Opinions

Beetje vreemde film. De toon is enorm ingetogen. Dat geeft een bepaald sfeertje mee dat enerzijds bijzonder is maar anderzijds maakt dat de film wat afstandelijk blijft en traag overkomt. Personages (en daarmee het verhaal) boeien ook niet echt. De film is ook niet grappig en eigenlijk ook niet echt leuk. Visueel wel fijn, mooie aankleding en het zachte kleurgebruik en belichting (ook al ingetogen dus) zijn erg prettig om naar te kijken. 2,5*.

Op momenten wel origineel, maar ook verwarrend zoals mrklm ook al zegt. Vooral door die éne scène tweemaal te spelen met een kleine verandering. Daar zal vast een gedachte achter zitten (ik heb wel een idee) maar voor het effect werkt dat niet echt. Dat moment leidt enkel tot verwarring en je bent uit de film. Daarna is ook wel vrij snel duidelijk wat er heeft gespeeld maar het duurt tot de laatste scène voor we dat eindelijk zien en dat is dan al veel te laat en voelt als mosterd na de maaltijd. Of erger: alsof je dan van je stoel moet vallen maar een beetje filmkijker is slimmer dan dat.

Het leukste is nog het eerste halfuur als men gewoon vakantie viert, camera erop en niets bijzonders behalve gewone mensen die genieten van hun vrije tijd. Precies waar ik van houd. Maar verder typisch zo'n film die het moet hebben van de structuur in plaats van de inhoud. 3,0*.

M'n vader wilde er graag heen dus ik maar mee. Typisch zo'n docu die beter had gepast in 50 minuten Uur van de Wolf. Weinig muziek, veel pratende hoofden waar men lange tijd niet kan zeggen waarom Nicky Hopkins zo belangrijk was en zo geniaal (en waarom hij niet een vast lid werd van een supergroep), behalve dan dat het talent is. Op een gegeven moment komen enkele andere pianisten aan het woord die daar wat verder op ingaan maar echt diep gaat het nergens. In de basis wel interessant en ook leerzaam op meerdere vlakken maar als docu en beleving wel matig. 2,5*.

Waarom gaat Helen Hunt steeds frontaal naakt en zien we niets van onze verlamde vriend. Niet dat ik hem hoef te zien, maar als de een zo duidelijk in beeld komt en de ander steeds zo duidelijk net niet (die dekens, die spiegel, etc), dan ga ik me dat soort dingen afvragen. Ook doordat de film me niet bepaald wist te boeien. Dan komen dit soort vragen nogal snel op.

Aan het spel ligt het niet. Hawkes is uitstekend en wekt nergens meelij of laat blijken dat hij zielig is. Ook Hunt is prima, al is een nominatie voor de Oscars wel erg veel eer en Macy heeft een aardige rol, al vond ik het wel een onnodige rol. Ook andere bijrollen worden naar behoren ingevuld. Zeker de twee chinezen in het hotel dat wel een bepaalde humor in zich had.

En toch en toch, het wist me te boeien noch te raken. Ook visueel was er weinig bijzonders te zien dus verslapte mijn aandacht nogal snel. Jammer, want het onderwerp is prima en gewaagd. 1,5*

Matige eerste helft, bijzonder sterke tweede helft. Zeker het eerste deel is wel door te komen, maar heeft een laag tempo en een heel lage grapdichtheid. Het is niet slecht, maar ook nergens goed of bijzonder. Zelfs Keaton's droge gezicht en af en toe een geslaagde grap helpen daar niets bij. Het tweede deel is wel sterk, met een moordend tempo, veel meer grappen en vele knappe acrobatische toeren die Keaton weet uit te halen. Hij gaat af en toe iets te lang door met de afzonderlijke stukken, maar als geheel werkt dat prima en heb ik af en toe goed gegniffeld (hardop lachen overigens niet). Verder wel redelijk geschoten en vooral knap in elkaar gezet (dat shot van de bijenkorven, en vervolgens pas de kudde bruidjes bijvoorbeeld - standaard filmtaal tegenwoordig zo, toen ongetwijfeld niet). Al met al 3,5*.

Leuk. Wilder heeft betere films gemaakt, grappiger, tragischer, bijtender ook, maar als geheel is dit best vermakelijk. Daarnaast is deze op momenten erg fris met de gedachten van Ewell op die manier verbeeld zoals dat is gedaan. Ik kan me indenken dat het toentertijd helemaal uniek was, maar ook nu werkt het prima. Ewell is sowieso op dreef als Sherman en is zowel grappig als meelevend. Anders dan Monroe die te veel acteert. Ik lees wel eens dat dit een meisje is gezien door de ogen van Sherman en daarom zo goed past, maar dat vond ik in de film minder goed naar voren komen. Maar gelukkig hebben beide acteurs wel chemie en dat maakt het zeer genietbaar als ze samen zijn.

Echt heel grappig wordt het nergens en ook de echt hoge toppen worden nooit bereikt. Daarnaast is Ewell weer minder goed in de stukken dat hij ineens angstig wordt. Daarnaast zie ik liever Wilder in zwart-wit waar hij mooiere plaatjes uit krijgt. 3,5*.

Het is dat men Turks praat maar de film had ook zo Grieks kunnen zijn of Spaans of Italiaans met die locaties en hoe alles eruit ziet. Vrij westers allemaal. Mooi geschoten ook en wel een geinig concept. En met al die regen en sneeuw geeft dit ook wel een zeker sfeer mee. Helemaal werken doet de film dan niet want het acteerwerk is wel erg stijfjes, vooral van Kenter. Ook het einde is wat afgeraffeld voor mijn gevoel. Naar boven afgerond 3,5*.

Sterke film wel hoor, zeker richting het einde. Fijn camerawerk, in korte tijd een goed beeld geschetst en aan het eind echt meelevend ook. En dat gedragen door toptalent Susan Radder, wat weet die toch naturel te blijven en verdriet en pijn invoelbaar te maken. De eerste helft is nog wat mak nu en dan, anders had er nog een hogere score in gezeten. 3,5*

p.s. Überhaupt is het raar dat een vrouw zo snel als slet wordt gezien. Al neukt ze de hele school en de lerarenkamer erbij, dat moet ze echt helemaal zelf weten. Bekrompen mensen allemaal.

p.p.s. Deze kortfilm was onderdeel van iets met morele dilemma's. Aan het eind wordt dat kort genoemd nog. Maar geen idee wat het dilemma nu was in dezen.

Film met potentie, maar ook een beetje saai. Vooral richting de tweede helft komt er meer plot bij en wordt de film een stuk minder interessant. Aardig spel maar weinig beklijvends en fijn dat Françaises onderling ook gewoon Frans praten, ook al lopen ze in Londen rond. Wel af en toe fijne sfeer, maar een paar dagen later ben ik de film eigenlijk al vergeten. 2,5*.

Wat een absurd laag gemiddelde, en eerlijk, ik had ook niet veel verwacht (alleen die titel al). Maar kijk, soms valt het 100% mee. Natuurlijk is dit geen wereldcinema, waarin lang niet alles even leuk of grappig is (dat gedoe met die hond) maar het weet best te vermaken.

Sowieso al dat begin, waarin de levens van Segel en Diaz worden neergezet. In weinig minuten wordt het heel inzichtelijk gemaakt en je begrijpt eens ze de camera erbij pakken ook waarom ze dat doen. Niet dat dit een psychologisch drama is dat dat moet tonen, maar de film doet het wel (en daarmee beter dan 70% van de films die dat heel hard proberen). Verder een leuke soundtrack, een goed tempo en af en toe echt wel een grap die werkt. Fijn ook dat Segel en Diaz echt heel normale mensen zijn met normale levens en enkele normale goede vrienden. Normaler zelfs dan de levens in pakweg Boyhood (een film die enkel dat pretendeert te tonen).

Ook fijn dat er in een film over seks tenminste naakt zit. Oké, geen tepels of piemels, maar je hebt in ieder geval eens een blote kont in beeld waardoor je weet dat diep verstopt onder de lakens de acteurs niet stiekem hun onderbroekje nog aan hebben. R-rated vind ik overigens wat overdreven, maar het is wel fijn dat je als kijker serieus wordt genomen. Verder kon ik alleen niet echt iets met het letterlijk uitspreken van gedachten door de hoofdrolspelers. Het wordt wel zo consequent doorgevoerd dat het eerder een bewust gekozen stijl dan onkunde is, maar het is in ieder geval niet de mijne dan.

Maar goed, al met al een fijn wegkijkfilpmje. Niet alles is even goed, want zeker het middenstuk is wat van mindere kwaliteit, maar als geheel is het absoluut voldoende. 3,0*.

Af en toe een prima actiefilm en lekker hard en Jackson is als lead wel oké, maar een week later heb ik al geen idee meer waar dit verder over ging (ik moest de plot teruglezen om weer beeld terug te krijgen in herinnering). De film kon me nergens echt boeien en vooral het laatste halfuur was een wat saaie constant doorlopende achtervolging. 2,5*.

Best aardig, maar glijdt weg tegen het einde als het was absurdistischer wordt en echt fan ben ik daar niet van. De stijl van Boyle is al aanwezig, met vlotte scènes en lekkere wat stampende muziek. Daarnaast is deze film heel klein gehouden (ongetwijfeld vanwege het budget) maar geeft zo wel een creepy sfeer en het kleine appartement wordt een groot spookhuis. Ook wordt en behoorlijk geacteerd al is vooral de rol van Eccleston tegen het eind niet helemaal overtuigend. Maar goed, dit is eerst en vooral een komedie die zeker zijn momenten heeft en soms best zwartgallig en grappig is. Maar als gezegd, het einde trekt me heel wat minder en langzaam verdween de interesse. Jammer, want zeker het eerste deel bood hoop op meer. Later met Trainspotting zou Boyle wel de juiste toon vinden in de hele film, dit is vooral een soms fijne vingeroefening. 3,0*.

Ik vind de uitleg van Zwolle84 wel heel aardig, en ongetwijfeld dat de regisseur hetzelfde voor ogen had, maar ik vond het tijdens de film zelf minder goed naar voren komen en dat gedoe met die moeder was vooral maar uitdieping om het uitdiepen en stoorde daardoor vooral. Jammer. Op het oog is het vooral ook een film die vooral wil vermaken en daarbij past dat hele psychologische gedoe niet. Het eerste halfuur is nog het beste, met enkele schitterende shots die ook getuigen van goede ideeën. En vooral dat kleurenpalet is overweldigend, maar ook de vele shots onder water als de golven over de hele breedte van het scherm bovenlangs rollen. Zoals Brokeback Mountain lange tijd een Marlboro-reclame was, is dit er één voor surfvakanties, met uiteraard een mooie dame in beeld, al word ik verder van Blake Lively niet wild (maar dat is dan mijn voorkeur). Een redelijk afgetraind en gebruind lichaam, maar de kop van een 45-jarige. Ook als actrice niet heel bijzonder, maar ze krijgt dan ook weinig mee om te doen dus ik vergeef het haar. De film duurt wel te lang, want zeker op die kleine rots weet men weinig meer uit het materiaal te halen en gaat het slepen. Veel clichés dat mevrouw steeds dingen probeert maar alles net mislukt. En aan het eind zag die haai er echt niet uit. 2,5*.

Lang maar niet traag al wordt het laatste halfuur wel wat slepend. Opvallend is ook dat de shots lang duren en vrijwel statisch zijn maar toch altijd wel een beetje bewegen en dat is fijn. De omgevingen komen ook prachtig eruit met soms schitterende haast abstracte beelden. Wat betreft kleuren en kadrering erg mooi gedaan. Tegen het eind wordt het beeld nog breder (geen idee wat daar de achterliggende gedachte achter is).

Voorts een boeiend inkijkje ook in die cultuur en in feite een prettige onthaastingsfilm. Maar personages blijven afstandelijk en daardoor wist de prent me niet echt mee te slepen en zijn 150 minuten er echt te veel. 3,0*.

Tja, dit soort films moeten het van twee dingen hebben: ten eerste de ramp, de cg, de wereld waarin dit speelt en of dit een beetje goed overkomt. Op momenten lukt dat wel, het idee is ook wel heel aardig zij het niet-vernieuwend (aan het eind een moment dat zo uit Independence Day is gejat). De cgi is lang niet altijd even overtuigend, maar op momenten behoorlijk en aan het eind als heel Shanghai instort wordt dit zowaar nog leuk om te kijken.

Maar er moeten daarnaast als tweede punt ook wel boeiende personages in zitten om de film interessant te houden. En daar gaat het mis. De film start direct in de actie en ik bouwde nooit een band op met de personen en hun besognes kon me ook weinig schelen. Als halverwege de focus meer daarop komt te liggen is het dan al te laat. Zo wordt de film toch een wat saai geheel dat me nooit echt wist te trekken of te vermaken. 2,0*.

Goed dat Disney de Aziatische acteurs op de voorgrond zet in een grote blockbuster. Ook al zit er ongetwijfeld een financieel motief achter, de Aziatische filmcommunity is toch wel de enige substantiële minderheidsgroepering in de V.S. die echt achtergesteld wordt als het om werkplekken gaat, vooral in zichtbare acteursrollen (ook in acteursprijzen trouwens). Je kan je afvragen of je dan niet de film moet laten plaatsvinden in de Chinese gemeenschap, maar een film had moeten hebben met een hoofdrol die een blanke evengoed had kunnen spelen (dan is het echt inclusief), maar het is een goede stap.

Sowieso één van de betere Marvels, vooral doordat deze net anders is. Natuurlijk met het Chinese sausje met allerlei wonderlijke wezens (ik vond het design ervan op momenten echt wel gaaf) maar ook in de actie. Minder schieten, meer vechtsport, en ook verdomde goed in beeld gebracht. En de tweede goede actiescène in een bus dit jaar. Maar ook bij die steigers, ook dat is prima. En finale pakt goed uit, zeker omdat je als kijker nog niet murw gebeukt bent dus die finale imponeert.

Maar de film is verre van perfect. Het middenstuk wil weleens slepen. De humor past ook niet altijd. Awkwafina kan ik wel redelijk hebben, fijn actrice en ze is redelijk ingetogen in deze rol. Maar wat Ben Kingsley hier deed? Op een gegeven moment is hij weer een halve film ook afwezig. Rol voegt niets toe, maar vloekt ook met de toon in de scènes eromheen. Toch overheersen de positieve punten. 3,5*.

Mooie film wel, het heeft ook wel iets weg van Jeunet zoals sommigen ook al aangeven, maar echt sprankelen doet de film nergens. Dit is een sprookje ja, en dat mag best simpel blijven dus ik klaag niet over eendimensionale boeven. Maar des te gekker is dat er zoveel bij wordt gehaald en er scènes in zitten die qua toon helemaal niet passen. Ik denk een kortere film van 90 minuten die strakker was een betere prent had opgeleverd.
Verder ziet het er allemaal mooi uit en vooral het wat zweverige camerawerk en die heerlijke natuurlijke aanvoelende editing zijn echt geweldig. Jenkins vind ik het hart van de film want hij legt het meeste gevoel in de film en de pijn van zijn plaats buiten de maatschappij als homo is zeer invoelbaar. Hawkins is iets minder indrukwekkend maar mag niet praten, dus allicht is haar prestatie nog wel knapper dat ze zoveel weet over te brengen. Shannon is matig schurk van dienst en blijft wat hangen in clichés. Spencer is het typische nevenpersonage, dat doet ze niet slecht maar dat dit Oscar-waardig is? 3,5*.

Ik lees in de oudere reviews hier veel vergelijkingen met Finding Nemo. Niet per se een film waar ik direct aan dacht, maar ik kijk deze film 20 jaar na dato en dus ook ver nadat Finding Nemo uitkwam. Toch grappig om te zien hoe zo'n associatie heel tijdgebonden kan zijn.

Enfin, Finding Nemo was wel veel beter. Qua emotie, verhaal, tempo maar ook het visuele en dan voor het idee te hebben dat die film in de zee afspeelt. Dat had ik bij Shark Tale eigenlijk nooit. Erg druk, visueel lelijk en vaak niet boeiend. Een enkel moment werkt wel, maar te veel werkt net niet. Zo'n DeNiro heeft in de basis een geinig rolletje maar het komt er net niet uit. 2,0*.

Deze film is camp en dat is ook het enige leuke. Ik had ergens nog gehoopt op een enigszins vermakelijke film, hoe slecht die verder ook zijn wezen mocht, maar helaas. De film is saai door een te simpel script en matige acteurs. Matig tempo en dan gaat wel meespelen dat de computereffecten slecht zijn. Ik zie wel vaker slechte films, maar als er dan nog wat overtuigende vernietiging in zit, kan ik daar nog wel mee leven. Bij deze niet. 1,0*.

Na de eerste film, die ik matig vond, toch nog deze geprobeerd of ik die iets meer kon pruimen. Nee dus. Het is camp, en geinig tot op een zekere hoogte, maar niet 90 minuten lang. Uiteindelijk is de film daarvoor van zichzelf niet sterk genoeg en leunt te veel op die éne gimmick. Af en toe is er nog wel een momentje (het moment als de New Yorkers aan het eind de wapens oppakken is enorm grappig) maar dat is te weinig om ook maar in de buurt van een voldoende te komen. En dan gaat de kwaliteit ook echt meespelen, want ook op andere vlakken is er dan niets te bewonderen. 1,5*. En hier houd ik het maar bij voor deze reeks.

Aardig, op momenten echt wel geinig en leuk maar niet voor ruim 80 minuten aaneen. Daarvoor is het allemaal niet boeiend genoeg en te veel van hetzelfde toch well. Shaun is wel een geinig schaap en ook die boer en andere beesten zijn allen vrij innemende personages. leuk. Een van de weinigr stop-motion waarin ik die manier van animatie ook vrij goed vind werken. Ik ben er meestal geen fan van maar hier past dat eigenlijk prima. Maar dit was echt leuk voor maximaal 15 minuten niet voor de duur van een volledige speelfilm. 2,5*.

De eerste film had ik blijkbaar nog niet gezien, maar ik heb niet veel gemist. Althans, dit vervolg was goed te volgen zonder voorkennis. In potentie wel een boeiende film, maar de film kiest te vaak voor flauwe humor die ook wat vloekt met alle mensen die doodgaan. Dat werkt eigenlijk nergens. Maar de film legt ook focus op andere zaken en de boeiende aspecten komen kort aan bod (hoe is het om superheld te zijn?) maar worden verder niet uitgewerkt.

Het acteerwerk is vaak tegenvallend. Vooral Levi is strontirritant, maar ook de rest valt vies tegen en vooral pogingen tot humor vallen enorm tegen en mislukken vaak pijnlijk. Mirren is verder wel oké, Liu weet zich geen raad en Zegler is wel prima maar heeft een zwak personage (ik zou haar nog wel in een serieus young adult drama willen zien, volgens mij is ze daar prima voor).

Uiteindelijk een film die nergens bijzonder is, nergens echt vermaakt, nergens opwindende actie kent en vooral gemiste kansen kent. Maar ook niet helemaal een gedrocht is. 2,5*.

Ondanks het zware, belangrijke en toch wel naargeestige onderwerp was dit echt een hele fijne film om te zien.

Hoewel de film onder de noemer drama valt, vond ik dat er niet heel sterk uitkomen. Geen grote conflicten, geen diepgravend acteerwerk (dat ook niet nodig is in deze film). Eigenlijk gaat alles er wel prima aan toe. Liefhebbende echtgenoten die eerder ondersteunen dan dat ze het moeite hebben met het vele werken van hun partners. Een fijn huis. Op de werkvloer alles pais en vree. Af en toe een spannend moment (een auto die even wegrijdt als een journalist naar buiten stapt, dat soort dingen) dat ook direct weer wegebt. Zelfs een soort van postnatale depressie van Mulligan blijft enorm op de achtergrond hangen.

Op dramatisch vlak is de film dus niet heel erg zwaarmoedig. Maar daardoor kijkt de film enorm lekker weg en ligt de focus vooral op het onderzoek dat een aaneenschakeling is van losse momenten en scènes in steeds weer plekken waar wordt gegeten of gedronken: pubs, clubs, restaurants, bars, kantines. Dat maakt de film heel sfeervol. Maar ook met een enorm tempo. Al die plekken worden afgewisseld met beelden op kantoor (erg herkenbaar in beeld gezet hoe men met elkaar werkt en overlegt) en thuis. Dat geeft ook een bepaalde vibe door te blijven concentreren op slechts enkele soorten locaties (thuis, kantoor, horeca). De film kabbelt zo lekker voort. Ook het sound design met fijn zacht geluid en de prettige zachte belichting helpen enorm aan de kijkervaring. En dat ondersteund door een erg fijn naturelle Kazen en enkele sterke bijrollen, vooral de hoofdredacteur straalt een enorme rust en ook gezag uit.

Halverwege ineens één moment dat eruit springt. We horen een geluidsopname van de stem van Weinstein tegen een vrouw en het is duidelijk welke kant hij op wil. Dat fragment wordt ondersteund door beelden van allerlei chique maar anonieme gangen in hotels waar de deuren zicht zitten. Enorm sterk gedaan. Niet eens echt passend bij de film qua toon, maar wel indringend.

Is dit een goede film? Niet per se. Er gebeurt behoudens die ene scène niets bijzonders, de film weet nergens te verrassen en alles is enorm degelijk. Maar is dit fijn kijkvoer? Zeker. 3,5*

Crazy Rich Asians, maar dan Crazy Rich Turks ofzo. Net iets minder leuk en zeker op verhalend vlak richting het einde minder. Maar wel even lekker wegdromen bij de luxe en rijkdom en beelden van Istanbul. Cliché, zeker, maar aangenaam kijkvoer en ook de pacing is prima. Dat tezamen is minimaal een voldoende ondanks het zwakkere einde. 3,0*.

Gezapig en verouderd. Geen onaardig filmpje verder, en Wayne redt het weer makkelijk met zijn charisma (en snor ditmaal) maar als geheel valt het tegen. Acteerwerk wat houterig en het ziet er allemaal veel te clean uit om echt geloofwaardig te worden. Dit is Hollywood in het westen, niet het westen zelf. Het verhaal zelf is een zoveelste variant op al die films van Ford, al is het eind wat anders. Sommige plaatjes zijn dan nog wel erg mooi. 2,5*.

Vreselijke film, met een erg leuke hoofdactrice die de film redt van de allerlaagste waardering. Ik zie nog wel wat men wil met deze film, maar nergens komt het er uit. Vooral door de acteurs, maar ook door saaie regie, inspiratieloos camerawerk en zouteloze dialogen.

Allereerst de acteurs. Waarom moeten losers in vriendengroepen in films altijd verkleed gaan met krullende pruiken en gedragen ze zich als losgelaten apen. Misschien dat het grappig moet zijn, maar mensen met pruiken neem ik niet serieus, waardoor het per deifintie niet grappig kan zijn. Of maak er een typetje van (zoals in The Big Lebowski) door goede acteurs, dan kan je lachen. Nu zit ik me vooral te ergeren. Ook de andere familieleden, de gebeurtenissen met hen (die ex die er nog woont): dat alles is niet serieus te nemen en dus niet grappig. Begin met een normaal gezin, en vertrek van daaruit met je grappen. Zal zonderwel werken.

Ook de regie en het script zijn nergens bijzonder. Nooit krijg je een bijzonder plaatje voorgeschoteld, of prettige muziek, of snedige dialogen die je echt aan het lachen maken. Nee, ik ga hier eerder van huilen dan lachen. En dat zal niet de bedoeling zijn geweest.

1,0 *

Gelukkig is de echte Ritchie opgestaan. Ik schrok even bij deel 1, die was best vermakelijk, al lag dat aan de acteurs, behoorlijke fotografie en het verrassende effect. Nu gaat R. echter netjes door op het pad van eerste twee draken.

Het verhaal begint tamelijk snel, direct volgend op deel 1. Dat eerste kwartier gaat nog wel, maar daarna volgen we Sherlock en co. Door gans Europa, zonder dat je weet waarom. Ondanks dat Sherlock detective is, zien we eigenlijk geen speurwerk. Vreemd. Af en toe geeft hij wel een hint, een halve film verder, zoals: ik zag dat, dus…, maar overtuigend is het niet. Zorg dus eerst voor de zoektocht, dat je mee kan kijken daarmee, en ga dan pas verder. Dat is eerlijker en geloofwaardiger. Nu vind ik deze Sherlock er sowieso te over, die wel heel sterk is, en heel intelligent, en heel snel zaken ziet zodat de oplossing altijd nabij is. En Downey Jr. is zowaar irritant. Hij speelt meer een typetje, op de automatische piloot. Redde hij deel 1 nog wel, dan doet hij dat nu niet meer. Vanwaar die zware homo-erotische ondertoon? Heb ik iets gemist (okay, ik ken de boeken verder niet, maar toch).

De stijl van Ritchie is wederom om te huilen. Veel slow motion zonder enig doel behalve als filmisch foefje, maar vaak gewoonweg irritant. Heb je een mooie scène door besneeuwde bossen, krijg je deze overregie weer. Bah. Ook het constante vooruitdenken bij een man-tot-mangevecht kennen we nu al. Dan kiest Ritchie wel weer voor wendingen, maar zo vaak dat ook dat weer voorspelbaar en vervelend wordt. Maar vergeleken met deel 1 ook veel sneller gemonteerd, waardoor enig overzicht verdwijnt. En daarmee ook spanning. Uiteraard het verplichte Tarantinomoment (de adrenalinestoot, maar duizend maal slechter uitgevoerd) en enkele slechte uitvoeringen van crossmontage (schaakscène en operascène, lachwekkend worden beide). Ritchie heeft ideeën, kijkt veel af (alles is wel eens gedaan en beter) maar heeft het talent gewoonweg niet om fatsoenlijke cinema te draaien.

De fotografie verder is wel heel aardig en past bij deze hippe stijl. Behoorlijk klassiek met een kitscherige touch. Maarja, de camera bedient Ritchie niet zelf, gelukkig maar. Ook de muziek is bij tijds best lekker. Maar goed, ik kan dan ook een fotoboek openen en een cd opzetten, zelfde effect.

Dus slecht script, soms gewoon saai, weinig spannende actiescènes en een regisseur die ongetwijfeld een harde van zichzelf krijgt maar helaas wel zonder enig idee hoe nu precies een goede film te maken.

1*, meer niet.

Erg leuk. Deze komedie doet wat een komedie moet doen: leuk zijn en je laten lachen. De grapdichtheid is behoorlijk en vooral na de introductie het eerste kwartier gaat de film een versnelling hoger en volgt humoristische situatie op situatie. Verder valt ook op hoe knap alle stunts zijn. Zoveel beter dan al dat zielloze cgi-geweld dat ook vaak gewoon nep aanvoelt. Daarnaast kent de film een aantal mooie momenten als ode aan film, vooral in dat theater. 4,0*.

Deze film heeft veel aspecten die normaal heel veel punten kosten omdat ik ervan gruwel, denk aan deus-ex-machina's, allerlei plottwisten en volstrekt ongeloofwaardige actie. Maar ik dit product niet zozeer als film maar eerder als gefilmde dansvoorstelling, en daarin is de film erg mooi. Sterke choreografie, gevechten die dan ineens best genietbaar zijn, prachtige kleding en decors. En vooral de kleuren zijn echt geweldig, of dat nu binnen is in de eerste scènes, de blauwe en groende kleding aan het eind of die geweldige herfstbossen in rood en geel; de film is echt een plaatje.
De film blijft wel boeien tot het eind, maar ik werd ook nergens emotioneel betrokken. Vooral ook omdat dit aanvoelt als dansvoorstelling en niet als film. En dat soort plottwisten gaan zich dan ook wreken. Zeker geen meesterwerk dus, wel een keer leuk en mooi om gezien te hebben. 3,5*.

Nou, zo zit mijn Kurosawa-reis erop. In de afgelopen jaren had ik drie films gezien: Ran, Rashomon en deze Seven Samuari. Vorig jaar, ik had nog enkele dvd's van losse films liggen, verder gegaan met Scandal en Kagemusha om daarna nog drie boxen aan te schaffen. Samen met de losse dvd's die ik had, nog bijkocht met later nog een box van de vroege films en enkele films op YouTube is het gelukt om het complete oeuvre te zien en Ran en Rashomon te herzien. Nu was het toch nog tijd voor de herziening van Seven Samurai. Niet eens zozeer dat zijn grote film een mooie afsluting zou zijn, al komt dat mooi uit, maar ik moest wel even een moment vinden voor 3,5 uur film.

Jaren terug heb ik de film gezien en ik las mijn review en dacht echt: op enkele punten herken ik mijn mening maar verder had ik nu een compleet andere ervaring. Allicht zal mijn smaak wat veranderd zijn, zal ik meer gewend zijn met Japanse cinema en vooral met Kurosawa of mogelijk is het wat anders. Niettemin: vond ik het toen een behoorlijke film maar nergens speciaal, nu zat ik echt te genieten ruim 3 uur lang. Enkel de laatste akte had denk ik een kwartiertje korter gemogen.

Wat opvalt is dat de film nergens stil valt zonder dat de film gehaast is. Het tempo is geweldig en waar nodig helpt de sterke montage de inhoud te ondersteunen. In het begin als de dorpsbewoners bijvoorbeeld zoeken hoe de snelle montage ervoor zorgt dat je als kijker mee gaat in de zoektocht. Knap gedaan. Ook ontwikkelt de film zich steeds waardoor de film nergens langdradig wordt. Pas in de laatste akte die al snel een uur duurt dacht ik van: hier had het wat strakker gekund bij een zoveelste aanval. Al is ook dat stuk an sich prima, goed geschoten en vaak afwisselend met genoeg rustmomenten tussendoor. Qua dosering is dit echt wel briljante cinema.

Seven Samuari dus, al vond ik er drie van hen wat kleurloos. Mifune is in het begin te overdreven (zoals vaker) wende al vrij snel en wist ten slotte nog te ontroeren, Shimura heeft de beste rol an straalt een enorm wijsheid en vooral autoriteit uit, zijn 'leerling' zorgt voor een prettige afwisseling met het meisje in het bos en de sterke krijgsheer is fascinerend om te zien. De andere drie wisten minder te boeien maar dat hoeft ook niet nu die andere vier al zo sterk zijn uitgewerkt.

Visueel ook prima. De actie wordt uitstekend in beeld gezet en met simpele hulpmiddelen (een kaart van het dorp bijvoorbeeld) wordt het geheel enorm overzichtelijk. Qua fotografie soms mooi (bij de witte bloemen) en vaak gewoon goed in beeld gezet, al mist de film net de brille van andere Kurosawa's waar de fotografie meer opviel. Stem verhoogd naar 4,5*.