keuzes die gemaakt worden maar ook de stress en druk en het tempo tijdens de regie en het overzicht dat een regisseur moet hebben. Dat komt in deze film allemaal terug. Je krijgt gaandeweg de film gewoon een mooi inkijkje in die wereld. En dat zonder verder vals sentiment of Hollywoodiaanse huilbuien (alleen aan het eind als blijkt dat de gijzelaars dood zijn en er wat stemmige muziek intreedt, maar ook dat is een miniem moment). 4,5*.

Uiteindelijk teleurstellend. Op een bepaalde manier boeit de film nog net genoeg en intrigeert die ook ondanks dat de twee meiden erg raar geschreven zijn en hun gedrag was vreemd en geloofde ik ook niet echt. Te gemaakt. Maar qua acteren wel oké, de sfeer is ook wel prima en vaag was ik wel benieuwd wat er nu speelde al merkte ik, toen ze aankwamen bij dat huis, dat er vermoedelijk iemand niet meer leeft en bij de strandscène wist ik dat zeker. Of er nu een zusje is overleden (ik vermoed dat, maar 100% zeker ben ik er niet eens van) of dat er één schizofreen is blijft voor mij wat onduidelijk. Te meer die scène waarin de ene zus sterft nogal raar is, ook donker gefilmd en daarmee evengoed een droom kan zijn of een waanbeeld. Als iemand een overtuigende verklaring heeft dan lees ik die graag. Niettemin, echt verrassen doet de film niet en me echt meenemen ook niet, richting het einde voor mijn gevoel wat plichtmatig uitgekeken zonder enige emotie. 2,5*.

Best aardig. Vooral het eerste uur is sterk met fijne harde actie, lekker veel bloed en een heerlijk tempo. Je vraagt je dan wel af hoe men een volle film kan vullen in één toren terwijl de actie zo ongeveer vanaf seconde één begint (in Die Hard duurde dat toch zeker een minuut of twintig) maar dat lukt heel aardig. Wel is het zo dat na verloop van tijd het allemaal wel wat eentonig wordt. De meeste vechtscènes zijn een herhaling van zetten, met steeds weer vuistgevechten die stuk voor stuk wel sterk zijn, maar na een zoveelste geloofde ik het wel. Echt spannend worden ze ook nergens. Verder is de actie helder in beeld gezet, maar echt mooi of ook maar visueel bijzonder is de film niet. 3,0*.

Verschrikkelijke film, met een leuke Cusack en geweldige Levy (dat dan weer wel).

Het idee is nochthans heel aardig, de uitwerking saai, voorspelbaar en behoorlijk slecht. Het is tenenkrommend hoe vaak de beide personage's elkaar net mislopen. Moet dat een lach bezorgen? Of een traan? Geen idee, beide deed het niet, of het was een lach van cynisme. Op een gegeven moment zit je de film te kijken waarin je gokt wat er nu weer gebeurt in de volgende scène, en warempel dat je dat vaak goed gokt. Als het al geen gokken meer is. En als je zoiets doet, gooi het een tempo hoger en maak er slapstick van, zoals in Some like it hot, waar dat wel werkt.

Gelukkig wordt er aardig gespeeld, zijn de nevenpersonages ook normale mensen in plaats van een stel losers (She's out of my league iemand?) en is er een enkel leuk shot of aardige montage (met die IKEA-achtige ballen). Maar het verhaal is zo om te huilen, dat er meer dan 1* niet in zit.

Vooral die peuter is geniaal, zeker in die éne scène waar ze een blik moet openbijten buiten beeld. Met een volledig serieuze blik vraagt Browning dit en bedankt haar ook als ze het geopende blik terugkrijgt. En dat is exemplarisch voor de hele film. Een fantasiewereld, compleet geflipt haast, met acteurs en actrices uit alle windstreken (waardoor het nooit bij elkaar past eigenlijk) maar wel volledig als waarheid wordt aangezien. En dat levert best een grappige situatie zo op. Neem de mooie aankleding - een kruising van Jeunet, modern en victoriaans- en de fijne muziek en de film kijkt meestal best lekker weg. En zag ik nu "Groeten uit Antwerpen" staan?

En ja, Emily Browning met haar schattige pony (ja, ik houd van pony's, de kapselversie dan) is er ook, altijd fijn om te kijken. Verder is Carrey prima en vooral zijn Dr Strangelove-imitatie is bijzonder grappig. De opening met het elfje en een heerlijke Jude Law maken het dan af. En ik lees hier van alles ook over ondertiteling? Dat heb ik klaarblijkelijk gemist, maar gezien het niveau daarvan absoluut niet.

Dat alles neemt niet weg dat het soms ook best saai werd. Geen idee waarom, maar de scènes tussendoor duurden en duurden maar en waren ook weinig interessant. Toch 3,0*.