Opinions

Fijne film hoor, al zakt het niveau iets in tegen het einde aan. Alles wat we kennen van Anderson zat al in deze prent: de prettige dialoog, de acteurs en hun goede spel, het fijne subtiele camerawerk (let op heel kleine bewegingen soms), de muziek, de lange trackingshots et cetera. Dit alles loopt nog niet altijd even goed als in latere films, maar de ruwe diamant is al zichtbaar en het talent voor dit soort cinema kan al los. Neem daarbij de heerlijke louche sfeer die wordt neergezet in dit soort goksteden, met de goedkope motels en de vele blingbling, en de film is eigenlijk al geslaagd.

Je merkt alleen wel tegen het einde aan dat de film wat vastloopt. De toon verandert ineens en er moet nog een slot aan worden gebreideld. Het schijnt ook dat Anderson een langere film had bedacht als karakterschets van Sydney. Die delen zie je nog wel terug, maar een middenstuk lijkt eigenlijk te ontbreken. Het misdaadgedeelte is bedoeld als onderdeel van, terwijl dit nu net het eigenlijke punt van de film is geworden. Het voelt onaf en niet helemaal coherent aan. Als gezegd, dat is niet de fout van Anderson maar van de filmmaatschappij die het geheel heeft ingekort, maar het is wel van invloed op de film an sich. En die bekijk ik. Overigens weet Anderson mij dan wel zodanig te prikkelen, dat ik daar makkelijker overheen stap. 4,0*. (en wellicht kan Anderson er nog eens een director's cut van maken?)

Best aardig. Inhoudelijk nergens verrassend of echt boeiend maar het typische sfeertje van de jaren 2000 komt leuk naar voren en de meeste personages zijn op een bepaalde manier wel sympathiek en voelen echt aan en dat maakt dat de film als geheel nog wel lekker wegkijkt. Maar een dag later ben ik dit ding al volledig vergeten (en moest wat beelden terugkijken tijdens deze review om te herinneren waar dit oo alweer over ging). 3,0*.

En onder het mom, ik moet ook nog wat over de docu zelf zeggen, bij dezen.

De documentaire is niet heel bijzonder. We volgens Simons een aantal maanden tot aan de verkiezingen, maar dat trucje kennen we al, onder meer van De Wouter Tapes (interessanter omdat dat helemaal mis ging) of het enorm boeiende en meelevende By the People over Obama's verkiezing. Deze docu volgt hetzelfde stramien met soms goede stukken die Simons gewoon tonen als ze bezig is of wordt bejegend of voor aap wordt uitgemaakt en ze geven zo een sterk beeld hoe haar leven als iemand met een impopulaire mening is. Al ligt dat ook aan Nederland, iedereen die een beetje goed kan praten en boven het maaiveld uitsteekt is al snel de sigaar. Jammer is wel dat Simons vrij makkelijk en goed praat maar diegene met wie ze praat nooit helemaal goed uit hun woorden komen, terwijl een goed debater haar verbaal makkelijk een paar tikken moet kunnen geven.

En dan zijn er enkele boeiende momenten waarin blijkt dat Simons de druk ook niet helemaal aankan. Onder meer met die meneer met dat flesje bier in zijn handen die best heel redelijk was. Je mag het beestje (racisme) best bij de naam noemen, maar niet alles is racisme. Zeker zwarte piet niet. Daar is die discussie ook helemaal ontspoord, door mensen gelijk als racist te bestempelen. En dan is er, zoals al vaker genoemd, dat gedoe met die student die helemaal niets fout doet. Maar Simons zat duidelijk niet in haar meest relaxte periode. Simons roept dan vaak dat ze haar moeten laten uitpraten, op een vervelend verongelijkt toontje, om vervolgens zelf iedereen af te kappen. En als laatste dat stuk met die juffrouw die psycholoog zou zijn geweest. Op dat soort momenten wordt de docu wel interessant als portret.

Maar de documentaire krijgt ook te veel keren dat Simons tegen of voor de camera gaat praten, dat vind ik minder boeiend. Ik zie liever een registrerende camera. Verder is de docu te lang, het punt is na 50 minuten wel gemaakt. En visueel is het niet heel bijzonder in elkaar gezet. 2,5*.

Bijzonder prettig. Een redelijk eenvoudig portret van twee zusjes van verscheidene vaders die op de vlucht zijn voor de Russische maffia -niet constant rennend maar gewoon in de buurt van hun woonplaats- maar dat gewoon prachtig wordt uitgewerkt. Het begint al met de twee hoofdrolspelers die echte chemie hebben en prima in hun rol zitten, vooral Akinshina (Lilya 4-Ever) heeft een heel spectrum aan onderhuidse emotie's die ze met de kleinste gezichtsuitdrukkingen weet weer te geven. Verder geschoten op prachtige locatie's van een vervallen Rusland dat zorgt voor een melancholieke sfeer. Maar buiten dat wordt er audiovisueel genoeg gedaan met vaak bijzondere cameraposities, mooie belichting (van de zon), fijn kleurgebruik en lekkere Russische lo-fi rockmuziek die perfect past, al wordt het wel net iets te vaak gebruikt. Erg genoten dus. 4,0*.

p.s. Grappig trouwens: ergens in de film geeft Akinshina haar geboortedatum, te weten: 19 april 1987; dit blijkt ook haar echte te zijn.

De film geeft wel een aardig inkijkje van het naoorlogs conservatisme in Polen, dus in zoverre een leerzame ervaring. Ook valt op dat de film met vel flair wordt gebracht, vol zwiepende camera's en relatief vrolijke personages. Maar zeker het laatste uur kwam wel de klad erin. De film springt tussen de verschillende tijden en hoewel er wel een zekere vorm van chronologie in zit (de verschillende verhalen in meerdere tijden zijn wel chronologisch maar opgeknipt door de film heen) weet de film op den duur niet meer te vernieuwen, niets nieuws te brengen en niet meer te verrassen. Jammer, want anders had er zeker een goede voldoende in gezeten. 2,5*.