Opinions

SNL zegt mij niets (ik ken de naam en daar houdt het op) maar ik was wel benieuwd door regisseur Reitman die vaak heel menselijke personages weet te schrijven en te regisseren. Deze film legt echter meer de nadruk op situaties en gebeurtenissen en dat maakt dat een stuk minder leuk (buiten dat ik de personages ook niet heel boeiend vind, ik denk mede doordat de aandacht niet daar zit). Aardig kijkje achter de schermen nog wel en de aankleding is prima maar verder erg teleurstellend. 2,0*.

Als de danspasjes worden ingezet kijkt de film lekker weg. Lekker sfeertje met de disco, fijne muziek (misschien wel de score met de bekendste nummers in het heden), leuke blik op de jaren 70 (heel anders dan het bijna even oude Taxi Driver) en soms erg fris camerawerk. Maar op dramatisch vlak schiet de film ernstig tekort en is dan vaak gewoonweg saai te noemen. Matig spel van acteurs (wel met plezier, maar niet overtuigend) helpt dan ook niet. 2,5*.

Het lijkt wel of deze miniserie per aflevering meer budget kreeg. Speelt de eerste aflevering alleen in kale ruimtes waar je enkel vaag studiolicht door ramen ziet schijnen, dan is het laatste deel een stuk opener en gaat de film ook naar buiten en zie je de wereld van toen, althans toch een beetje. Maar nog steeds merk je dat er weinig budget was dus die tijdsperiode gaat nooit echt leven.

Nu gaat het vooral om een centraal koppel, maar omdat de film nogal fragmentarisch is gaat die nooit meelevend worden, ondanks de 3 uur die de film duurt. Het is dat je zo'n serie in drieën kan kijken en dus niet 180 minuten aaneen, maar het is wel een slepend ding soms. Acteerwerk is ook maar zozo. Af en toe losse mooie momenten geven nog enige punten, maar kunnen te geheel ook niet redden. 1,5*.

Gemiste kans.

Misschien dat ik ook wel lekker ben gemaakt met 'dit is de Holocaust-film die nog gemaakt moest worden' en meer van dat soort praat. Uiteindelijk viel dat allemaal nogal tegen. Dat komt deels door de beeldvoering op een klein formaat en constant 50% van het beeld bedekt door de hoofdpersoon. Je ziet op de achtergrond wel het een en ander, maar nooit echt de gruwel. En eerlijk is eerlijk, met die propagandafilmpjes van die gekkies van IS ben je wel meer gewend op den duur. Eigenlijk is de eerste scènes direct de beste en nergens weet de film dat niveau te halen of erger nog, er iets aan toe te voegen. Ja, dat constante geluid van brandende ovens op de achtergrond, dat is vrij sterk, maar verder is de film audiovisueel pover, want de beelden zijn nergens echt memorabel.

En verder had de film de inhoud tegen. Had je als filmmaker nu echt gericht op het kampleven, het beulsharde werken, de moordmachine die Auschwitz is. Steeds als men dat toont, dan heeft de film een zekere klasse. Maar neen, er moet een (onwaarschijnlijk) verhaal verteld worden van iemand die ineens een jongen wil begraven. Eigenlijk is dat nog de grootste tegenvaller. 2,5*.

Vermakelijk. Niet elke grap is even raak, en sommige worden te veel uitgemolken, maar over het algemeen is dit en vorm van absurdisme die ik goed kan hebben, en net als in het uitstekende Zootopia dient dit ook als maatschappijkritiek, al is het in deze film vooral de bedoeling iedereen op de hak te nemen. En hoewel dat lukt, is deze film vooral één grote middelvinger naar religie en dan vooral naar de gelovigen. Zoals rep_robert is al zegt is alleen al die laatste scène het kijken waard maar er zijn er meer, al kennen we daarvan de meeste al uit de trailers. Geen film die ik per se en tweede keer wil zien, maar wel uitstekend eenmalig vermaak. 3,5*.

Heel aardig, al is het wel een film met goede en slechte punten, soms zelfs in de dezelfde eigenschap. Zo speelt Emma Thompson heel sterk op momenten en weet ze echt een mooi warm personage neer te zetten, maar in het begin is ze wel een beetje karikaturaal. Ook de flash-backs naar haar jeugd in Oz zijn best interessant, goed geacteerd en zeker tegen het einde van de film is de waarde ervan bekend. Maar tijdens de film haalt het nogal het tempo eruit en eigenlijk komt dit alles te laat, doordat we Thompson dan al deels kennen.

Wel zijn beide tijden mooi met elkaar verbonden middels de montage, sowieso het sterkste punt van de film. De meeste cuts, zeker naar een andere tijd, getuigen van veel inventiviteit. Dat is gewoon erg fijn om steeds weer te zien. En Hanks is als altijd Hanks, maar weet toch wat body mee te geven, al is Walt Disney natuurlijk veel interessanter (kinderdroomvervuller en keihard zakenman tegelijk) dan we nu te zien krijgen. En dat is sowieso de zwakte van de film. Het geheel is nogal voorspelbaar (logisch) en erg braafjes (jammer).

Wel zitten er ook een aantal sterke punten in. Het production design klopt, het is leuk eens zo een kijkje achter de schermen te zien (hoe de liedjes langzaamaan bedacht worden, ervan uitgaande dat dat echt zo gebeurt) en er wordt een leuke parallel tussen Engeland (Thompson, stijfjes) en Amerika (Hanks, losjes) getrokken. En alleen al dat shot van ranke hoge palmbomen in het begin en aan het eind, dat je doet denken aan LA maar zich afspeelt in Australië, toont dat de regisseur echt wel goede ideeën had. Nu nog wat bijschaving en hij zou best eens een echt goede film kunnen maken. Voor deze 3,5*.

Op de middelbare school heb ik vier, allicht vijf docenten gehad, die mij echt iets geleerd hebben en de V in VWO wel begrepen hebben; de rest las maar wat voor uit het boek, iets wat ik zelf ook nog wel kon. Eén van die docenten voor zeker was mevrouw Plaggemars van geschiedenis. Slechts éénmaal zat zij er naast, toen ik zei dat ik die scène uit deze film op Omaha Beach vet, cool of wreed vond (geen idee meer wat de populaire terminologie toentertijd in 2002 was). Zij zei dat ik zoiets niet kon zeggen en dat ik ‘indrukwekkend’ bedoelde. Nu, vele jaren later en de film weer eens herzien te hebben, blijkt toch dat ik gewoon gelijk had. Die landing op de Normandische stranden is indrukwekkend ja, maar ook gewoon ongelooflijk vet om te zien, vooral door de regiekwaliteiten van Spielberg.

Nu het toch 6 juni was geweest leek me dit een mooi moment om de Spielberg-herzieningen voort te zetten met deze film, want als je iemand vraagt naar deze film, dan zal men vooral dat eerste halfuur bedoelen. En ja, dat eerste halfuur is fantastisch. Het is beklemmend, angstig (die gezichten van de angstige soldaten),het valt rauw op je dak en toont de horror van de oorlog die overal om je heen is, met granaatinslagen en kogelschoten overal. Het is überhaupt niet voor te stellen dat tieners en twintigers zichzelf zo de dood in liepen daar op het strand. Spielberg kiest voor een documentairestijl om pal in het gevecht zelf te zitten, met schokeffecten en halfafgeronde shots. Maar toch geeft hij altijd genoeg informatie mee om te weten wie zich waar bevindt. Je ziet net genoeg in beeld (een stuk zee, een bunker) om alles begrijpelijk te houden. Daarnaast heeft hij ook geen hypermontage nodig om het geheel flitsend te houden – wat mij betreft blijft Spielberg als actieregisseur ongeëvenaard.

Dat eerste halfuur komt de film overigens nooit meer te boven al is de rest lang niet slecht. Spielberg houdt in de actiescènes zijn kwaliteiten vast en het camerawerk is mooi met de afgebleekte kleuren, diepe schaduwen en veel vaal lichtinval (typisch de stijl van Kaminski). Daarnaast viel me nu pas op hoezeer dit gewoon een WOII-versie van Apocalypse Now is. Natuurlijk gaat deze film niet zo diep, maar de thema’s als waanzin van de oorlog en opoffering voor het grote goed komen zeker terug. Bovendien is dit gewoon een reis van een enkele soldaten die diep vijandelijk gebied ingaan voor een missie. Die totale gekte komt niet terug, al zijn er wel momenten, zeker met Hanks, als Spielberg het geluid laat wegvallen en we door de ogen van die Hanks vervreemdend naar de gebeurtenissen kijken. Twee maal komt dat voor, tweemaal uitstekend getimed. Ook de beelden van Europa in oorlog, maar toch in volle rust zo op het platteland, zijn fraai.

Dat alles neemt niet weg dat het niveau nooit meer zo hoog wordt als de landing, en heel soms zelf beduidend minder. Spielberg probeert wel af te wisselen in stijl (die scène bij die bunker wordt van een afstand gefilmd door iemand met een verrekijker) maar memorabel wordt het nergens meer. Ook duurt die scène in de kerk te lang en 165 minuten lijkt gewoon net te veel voor dit verhaal. Zit er dan een scène in die onnodig is? Nee, ook die hele opbouw richting dat laatste gevecht past prima en is bijzonder fraai met de muziek van Édith Piaf. En dat is vooral tekenend voor de film: alle losse scène werken uitstekend en ondersteunen de thematiek, maar alles achterelkaar is gewoonweg net te veel. Enig echt storend punt is die rol van de tolk, onnodig binnen deze film maar vooral irritant.

Bij vlagen is dit dus zeer opwindende en haast perfect geregisseerde cinema, bij momenten echter ook duurt de film te lang. Hanks en Spielberg wisten daarna die fout te herstellen met het magistrale Band of Brothers, en tot die tijd is dit genoeg om gewoon te genieten. Verhoogd naar 4,0*.

Veel leuker dan de meeste films uit de reeks. Acteerwerk is nog steeds belabberd, verhaaltje is weinig bijzonder en die mythe rond Jigsaw interesseert me gewoonweg niet, maar gelukkig zit er weinig recherchewerk in en vooral lekker veel bloederige stukken. Een enkele keer zelfs echt leuk (die openingsscène met publiek, al had daar nog meer mee gedaan kunnen worden) maar vaak plezierig genoeg. Bijna de beste uit de reeks: 2,5*.

Zoals zoveel films uit de reeks, enkele aardige moorden, soms zelf lekker bloederig, maar ook dat duurt maar een paar minuten en verder een heleboel geneuzel rond dat Saw-universum dat mij volstrekt niet boeit. Dat gedoe met rechercheurs, achtergrondverhalen en nogal vergezochte redenen om mensen te straffen. Uitgekeken ja, maar op de achtergrond vooral. 1,5*.

Heel slecht. Geen moment geloofwaardig door het vleugje komedie dat men erin verwerkt en het acteerwerk dat ook zo bedoeld is, maar ook nogal ongeloofwaardige momenten (dat verhoor met die agenten) en geen moment grappig. Ook heel matig geacteerd, waarbij denk ik meespeelt dat men vooral acteert in het Engels, voor de meeste acteurs een vreemde taal. Ook visueel heeft dit weinig te bieden. 1,0*.

Ik heb even gekeken maar mijn oorspronkelijke score was geplaatst op 27 september 2006. Ik ben lid geworden van MovieMeter op de 26e, een dag eerder dus. Ongetwijfeld heb ik de film gezien dus voordat ik lid werd op deze site. Maar wanneer precies, geen idee. Wel weet ik nog dat ik de film zag, onder niet de beste omstandigheden (oude dikke beeldbuis en ik woonde bij m'n ouders en werd halverwege nog voor het eten geroepen) maar ook dat ik de film niet heel super vond. Bepaalde scènes bleven bij (met de kettingzaag) maar dat was het dan ook.

Het schijfje met de DVD lag sindsdien in dozen, stond in kasten en lag nu al een tijd op het stapeltje 'nog eens te zien'. En toen ineens draaide deze als Classic in de bioscoop. Een uitgelezen kans dus. Sowieso was ik benieuwd wat en herziening zou opleveren. Nu ben ik inmiddels ook een kleine 3.000 films verder met mijn smaak die veranderd is en ook mijn manier van film kijken en zaken die ik nu meer waardeer.

Om maar met dat laatste te beginnen: vooral het audiovisuele viel me nu enorm op. Geweldig camerawerk, soms erg fijne camerastandpunten, geweldige sfeer en heel knap gemaakt. Je waant je echt in die omgeving. Ook de zalige soundtrack is sterk en ik zag dat Giorgio Moroder daar verantwoordelijk voor was, iemand die ik in 2006 zeer zeker nog niet kende. Op die vlakken is de film echt genieten. De beelden, de kleuren, de sfeer.

Maar het blijft ook een inhoudelijk vrij mager ding. Simpel Rise and Fall, en dat is het, maar dan uitgesmeerd over 180 minuten waar allerlei miniplotjes in zitten die weliswaar voor sfeer en opbouw zorgen (met die zus) maar nooit echt goed worden afgewerkt waardoor de film vaak focus mist en zeker op dramatisch vlak een echt hart mist. Anderhalf uur is dit hele toffe cinema, zolang de film de pionnen neerzet, maar dan moet de film eigenlijk nog echt beginnen en dat doet de film nooit. Dan blijkt al die sfeerzetting niet voldoende om op dramatisch vlak daarna te overtuigen. Daarbij helpt ook niet mee dat Al Pacino een enorme neiging heeft tot overacteren en zijn personage weliswaar een beetje gaat leven maar iets te karikaturaal blijft om echt erin mee te gaan. Een week later herzag ik Carlito's Way (waar ik nog een stukje moet typen) en die was op inhoudelijk vlak echt superieur.

Dus deels blijft die mening van toen staan. Zeker op gebied van inhoud. Maar ik heb wel dan beduidend meer genoten van het audiovisuele aspect. Jammer alleen dat de teleurstelling een beetje overheerst. Verhoogd, zij het niet veel, naar 3,5*.

Zo moet je enorm lachen om Eurotrip en Naked Gun, zo sta je vol ongeloof naar deze prul te kijken (waar ik toch nog wel het beste van hoopte). Je ziet vaak nog wel waar de grap moet zitten, maar men mist de komische timing waardoor veel grappen enorm flauw blijven en vaak genoeg doodslaan.Er zit ook geen één leuke acteur in en op een heel enkel grapje na was dit helemaal niets. Zo wordt het een niet leuk saai gedrocht. De parodie ontgaat me ook vaak genoeg omdat ik veel films die worden uitgebeeld niet heb gezien, maar ik heb niet het idee per se daardoor veel gemist te hebben. 1,0*.

Dit schijnt een komedie te zijn, maar ik zag niets anders dan poep-, plas- en sekshumor. En zoals zo vaak is dat dan de gimmick. Laat iemand kotsen en het is grappig, denkt mee. Maar neen. Slecht geacteerd verder en grappen werken nergens, als ze al grappen zijn. Nog een poging doen met Scary Movie 4 (met dezelfde makers als het leuke deel 3 en Airplan!), maar dit deel 2 is pure bagger. 0,5*.

I just want to tell you both good luck, we're all counting on you.

Dit was de leukste grap en zegt ook veel over de film. Deel 2 zag ik niet, deel 1 vond ik vreselijk, maar voor deel 3 zit de regisseur van Airplane! en Naked Gun achter de camera en dat merk je want qua grappen lijkt het veel meer op die andere films dan op Scary Movie 1. Wat vooral nu werkt is dat de parodieën vooral behang zijn en extra leuk als je die film zelf kent maar ook zonder kennis ervan (enkele heb ik nooit gezien zoals Signs of The Ring) werken de grappen los daarvan ook.

Lang niet elke grap is even raak, maar het gaat in zo'n hoog tempo door en wordt soms zo heerlijk absurd dat er genoeg leuks in zit. Ik heb vaak genoeg hardop moeten lachen. De acteurs zijn oké en weten de grappen goed te plaatsen hoewel het nergens heel bijzonder wordt. Film duurt vrij kort en had soms best wat goede grappen meer mogen hebben, maar al met al een heerlijk tussendoortje dat eigenlijk wel meer is dan dat. 3,5*.

Deel 1 en 2 vond ik niets, maar deel 3 onder regie van Zucker (vooral voor mij bekend van het meesterlijke Airplane!) was echt een heel stuk beter. Met de typische humor van Zucker en ook goed getimed en daarmee oprecht vaak grappig. Deze Scary Movie 4 gaat wel mee met deel 3 qua soort humor (fijn!), maar is echt te mak (jammer!). Genoeg grapjes maar een enkele wist me echt te laten lachen, de meeste zorgen voor niet meer dan een flauwe glimlach. De film is lekker kort maar weet zelfs dan nog hele momenten gewoon weg te zakken in saaiheid, afgewisseld met leuke en aardige grapjes. Gelukkig nog een kort moment voor Lesley Nielsen. 2,5*.

Wangedrocht. Het verhaal zelf kan een aardige aanleiding zijn tot een confrontatie tussen twee personen en hun eigen demonen, maar dan moet je er wel de acteurs naar hebben. Fogler brengt nog wel enige nonchalance, maar het is vooral Duhamel die zwaar teleurstelt. Hij lepelt zijn teksten op en kent zijn maniertjes maar doet dat zonder enig gevoel. Zodoende is hij vooral irritant en als de twee ruziën is het veel geschreeuw vooral. Vervelend en saai. Daarnaast geen mooie plaatjes (zit je in een woestijn, gebruik dan ook Panavision voor een breed beeld), een paar flauwe momenten (steeds gaat het mis met langsrijdende auto's) en vooral veel gemiste kansen. Alleen de muziek is nog goed te doen, maar eens de regisseur ons nog een laatste akte geeft die werkelijk nergens op slaat en ook totaal niet in de film lijkt te passen, kan ik niets anders dan de laagste score geven. 0,5*.

Prima vaderlands product. Eén der betere, zeker filmtechnisch. Mooi camerawerk (sterke close-ups en half close-ups), sfeervolle haast poëtische fotografie, prettige editing (met af en toe mooi momenten (die stem tijdens de begrafenis die al spreekt met nog een ander beeld, denk aan Lawrence of Arabia met de sirene), een fijne muziekscore, goed tempo en een leuke opzet die zowaar werkt.

Fijn ook favoriet Gaite Jansen te zien. Sowieso de mooiste van alle jonge actrices, met die prachtige bambikijkers en naïeve en valse blik tegelijk in deze film, maar ook simpelweg een uitstekende actrice. Af en toe nijgt ze naar overacteren, maar in deze prent valt dat alleszins mee. Ook de rest van de vast, op die Ricogast na, doet het meer dan goed.

De achtergronden blijven vaag (waarom blijven ze vrienden met Jessie? Die moeder, wat doet die er in?) en het gaat tegen het einde net iets te lang door maar dat kan de pret niet drukken. Mooi om te zien, fijn naar te kijken, en nooit om je mee te vervelen. Gebaseerd op een echte moord, maar dat waren alle buitenlanders. Waarom nu voor Nederlanders is gekozen is mij wat vaag.
4*.

Voor mijzelf die in 1993 pas 7 jaar oud was is het niet zo gek meer, maar ik kan me indenken dat voor velen het een grote verrassing was dat uitgerekend Spielberg, de man van vermakelijke films met superieur in elkaar gezette actie, hiermee op de proppen kwam. Natuurlijk, hij had zich al eens gewaagd aan drama, maar dat was wel met de bekende Spielberg-dramatiek. Op één moment na blijft deze film daar volledig van weg en werd deze film zijn beste ooit.

Deze film zou ook voor Spielberg zelf een ommekeer betekenen. Datzelfde jaar kwam nog Jurassic Park uit, en ook later begaf de man zich nog wel eens op het actiepad, maar altijd met films die meer inhoud trachtten te hebben dan een film als Duel of Jaws. Ook zou vanaf nu elke volgende film worden gefilmd door Janusz Kaminski, al is deze Schindler's List de enige in zwart-wit. De stijl is echter wel hetzelfde, met vaak diepere schaduwen en opvallend veel binnenvallend licht. Dat geeft de films een mysterieuze sfeer mee, een bepaald cachet, en is ook gewoon heel mooi. Dat Schindler in zwart-wit werd gedraaid is dan dubbel genieten. Die keuze om zonder kleuren te werken is wel een goede. Het geeft een bepaalde authenticiteit mee, naast het feit dat Spielberg echt een historische parabel kan maken door het begin in kleur te filmen, dan het inktzwarte verleden in te duiken, en vervolgens weer kleur te gebruiken voor de epiloog en zo aan te geven dat het verleden geweest is en men nu in de kleurrijke, dus betere, toekomst in kan gaan. En dat is deze film ook, één van hoop.

Naast de mooie plaatjes zijn twee zaken die opvallen: de toon van de film en de montage. Om met dat laatste te beginnen, de Oscar daarvoor was volledig terecht. Je hebt niet alleen de soepel ogende montage die volledig naturel aanvoelt en een mooi ritme in scènes brengt, maar ook de beelden die achterelkaar geplakt zijn, zijn erg fijn. De dovende kaars richting de stoom van een locomotief, maar ook de scène dat Schindler en Goethe zich scheren zo achterelkaar geplakt, alsook vaak beeld en geluid van verschillende bronnen door elkaar heen. Het is allemaal niet per se vernieuwend, maar wel uitstekend in elkaar gezet. Hoogtepunt is overigens het shot na de razzia is de getto, waarin we direct alle kille emaillen pannen van Schindlers fabriek zien. Zo sterk dat beeld. En dan is er de toon van de film die precies goed is. Spielberg toont steeds genoeg om je afschuw om te wekken, maar niet teveel om er een exploitatiefilm van te maken. Je weet en voelt dat het erg is wat daar gebeurd is, maar Spielberg weet zich keurig in te houden. Ook de gesprekken tussen personen onderling gaan nergens de dramatische kant uit maar blijven precies goed onderkoeld of emotioneel, net hoe het moet. Extra pluspunt is de passende en prachtige muziek van Williams die nergens sentimenteel wordt (en waarop in 2014 in Sotsji de jonge kunstrijdster Joelia Lipnitskaja mij nog wist te betoveren).

Drie zaken die me echter van de volle score afhouden. Het is - ondanks het fantastische spel- jammer dat de film niet in het Duits is gedraaid. En het is helemaal gek, zij het minder geforceerd en dus minder irritant dan in The Book Thief, dat er soms op de achtergrond wel Duits wordt gesproken. Verder is de omslag van Schindler tegen het eind me net iets te snel. De hele film kent een juist tempo en zien we Schindler steeds meer aan het twijfelen worden gebracht, maar ineens is hij de redder van de Joden. Alsof ik een sleutelscène miste. En dat is jammer, want naast een film over de Shoah is dit ook een verder uitstekende karakterschets. Niet alleen van Schindler, die heerlijk wordt neergezet door Neeson met charme en flair, maar ook als opportunist. Je ziet hem langzaamaan richting de Joodse zaak (of eerder, de medemenselijke kant) uitgaan. Daarnaast is zijn relatie met Goeth ook mooi. Fiennes maakt er ook een bijster interessant figuur van, tegen het karikaturale aan, maar uiteindelijk is hij net zozeer een mens als Schindler maar net aan de verkeerde kant. Je ziet hem twijfelen, je ziet hem zich vervelen en vooral er maar het beste van maken, maar hij had absoluut liever ergens anders willen zijn. En die twee samen brengt een sterk spanningsveld.

Ten slotte is het einde (niet de epiloog, die wel de juiste toon raakt) me iets te cheesy met Schindler die ineens nog meer Joden had willen redden. Die ring die geschonken werd was goed, dat geneuzel daarna had weggelaten mogen worden. Daar kwam ineens de verkeerde Spielberg weer om de hoek en hoop je even dat hij het bij dino's en ontdekkingsreizigers houdt. Maar verder ben je meer dan blij dat hij dit aandurfde en aanpakte. 4,5*.

In het menu van de dvd kon je kiezen voor Nederlandse ondertiteling. Ik moest daar om lachen tot je al snel doorhebt dat men soms nauwelijks te verstaan is. Zal deels slechte geluidsmix zijn, deels dat neppe accent. Ik snap wel dat ze ervoor kiezen - dit gaat over een gezinnetje dat eigenlijk in een heel ander sociaal milieu hoort, met geblondeerde oma en al erbij - maar het is wel vervelend en komt nep over. Buiten dat had dat (volksmilieu in chique wijk) de basis moeten zijn had het echt nut willen hebben, een beetje Flodder maar dan serieuzer. Dat had ook best wat kunnen zijn, nu is het gewoon een simpele thriller geworden.

Enfin, film zelf kijkt dan wel makkelijk weg en verveelt niet. Daar scoort het bijna alle punten op, maar het predicaat goed zou ik het niet willen geven. Echt spannend is het nergens, acteerwerk niet altijd overtuigend (zowel niet van Reuten als onze crimineel die zomaar in een psychopaat verandert) en tegen Jeroen van Koningsbrugge heb ik sowieso een antipathie. Audiovisueel ook helemaal niet interessants in te ontdekken. 2,5*.

Best aardig, te sympathiek ook om een onvoldoende te geven. De film betreedt redelijk de gebaande paden, maar het is wel fijn dat vanaf het moment Black op school komt hij niet een halve film nodig heeft om het vertrouwen te winnen van de kinderen. Nee, dat gaat direct eigenlijk. Dat maakt ook dat de film soms wel erg voortkabbelt en wat saai wordt. Maar Black redt meestal de show, net als de muziek en het optreden aan het eind. 3,0*.

Ach ja, Nicolas Cage. Geen heel vervelende film om te zien, maar echt geweldig vond ik hem ook niet. Het oogt wat goedkoop allemaal, de film weet ook nooit of dit een drama of harde thriller moet zijn en dat nekt zowel de sfeer als de focus. Enkele momenten daargelaten wist de film ook niet echt te boeien, Cage loopt wat sukkelend door de film zonder veel overtuiging en de rest van de cast is helemaal snel vergeten. Net als de film. 2,0*.

Matige film. Vooral enorm afgeraffeld voelt het ding aan. Personages boeien niet echt, noch het eigenlijke verhaal. Actie is niet heel denderend en eigenlijk zit er niets in dat het waard is te kijken. The Rock kon hier nog niet acteren maar weet met zijn charisma het nog wel te redden, en op momenten kijkt de film wel makkelijk weg lui vanaf de bank. Maar dat is het dan ook. 1,5*.

Film die heel veel goed doet. Heerlijk tempo, leuke editing, vol met leuke jonge vrouwen, met veel plezier gespeeld en het ziet er allemaal fris uit. Ook die tekstjes door het beeld vind ik een goede aanvulling. Fijne dialogen, goede humor en een prima sfeertje. Wel begint de film echt te slepen na de helft. De 7 exen zijn er echt een aantal te veel en de film komt dan maar niet vooruit. Ook de finale ging er me net te ver over om nog echt leuk te zijn. Maar het positieve overheerst. 3,5*.

Dan toch eindelijk gezien. Zoals ik begrijp een belangrijke film omdat deze film ook wel een beetje meta is en de draak steekt met dit genre, iets dat toen nog vrij nieuw was. Niettemin, echt leuk, spannend, eng of boeiend werd de film nergens. In het begin hopt de film ook te veel langs allerlei personages, net te lang om leuk als introductie te gelden en net te kort om betrokken te raken. Dat komt de film daarna nooit meer te boven. 2,0*.

Mooi gefilmd met diep zwart en zoals hierboven al gezegd een zekere gothic look maar ook zeker één die je in de armoe van Dickens' Londen van midden negentiende eeuw brengt. Alleen het acteerwerk is wel echt wat te theatraal om er helemaal in mee te gaan. In de laatste scène werkt dat overigens vrij goed maar in de rest van de film wat minder. Niettemin naar boven afgerond 3,0*.

Wat een tegenvaller. Had hier meer van verwacht. Running gags die niet grappig zijn, nevenpersonages die niet grappig zijn, een hoofdpersoon die te druk is met druk zijn en zo meestal niet grappig is. En dan moet het een comedy zijn. Daarnaast echt een lelijke goedkope look of je naar een goedkope tv-film keek (wellicht was dit de bedoeling gezien het verhaal, maar zo diep zal men niet zijn gegaan denk ik) zonder ook maar eenmaal een mooi shot te hebben gezien. De adaptatie naar het moderne was dan wel aardig bedacht (let er eens op dat er nauwelijks kerstlichtjes te zien zijn, maar ook geen sneeuw) maar dat is dan ook het enige. Op alle vlakken komt de uitwerking te kort en ik was bijna van plan halverwege de film te stoppen. Omdat het niet grappig was en gewoonweg saai. Neen, van Dickens' fantastische kerstklassieker heb ik nog geen fatsoenlijke verfilming gezien. Jammer. 1*

Herzien in de bios. Wat dan opvalt is hoe geweldig het sound design is. Je waant je echt in de stad met overal op de achtergrond allerlei geluiden en stemmen en rumoer. Fantastisch om mee te maken. Visueel ook erg fijn. Sfeervol, duister zonder te duister te zijn, in een typerend kleurenpalet en ook met een enorme 90s look maar dat past bij de film - een film is ook een product van zijn tijd.

Deze film wordt ook steeds beter. Het verhaal zelf is niet eens heel bijzonder maar regie, tempo, visuals en sfeer moeten daarvoor zorgen en langzaamaan word je meer en meer meegezogen in de film om te eindigen met een climax. Perfect qua opbouw en die 127 minuten vliegen voorbij en even ben je helemaal weg van de wereld. Dat is wat een goede film hoort te doen. Tel daarbij de fijne rollen van Freeman (toen was deze invulling nog vrij nieuw maar nog steeds wel overtuigend en doorleefd), Paltrow (ja, ook zij) en natuurlijk Spacey (al blijf ik Freeman stiekem wel beter vinden in deze film).

Nee, deze film kent echt een groot minpunt en dat is Brad Pitt. Zijn rol is te dom en zijn vertolking doet er nog een schepje bovenop. In het tweede uur gaat dat beter waardoor de film ook om die reden weer beter wordt. Maar helemaal daarbovenop komt Pitt zelf niet meer dat zelfs de goede climax niet het effect heeft wat je had mogen hebben. Naar boven afgerond nog wel 4,5*.

Niet onaardig maar te weinig verrassend, weinig origineel en te lang uiteindelijk. De film doet weinig fout maar voegt simpelweg niets toe. De film wist me simpelweg niet echt te boeien. Hetzelfde met de personages en het stemmenwerk. Aardig gedaan maar ook niet meer dan dat. Uiteindelijk is het vooral de behoorlijke lengte die maakt dat de film voor mij net niet een voldoende scoort. 2,5*.

Erg tegenvallende film. Gelukkig heeft de film goed acteerwerk van Pacino (al is dit verre van zijn absolute topvorm), Goodman en Barkin. En er heerst ook een goede chemie tussen hen. Daarnaast helpt de zwarte humor ook wel.
Het verhaal gaat ermee door. Al vraag ik me af of er niet betere manieren zijn. (zijn de brieven niet op vingerafdrukken na te kijken? Door de hele film heen is er sprake van slecht politiewerk, en dat enkel om te de plot maar op gang te helpen of te houden. Dan heb je dus een slecht scenario. Ook de meeste achtergond was erg cliché. Waarom altijd Saxofoon? Gelukkig dat het nummer 'Sea of Love' wel erg lekker klonk.
Ook zag de film er gewoon lelijk uit. Met weinig visie of ideeën uitgewerkt, veel halfwazige ruimtes. Enkel de buitenscènes in het licht zagen er behoorlijk uit. Ook weinig interessant camerawerk en ook geen goede kadering.
2*

Tijd om deze The Searchers weer eens te zien. De film is me een stuk beter bevallen op veel punten, maar als het gaat om het acteren? Tja.

Visueel is de film schitterend. Alleen al dat eerste shot (en de laatste ook), alsof een wereld wordt geopend die niet meer bestaat. En zo begint het verhaal. Een groots episch verhaal over een zoektocht die enkele jaren duurt. Af en toe een shot met het ‘thuisfront’ om aan te geven dat de wereld doorgaat en duidelijk te maken hoe lang men al aan het zoeken is. Ook de verschillende jaargetijden die worden getoond helpen hieraan mee. Pakweg een Leone zou geen sneeuw in zijn film stoppen. En we krijgen een hoofdpersoon dat vol zit met een grootse haat (let op die blik in zijn ogen als hij een halfbloedje ziet of als hij schiet op indianen) op zoek naar zijn nichtje, om haar te redden, al dan niet middels de dood.

Wat wil Ford eigenlijk met dit alles? Is het een aanklacht tegen de jacht op indianen (en ook bizons en de natuur)? Dat denk ik wel. Edwards is een anti-held en zo is duidelijk waar Fords sympathie ligt. Edwards staat voor hele bevolkingsgroepen. Wat wel mooi om te zien is, is dat Edwards weliswaar indianen haat maar wel verdomd goed weet hoe hen te behandelen. Hij kent hun tradities, hun taal, leeft ook jarenlang als de indiaan. In hoeverre is hij dat zelf niet. En is dit niet ook een symbool voor de mens, die zich altijd kan aanpassen en veel grijzer is onder de oppervlakte dan het zwart-witbeeld doet vermoeden. Zijn wij niet allemaal gelijk ergens?

Tevens is de film een ode aan de helden van weleer en aan het land waar de Verenigde Staten op is gebouwd. Want zij waren het wel die de Frontier richting het westen schoven. Zo krijg je toch wat spanning. Enerzijds walgt Ford van enkelingen, maar is wel verliefd op het geheel. En dat is te zien. Enkele scènes zijn schitterend geënsceneerd, zoals de aanval van de indianen van twee kanten, de aanval op het kamp en enkele heerlijk subtiele shots. Ford toont ons een prachtig landschap (Monumentvalley ligt wel niet in Texas, maar leent zich uitstekend) waarin de mens maar heel klein is.

Maar dan het acteren. Slecht kan ik het niet noemen, wel een vervelende en mij totaal niet aansprekende vorm. Zeer theatraal die weliswaar consequent wordt doorgevoerd (dus is dat dan slecht te noemen?) maar mij irriteert het vooral. Elk stukje emotie, elke persoonlijkheid, elke geloofwaardigheid wordt zo eigenlijk om zeep geholpen. Enkel Wayne zelf met zijn eindeloze charisma weet zich hieruit te onttrekken en maakt het zo als hoofdfiguur nog draaglijk de film te zien. Maar ondanks al het positieve kan ik dan ook geen volle vijf punten geven. 4,5* derhalve.